॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 31

பால காண்டம்

சர்க்கம்

மிதிலைக்குப் புறப்படுதல்

ஜனகனின் யாகத்துக்கான அழைப்பு, சிவதனுசின் மகிமை, சித்தாசிரமத்திலிருந்து புறப்படுதல், சோணை நதிக்கரையில் தங்குதல், அந்த நாட்டைப் பற்றி ராமனின் கேள்வி

காரியம் நிறைவேறப் பெற்ற ராம லக்ஷ்மணர்கள் அன்றிரவு அதே யாகசாலையில் தங்கினர்; மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு களிப்புற்ற அந்த வீரர்கள் இன்பமாகத் தங்கினர். ‘காரியம் நிறைவேறப் பெற்றவர்கள்’ என்ற சொல் முந்தைய சர்க்கத்தோடு தொடர்புபடுத்துகிறது — யாகத்தைக் காத்தல் முடிந்தது, குருவின் சொல் பலித்தது; ஆகவே மனம் கவலையற்றது. கவி புற இன்பத்தை வர்ணிக்கவில்லை; ‘உள்ளத்தோடு’ என்ற சொல்லால் அக மகிழ்ச்சியையே காட்டுகிறார். இரவு விடிந்ததும், அவ்விருவரும் காலைக் கடமைகளை முடித்து, ஒன்றாக விசுவாமித்திரரையும் மற்ற ரிஷிகளையும் அணுகினர். இரவில் வெற்றி, காலையில் நித்தியகர்மம் — ஒழுங்கு விடுபடுவதில்லை; மகிழ்ச்சியிலும் நியமம் மறக்கப்படுவதில்லை. நெருப்பைப் போல ஒளிரும் முனிசிரேஷ்டரை வணங்கி, இனிமையாகப் பேசும் அவ்விருவரும் மிக உதாரமான சொல்லைச் சொன்னார்கள். ‘இனிமையாகப் பேசுபவர்கள்’ என்ற அடைமொழி வீரர்களின் பணிவைக் குறிக்கிறது — வீரச்செயல் புரிந்தாயிற்று, ஆயினும் பேச்சு மென்மையாகவே இருக்கிறது.

‘முனிவர்களில் புலியே, இந்த இரு பணியாளர்களும் உம்மிடம் வந்திருக்கிறோம்; முனிசிரேஷ்டரே, ஆணையிடும், என்ன கட்டளையைச் செய்வோம்’ என்பது அவர்களுடைய விண்ணப்பம். ‘கிங்கரர்கள்’ (பணியாளர்கள்) என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது — ராஜகுமாரர்கள் தாமே அடியவர் நிலையை ஏற்கிறார்கள்; குருசேவை க்ஷத்திரியனுக்கும் முதல் பாடம்; ஆணையின்றித் தன்விருப்பப்படி எதுவும் செய்யலாகாது என்பது மரபு. அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், மகரிஷிகள் அனைவரும் விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டு ராமனிடம் சொன்னார்கள்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, மிதிலை அரசனான ஜனகனின் மிகுந்த தர்மம் நிறைந்த யாகம் நடைபெற இருக்கிறது; நாங்கள் அங்கே செல்வோம்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ரிஷிகள் விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டே பேசுகிறார்கள், ராமனை நேரடியாக அழைக்கிறார்கள். இதனால் கதையின் புதிய அத்தியாயம் தொடங்குகிறது — சித்தாசிரமத்திலிருந்து மிதிலையை நோக்கிய பயணம்; அது இறுதியில் சீதையின் திருமணத்தில் நிறைவுபெறும்.

‘மனிதருள் புலியே, நீயும் எங்களோடு வருவாய்; அங்கே வில்களில் ரத்தினம் போன்ற அற்புதமான ஒரு வில்லைக் காணத் தகுந்தவன் நீ. அந்த வில் மனிதரால் செய்யப்பட்டதல்ல — முன்பு ஒரு யாகத்தில் சபையில் தேவர்களாலேயே அது கொடுக்கப்பட்டது — அளவிட முடியாத வலிமையுடையது, கொடியது, மிகுந்த ஒளியுடையது. அதில் நாணேற்ற தேவர்களாலும், கந்தர்வர்களாலும், அசுரர்களாலும், ராட்சசர்களாலும் இயலவில்லை; மனிதர்களால் எவ்விதத்திலும் இயலாது.’ இங்கே கவி வில்லின் மகிமையைப் படிப்படியாக உயர்த்துகிறார் — முதலில் தேவர்கள் கொடுத்தது, பிறகு அளவற்ற வலிமை, இறுதியில் எல்லாரும் தோற்றது. ‘மனிதர்களால் எவ்விதத்திலும் இயலாது’ என்ற சொல் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத் தக்கது — மனிதனாகவே இருப்பவனே பின்னால் அந்த வில்லை முறிப்பான். இந்த வர்ணனை வரவிருக்கும் வில் முறிப்புக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது.

