॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 27

பால காண்டம்

சர்க்கம்

தெய்வீக அஸ்திரங்களை அளித்தல்

விசுவாமித்திரரின் அருள், சக்கரம், சூலம், பாசம், சக்தி முதலிய அஸ்திரங்களைப் பெயர் சொல்லி அளித்தல், மந்திரத் தொகுதியை ஒப்படைத்தல், உருவெடுத்த அஸ்திரங்கள் வந்து பணிதல்

அன்றிரவு தாடகை வனத்தில் தங்கிய பின், பெரும்புகழுடைய விசுவாமித்திரர் புன்னகைத்து இனிய குரலில் ராகவனிடம் சொன்னார்: ‘பெரும்புகழுடைய ராஜகுமாரனே, நான் மிகவும் மனம் நிறைந்திருக்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். மிகுந்த அன்போடு உனக்கு எல்லா அஸ்திரங்களையும் முழுமையாக அளிக்கிறேன். அவற்றைக் கொண்டு நீ இவ்வுலகில் தேவர், அசுரர், கந்தர்வர், நாகர் ஆகிய கூட்டங்களையும் போர்க்களத்தில் வலிந்து அடக்கி வெல்வாய்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — சீடனின் செயலால் மனம் நிறைந்த பிறகே குரு வித்தையை அளிக்கிறார்; தாடகை வதமே இந்தப் பெருங்கொடையின் விலை. மேலும், ‘புன்னகைத்து’ என்ற சொல் அன்பைக் குறிக்கிறது; ‘முழுமையாக’ என்பது கஞ்சத்தனமின்மையைக் குறிக்கிறது. அஸ்திரங்கள் தன்னலத்துக்காக அல்ல, பகைவரை வெல்லவும் உலகைக் காக்கவுமே அளிக்கப்படுகின்றன; ஆகவேதான் சித்தாசிரமத்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பே இந்த ஆயுதச் சடங்குப் பகுதி நிறைவேற்றப்படுகிறது.

முனிவர் சொல்கிறார்: ‘அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரங்களை எல்லாம் முழுமையாக உனக்கு அளிக்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். ராகவா, பெரிய தெய்வீகமான தண்டசக்கரத்தை உனக்குக் கொடுப்பேன்; பிறகு, வீரனே, தர்மசக்கரம், காலசக்கரம், விஷ்ணுசக்கரம், மிகக் கொடிய ஐந்திர சக்கரம் ஆகியவற்றையும்.’ முதலில் சக்கரங்களே எண்ணப்படுகின்றன; ஏனெனில் ஆயுதங்களில் சக்கரம் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. தண்டம் ஆட்சியின் சின்னம், தர்மம் நீதியின் சின்னம், காலம் தவிர்க்க முடியாமையின் சின்னம், விஷ்ணு காத்தலின் சின்னம், இந்திரன் ஐசுவரியத்தின் சின்னம். இதனால், ராஜகுமாரனின் கையில் வலிமை தர்மத்தோடு சேர்ந்தே வைக்கப்படுகிறது, வெறும் அழிக்கும் சக்தி மட்டும் ஒப்படைக்கப்படுவதில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

அடுத்து முனிவர் சொல்கிறார்: ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, வஜ்ராஸ்திரம், சிவனுடைய சிறந்த சூலம்; ராகவா, பிரம்மசிரஸ் என்னும் அஸ்திரம், ஐஷீகமும் கூட. பெருந்தோளனே, ஒப்பற்ற பிராம்ம அஸ்திரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன். காகுத்ஸ்தா, மோதகீ, சிகரீ என்னும் பெயர்களால் புகழ்பெற்ற இரு மங்கலமான கதைகளையும்.’ இங்கே மூன்று தேவர்களின் முதன்மை ஆயுதங்களே ராமனுக்கு ஒப்படைக்கப்படுகின்றன — இந்திரனின் வஜ்ரம், சிவனின் சூலம், பிரம்மாவின் சிரஸ் அஸ்திரம். பிரம்மசிரஸும் ஐஷீகமும் பின்னால் யுத்த காண்டத்தில் மீண்டும் வரும்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் கொடை நெடுந்தூரம் சென்று பலன் தரும் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்.

