சர்க்கம்
சித்தாசிரமத்தின் வரலாறும் வாமன சரிதமும்
சித்தாசிரமம் என்ற பெயரின் பொருள், மகாபலியின் யாகம், கசியபரின் துதி, வாமன அவதாரம், திரிவிக்கிரமன், ஆசிரமப் பிரவேசம், விசுவாமித்திரரின் தீட்சை
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில், முன்னே தெரிந்த அந்த எழில்மிகு வனப்பகுதியைப் பற்றி ராமன் கேட்டான். அளவிட முடியாத பெருமையுடைய அவன் வினவிய சொல்லைக் கேட்டு, மிக்க தேஜஸ் உடைய விசுவாமித்திரர் விளக்கத் தொடங்கினார். அவர் சொல்கிறார்: ‘பெருந்தோள் ராமா, தேவர்களால் வணங்கப்படும் விஷ்ணு தவம் புரிவதற்காகப் பல ஆண்டுகளும் நூறு யுகங்களும் இங்கே வசித்தார்; இது மகாத்மாவான வாமனரின் முந்தைய ஆசிரமம்.’ இங்கே சர்க்கத்தின் அமைப்பைக் கவனிக்க வேண்டும் — ராமன் இடத்தைப் பற்றிக் கேட்கிறான், முனிவரோ வரலாற்றைத் தொடங்குகிறார். இதுவே இந்தக் காவியத்தின் போக்கு; கங்கை, மலதம் கரூசம், தாடகை வனம் ஆகியவற்றின் வர்ணனைகளிலும் அதுவே காணப்பட்டது. ஒரு நிலத்தின் இயல்பு வெறும் வர்ணனையால் அல்ல, அங்கே முன்பு நிகழ்ந்ததைக் கொண்டே உணர்த்தப்படுகிறது. ‘பூர்வாசிரமம்’ (முந்தைய ஆசிரமம்) என்ற சொல்லால், இந்த இடம் அவதாரத்துக்கு முன்பே புனிதமாக இருந்தது என்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
‘மாபெரும் தவமுடைய அவர் இங்கே சித்தி அடைந்ததால், இந்த ஆசிரமம் சித்தாசிரமம் என்று புகழ்பெற்றது.’ இது பெயரின் விளக்கம் — சித்தி அடைந்த இடமானதால் சித்தாசிரமம். பிறகு முனிவர் எதிர்த்தரப்பை முன்வைக்கிறார்: ‘இதே காலத்தில் விரோசனனின் மகனான பலி என்னும் அரசன், இந்திரனோடும் மருத்கணங்களோடும் கூடிய தேவர் கூட்டங்களை வென்று அந்த ராஜ்யத்தை ஆண்டான்; மூவுலகிலும் அவன் புகழ்பெற்றிருந்தான்.’ ‘இதே காலத்தில்’ என்ற இரு சொற்கள் சிந்திக்கத் தக்கவை — ஓரிடத்தில் தவச்சித்தி, மற்றோரிடத்தில் அசுர வெற்றி; கதையின் இரு இழைகள் ஒரே காலத்தில் வளர்கின்றன, பின்னால் ஒன்று சேர்கின்றன.
பெருவலிமையுடைய அந்த அசுர அரசன் ஒரு மாபெரும் யாகத்தைச் செய்தான். யஜமானனான பலி அந்தச் சடங்கில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்கள் தாமே இந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்து விஷ்ணுவிடம் சொன்னார்கள்: ‘விஷ்ணுவே, விரோசனன் மகனான பலி உத்தமமான யாகத்தைச் செய்கிறான். அவனுடைய விரதம் முடிவதற்கு முன்பே எங்கள் காரியத்தை நீர் நிறைவேற்ற வேண்டும்.’ கவனிக்க வேண்டியது — அசுரனும் யாகம் செய்கிறான்; ஆகவே யாகம் இனத்தால் கட்டுப்பட்டதல்ல. தேவர்கள் போரை வேண்டவில்லை, காலத்தையே வேண்டுகிறார்கள் — ‘விரதம் முடிவதற்கு முன்பே’ என்று. விரதம் முடிந்துவிட்டால் பலி வெல்ல முடியாதவன் ஆகிவிடுவான்; ஆகவே தக்க தருணமே இங்கே உபாயம்.