‘அந்த வில்லின் வலிமையை அறிய விரும்பிய பெருவலிமையுடைய அரசர்களும் ராஜகுமாரர்களும் அதில் நாணேற்ற முடியவில்லை.’ ‘அறிய விரும்பிய’ என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய ஆர்வமும், ‘முடியவில்லை’ என்பதால் அவர்களுடைய தோல்வியும் குறிக்கப்படுகின்றன. ‘காகுத்ஸ்தா, மகாத்மாவான மிதிலை அரசனின் அந்த வில்லையும், மிக அற்புதமான யாகத்தையும் அங்கே நீ காண்பாய்.’ ரிஷிகள் ராமனைத் தூண்டவில்லை, காண்பதை மட்டுமே சொல்கிறார்கள்; ஆனால் கேட்பவன் மனத்தில் போட்டியுணர்வு தானாகவே எழுகிறது. இதுவே கவியின் நுட்பமான வழி — அழைப்பு காண்பதற்காக, விளைவோ ஒரு சோதனையாக.

‘மனிதருள் புலியே, உத்தமமான, அழகிய நடுப்பகுதியுடைய அந்த வில்லை மிதிலை அரசன் தன் யாகத்தின் பலனாக எல்லாத் தேவர்களிடமும் கேட்டுப் பெற்றான்.’ ‘சுநாபம்’ என்பது வில்லின் நடுப்பகுதி, கைப்பிடி வைக்கப்படும் இடம்; அது அழகானது என்று பொருள். ‘ராகவா, அந்த அரசனின் மாளிகையில் அது வழிபாட்டுப் பொருளாக இருக்கிறது; பலவகை நறுமணங்களாலும் அகிற்புகை மணம் கமழும் தூபங்களாலும் பூஜிக்கப்படுகிறது.’ ‘ஆயாகபூதம்’ என்றால் பூஜைக்குரிய இடத்தில் வைக்கப்பட்டது, தெய்வத்தைப் போல மதிக்கப்படுவது. இவ்வாறு அந்த வில் வெறும் ஆயுதம் அல்ல; குலதெய்வம் போல அரச மாளிகையில் நாள்தோறும் வழிபடப்படுகிறது. மிதிலையின் செல்வச் சிறப்பும் தர்மநிஷ்டையும் இந்த ஒரே வர்ணனையால் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இவ்வாறு கூறி, ரிஷிகளின் கூட்டத்தோடும் காகுத்ஸ்தர்களோடும் கூடிய முனிசிரேஷ்டர், வனதேவதைகளிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு அப்போது புறப்பட்டார். ‘ஆமந்த்ர்ய’ என்றால் விடைபெற்று, அனுமதி பெற்று; காட்டில் வாழும் தேவதைகளும் முனிவரால் நினைக்கப்பட வேண்டியவர்களே — நெடுங்காலம் வாழ்ந்த இடத்தின் தேவதைகளும் உதவி புரிந்தவர்கள் என்பதால் வணங்கத் தக்கவர்கள். ‘உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் சித்தியடைந்தவனாய்ச் சித்தாசிரமத்திலிருந்து, ஜாஹ்னவியின் வடகரையில் உள்ள இமயமலையை நோக்கிச் செல்வேன்’ என்பது அவருடைய விடைச்சொல். ‘சித்தன்’ என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்தின் பெயர் பொருள் பெற்றது — சித்தாசிரமத்தில் முனிவரும் சித்தியடைந்தார். இவ்வாறு கூறி, தவச்செல்வரும் முனிவர்களில் புலியுமான கௌசிகர் வடதிசையை நோக்கிப் புறப்படத் தொடங்கினார். செல்ல வேண்டிய இடம் மிதிலை, வழியோ வடதிசையில் ஜாஹ்னவிக் கரை வழியாக; கதையின் போக்கும் தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கித் திரும்புகிறது.

