சர்க்கம்
அஸ்திரங்களைத் திரும்பப் பெறும் உபதேசம்
சம்ஹார மந்திரங்களின் பெயர்கள், உருவெடுத்த அஸ்திரங்களின் தோற்றம், சித்தாசிரமத்தை நோக்கிப் பயணம், ராமனின் கேள்வி
அஸ்திரங்களைப் பெற்றுக்கொண்டு, மலர்ந்த முகமும் தூய்மையும் உடைய காகுத்ஸ்தன் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘பகவானே, அஸ்திரங்களைப் பெற்றதனால் நான் தேவர்களாலும் எதிர்க்க அரியவனாகிவிட்டேன்; ஆனால் முனிசிரேஷ்டரே, இந்த அஸ்திரங்களைத் திரும்பப் பெறும் சம்ஹார முறைகளையும் அறிய விரும்புகிறேன்.’ இங்கே ராமனின் விவேகம் ஒளிர்கிறது. ஏவிய பின் திரும்பப் பெற முடியாத அஸ்திரம் காரியம் முடிந்த பின்னும் ஓய்வதில்லை; அதனால் காக்கப்பட வேண்டிய உலகமே எரிந்துபோகலாம். ஆகவே ஏவும் வித்தை பாதி வித்தையே; திரும்பப் பெறும் வித்தையோடு சேர்ந்தே அது முழுமையாகிறது. மேலும், ‘நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுவது — வழியிலேயே கல்வி நடைபெறுகிறது; பயணம் வித்தையைத் தடுப்பதில்லை.
காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு சொன்னதும், மாபெரும் தவமுடைய விசுவாமித்திரர் சம்ஹாரங்களை உரைத்தார். இங்கே முனிவரின் மூன்று அடைமொழிகளைக் கவனிக்க வேண்டும் — மனவுறுதி உடையவர், நல்ல விரதமுடையவர், தூயவர். சம்ஹார மந்திரங்கள் ஏவும் மந்திரங்களைவிடவும் இரகசியமானவை; அவற்றைக் கொடுப்பதில் ஆசாரியனின் உறுதியும் விரதநிஷ்டையும் தூய்மையும் வேண்டப்படுகின்றன. முனிவர் எதையும் மறைப்பதில்லை; கேட்ட மாத்திரத்தில் எல்லாவற்றையும் தருகிறார், ஏனெனில் சீடன் தகுதியானவன் என்று அவர் அறிவார். கொடுப்பதற்கான தகுதியே இங்கே அளவுகோல், சீடனின் வற்புறுத்தல் அல்ல. வரிசையையும் கவனிக்க வேண்டும் — முந்தைய சர்க்கத்தில் அஸ்திரங்கள் கொடுக்கப்பட்டன, இங்கே சம்ஹாரங்கள்; முதலில் சக்தி, பிறகு அதைக் கட்டுப்படுத்துதல். சக்தியைக் கொடுத்துக் கட்டுப்பாட்டைக் கொடுக்காதவன் ஆசாரியன் அல்லன்.
பின்னர் முனிவர் அந்தச் சம்ஹாரங்களைப் பெயர்களாலேயே உபதேசிக்கிறார் — சத்யவான், சத்யகீர்த்தி, திருஷ்டன், ரபசன், பிரதிஹாரதரன், பராங்முகன், அவாங்முகன், லக்ஷ்யன், அலக்ஷ்யன், திருடநாபன், சுநாபகன், தசாக்ஷன், சதவக்த்ரன், தசசீர்ஷன், சதோதரன், பத்மநாபன், மஹாநாபன், துந்துநாபன், ஸ்வநாபகன், ஜ்யோதிஷன், சகுனன், நைராஸ்யன், விமலன் என்பவை. இவற்றில் பல பெயர்கள் உருவத்தையோ ஒலியையோ குறிக்கின்றன — நாபிகளின் எண்ணிக்கை, முகங்களின் எண்ணிக்கை, தலைகளின் எண்ணிக்கை. பெயரை உச்சரித்த மாத்திரத்திலேயே அஸ்திரம் திரும்புகிறது என்பது மந்திர சாஸ்திரத்தின் கொள்கை; ஆகவே இங்கே பெயர்களே வித்தை, தனியான பயன்பாட்டு உபதேசம் எதுவும் இல்லை. மேலும், பல பெயர்கள் இரட்டை இரட்டையாக இணைத்து அமைக்கப்பட்டுள்ளன — லக்ஷ்யன் அலக்ஷ்யன், திருடநாபன் சுநாபகன், தசாக்ஷன் சதவக்த்ரன் என்று; இணை அமைப்பால் நினைவில் கொள்வது எளிதாகிறது, யாப்பும் காக்கப்படுகிறது.
