சர்க்கம்
யாகத்தைக் காத்தலும் ராட்சச வதமும்
ஆறு இரவுகள் யாகத்தைக் காத்தல், மாரீசன் சுபாகு ஆகியோருடன் போர், மானவாஸ்திரத்தால் மாரீசனை வீசி எறிதல், ஆக்னேயத்தால் சுபாகு வதம், யாக நிறைவு
பின்னர், இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்த — எந்த இடத்தில் எந்த நேரத்தில் எதைச் சொல்ல வேண்டும் என்பதை அறிந்த — பகைவரை அடக்கும் அந்த இரு ராஜகுமாரர்களும் கௌசிகரிடம் சொன்னார்கள்: ‘பகவானே, நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம் — யாரிடமிருந்து யாகம் காக்கப்பட வேண்டுமோ அந்த இரு இரவுலாவிகளும் எந்த நேரத்தில் வருகிறார்கள்? அந்தக் கணம் கடந்துபோகாதபடி அதைச் சொல்லும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ‘எப்படி வெல்வேன்’ என்று ராமன் கேட்கவில்லை; ‘எப்போது வருவார்கள்’ என்றே கேட்கிறான்; காப்பவனின் கவலை காலத்தைப் பற்றியது, தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்வதைப் பற்றியது அல்ல.
போரிடும் ஆவலால் விரைந்து இவ்வாறு பேசிய அந்த இரு காகுத்ஸ்தர்களையும் கண்டு, அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து அரசகுமாரர்களைப் புகழ்ந்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இன்று முதல் ஆறு இரவுகள் ராகவர்களான நீங்கள் இருவரும் காப்பீர்களாக; இந்த முனிவர் தீட்சையில் புகுந்துவிட்டார், ஆகவே மௌனத்தையும் மேற்கொள்வார்.’ தீட்சை பெற்ற முனிவர் பேசுவதுமில்லை, போரிடுவதுமில்லை; இப்போது அவர் வாக்கின் இடத்தில் ராமனின் வில்லே நிற்கிறது. இதுவே குருவுக்கும் சீடனுக்கும் இடையிலான பொறுப்புப் பகிர்வு. ‘மகிழ்ந்து’ என்ற சொல்லால் தவசிகளின் நம்பிக்கை குறிப்பிடப்படுகிறது — தம்மைக் காத்துக்கொள்ள இயலாதவர்கள் க்ஷத்திரியனின் புயத்தில் அடைக்கலம் பெறுகின்றனர்.
முனிவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, புகழ்மிக்க அந்த இரு ராஜகுமாரர்களும் உறக்கமின்றி ஆறு இரவும் பகலும் தவவனத்தைக் காத்தனர். தலைசிறந்த வில்லாளிகளும், விழிப்புடையவர்களும், பகைவரை அடக்குபவர்களுமான அந்த வீரர்கள் முனிசிரேஷ்டரான விசுவாமித்திரரை உபாசித்தனர் — அவர் அருகே நின்று காத்தனர். ‘உறக்கமின்றி’ என்ற சொல் கனமானது — ஆறு பகல்களும் ஆறு இரவுகளும் உறக்கத்தைத் துறந்து நிற்பதற்கான மனவுறுதி வீரத்துக்கும் முன்னதாக வருகிறது. காத்தல் என்பது காத்திருத்தலே, வெறும் தாக்குதல் மட்டுமல்ல. ‘உபாசித்தனர்’ என்ற சொல் சேவையையும் குறிக்கிறது — முனிவர் அருகே இருப்பதும் காப்பதும் குருசேவையின் அங்கமே.
பின்னர் அந்தக் காலம் கழிந்தது; ஆறாம் நாள் வந்தது. அப்போது ராமன் சுமித்திரையின் மைந்தனிடம் சொன்னான்: ‘விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் இரு.’ போரிடும் ஆவலால் விரைந்த ராமன் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, உபாத்தியாயர்களோடும் புரோகிதர்களோடும் கூடிய அந்த வேதி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. ராமனின் சொல்லும் யாகவேதி எரிந்ததும் ஒரே கணத்தில் நிகழ்ந்தன — கவி இவ்விரண்டின் இசைவைக் காட்டுகிறார்; வீரனின் விழிப்பு யாகத் தீ கொழுந்துவிடுவதோடு இணைகிறது. வேதி திடீரென எரிந்தது ஒரு உற்பாதமாகவும் (தீக்குறியாகவும்) கருதப்படுகிறது — வரவிருக்கும் இடையூற்றை அக்கினி முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறது.
