சர்க்கம்
பொறுமையின் புகழும் பிரம்மதத்தனின் திருமணமும்
கன்னியரின் விண்ணப்பம், குசநாபன் பொறுமையைப் போற்றுதல், சூலி சோமதை ஆகியோரின் வரலாறு, பிரம்மதத்தனின் பிறப்பு, கைத்தொடுகையால் கூன் நீங்குதல்
அறிவுமிக்க குசநாபனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, நூறு கன்னியரும் தலைகளால் தந்தையின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கிச் சொன்னார்கள்: ‘அரசே, அனைத்திலும் உறையும் வாயு எங்களை வலிந்து அடைய விரும்புகிறான்; தீய வழியை மேற்கொண்டு அவன் தர்மத்தைப் பொருட்படுத்தவில்லை.’ ‘சர்வாத்மகன்’ என்றால் எல்லா உயிர்களிலும் பிராண வடிவில் இருப்பவன்; எங்கும் இருப்பவனே வழிதவறும்போது கன்னியருக்குப் பாதுகாப்பு எங்கிருந்து வரும்? அவர்கள் முதலில் வணங்குகிறார்கள், பிறகு பேசுகிறார்கள் — பணிவே அவர்களுடைய சொல்லின் வலிமை. முந்தைய சர்க்கத்தில் தந்தை கேட்டதற்கான விடை இதுவே.
‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — நாங்கள் தந்தையை உடையவர்கள், தன்னிச்சையாக நடப்பவர்கள் அல்லர்; எங்கள் தந்தையிடம் பெண் கேள்; அவர் எங்களை உனக்குக் கொடுத்தால் நாங்கள் உன்னுடையவர்களாவோம் என்று சொன்னோம்.’ ‘பித்ருமத்யஹ’ என்றால் தந்தை உள்ளவர்கள்; கன்னிகாதானத்தில் தந்தைக்கே உரிமை என்பது தர்மம், கன்னியின் விருப்பம் அல்ல. ‘ஆனால் பாவத்தையே பின்தொடரும் அவன் எங்கள் சொல்லை ஏற்கவில்லை; இவ்வாறு சொன்ன நாங்கள் அனைவரும் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டோம்.’ ‘பாபானுபந்தன்’ என்றால் மனம் பாவத்தையே பின்தொடர்பவன். தர்மச் சொல்லும் தீயவனைத் திருப்புவதில்லை.
அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மிகுந்த தர்மசீலனும் மிக்க தேஜஸ் உடையவனுமான அரசன் ஒப்பற்ற அந்த நூறு கன்னியருக்கும் மறுமொழி கூறினான்: ‘மகள்களே, நீங்கள் பொறுத்துக்கொண்டீர்கள்; இது பொறுமை உடையவர்கள் செய்ய வேண்டியதே; மிகப் பெரிய காரியத்தைச் செய்தீர்கள். ஒருமனப்பட்டு நீங்கள் என் குலத்தைக் காத்தீர்கள்.’ இங்கே மூன்று புகழ்ச்சிக்குரிய இடங்கள் — பொறுமை, ஒருமனம், குல மரியாதையைக் காத்தல். ஒரு கன்னிகூட மாறுபட்ட கருத்துக் கொள்ளவில்லை; நூறு பேரும் ஒரே சொல்லாக இருந்தனர். தந்தை முதலில் ஆறுதல் சொல்லவில்லை, அவர்களுடைய செயலையே போற்றுகிறான் — இதுவே உத்தமமான ஆறுதல்.
‘பெண்களுக்குப் பொறுமையே அணிகலன், ஆணுக்கும் அப்படியே; நீங்கள் பொறுத்தது செய்வதற்கு அரியது, தேவர்களிடம் மிகவும் அரியது.’ இங்கே கவி பொறுமையைப் பெண்களின் தர்மமாக மட்டும் சுருக்கவில்லை — ‘ஆணுக்கும் அப்படியே’ என்ற சொல்லால் அது இருவருக்கும் பொதுவான குணம் என்று தெளிவாக்கப்படுகிறது. ‘தேவர்களிடம் மிகவும்’ என்பது உள்ளத்தைத் தொடுகிறது — தேவர்கள் வலிமையுடையவர்கள்; ஆகவே அவர்களிடம் பொறுமை மிக அரிது; வாயு தானே தேவனாக இருந்தும் பொறுமையற்றவனானான்; கன்னியரோ மனிதப் பெண்களாக இருந்தும் பொறுத்தனர். ‘மகள்களே, உங்கள் அனைவரிடமும் வேறுபாடின்றி இருக்கும் பொறுமை எத்தகையது! பொறுமையே தானம், பொறுமையே சத்தியம், பொறுமையே யாகம்.’