‘அங்குமிங்குமிருந்து அவனை நாடிவரும் யாசகர்களுக்கு, அவர்கள் எதை, எங்கே, எப்படிக் கேட்கிறார்களோ அவை அனைத்தையும் அவன் கொடுக்கிறான். ஆகவே, விஷ்ணுவே, தேவர்களின் நன்மைக்காக நீர் மாயா யோகத்தை மேற்கொண்டு வாமன வடிவை அடைந்து உத்தமமான நலத்தைச் செய்யும்.’ இங்கே கதையின் மையம் ஒளிர்கிறது — பலியின் குற்றம் சொல்லப்படவில்லை, அவனுடைய கொடைத்தன்மையே சொல்லப்படுகிறது. எந்தக் குணத்தால் அவன் பெரியவனோ, அதனாலேயே அவன் பிடிபடுகிறான். ‘மாயா யோகத்தை மேற்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் உபாயத்தின் தன்மை தெளிவாக்கப்படுகிறது — வலிமையால் அல்ல, உருமாற்றத்தாலும் யாசிப்பதாலும் வெற்றி அடையப்பட வேண்டும்.
இதற்கிடையே, அக்கினிக்கு நிகரான ஒளியுடைய கசியபர், அதிதியோடு கூடி, தம் ஆற்றலால் ஒளிர்வது போல அங்கே வந்தார். தேவியைத் துணையாகக் கொண்ட அந்தப் பகவான், ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் நீடித்த விரதத்தை முடித்து, வரமளிக்கும் மதுசூதனரைத் துதித்தார்: ‘தவமயரும், தவத்தின் குவியலும், தவத்தின் வடிவமும், தவமே ஆன்மாவாக உடையவருமான புருஷோத்தமனான உம்மை, நன்கு புரிந்த தவத்தால் காண்கிறேன். பிரபுவே, உம் உடலில் இந்த உலகம் முழுவதையும் காண்கிறேன்; நீர் தொடக்கமற்றவர், சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர்; உம்மைச் சரணடைந்தேன்.’ துதியின் அமைப்பு நுட்பமானது — நான்கு சொற்களில் ‘தவம்’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; பிறகு ‘நன்கு புரிந்த தவத்தால்’ என்று கருவியும் தவமாகவே சொல்லப்படுகிறது. எந்தக் கருவியால் எந்த இலக்கு காணப்படுகிறதோ, அவ்விரண்டின் ஒருமையே இங்கே போற்றப்படுகிறது. ‘அநிர்தேச்யர்’ (சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர்) என்ற சொல்லால் வாக்கின் எல்லை ஏற்கப்படுகிறது; வர்ணனை எட்டாத இடத்தில் சரணாகதியே எஞ்சிய உபாயம். கசியபரின் வருகையும் பொருள் பொதிந்தது — தேவர்கள் உபாயத்தை வேண்டுகிறார்கள், தந்தையோ மகனாக வருவதை வேண்டுகிறார்; இவ்விரு வேண்டுதல்களும் சேர்வதாலேயே அவதாரம் சாத்தியமாகிறது.
மகிழ்ந்த ஹரி, பாவம் நீங்கிய கசியபரிடம் சொன்னார்: ‘வரம் கேள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என் கருத்தில் நீ வரத்துக்குத் தகுதியானவன்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மரீசியின் மைந்தரான கசியபர் சொன்னார்: ‘அதிதியும் தேவர்களும் நானும் வேண்டுவது இது ஒன்றே. நல்ல விரதமுடையவரே, வரமளிப்பவரே, மிக மகிழ்ந்து வரம் தர வேண்டும். பாவமற்ற பகவானே, அதிதிக்கும் எனக்கும் மகனாகப் பிறக்க வேண்டும். அசுரர்களை அழிப்பவரே, நீர் சக்ரனின் இளைய சகோதரனாக ஆக வேண்டும்; துயரால் வாடும் தேவர்களுக்குத் துணைபுரிய வேண்டும். தேவர் தலைவரே, உம் அருளால் இந்த ஆசிரமம் சித்தாசிரமம் என்று பெயர் பெறும்; காரியம் சித்தியானதும் இங்கிருந்து எழுந்தருளும்.’ இங்கே சிந்திக்க வேண்டியவை மூன்று. முதலாவது — வரம் ஒரு பொருள் அல்ல, ஓர் உறவு; மகனாகப் பிறப்பதே வேண்டப்படுகிறது. இரண்டாவது — ‘இளைய சகோதரன்’ என்ற சொல்லால் தேவர்களின் தலைமை இந்திரனிடமே நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; விஷ்ணு இளையவர் நிலையை ஏற்கிறார்; இது பணிவின் உச்சம். மூன்றாவது — ஆசிரமத்தின் பெயர் விளக்கம் இரண்டாம் முறையாகச் சொல்லப்படுகிறது; இப்போது அது வரத்தின் பலனாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு பெயரே கதையின் முடிச்சாகிறது. மேலும், ‘காரியம் சித்தியானதும்’ என்று சொல்லும் கசியபர் தம் தவத்தின் பலனைத் தாமே எடுத்துக்கொள்ளாமல் தேவர்களுக்கே கொடுக்கிறார்.
