॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 32

பால காண்டம்

சர்க்கம்

குச வம்ச வர்ணனையும் நூறு கன்னியர் கூனியானதும்

பிரம்மாவின் மைந்தனான குசனின் நான்கு புதல்வர்கள், அவர்களுடைய நகரங்கள், வசுமதி, ஐந்து மலைகள், மாகதி நதி, குசநாபனின் நூறு புதல்வியர், வாயுவின் வேண்டுகோள், கன்னியரின் மறுப்பும் உடல் முறிவும்

முன்பு பிரம்மாவிடமிருந்து தோன்றிய குசன் என்னும் மாபெரும் தவசி இருந்தார். ‘பிரம்மயோனி’ என்றால் பிரம்மாவே பிறப்புக்குக் காரணமாக உடையவர். அவருடைய விரதங்கள் தளர்வற்றவை; அவர் தர்மம் அறிந்தவர், நல்லோரைப் போற்றுபவர். அந்த மகாத்மா நற்குலத்தில் பிறந்த, தகுதி வாய்ந்த, விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசியான தம் மனைவியிடம், தம்மைப் போன்ற, மிகப் பெருவலிமையுடைய நான்கு புதல்வர்களைப் பெற்றார். கதையின் தொடக்கத்திலேயே தந்தையின் தவம், தாயின் குலம், புதல்வர்கள் தந்தையை ஒத்திருத்தல் — மூன்றும் சுட்டப்படுகின்றன; ‘யுக்தா’ என்றால் தகுதியானவள், குணங்களால் பொருத்தமானவள்; ‘சத்ருசர்’ என்றால் தந்தையின் தேஜஸுக்கு நிகரானவர்கள். இதனால் பின்வரும் வம்ச வரலாற்றுக்குக் களம் அமைக்கப்படுகிறது.

அவர்களுடைய பெயர்கள் — குசாம்பன், குசநாபன், அஸூர்த்தரஜஸ், வசு என்பவை. அனைவரும் ஒளிமிக்கவர்கள், பேருற்சாகம் உடையவர்கள். க்ஷத்திரிய தர்மத்தைச் செய்விக்கும் விருப்பத்தோடு குசர் தர்மநிஷ்டர்களும் சத்தியம் பேசுபவர்களுமான தம் புதல்வர்களிடம் சொன்னார்: ‘மக்களே, காத்தலைச் செய்யுங்கள்; இதனால் நிறைந்த தர்மத்தை அடைவீர்கள்.’ ‘பாலனம்’ (காத்தல்) என்பது மக்களைக் காப்பது; அதுவே க்ஷத்திரியனின் முதன்மைக் கடமை. தந்தை புதல்வர்களுக்கு ராஜ்யத்தைப் பங்கிடவில்லை, கடமையையே உபதேசிக்கிறார்; பலனையும் தர்ம வடிவிலேயே காட்டுகிறார். ‘தர்மநிஷ்டர்கள், சத்தியம் பேசுபவர்கள்’ என்ற அடைமொழிகளால் குறிப்பிடப்படுவது — அவர்களுடைய தகுதியைக் கண்டே ஆணை கொடுக்கப்பட்டது, தற்செயலாக அல்ல.

குசரின் சொல்லைக் கேட்டு, உலகில் சிறந்தவர்களும் மனிதருள் உயர்ந்தவர்களுமான அந்த நால்வரும் அப்போது நகரங்களை நிறுவினர். ‘நிவேசம்’ என்பது நகரத்தை அமைத்தல். மிக்க தேஜஸ் உடைய குசாம்பன் கௌசாம்பி நகரை அமைத்தான்; தர்மாத்மாவான குசநாபன் மஹோதயம் என்னும் நகரை அமைத்தான்; பேரறிவுடைய அஸூர்த்தரஜஸ் தர்மாரண்யம் என்னும் சிறந்த நகரை அமைத்தான்; அரசன் வசு கிரிவ்ரஜத்தை அமைத்தான். கௌசாம்பி யமுனைக் கரையில் உள்ளது; மஹோதயம் கான்யகுப்ஜம் என்ற மற்றொரு பெயராலும் புகழ்பெற்றது; தர்மாரண்யம் கயைக்கு அருகே உள்ளது; கிரிவ்ரஜம் மகதர்களின் தலைநகரம். இவ்வாறு தந்தையின் ஆணை முதலில் நகர நிர்மாணத்தாலேயே நிறைவேற்றப்பட்டது; ஏனெனில் மக்களைக் காப்பதற்கு அடிப்படை நாடே. ‘நிறுவினர்’ என்ற பன்மைச் சொல்லால் அறியப்படுவது — ஒவ்வொருவரும் தத்தம் நகரை நிறுவினர், அனைவரும் ஒரே இடத்தில் அல்ல. நான்கு புதல்வர்கள், நான்கு நகரங்கள் — வம்சத்தின் விரிவு இங்கே நிலவியலிலேயே பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