‘பொறுமையே புகழ், பொறுமையே தர்மம், பொறுமையிலேயே உலகம் நிலைபெற்றிருக்கிறது’ — இதுவே நிறைவுரை. இங்கே வாதமுறை காணத் தக்கது — தானம், யாகம், சத்தியம், புகழ், தர்மம் ஆகியவை தனித்தனியான சாதனங்கள்; அவை ஒவ்வொன்றும் பிறர் குற்றத்தைப் பொறுப்பதாலேயே நிறைவேறுகின்றன; ஆகவே பொறுமை அவை அனைத்துக்கும் வேர். வேர் பற்றப்பட்டால் உலகமே அதில் நிலைபெற்றுள்ளது என்பது நிறுவப்படுகிறது. இவ்வாறு கன்னியரை அனுப்பிவிட்டு, தேவர்களுக்கு நிகரான வீரமுடையவனும் ஆலோசனை அறிந்தவனுமான அரசன் அமைச்சர்களோடு கன்னிகாதானத்தைப் பற்றி ஆலோசித்தான் — எந்த இடத்தில், எந்தக் காலத்தில், எந்தத் தகுந்த மணமகனுக்கு அவர்களைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று.
இதே காலத்தில், சூலி என்னும் பேரொளியுடைய முனிவர், ஊர்த்துவரேதஸாய் (நைஷ்டிக பிரம்மசாரியாய்) நல்லொழுக்கத்துடன் பிராம்மமான தவத்தை மேற்கொண்டார். ‘பிராம்மமான தவம்’ என்பது பிரம்மத்தை அடைவதற்காக வேதம் விதிக்கும் தவம். அங்கே தவம் புரிந்துகொண்டிருந்த அந்த ரிஷிக்கு ஒரு கந்தர்வப் பெண் பணிவிடை செய்துவந்தாள் — ஊர்மிலையின் மகளான சோமதை என்பவள். அவள் பணிவுடன், சேவையில் ஈடுபாடுடையவளாய், தர்மநிஷ்டையுடன் காலந்தோறும் அங்கே வசித்தாள்; அவளுடைய குரு மகிழ்ந்தார். ‘பர்யுபாஸதே’ என்றால் சுற்றிநின்று சேவிக்கிறாள்; சேவையே தவசியின் அருளைப் பெறும் வழி. கதையின் இந்தப் புதிய தொடக்கம் மணமகனைத் தேடும் கேள்விக்கு விடையாக அமையும். ‘ஊர்த்துவரேதஸ்’ என்பது நைஷ்டிக பிரம்மசாரி; அவருடைய தவமே ‘பிராம்மம்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது. சோமதை கந்தர்வப் பெண்ணாக இருந்தும் முனிவரின் பாதங்களருகே நெடுங்காலம் வசிக்கிறாள்; அவள் உடனே வரம் கேட்கவில்லை, முதலில் சேவையாலேயே குருவை வெல்கிறாள். இங்கே மற்றொரு தொனியும் உண்டு — கன்னியர் பொறுமையால் பலன் பெற்றது போல, இவள் சேவையால் பெறுகிறாள்.
காலம் கனிந்தபோது அவர் அவளிடம் சொன்னார்: ‘நான் மனம் நிறைந்திருக்கிறேன், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உனக்கு என்ன விருப்பத்தைச் செய்வேன்?’ முனிவர் மனம் நிறைந்திருப்பதை அறிந்து, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த அந்தக் கந்தர்வப் பெண் மிக மகிழ்ந்து, சொல்வன்மை மிக்க அவரிடம் இனிய குரலில் சொன்னாள்: ‘பிராம்மமான செல்வத்தால் நிறைந்தவர், பிரம்மமே ஆனவர், மாபெரும் தவசி நீர்; பிராம்மமான தவத்தோடு கூடிய தர்மசீலனான ஒரு மகனை விரும்புகிறேன். நான் கணவனற்றவள், யாருடைய மனைவியும் அல்லள்; பிராம்ம நெறியால் உம்மை அடைந்த எனக்கு ஒரு மகனைத் தர வேண்டும்.’ ‘பிராம்மேண உபகதா’ என்றால் பிரம்மசரிய நெறியால் குருவை அடைந்தவள், உலகியல் உறவால் அல்ல. வேண்டுதல் தெளிவானது, நாணமற்றதும் அல்ல — தர்மத்தாலேயே மகன் வேண்டப்படுகிறான். ‘காலம் கனிந்தபோது’ என்ற சொல்லைக் கவனிக்க வேண்டும் — வரம் தற்செயலானதல்ல, நீண்ட சேவையின் கனிவு; குருவே காலத்தை அறிவார். ‘சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவள், சொல்வன்மை மிக்கவரிடம்’ என்ற சொல்லிணை மனத்தைக் கவர்கிறது — பேசத் தெரிந்தவளே சொல்லின் மர்மம் அறிந்தவரிடம் பேச வல்லவள். ‘நான் கணவனற்றவள், யாருடைய மனைவியும் அல்லள்’ என்று இருமுறை சொல்வதால் அவள் தன் தூய்மையை உறுதிப்படுத்துகிறாள், முனிவருக்கு எந்த ஐயமும் எழாதபடி.