பின்னர் மிக்க தேஜஸ் உடைய விஷ்ணு அதிதியிடம் பிறந்தார்; வாமன வடிவை மேற்கொண்டு விரோசனன் மகனை அணுகினார். மூன்று அடிகளை யாசித்து, பூமியைப் பெற்றுக்கொண்டு, எல்லா உலகங்களின் நன்மையிலும் ஈடுபாடுடைய, உலகத்துக்காகவே விழைந்த அவர், தம் ஆற்றலால் உலகங்களை அளந்து, பலியை அடக்கி, மகேந்திரனுக்கு ராஜ்யத்தை மீண்டும் அளித்தார்; மூவுலகையும் மீண்டும் சக்ரனின் வசமாக்கினார். இங்கே முரண் அழகானது — வாமனர் குள்ளர், அவருடைய அடிகளோ மூவுலகையும் வியாபிப்பவை; அவர் யாசகர், பலனோ எல்லாவற்றையும் கவர்வது. ‘எல்லா உலகங்களின் நன்மையில் ஈடுபாடுடையவர்’ என்ற சொல்லால் அடக்குதலின் நோக்கத்தைக் கவி தெளிவாக்குகிறார் — பேராசை அல்ல, உலகைக் காப்பதே. இதே நீதி தாடகை வதத்திலும் சொல்லப்பட்டது. பலி கொல்லப்படவில்லை, அடக்கப்பட்டான் மட்டுமே; குற்றம் பேராசை மட்டுமே என்றால் அடக்குதலே போதும் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்.
‘முன்பு அவரால் அடியெடுத்து வைக்கப்பெற்ற இந்த ஆசிரமம் களைப்பைப் போக்குவது; நானும் பக்தியோடு அந்த வாமனரின் ஆசிரமத்தையே அனுபவிக்கிறேன். இடையூறு செய்யும் ராட்சசர்கள் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வருகிறார்கள்; மனிதருள் புலியே, தீய நடத்தையுடைய அவர்கள் இங்கே கொல்லப்பட வேண்டும்.’ இங்கே புராணம் நிகழ்காலத்தோடு இணைக்கப்படுகிறது. ‘சிரமநாசனம்’ (களைப்பைப் போக்குவது) என்ற சொல்லில் சிலேடை உள்ளது — ‘ஆசிரமம்’ என்ற சொல்லில் ‘சிரமம்’ (களைப்பு) ஒலிக்கிறது; அது இங்கே அழிகிறது. முன்பு விஷ்ணு இங்கே தேவர்களின் இடையூற்றை நீக்கியது போல, இப்போது ராமன் முனிவரின் இடையூற்றை அழிப்பான்; கதையே ஆணைக்குச் சான்றாகிவிட்டது.
