சர்க்கம்
காதியின் பிறப்பும் கௌசிகியின் மகிமையும்
குசநாபனின் புத்திரேஷ்டி, காதியின் பிறப்பு, விசுவாமித்திரர் தம் குலத்தை அறிமுகம் செய்தல், சத்தியவதி கௌசிகி நதியாகப் பெருகுதல், நள்ளிரவு வர்ணனை, முனிவர்களின் புகழுரை, உறக்கம்
திருமணம் முடித்த பிரம்மதத்தன் தன் நாட்டுக்குச் சென்றபின், மகனில்லாத குசநாபன் மகனைப் பெறுவதற்காக ‘பௌத்ரீ இஷ்டி’ என்னும் யாகத்தை ஏற்பாடு செய்தான். ‘பௌத்ரீ இஷ்டி’ என்பது மகனைப் பெறுவதற்காக விதிக்கப்பட்ட யாகம்; அது புத்திரேஷ்டி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அந்த யாகம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, மிக உதாரரும் பிரம்மாவின் மைந்தருமான குசர் மன்னன் குசநாபனிடம் சொன்னார். கவனிக்க வேண்டியது — வரமளிப்பவர் யாகம் முடியும் வரை காத்திருப்பதில்லை; செயல் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே வருகிறார்; ஏனெனில் சங்கல்பமே தெய்வத்தின் செவியை எட்டுகிறது. மேலும், பிறக்கவிருக்கும் மகன் அவனுடைய பாட்டனாரிடமிருந்தே வேண்டப்படுகிறான் — குசரே குசநாபனின் தந்தை.
‘மகனே, உன்னைப் போன்ற, மிகுந்த தர்மசீலனான ஒரு மகன் உனக்குப் பிறப்பான்; காதி என்னும் பெயருடைய அவனை நீ பெறுவாய்; அவனால் உலகில் நிலையான புகழை அடைவாய்’ என்பது குசரின் சொல். இவ்வாறு கூறி அந்தக் குசர் வானில் புகுந்து சனாதனமான பிரம்மலோகத்துக்குச் சென்றார். ‘உன்னைப் போன்ற’ என்ற சொல் பெரிது — மகன் தந்தையின் பிரதிபிம்பம் போன்றவன்; வரமளிப்பவர் சந்ததியை மட்டும் தருவதில்லை, நற்பண்பின் தொடர்ச்சியையும் உறுதியளிக்கிறார். ‘நிலையான புகழ்’ என்பதும் நுட்பமானது — மகனே தந்தையின் புகழைச் சுமந்து செல்பவன் என்பது ராஜதர்மத்தின் பார்வை.
சிறிது காலம் கழிந்தபின், அறிவுமிக்க குசநாபனுக்கு மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ஒரு மகன் பிறந்தான்; ‘காதி’ என்ற பெயராலேயே புகழ்பெற்றான். ‘காகுத்ஸ்தா, மிகுந்த தர்மசீலரான அந்தக் காதியே என் தந்தை; குச வம்சத்தில் பிறந்ததால் நான் கௌசிகன் என்று அழைக்கப்படுகிறேன்.’ இங்கே சர்க்கத்தின் மையம் — விசுவாமித்திரர் தம் க்ஷத்திரியக் குலத்தை ராமனிடம் தெளிவாகச் சொல்கிறார். இன்று தவத்தால் பிரம்மரிஷியாக இருப்பவர் பிறப்பால் ஒரு ராஜகுமாரர்; ஆகவே ராமனுக்கு ஆணையிடுபவர் குரு மட்டுமல்லர், தம் இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மூத்தவரும் ஆவார் என்று அறிய வேண்டும்.