‘ராமா, இது மகாத்மாவான அந்த வசுவின் வசுமதி என்னும் நிலம்; இந்த ஐந்து சிறந்த மலைகளும் நாற்புறமும் ஒளிர்கின்றன. சுமாகதி என்னும் எழில்மிகு நதி புகழ்பெற்றவளாய் மகத நாடுகளை வந்தடைந்தாள்; அவள் ஐந்து முதன்மையான மலைகளின் நடுவே ஒரு மாலையைப் போல அழகுடன் விளங்குகிறாள். ராமா, இந்த மாகதி மகாத்மாவான வசுவுக்கு உரியவளாக முன்பு ஓடியவள்; நல்ல வயல்கள் உடையவள், பயிர்களை மாலையாக அணிந்தவள்.’ ‘இந்த நாடு எது?’ என்பது ராமனின் கேள்வி; விசுவாமித்திரர் அதற்கான விடையை வம்சக் கதையோடு சேர்த்துச் சொல்கிறார். ‘சுமாகதி’ என்பது சோணபத்திரையின் மற்றொரு பெயர்; அதன் கரையிலேயே அந்த முனிவர்கள் தங்கியிருக்கிறார்கள்; ஆகவே கண்முன்னே காண்பதைக் கொண்டே கதை நடக்கிறது. நாட்டின் பெயர், மலைகள், நதி — இம்மூன்றாலும் நினைவு விழித்தெழுகிறது.

‘ரகுநந்தனா, தர்மாத்மாவான ராஜரிஷி குசநாபன் கிருதாசி என்னும் அப்சரஸிடம் ஒப்பற்ற நூறு புதல்வியரைப் பெற்றான். இளமையும் அழகும் உடைய, நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட அவர்கள் உத்தியான பூமிக்கு வந்து, மழைக்காலத்தின் மின்னல்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ராகவா, சிறந்த அணிகலன்களை அணிந்த அவர்கள் பாடியும் ஆடியும் இசைக்கருவிகளை இசைத்தும் மிகுந்த களிப்பை அடைந்தனர்.’ ‘சதஹ்ரதா’ என்பது மின்னலின் பெயர்; மழைக்காலத்தில் காணப்படும் மின்னல் வரிசை போல அவர்கள் உத்தியானத்தில் ஒளிர்கிறார்கள். ‘கிருதாசி’ ஒரு புகழ்பெற்ற அப்சரஸ்; அவளிடம் பிறந்த கன்னியரின் தெய்வீக அழகு இதனால் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘அனுத்தமம்’ (ஒப்பற்றது) என்றால் அதற்கு மேலானது இல்லாதது; நூறு என்ற எண்ணிக்கையே மகிமையைக் குறிக்கிறது. பாட்டு, ஆட்டம், இசை — மூவகைக் கலைகளும் இங்கே ஒருசேரக் கலந்துள்ளன. கன்னியரின் குற்றமற்ற விளையாட்டு மட்டுமே வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அதன் பின்னணியிலேயே வரவிருக்கும் இடர் வைக்கப்பட வேண்டும்.

பின்னர் எல்லா உறுப்புகளும் அழகுடையவர்களும், உலகில் அழகால் இணையற்றவர்களுமான அவர்கள் உத்தியான பூமிக்கு வந்து, மேகங்களின் இடையே நட்சத்திரங்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர். ‘கனாந்தரே’ என்றால் மேகங்களின் இடைவெளியில்; சற்றே மறைந்தும் சற்றே ஒளிர்ந்தும் என்பது கருத்து. எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த, அழகும் இளமையும் கொண்ட அவர்களைக் கண்டு, அனைத்திலும் உறையும் வாயு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். ‘சர்வாத்மகன்’ என்றால் எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளுறையும் ஆன்மா போன்றவன், பிராண வடிவில் எங்கும் நிலைத்தவன்; அவனுடைய பார்வையே இங்கே முறையற்ற விஷயத்தில் ஈடுபட்டது. உவமையும் நுட்பமானது — நட்சத்திரங்கள் மேகங்களால் மூடப்பட்டாலும் அழிவதில்லை; அவ்வாறே கன்னியரின் அழகும் வரவிருக்கும் இடரால் அழியப்போவதில்லை.

வாயுவின் சொல்: ‘நான் உங்கள் அனைவரையும் விரும்புகிறேன்; நீங்கள் என் மனைவியராவீர்கள். மனிதத் தன்மையைத் துறந்துவிடுங்கள்; நீண்ட ஆயுளை அடைவீர்கள். மனிதர்களிடம் இளமை எப்போதும் நிலையற்றது; நீங்களோ அழியாத இளமையை அடைந்து அமரர்களாவீர்கள்.’ இந்த முன்மொழிவு வலிமையால் தொடங்கப்படவில்லை, ஆசைகாட்டலால் தொடங்கப்படுகிறது — அமரத்துவமும் அழியாத இளமையும் அளிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் ‘மனிதத் தன்மையைத் துறந்துவிடுங்கள்’ என்பதுதான் இதன் அடிப்படைக் குற்றம்; அதனால் தந்தைக்குக் கட்டுப்படுதலும் மரியாதையும் ஒரேயடியாகத் துறக்கப்பட வேண்டியிருக்கும்.