பயணம் செய்யும் அந்த முனிசிரேஷ்டரை, அவரைப் பின்தொடர்ந்த பிரம்மவாதிகளின் நூறு வண்டிகள் பயணத்தில் தொடர்ந்தன. ‘சகடீசதமாத்ரம்’ என்பது நூறு வண்டிகள் — ரிஷிகளின் யாகக் கருவிகளைச் சுமக்கும் வண்டிகள், அவற்றில் அக்கினிஹோத்திரப் பொருள்களும் வேத நூல்களும்; இதனால் பயணத்தின் விரிவு குறிப்பிடப்படுகிறது; மூவர் மட்டுமே சென்றனர் என்பதல்ல என்று அறியப்படுகிறது. சித்தாசிரமத்தில் வாழ்ந்த விலங்குகளும் பறவைகளும் கூட மகாத்மாவும் தவச்செல்வருமான விசுவாமித்திரரைப் பின்தொடர்ந்தன. பின்னர் ரிஷிகளின் கூட்டத்தோடு கூடிய அவர் அந்தப் பறவைகளைத் திருப்பி அனுப்பினார் — அன்பு இனிமையானதுதான், ஆயினும் விலங்குகளுக்குக் காடே நலம் என்பது முனிவரின் விவேகம். விலங்குகளும் தவசியை அன்போடு பின்தொடர்கின்றன என்பது ஆசிரமத்தின் மகிமை; அகிம்சையின் கண்கூடான பலன் இதுவே; காட்டின் மௌனமும் குருவை வணங்குகிறது. அவர்கள் நெடுந்தூரம் சென்று, சூரியன் சாயும்போது —

— மன ஒருமைப்பாடுடைய முனிவர் கூட்டங்கள் சோணை நதிக்கரையில் தங்கினர். ‘சோணை’ மகத நாட்டில் புகழ்பெற்ற நதி; அதன் கரையில் மாலைவேளையில் தங்குதல் நிகழ்ந்தது. சூரியன் மறைந்ததும் அவர்கள் நீராடி, அக்கினியில் ஆகுதி செய்து, விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டு, அளவற்ற ஆற்றலுடையவர்களாய் அமர்ந்தனர். ‘ஹுதஹுதாசனர்கள்’ என்றால் அக்கினியில் ஆகுதி செய்தவர்கள் — மாலை அக்கினிஹோத்திரத்தை நிறைவேற்றியவர்கள் என்று பொருள். பயணத்திலும் நித்தியகர்மம் கைவிடப்படுவதில்லை என்று இங்கேயும் குறிப்பிடப்படுகிறது; வழியிலும் யாகம் நிற்பதில்லை. ராமனும் சுமித்திரையின் மைந்தனோடு அந்த முனிவர்களைப் போற்றி —

— அறிவுமிக்க விசுவாமித்திரரின் முன்னே அமர்ந்தான். ‘முன்னே அமர்ந்தான்’ என்பது சீடனின் இடம் — குருவின் எதிரே, கேட்பதற்கு ஆயத்தமாக. பின்னர் மிக்க தேஜஸ் உடைய ராமன், தவச்செல்வரும் முனிவர்களில் புலியுமான விசுவாமித்திரரிடம் ஆர்வத்தோடு வினவினான்: ‘பகவானே, செழிப்பான காடுகளால் அழகுபெற்ற இந்த நாடு எது?’ சந்தியா வழிபாட்டுக்குப் பிறகு கதை கேட்டல் — இதுவே பண்டைய மரபு; இவ்வாறு வழியும் ஒரு பாடசாலையாகிறது, கேள்வி வித்தையின் வாயிலாகிறது. ராமனின் அறியும் ஆவலே கதையைத் தொடங்கிவைக்கிறது — இந்த முறை இருபத்து நான்காம் சர்க்கத்திலும் காணப்பட்டது.

‘உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன்; உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும், சொல்ல வேண்டும்.’ ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட, நல்ல விரதமுடைய, மாபெரும் தவமுடைய அவர் ரிஷிகளின் நடுவே அந்த நாட்டைப் பற்றி முழுவதும் சொல்லலானார். சர்க்கம் இங்கே முடிகிறது, கதை முடியவில்லை — அடுத்த சர்க்கத்தில் குசனின் வம்சக் கதை தொடங்கும்; அங்கே விசுவாமித்திரர் தம் சொந்த முன்னோர்களையே வர்ணிப்பார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க