‘ராகவா, எனக்கு ஒரு மூத்த சகோதரியும் இருந்தாள், நல்ல விரதமுடையவள், சத்தியவதி என்னும் பெயருடையவள்; அவள் ரிசீக முனிவருக்கு மணம் செய்து கொடுக்கப்பட்டாள் — மனைவியாக ஒப்படைக்கப்பட்டாள். கணவனைப் பின்பற்றிய அவள் உடலோடேயே சொர்க்கம் சென்றாள்; மிக உதாரமான அவள் கௌசிகி என்னும் பெருநதியாகி ஓடலானாள்.’ ‘உடலோடேயே’ என்ற சொல்லைக் கவனிக்க வேண்டும் — மரணத்தால் அல்ல, பதிவிரதையின் வலிமையாலேயே அவள் விண்ணுலகு ஏறினாள். ஒரே பெண்ணுக்கு இரண்டு பரிணாமங்கள் — சொர்க்கத்தில் உடலுடையவள், பூமியில் நதி; பக்தி இவ்வுலகிலும் ஓர் உருவம் கொள்கிறது.
அந்த நதி தெய்வீகமானது, புண்ணிய நீருடையது, எழில்மிக்கது, இமயமலையைச் சார்ந்தது; உலகுக்கு நன்மை செய்யவே என் சகோதரி பெருகியோடுகிறாள் என்று முனிவர் சொல்கிறார். ‘ஆகவே நான் இமயத்தின் பக்கத்தில் நியமத்தோடு இன்பமாக வசிக்கிறேன், சகோதரி கௌசிகியிடம் அன்புகொண்டு.’ முனிவரின் தவபூமி தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை — சகோதரியின் அருகாமையே அதற்குக் காரணம். அன்பு தவத்துக்கு எதிரானதல்ல, அதற்கு ஆதாரமே; உலக நன்மைக்காக ஓடும் சகோதரியைச் சேவிப்பவன் அவளோடு சேர்ந்தே உலகுக்கு நன்மை செய்கிறான்.
‘புண்ணியவதியான அந்தச் சத்தியவதி சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைபெற்றவள்; பதிவிரதையும் பெரும்பேறுடையவளுமான அவள், நதிகளில் சிறந்த கௌசிகியாக இன்றும் இருக்கிறாள். நானோ நியமத்தின் பொருட்டு — யாக நியமம் நிறைவேறுவதற்காக — அவளை விட்டுச் சித்தாசிரமத்தை அடைந்தேன்; உன் தேஜஸால் சித்தியும் அடைந்தேன். ராமா, இதுவே என் பிறப்பும், என் வம்சமும், இந்த நாடும் பற்றிய வரலாறு; நீ என்னிடம் கேட்டது அனைத்தும் சொல்லப்பட்டது.’ இவ்வாறு முப்பத்திரண்டாம் சர்க்கத்தில் தொடங்கிய குச வம்சக் கதை தம் குல வர்ணனையோடு நிறைவுபெற்றது; கேள்விக்கு முழுமையான விடை தரப்பட்டது. கவனிக்க வேண்டியது — முனிவர் தம் சித்தியை ராமனின் தேஜஸால் வந்ததாகவே சொல்கிறார்; குரு சீடனின் மகிமையைத் தாமே பறைசாற்றுகிறார்; இதுவே விசுவாமித்திரரின் பெருந்தன்மை. சகோதரியை விட்டுவந்ததும் நியமத்துக்காகவே, வைராக்கியத்தால் அல்ல.
‘காகுத்ஸ்தா, நான் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில் நள்ளிரவு கழிந்துவிட்டது; உறங்கச் செல், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இந்த வழிப்பயணத்தில் நமக்கு இடையூறு வராதிருக்கட்டும்.’ மிகுதியான விழிப்பு நாளைய பயணத்துக்குத் தடையாகும் என்பது குருவின் கவலை; சீடனின் உடலைக் காப்பதும் ஆசாரியனின் கடமையே. பிறகு அவர் இரவின் அமைதியைக் காட்டுகிறார்: ‘மரங்கள் அனைத்தும் அசைவற்று நிற்கின்றன; விலங்குகளும் பறவைகளும் தத்தம் இடங்களில் ஒடுங்கிவிட்டன; திசைகளும் இரவின் இருளால் சூழப்பட்டுள்ளன, ரகுநந்தனா.’ இயற்கையின் அமைதியே உறக்கத்துக்கான அழைப்பு; காட்டில் வாழ்பவர்கள் காலத்தை நாழிகைக் கருவியால் அல்ல, இயற்கையாலேயே அறிகிறார்கள்.