தர்ப்பைகளும் சமசங்களும் ஸ்ருக்கும், சமித்துகளும் மலர்க்குவியல்களும் கொண்ட அந்த வேதி, ரித்விக்குகளோடு கூடிய விசுவாமித்திரரோடு சேர்ந்து ஒளிர்ந்தது. பின்னர் மந்திரங்களோடு முறைப்படி அந்த யாகம் நடைபெறலாயிற்று. அதே நேரத்தில் வானில் பெரிய, பயங்கரமான ஓர் ஒலி எழுந்தது. யாகத்தின் அமைதியான ஒழுங்கு வானின் முழக்கத்தால் பிளக்கப்படுகிறது — செயல் நிறைவை நெருங்கும்போதுதான் பெரும்பாலும் இடையூறு வருகிறது. இங்கே வேதியின் கருவிகள் அனைத்தும் எண்ணப்படுகின்றன — தர்ப்பைகள், சமசங்கள் (யாகக் கிண்ணங்கள்), ஸ்ருக் (நெய் ஊற்றும் கரண்டி), சமித்துகள், மலர்க்குவியல்கள்; ரித்விக்குகளும் விசுவாமித்திரரும் அங்கே இருக்கிறார்கள். இவ்வாறு முழு யாகமண்டலமும் ஒருசேர ஒளிர்கிறது.
மழைக்காலத்தில் மேகம் வானை மூடிக்கொண்டு தோன்றுவது போல, மாயையை விரித்த அந்த இரு ராட்சசர்களும் பாய்ந்து வந்தனர். மாரீசனும் சுபாகுவும், அவர்களைப் பின்தொடர்ந்த பயங்கரத் தோற்றமுடையவர்களும் வந்து இரத்த வெள்ளத்தைப் பொழிந்தனர். அந்த இரத்த வெள்ளத்தால் நனைக்கப்பட்ட வேதியைக் கண்டு ராமன் சட்டென்று பாய்ந்தோடினான்; பிறகு வானில் அவர்களைக் கண்டான். மேக உவமை பொருத்தமானது — ராட்சசர்கள் நிலத்தில் போரிடுவதில்லை, வானிலிருந்து அசுத்தத்தைப் பொழிகிறார்கள்; யாகத்தைக் களங்கப்படுத்துவதே அவர்களுடைய முதன்மையான ஆயுதம். மாரீசனின் பெயர் இங்கே முதன்முறையாகச் செயலில் கேட்கப்படுகிறது; இவனே பின்னால் பொன்மானாவான். இரத்தமே வேதியின் தூய்மைக்கு நேர் எதிரானது; அது தீண்டிய யாகம் பலனற்றுப்போகும். ஆகவே ராட்சசர்கள் ராமனைத் தாக்கவில்லை, செயலையே களங்கப்படுத்துகிறார்கள். ‘வானில்’ என்ற சொல் போரின் சமமின்மையையும் காட்டுகிறது — பகைவன் மேலே, காப்பவன் கீழே நிலத்தில்.
திடீரெனப் பாய்ந்துவரும் அவ்விருவரையும் கண்டு, தாமரைக்கண்ணனான ராமன் லக்ஷ்மணனை நோக்கிச் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, பார், தீய நடத்தையுடைய, ஊனுண்ணும் ராட்சசர்கள் இவர்கள். காற்றால் மேகங்களைச் சிதறடிப்பது போல, மானவாஸ்திரத்தால் இவர்களைச் சிதறடிப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இத்தகையவர்களைக் கொல்ல எனக்கு மனமில்லை.’ இந்தச் சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தின் இதயம் — ராமன் வல்லவன், ஆயினும் கொல்வதில் இன்பம் காண்பதில்லை. ‘கொல்ல மனமில்லை’ என்று சொல்லப்பட்டதுவே மாரீசன் உயிர் பிழைத்ததற்குக் காரணம்; இவ்வாறு கவி தாமே பின்வரும் துயரை விதையாக விதைக்கிறார். லக்ஷ்மணனிடமே பேசுவதையும் கவனிக்க வேண்டும் — ராமன் தனியாகப் போரிடுவதில்லை; சகோதரனைச் சாட்சியாக்கியே தன் முடிவைச் சொல்கிறான். இவ்வாறு கூறி, விரைவுடைய ராமன் வில்லில் அம்பைப் பூட்டினான்; சொல்லைச் செயல் விரைந்து பின்தொடர்கிறது.
மிக உதாரமானதும் மிக ஒளிமிக்கதுமான மானவாஸ்திரத்தைப் பூட்டி, பெருஞ்சினம் கொண்ட ராகவன் அதை மாரீசனின் மார்பில் எய்தான். அந்த மேலான மானவாஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட அவன் முழுதாக நூறு யோஜனை தூரம் கடல் வெள்ளத்தில் வீசப்பட்டான். ‘பெருஞ்சினம் கொண்ட’ என்று சொல்லப்பட்டிருந்தும் அஸ்திரம் கொல்லவில்லை — கோபமும் இங்கே கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது; இதுவே தர்மயுத்தத்தின் வரம்பு. ‘முழுதாக நூறு யோஜனை’ என்ற அளவு அஸ்திரத்தின் வீரியத்தைக் குறிக்கிறது; ஆயினும் மாரீசன் உயிரோடு இருக்கிறான். அஸ்திரத்துக்கு இருவகை ஆற்றல் — தாக்குதலில் வலிமை, விளைவில் அடக்கம். இவ்வாறு கவி ராமனின் சொல்லைச் செயலால் உண்மையாக்குகிறார்.