‘மனிதருள் புலியே, அரசன் மைந்தனே, ஒளிவீசும் இரு கதைகளை உனக்கு அளிக்கிறேன். ராமா, தர்மபாசம், காலபாசம், அவ்வாறே ஒப்பற்ற வாருண பாசாஸ்திரம் ஆகியவற்றை நான் அளிக்கிறேன். ரகுநந்தனா, உலர்ந்தது, ஈரமானது என்ற இரு இடிகளையும் (அசனிகளையும்) அளிக்கிறேன்.’ மூன்று பாசங்களும் கட்டுவதற்கான ஆயுதங்களே — தர்மத்தாலும், காலத்தாலும், வருணனாலும் பகைவன் கட்டப்படுகிறான், கொல்லப்படுவதில்லை. இடிகளில் உலர்ந்தது, ஈரமானது என்ற வேறுபாடு மின்னலின் இருவகைத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. இதனால் அறியப்படுவது — வதம் மட்டுமே எப்போதும் நோக்கமல்ல; அடக்குவதும் க்ஷத்திரியனுக்கு உரிய ஒரு கருவியே.

‘பைநாக அஸ்திரத்தையும், அவ்வாறே நாராயண அஸ்திரத்தையும் அளிக்கிறேன்; சிகரம் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற, அன்புக்குரிய ஆக்னேய அஸ்திரத்தையும். பாவமற்றவனே, ‘பிரதமம்’ என்னும் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன்; ஹயசிரஸ் என்னும் அஸ்திரத்தையும், அவ்வாறே கிரௌஞ்ச அஸ்திரத்தையும்.’ பினாகம் ஏந்திய சிவனின் அஸ்திரமும் நாராயணனின் அஸ்திரமும் ஒருசேர அளிக்கப்படுகின்றன — சிவனும் விஷ்ணுவும் சமம் என்பதைக் கவி குறிப்பிடுகிறார். வாயவ்யம் ‘பிரதமம்’ (முதன்மையானது) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அது அஸ்திரங்களில் முதன்மையானது என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு அக்கினியும் வாயுவும் — பூதங்களின் சக்திகளும் இங்கே ஆயுத வடிவில் ஏற்கப்படுகின்றன.

‘காகுத்ஸ்தா, ராகவா, இரு சக்திகளையும் உனக்கு அளிக்கிறேன்; கங்காலம், கொடிய முசலம், காபாலம், கிங்கிணி ஆகியவற்றையும். ராட்சசர்களை வதைப்பதற்கு உதவும் இவை அனைத்தையும் முழுமையாக அளிக்கிறேன். வைத்யாதரம் என்னும் மகா அஸ்திரத்தையும், நந்தனம் என்ற பெயருடையதையும்.’ இங்கே முனிவர் நோக்கத்தையே தெளிவாகச் சொல்கிறார் — இவை ராட்சசர்களை வதைப்பதற்குப் பயன்படுகின்றன. கங்காலம், காபாலம், கிங்கிணி என்ற கொடிய பெயருடைய அஸ்திரங்கள் ராட்சசர்களின் பயங்கர உருவத்தையே பிரதிபலிக்கின்றன. சித்தாசிரமத்தில் யாகத்துக்கு இடையூறு செய்யும் ராட்சசர்கள் எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களுக்கான எதிர்நடவடிக்கையே இங்கே ஆயத்தம் செய்யப்படுகிறது. ‘நந்தனம்’ என்பது வித்யாதரர்களுக்கு ஆனந்தம் தரும் பெயர்; கொடிய பெயர்களோடு ஓர் இனிய பெயரும் கலந்திருக்கிறது.