அடுத்து யௌகந்தரன், விநித்ரன், தைத்யப்ரமதனர் இருவர், சுசிபாகு, மஹாபாகு, நிஷ்கலி, விருசன், சார்சிமாலி, த்ருதிர்மாலி, வ்ருத்திமான், ருசிரன், பித்ர்யன், சௌமனசன், விதூதன், மகரன், பரவீரன், ரதி, தனன், தான்யன், காமரூபன், காமருசி, மோஹன், ஆவரணன், ஜ்ரும்பகன், சர்ப்பநாதன், பந்தானன், வருணன் ஆகியோர் சொல்லப்படுகின்றனர். இந்த ஏழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — பெயர்கள் மிகுதியாக இருப்பதால் ஓர் அரை அடிச்சேர்க்கை கூடுதலாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பட்டியலைக் கேட்பவர் மனத்தில் ஒரே ஓர் எண்ணம் எழுகிறது — எத்தனை தாக்குதல்கள் உண்டோ அத்தனை திருப்புதல்களும் உண்டு; தாக்குதலுக்கு எதிர்வினை நிச்சயமாக இருக்கிறது.
‘ராமா, கிருசாசுவரின் புதல்வர்களான இவர்கள் ஒளிமிக்கவர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்; இவர்களை ஏற்றுக்கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நீ தகுதியான பாத்திரம்’ என்று முனிவர் சொல்கிறார். ‘பாத்திரபூதன்’ (தகுதியானவன்) என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது — வித்தை எல்லாருக்கும் கொடுக்கப்படக் கூடாது, தகுதியானவனுக்கு மட்டுமே. இங்கே அஸ்திரங்கள் தேவதைகளின் வடிவில் ஏற்கப்படுகின்றன, உயிரற்ற கருவிகளாக அல்ல; அவற்றின் தந்தை பிரஜாபதியான கிருசாசுவர் என்பது புராணப் பிரசித்தி. இவ்வாறு ஆயுதத்தை உணர்வுடையதாகக் கருதும் கவி, அதைப் பயன்படுத்துவதில் உள்ள பொறுப்பையும் குறிப்பிடுகிறார்; உணர்வுடையது வேண்டிக்கொள்ளப்படுகிறது, வெறுமனே எறியப்படுவதில்லை. ‘காமரூபிணஹ’ (விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்) என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும் — அவை விருப்பப்படி உருவம் கொள்கின்றன; ஆகவே பயன்படுத்துபவனின் சங்கல்பமே அவற்றின் உருவத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.
‘அப்படியே’ என்று மட்டும் சொல்லி, மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு காகுத்ஸ்தன் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான். உடனே தெய்வீக ஒளிவீசும் உடல்களுடன், உருவெடுத்த, இன்பம் தருகின்ற அவை தோன்றின. சில தணல் போன்றவை, சில புகை போன்றவை, சில சந்திர சூரியர்களைப் போன்றவை; எல்லாமே பணிந்து கைகூப்பி நின்றன. இந்த வண்ண வேறுபாடு அவற்றின் இயல்பு வேறுபாட்டைக் குறிக்கிறது — சில எரிப்பவை, சில மயக்குபவை, சில ஒளிர்விப்பவை. ஆனால் எல்லாமே பணிவோடு வணங்குகின்றன; பணிவோடு கூடிய வலிமையே இன்பம் தருவதாகிறது. ‘பாடம்’ (அப்படியே) என்ற ஒரே சொல்லால் ராமனின் ஏற்பு — ஐயமும் இல்லை, தாமதமும் இல்லை, கர்வமும் இல்லை. ‘இன்பம் தருகின்றவை’ என்ற அடைமொழி முரண்போலத் தோன்றுகிறது, ஏனெனில் இவை அழிக்கும் கருவிகள்; ஆனால் காப்பவையே இன்பம் தருபவை — வன்முறைக் கருவியும் தர்மத்தைக் காப்பதில் இன்பத்துக்குக் காரணமாகிறது.