அவளிடம் மகிழ்ந்த பிரம்மரிஷி ஒப்பற்ற, பிராம்மத் தன்மையுடைய ஒரு மகனைக் கொடுத்தார் — சூலியின் மானச புத்திரன், ‘பிரம்மதத்தன்’ என்று புகழ்பெற்றவன். ‘மானசன்’ என்றால் மனத்தாலேயே பிறப்பிக்கப்பட்டவன், உடல் உறவால் அல்ல; அதனால் சோமதையின் கணவனற்ற நிலையும் காக்கப்பட்டது. பெயரும் பொருளுடையது — பிரம்மத்தால் கொடுக்கப்பட்டவன், பிராம்மமான தவத்தால் பெறப்பட்டவன். அந்த அரசன் பிரம்மதத்தன் அப்போது, தேவர் தலைவன் விண்ணுலகில் வாழ்வது போல, மேலான செல்வச் சிறப்போடு காம்பில்ய நகரில் வாழ்ந்தான். உவமை பொருத்தமானது — சொர்க்கத்தில் இந்திரன் போல பூமியில் அவன் விளங்குகிறான்; இதனால் குசநாபனின் கன்னியருக்குத் தகுந்த மணமகன் இவனே என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
மிகுந்த தர்மசீலனான அரசன் குசநாபன் அப்போது நூறு கன்னியரையும் பிரம்மதத்தனுக்குக் கொடுக்கத் தீர்மானித்தான். மிக்க தேஜஸ் உடைய அந்த மன்னன் பிரம்மதத்தனை அழைத்து, மிக மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு நூறு கன்னியரையும் கொடுத்தான். ‘மிக மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுவது — கூன் என்ற குறையை அறிந்திருந்தும் அரசன் தயங்கவில்லை; மாறாக மகிழ்ச்சியோடே கொடுத்தான்; அவனுடைய நம்பிக்கை தர்மத்தில் இருந்தது. பின்னர் மன்னன் பிரம்மதத்தன், தேவர் தலைவனைப் போல, முறைப்படி அவர்களுடைய கைகளைப் பற்றினான். ‘யதாக்ரமம்’ என்றால் ஒவ்வொருவராக, மூத்தவள் முதல் இளையவள் வரை வரிசைப்படி; திருமணம் விதிமுறைப்படியே நிகழ்ந்தது. ‘தீர்மானித்தான்’ என்பது உறுதி செய்தான் என்று பொருள்; முன்பு சொல்லப்பட்ட ஆலோசனையின் பலன் இதுவே. ஒரே மணமகனுக்கு நூறு கன்னியரும் — இதனால் சகோதரிகள் பிரிவதில்லை; தந்தையின் கவலையும் ஒரேயடியாகத் தணிகிறது.
கையைத் தொட்ட மாத்திரத்திலேயே அந்த நூறு கன்னியரும் கூன் நீங்கி, துயர் நீங்கி, மேலான அழகுடன் ஒளிர்ந்தனர். ‘தொட்ட மாத்திரத்திலேயே’ — தொடுதலே போதுமானது, மந்திரமும் அல்ல, மருந்தும் அல்ல — இது தர்மத்தின் ஆற்றலே. ‘விகதஜ்வரர்கள்’ (துயர் நீங்கியவர்கள்) என்பது உடலின் கோணல் மட்டுமல்ல, மனத்தின் வேதனையும் நீங்கியது என்று காட்டுகிறது. கன்னியரின் பொறுமை அளித்த பலன் இங்கே கண்கூடாகிறது. வாயுவின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட அவர்களைக் கண்டு மன்னன் குசநாபன் மிக மகிழ்ந்தான்; மீண்டும் மீண்டும் களிப்படைந்தான். ‘மீண்டும் மீண்டும்’ என்ற மகிழ்ச்சியின் திரும்புதல் தந்தையுள்ளத்தின் இயல்பு.
திருமணம் முடித்த அரசன் பிரம்மதத்தனை, அவன் மனைவியரோடும் உபாத்தியாயர் கூட்டத்தோடும், மன்னன் குசநாபன் அப்போது வழியனுப்பினான். ‘உபாத்தியாயர் கூட்டத்தோடும்’ என்றால் குருமார்களோடு; திருமணத்தில் உபாத்தியாயர்களைக் கௌரவிப்பதும் அரசனின் கடமை. கந்தர்வப் பெண் சோமதையும் தன் மகனையும் அவனுக்குத் தகுந்த செயலையும் கண்டு, அந்த மருமகள்களை முறைப்படி வரவேற்றாள்; அந்தக் கன்னியர் ஒவ்வொருவரையும் தொட்டுத் தொட்டு, குசநாபனையும் புகழ்ந்தாள். ‘தொட்டுத் தொட்டு’ என்ற இரட்டிப்பால் அன்பின் மிகுதி குறிக்கப்படுகிறது. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் அழுகை இருந்தது; முடிவில் நூறு மணமகள்களுக்கு வரவேற்பு — இதுவே பொறுமையின் விளைவு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