‘மெல்ல மெல்ல அந்திவேளை விடைபெறுகிறது; வானம் கண்களால் மூடப்பட்டது போல, நட்சத்திரங்களாலும் தாரகைகளாலும் அடர்ந்து, ஒளிகளால் விளங்குகிறது. உலகின் இருளை நீக்கும், குளிர்ந்த கதிர்களுடைய சந்திரன் தன் ஒளியால் உலகில் உயிர்களின் மனங்களை மகிழ்வித்தவாறு எழுகிறான். இரவில் உலவும் உயிர்கள் அனைத்தும் அங்குமிங்கும் திரிகின்றன — கொடிய யக்ஷ ராட்சசக் கூட்டங்களும் ஊனுண்ணிகளும்.’ இங்கே கவி இரவின் இரு வடிவங்களை ஒருசேரக் காட்டுகிறார் — சந்திரனின் மகிழ்ச்சி, இரவுலாவிகளின் அச்சம். ‘கண்களால் மூடப்பட்டது போல’ என்ற உவமையால் வானம் ஆயிரங்கண்ணுடையது போலச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. அதனாலேயே அப்போது உறக்கமே பொருத்தம், நடமாட்டம் அல்ல. கதையின் நோக்கமும் இதுவே — இரவில் புறப்படுவதைத் தடுத்து முனிவர் சீடர்களை ஓய்வெடுக்கச் செய்கிறார்; விடியலில் சோணைக் கரையிலிருந்து பயணம் நிகழும். இந்த வர்ணனை அழகுக்காக மட்டுமல்ல, கடமையைத் தீர்மானிப்பதற்கான காரணமும் ஆகும்.
இவ்வாறு கூறி, மிக்க தேஜஸ் உடைய மகா முனிவர் பேச்சை நிறுத்தினார். அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் ‘நன்று, நன்று’ என்று அவரைப் போற்றினர்: ‘குசிகர்களின் இந்த வம்சம் எப்போதும் பெருமையுடையது, தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையது; குச வம்சத்து மனிதருள் உத்தமர்கள் பிரம்மனுக்கு நிகரான மகாத்மாக்கள். பெரும்புகழுடைய விசுவாமித்திரரே, சிறப்பாக நீரே அத்தகையவர்; நதிகளில் சிறந்த கௌசிகியும் உம் குலத்தை ஒளிரச் செய்பவள்.’ புகழுரையின் சாரம் இதுவே — வம்சத்தின் புகழை ஆண்கள் மட்டும் சுமப்பதில்லை, அந்த நதியும் சுமக்கிறது; ஒரு சகோதரியே குலத்தை ஒளிரச் செய்பவள் ஆனாள். இங்கே ராமனுக்கு மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — பிரம்மனுக்கு நிகரான வம்சத்தவரின் ஆணை தலைமேற்கொள்ளத் தக்கது. முனிவர்களின் ‘நன்று’ என்ற சொல் விசுவாமித்திரரின் கதைக்கு நம்பகத்தன்மையையும் நிறுவுகிறது — சபையில் கேட்டுப் பல தவசிகள் ஆமோதிப்பதே சாஸ்திரம் போலச் சான்றாகிறது.
மகிழ்ந்த முனிசிரேஷ்டர்களால் போற்றப்பட்ட, செல்வச் சிறப்புடைய குசிகர் மைந்தர், மறைந்த சூரியனைப் போல உறக்கத்தை அடைந்தார். சுமித்திரையின் மைந்தனோடு ராமனும், சற்றே வியப்படைந்தவனாய், அந்த முனிசிரேஷ்டரைப் புகழ்ந்து உறங்கலானான். ‘மறைந்த சூரியனைப் போல’ என்ற உவமை அழகானது — ஒளியுடையவனின் ஓய்வும் ஒளிமயமானதே; மறைதல் அழிவல்ல, மீண்டும் உதிப்பதற்கான காத்திருப்பே. ‘வியப்படைந்தவனாய்’ என்ற சொல்லால் ராமன் கேட்டதன் பலன் குறிக்கப்படுகிறது — கதை அவனை வியப்பால் அணிசெய்கிறது; கேட்பவனின் வியப்பே சொல்பவனுக்குப் பரிசு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुस्त्रिंशः सर्गः॥ ३४॥