‘இன்று நாம் ஒப்பற்ற அந்தச் சித்தாசிரமத்துக்குச் செல்வோம்; அப்பா, அந்த ஆசிரமம் எனக்கு எப்படியோ அப்படியே உனக்கும் உரியது.’ ‘தாத’ (அப்பா) என்ற விளியால் குருவின் வாத்சல்யம் ஒளிர்கிறது; ‘உனக்கும் உரியது’ என்பதால் சீடனின் உரிமையும். இவ்வாறு கூறி, மிக மகிழ்ந்த அந்த மகா முனிவர் லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராமனை அழைத்துக்கொண்டு ஆசிரமத்தில் நுழைந்தபோது, பனி விலகிப் புனர்பூசத்தோடு கூடிய சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தார். உவமை பொருத்தமானது — முனிவர் சந்திரன், இரு குமாரர்களும் புனர்பூச நட்சத்திரத்தின் இரு தாரகைகள்; பனி விலகியது இடையூறுகள் தணிவதைக் குறிக்கிறது. அவரைக் கண்டு சித்தாசிரமத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்கள் அனைவரும் சட்டென்று துள்ளித் துள்ளி எழுந்து விசுவாமித்திரரைப் போற்றினர்; அறிவுமிக்க விசுவாமித்திரருக்குத் தகுந்தவாறு பூஜை செய்தனர்; அவ்வாறே ராஜகுமாரர்கள் இருவருக்கும் விருந்தோம்பல் செய்தனர். ‘துள்ளித் துள்ளி’ என்ற இரட்டைச் சொல்லால் மகிழ்ச்சியின் வேகம் குறிக்கப்படுகிறது; தவசிகளும் குருவைக் கண்டதும் குழந்தைகளைப் போல மகிழ்கிறார்கள். ராஜகுமாரர்களுக்குத் தனியே செய்யப்பட்ட உபசாரத்தால் அவர்கள் விருந்தினர் என்பதும் ஏற்கப்படுகிறது.
ஒரு முகூர்த்த நேரம் இளைப்பாறிய பின், பகைவரை அடக்கும் ரகுகுலக் குமாரர்களான அந்த இரு ராஜகுமாரர்களும் கைகூப்பி முனிவர்களில் புலி போன்றவரிடம் சொன்னார்கள்: ‘முனிசிரேஷ்டரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இன்றே தீட்சையில் புகுவீராக. இந்தச் சித்தாசிரமம் சித்தியடைவதாக; உம் சொல் உண்மையாகுக.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, மிக்க தேஜஸ் உடைய மகரிஷி விசுவாமித்திரர் நியமத்தோடும் புலனடக்கத்தோடும் அப்போது தீட்சையில் புகுந்தார். இங்கே ராமனின் உறுதிமொழி மறைவானது, ஆனால் தெளிவானது — ‘சித்தாசிரமம் சித்தியடைவதாக’ என்று சொல்லும்போது காக்கும் பொறுப்பை அவன் தானே ஏற்கிறான். ‘உம் சொல் உண்மையாகுக’ என்பது முனிவர் முன்பு சொன்ன ‘தீய நடத்தையுடையவர்கள் கொல்லப்பட வேண்டும்’ என்ற சொல்லைக் குறிவைக்கிறது. சீடனின் இந்த அபயச் சொல்லைக் கேட்ட பிறகே குரு ஐயமின்றித் தீட்சையை மேற்கொள்கிறார். ‘நியதன், நியதேந்திரியன்’ என்ற இரு சொற்களால் புற நியமமும் அக அடக்கமும் ஆகிய இரண்டும் சுட்டப்படுகின்றன.
குமாரர்கள் இருவரும் மிகக் கவனத்துடன் அன்றிரவு தங்கி, விடியற்காலையில் எழுந்து, காலைச் சந்தியை உபாசித்து, மிகத் தூய்மையுடன் நியமப்படி மேலான ஜபத்தை முடித்து, அக்கினிஹோத்திரம் செய்து அமர்ந்திருந்த விசுவாமித்திரரை வணங்கினர். சர்க்கம் அமைதியான சொல்லோடு நிறைவடைகிறது. யாகத்தைக் காத்தல் ஆயுதத்தால் மட்டும் தொடங்குவதில்லை; தூய்மையாலும் சந்தியாவந்தனத்தாலும் ஜபத்தாலும் தொடங்குகிறது; க்ஷத்திரியச் சிறுவர்களும் இங்கே பிரம்மசாரிகளே. அடுத்த சர்க்கத்தில் ஆறு இரவும் பகலும் விழித்திருத்தல் தொடங்கும். இங்கேயோ இரவு அமைதியானது, விடியல் தெளிவானது; இடையூற்றுக்கு முன்பு கவி ஓய்வின் சித்திரத்தைக் காட்டுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