‘பெருந்தோளனே, மனிதருள் சிறந்தவரின் மைந்தனே, வாள்களில் ரத்தினம் போன்ற ஒரு வாளை அளிக்கிறேன். மோகனம் என்னும் பெயருடைய, அன்புக்குரிய காந்தர்வ அஸ்திரத்தையும்; ராகவா, பிரஸ்வாபனம், பிரசமனம், சௌம்யம் ஆகியவற்றையும் அளிக்கிறேன்; வர்ஷணம், சோஷணம், சந்தாபனம், விலாபனம் ஆகியவற்றையும். வெல்ல அரிய, காமதேவனுக்கு அன்புக்குரிய மாதனத்தையும்; மானவம் என்னும் காந்தர்வ அஸ்திரத்தையும்; மோகனம் என்னும் அன்புக்குரிய பைசாச அஸ்திரத்தையும். மனிதருள் புலியே, பெரும்புகழுடைய ராஜகுமாரனே, இவற்றை ஏற்றுக்கொள்.’ இந்தப் பட்டியல் முந்தையவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது — இந்த அஸ்திரங்கள் பெரும்பாலும் உடலைக் கொல்வதில்லை; மனத்தை மயக்குகின்றன (மோகனம்), உறங்கச் செய்கின்றன (பிரஸ்வாபனம்), அடக்குகின்றன (பிரசமனம்), தகிக்கச் செய்கின்றன (சந்தாபனம்), புலம்பச் செய்கின்றன (விலாபனம்). கந்தர்வர், பிசாசர், காமதேவன் ஆகியோரின் பெயர்களால் இவை குறிக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் அவர்கள் மாயையாலும் மயக்கத்தாலும் காரியம் சாதிப்பவர்கள். இதனால் அறியப்படுவது — அஸ்திர வித்தை அழிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, பகைவனை அடக்குவதற்கும் பயன்படுகிறது; மனத்தை வெல்ல வல்லவனே உண்மையில் வெற்றியாளன் ஆகிறான். மேலும், ‘தயிதம்’ (அன்புக்குரியது) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — இந்த அஸ்திரங்கள் அந்தந்தத் தேவர்களுக்கு அன்புக்குரியவை; ஆகவே இவற்றைப் பெறுபவன் அவர்களுடைய அருளையும் பெறுகிறான்.

‘மனிதருள் புலியே, அரசன் மைந்தனே, தாமசம், மிகு வலிமையுடைய சௌமனம், வெல்ல அரிய சம்வர்த்தம், மௌசலம்; பெருந்தோளனே, சத்திய அஸ்திரம், அவ்வாறே மேலான மாயாமயம்; பகைவனின் தேஜஸைக் கவர்ந்துவிடும் தேஜப்பிரபம் என்னும் சௌர அஸ்திரம்; சிசிரம் என்னும் சோமாஸ்திரம், மிகக் கொடிய த்வாஷ்ட்ர அஸ்திரம், பகனுடைய கொடிய அஸ்திரம், மேலும் சீதேஷு என்னும் மானவ அஸ்திரம்.’ இங்கே சத்திய அஸ்திரமும் மாயாமயமும் — நேரடியாக எதிரெதிரான இரு சக்திகள் — ஒருசேர அளிக்கப்படுகின்றன; சத்தியத்தால் மாயை பிளக்கப்படுகிறது, மாயையால் மூடன் ஏமாற்றப்படுகிறான். சௌரம் பகைவனின் தேஜஸைக் கவர்கிறது, சௌம்யம் குளிரால் அவனை வருத்துகிறது. இவ்வாறு சூரியன், சோமன், த்வஷ்டா, பகன், மனு ஆகியோரின் அஸ்திரங்களும் எண்ணப்படுகின்றன; ஏறக்குறைய எல்லாத் தேவர்களுமே தத்தம் ஆயுதங்களால் ராமனை நிரப்புகின்றனர், அவன் உலகைக் காக்க வல்லவனாகும் பொருட்டு.