தளர்வற்ற செயலுடைய வாயுவின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த நூறு கன்னியரும் அந்தச் சொல்லை எள்ளி நகைத்துச் சொன்னார்கள். ‘அபஹாஸ்ய’ என்றால் அலட்சியமாகச் சிரித்து; அச்சத்தாலும் அல்ல, கோபத்தாலும் அல்ல. முதல் காரணம் — ‘தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீ எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் உலவுகிறாய்; நாங்கள் அனைவரும் உன் ஆற்றலை அறிந்தவர்கள்; அப்படியிருக்க எதற்காக எங்களை அவமதிக்கிறாய்?’ உள்ளுறைபவனான அவன் எங்கள் உள்ளக் கருத்தையும் அறிந்தே இருக்கிறான்; அறிந்தும் வேண்டுவது அவமதிப்பே. இரண்டாவது — ‘நாங்கள் அனைவரும் குசநாபனின் புதல்வியர்; தேவனான உன்னையும் உன் இடத்திலிருந்து வீழ்த்த வல்லவர்கள்; ஆயினும் தவத்தைக் காக்கிறோம்.’ சக்தி இருக்கிறது, ஆனால் அதைச் சாபத்தில் செலவழிக்கலாகாது — இதுவே தவசிகளின் நியமம். ‘காக்கிறோம்’ என்ற சொல் இருபொருள் உடையது — தவத்தைக் காக்கிறோம், அதனால் எங்களையும் காக்கிறோம்; சாபமிடுவதோ தவத்தின் இழப்பே.

மூன்றாவது காரணம் — ‘அறிவிலியே, சத்தியம் பேசும் தந்தையை அவமதித்து, நாங்களே எங்கள் விருப்பப்படி கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் காலம் ஒருபோதும் வராதிருக்கட்டும். தந்தையே எங்கள் தலைவர்; அவரே மேலான தெய்வம். எங்கள் தந்தை யாருக்கு எங்களைக் கொடுப்பாரோ அவனே எங்கள் கணவனாவான்.’ விடையின் வரிசை தெளிவானது — முதலில் வாயு எல்லாம் அறிந்தவன் என்பதை நினைவூட்டுதல், பிறகு தம் ஆற்றலைச் சொல்லுதல், இறுதியில் தர்ம நிர்ணயம். அவர்கள் வலிமையற்றவர்கள் அல்ல, தந்தைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள்; மறுப்பும் வெறுப்பால் அல்ல, தர்மத்தாலேயே எழுந்தது.

அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்டு, பகவானும் பிரபுவுமான வாயு கடுங்கோபம் கொண்டு, அவர்களுடைய உடல்கள் அனைத்திலும் புகுந்து அவற்றை முறித்தான். அவர்கள் ‘அரத்னி’ அளவே உருவமுடையவர்களாய், உடல் முறிந்து, அச்சத்தால் வாடினர். ‘அரத்னி’ என்பது முழங்கையிலிருந்து மூடிய கைமுட்டி வரையிலான அளவு; அவ்வளவுக்கே அவர்களுடைய உடல் சுருங்கியது. வாயுவால் முறிக்கப்பட்ட அந்தக் கன்னியர் அரசனின் மாளிகையில் நுழைந்தனர்; நுழைந்து மிகவும் கலங்கியவர்களாய், நாணமுற்று, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்தனர். உள்ளுறைபவனே உடல்களுக்குள் புகுந்து அவற்றை முறித்தான் — உள்ளே புகும் ஆற்றல் இங்கே வன்முறைக்கே பயன்படுத்தப்பட்டது. மறுப்புக்கு விடை சொல்லால் அல்ல, வலிமையாலேயே வந்தது.

அன்புக்குரியவர்களும் மிக அழகியவர்களுமான அந்தக் கன்னியர் முறிந்தும் வாடியும் இருப்பதைக் கண்டு அந்த அரசன் பதறி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இது என்ன? சொல்லுங்கள், மகள்களே. தர்மத்தை அவமதிப்பவன் யார்? உங்கள் அனைவரையும் கூனிகளாக்கியவன் யார்? துடித்துக்கொண்டிருந்தும் நீங்கள் பேசாதிருக்கிறீர்களே?’ இவ்வாறு கூறி அரசன் பெருமூச்சுவிட்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தினான் — விடையைக் கேட்கக் கவனம் கொண்டான். கேள்வி மூவகையானது — இது என்ன, தர்மத்தை அவமதிப்பவன் யார், யாரால் இப்படிச் செய்யப்பட்டீர்கள் என்று. சர்க்கம் கேள்வியிலேயே முடிகிறது; விடையும் அவர்களுடைய பொறுமைக்கான புகழுரையும் முப்பத்து மூன்றாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க