கைகூப்பியவாறு இனிமையாகப் பேசும் அவை ராமனிடம் சொன்னன: ‘மனிதருள் புலியே, இதோ நாங்கள்; ஆணையிடு, உனக்கு என்ன செய்வோம்?’ ரகுநந்தனன் அவற்றிடம் சொன்னான்: ‘விருப்பம்போல் செல்லுங்கள்; காரியம் வேண்டும் நேரங்களில் என் மனத்தில் இருந்து எனக்குத் துணைபுரிவீர்கள்.’ இங்கே ராமனின் அடக்கம் தெளிவாகிறது. பெற்ற வலிமையை எப்போதும் வெளிப்படையாகச் சுமக்க வேண்டியதில்லை; தேவைப்படும்போதே அதை நினைக்க வேண்டும். ‘மானஸாஹ’ (மனத்தில் இருப்பவை) என்ற சொல்லால் அஸ்திரங்களின் இருப்பிடம் குறிக்கப்படுகிறது — அம்பறாத்தூணியில் அல்ல, மனத்திலேயே அவை வசிக்கின்றன, நினைத்த மாத்திரத்தில் வருகின்றன. ராமன் அவற்றைக் கட்டிவைக்கவில்லை; ‘விருப்பம்போல் செல்லுங்கள்’ என்று விடுவிக்கிறான். தன் வசமாக்க வல்லவனாக இருந்தும் விடுவிப்பவனின் வசத்திலேயே அவை நிலைக்கின்றன — இதுவே அடக்கத்தின் மகிமை.
பின்னர் அவை ராமனிடம் விடைபெற்று, வலம் வந்து, ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி, வந்தவாறே சென்றன. அவற்றை அறிந்துகொண்ட ராகவன், நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே இனிய மென்மையான சொல்லை விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான்: ‘மலைக்கு அருகே மேகம் போலத் தோன்றும் இந்த மரக்கூட்டம் என்ன? எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டாகிறது. காணத் தக்கதும், மான்கள் நிறைந்ததும், மிக மனோகரமானதும், இனிமையாகக் குரலெழுப்பும் பலவகைப் பறவைகளால் அழகுபெற்றதுமாக இருக்கிறது இது.’ தாடகை வனம் கொடியதாக இருந்ததால் இதன் எழில் நேர்மாறாகத் தோன்றுகிறது; அதனாலேயே ராமனின் ஆர்வம். காட்சியின் இந்த முரணால் கவி சித்தாசிரமத்தின் மகிமையைக் குறிப்பிடுகிறார். அஸ்திரங்கள் புறப்பட்டதில் ‘வந்தவாறே’ என்ற சொல்லைக் கவனிக்க வேண்டும் — வருகையைப் போலவே போக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதது, ஏனெனில் அவை மனத்தில் இருப்பவை.
‘முனிசிரேஷ்டரே, இந்த நாட்டின் இனிமையைக் கொண்டு, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அடர்ந்த காட்டிலிருந்து நாம் வெளியேறிவிட்டோம் என்று அறிகிறேன். எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்லும் — இந்த ஆசிரமம் யாருடையது? பிராமணர்களைக் கொல்லும், தீய நடத்தையுடைய, தீய உள்ளம் கொண்ட அந்தப் பாவிகள் உம் யாகத்துக்கு இடையூறு செய்ய எங்கே வருகிறார்கள்? பகவானே, நான் காக்க வேண்டிய உம் யாகச் சடங்கு நடைபெறும் இடமும், நான் ராட்சசர்களைக் கொல்ல வேண்டிய இடமும் எந்த நாடு? பிரபுவே, இவை அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.’ இவ்வாறு கேள்வியோடேயே சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; விடை இருபத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் வரும். கவனிக்க வேண்டியது, ராமன் இடத்தை மட்டும் கேட்கவில்லை; ‘காக்கப்பட வேண்டிய சடங்கு, கொல்லப்பட வேண்டிய ராட்சசர்கள்’ என்று தன் கடமையையும் தானே சொல்லிவிடுகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