சீதேஷுவின் வலிமையால் வருந்தி, உணர்விழந்து, சுழன்று வீசப்பட்ட மாரீசனைக் கண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, பார், மனுவால் வகுக்கப்பட்ட சீதேஷு என்னும் மானவாஸ்திரம் இவனை மயக்கிக் கொண்டுசெல்கிறது, உயிரைப் பிரிப்பதில்லை.’ அஸ்திரத்தின் பெயரே ‘சீதேஷு’ — குளிர்ந்த அம்பு, வெப்பம் உண்டாக்காதது. ஆயுதமும் தன் தலைவனின் இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது. அஸ்திரத்தின் செயல்பாட்டை ராமன் தானே லக்ஷ்மணனுக்கு விவரிக்கிறான் — குரு சீடனுக்கு ஆயுத வித்தையைக் கற்பிப்பது போல. ‘மனுசம்ஹிதம்’ (மனுவால் வகுக்கப்பட்டது) என்பதும் அஸ்திரத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது; தர்மசாஸ்திரம் இயற்றிய மனுவால் விதிக்கப்பட்டது உயிரைப் பறிப்பதில் ஈடுபடுவதில்லை.
‘இரக்கமற்றவர்களும், தீய நடத்தையுடையவர்களும், பாவச்செயல்களில் நிலைத்தவர்களும், யாகத்தை அழிப்பவர்களும், இரத்தம் குடிப்பவர்களுமான இந்த ராட்சசர்களையும் கொல்வேன்’ என்று கூறி, ரகுநந்தனன் தன் கைவேகத்தைக் காட்டுவது போல மிகப் பெரிய ஆக்னேய அஸ்திரத்தை எடுத்துச் சுபாகுவின் மார்பில் எய்தான். அதனால் துளைக்கப்பட்டு அவன் தரையில் விழுந்தான். மீதமிருந்தவர்களைப் பெரும்புகழுடைய, மிக உதாரனான ராகவன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை எடுத்துக் கொன்றான்; முனிவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கினான். இங்கே வேறுபாடு தெளிவானது — மாரீசன் வீசி எறியப்பட்டான், சுபாகுவோ கொல்லப்பட்டான். மாயையால் மட்டும் வருத்துபவன் தொலைவுக்கு அனுப்பப்படுகிறான்; யாகத்தை அழிப்பவனும் பாவச்செயல்களில் நிலைத்தவனுமானவன் விடப்படுவதில்லை. மூன்று அஸ்திரங்கள் மூன்று இடங்களில் பொருத்தமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன — இதுவே விவேகத்தின் வித்தை. ஆக்னேயமும் வாயவ்யமும் தேவதை வேறுபாட்டால் வேறுபட்டவை; ஒன்று ஒருவன்மீது, மற்றொன்று பலர்மீது பயன்படுத்தப்பட்டது. ‘முனிவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கினான்’ என்பது பலனைச் சொல்லும் வாக்கியம் — போரின் நோக்கம் தவசிகளின் இன்பமே.
இவ்வாறு அந்த ரகுநந்தனன் யாகத்தை அழிக்கும் ராட்சசர்கள் அனைவரையும் கொன்று, முன்பு வெற்றியின்போது இந்திரன் போற்றப்பட்டது போல, அங்கே ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டான். உவமை உள்ளத்தைத் தொடுகிறது — இந்திரனின் வெற்றி தேவர்களைக் காத்தது; ராமனின் வெற்றியோ தவத்தைக் காத்தது.
பின்னர் யாகம் நிறைவுற்றதும், மகா முனிவரான விசுவாமித்திரர் திசைகள் இடையூறற்று இருப்பதைக் கண்டு காகுத்ஸ்தனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘பெருந்தோளனே, நான் நோக்கம் நிறைவேறப் பெற்றேன்; நீ குருவின் சொல்லை நிறைவேற்றினாய். பெரும்புகழுடைய வீரனே, இந்தச் சித்தாசிரமத்தை நீ உண்மையாக்கினாய்.’ இவ்வாறு ராமனைப் புகழ்ந்து, அவ்விருவரோடும் அவர் சந்தியா வழிபாட்டுக்குச் சென்றார். ஆசிரமத்தின் பெயர் இப்போது பொருள் பெற்றது — காத்தலாலேயே சித்தி முழுமையடைகிறது. ‘குருவின் சொல்லை நிறைவேற்றினாய்’ என்ற சொல் தசரதனின் ஆணையை நினைவூட்டுகிறது — தந்தையின் சொல்லால் ராமன் முனிவரைப் பின்தொடர்ந்தான்; அது இப்போது பலித்தது. சந்தியா வழிபாட்டோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रिंशः सर्गः॥ ३०॥