‘பெருந்தோள் ராமா, விரும்பிய உருவம் எடுப்பவையும் பெருவலிமை உடையவையும் மிக உதாரமானவையுமான இந்த அஸ்திரங்களை, அரசன் மைந்தனே, விரைவிலேயே பெற்றுக்கொள்.’ என்று கூறி, அந்த முனிசிரேஷ்டர் தூய்மையுடன் கிழக்கு முகமாக நின்று, மிக மகிழ்ந்து, ஒப்பற்ற மந்திரத் தொகுதியை ராமனுக்கு அளித்தார். தேவர்களுக்கும் முழுமையாகப் பெறுவது அரிதான அந்த அஸ்திரங்களை அப்போது அந்த அந்தணர் ராகவனுக்கு ஒப்படைத்தார். ‘காமரூபாணி’ (விரும்பிய உருவம் எடுப்பவை) என்ற அடைமொழியைக் கவனிக்க வேண்டும் — அஸ்திரங்கள் உயிரற்ற பொருள்களல்ல, விருப்பப்படி உருவம் கொள்பவை. ‘மந்திரக்ராமம்’ (மந்திரத் தொகுதி) என்ற சொல்லும் சிந்திக்கத் தக்கது — அஸ்திரம் வெறும் பொருள் அல்ல, மந்திரம்; ஆகவே இந்தக் கொடை ஒரு தீட்சையே, ஆயுதக் கிடங்கைப் பங்கிடுவதல்ல. தூய்மையும் கிழக்கு நோக்கி நிற்பதும் இந்தக் கொடைக்கு யாகம் போன்ற கம்பீரத்தைக் குறிக்கின்றன. தேவர்களுக்கும் அரிதானது ஒரு மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது — இதனால் ராமனின் அமானுஷ்யத் தன்மை குறிப்பிடப்படுகிறது.

அறிவுமிக்க அந்த விசுவாமித்திர முனிவர் ஜபம் செய்துகொண்டிருக்கையில், மிக மதிப்புடைய அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் உருவெடுத்து ராகவன் முன் வந்து நின்றன. மகிழ்ந்த அவை அனைத்தும் கைகூப்பியவாறு அப்போது ராமனிடம் சொன்னன: ‘மிக உதாரனே, ராகவா, இதோ நாங்கள் உன் பணியாளர்கள். நீ எதையெதை விரும்புகிறாயோ — உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — அவை அனைத்தையும் நாங்கள் செய்வோம்.’ பெருவலிமையுடைய அவற்றால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் மனம் மகிழ்ந்தான். அஸ்திரங்கள் உருவெடுத்தவை என்ற கற்பனை ஆழமானது — சக்தி தானே தன் தலைவனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது, வலிந்து கைப்பற்றப்படுவதில்லை. ‘கிங்கரர்கள்’ (பணியாளர்கள்) என்ற சொல், இவை ராமனின் ஆணையையே எதிர்நோக்குகின்றன என்று தெளிவாக்குகிறது; அஸ்திரத்தின் தர்மம் சுதந்திரம் அல்ல, பணிவு. ஜபம் செய்த மாத்திரத்தில் அவை வந்ததும், மந்திரமே அஸ்திரங்களின் உயிர் என்று காட்டுகிறது.

காகுத்ஸ்தன் அந்த அஸ்திரங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, கையால் தொட்டு, ‘நீங்கள் என் மனத்தில் இருப்பீர்களாக’ என்று அவற்றுக்குக் கட்டளையிட்டான். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த, மிக்க தேஜஸ் உடைய ராமன் மகா முனிவரான விசுவாமித்திரரை வணங்கிப் புறப்படத் தொடங்கினான். ‘மனத்தில் இருப்பீர்களாக’ என்ற சொல் ஆழமானது — மனம் அடங்கியவனின் கையிலேயே இத்தகைய வலிமை நன்மை பயக்கிறது; அஸ்திரங்களை வெளியே சுமந்து செல்ல வேண்டியதில்லை, நினைவாலேயே அவற்றை அழைக்க வேண்டும். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஆயுதச் செருக்கோடு அல்ல, சீடனின் வணக்கத்தோடும் பணிவோடும் நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க