சர்க்கம்
தாடகை வதம்
ராமனின் உறுதிமொழி, நாணொலி, தாடகையின் மாயை, அவள் வதம், தேவர்களின் துதி, அஸ்திரங்களை அளிக்கும்படி வேண்டுகோள்
முனிவரின் அந்தத் தளர்ச்சியற்ற சொல்லைக் கேட்டு, மனிதருள் சிறந்தவரின் மைந்தனும் உறுதியான விரதமுடையவனுமான ராகவன் கைகூப்பி மறுமொழி கூறினான். முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் பெண்ணைக் கொல்வதன் தர்மத்தை முன்னுதாரணங்களால் நிறுவினார்; இங்கே ராமன் அந்தத் தர்மத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான். அவனுடைய விடை மூன்று காரணங்களால் கட்டமைந்தது. முதலாவது — தந்தையின் சொல்லாணையாலும், தந்தையின் சொல்லுக்குரிய மதிப்பாலும், கௌசிகரின் சொல்லை ஐயமின்றிச் செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது — அயோத்தியில் குருமார்களின் நடுவே மகாத்மாவான என் தந்தை தசரதன் எனக்கு அறிவுறுத்தினார்; அவர் சொல்லை அலட்சியம் செய்யலாகாது. மூன்றாவது — பிரம்மவாதியின் ஆணையாலும், தந்தையின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதனாலும், நான் தாடகை வதம் என்னும் உத்தமமான செயலைச் செய்வேன்; இதில் ஐயமே இல்லை. பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நன்மைக்காகவும், இந்த நாட்டின் நன்மைக்காகவும், அளவிட முடியாத பெருமையுடைய உம் சொல்லைச் செய்ய நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன். இவ்வாறு ராமன் தன் விருப்பத்தாலோ கோபத்தாலோ செயல்படவில்லை; தந்தையின் ஆணை, குருவின் சொல், உலக நன்மை ஆகியவற்றாலேயே செயல்படுகிறான். இதனால் க்ஷத்திரியனின் ஆயுதம் தன்னிச்சையானதல்ல, தர்மத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். ‘அக்லீபம்’ (தளர்ச்சியற்றது) என்ற சொல்லையும் கவனிக்க வேண்டும் — முனிவரின் சொல் வெறுமனே ஆணையிடுவதில்லை, ஆண்மையை எழுப்புகிறது. ‘த்ருடவிரதன்’ (உறுதியான விரதமுடையவன்) என்ற அடைமொழியால் ராமனின் உறுதி குறிப்பிடப்படுகிறது; கைகூப்புதலில் பணிவு, உறுதியான விரதத்தில் வலிமை — இரண்டும் ஒருசேர இருக்கின்றன. இங்கே ராமன் கேள்வி கேட்பதில்லை, வாதிடுவதும் இல்லை; முன்பு அவன் ஐயம் கொண்டிருந்தான். ஐயம் தீர்ந்துவிட்டால் ஆணை தாமதத்தைப் பொறுப்பதில்லை — இதுவே சீடனின் நெறி.
இவ்வாறு கூறி, பகைவரை அடக்கும் ராமன் வில்லின் நடுவில் கைப்பிடியைப் பற்றி, திசைகளெல்லாம் ஒலிக்கும்படி கூர்மையான நாணொலியை எழுப்பினான். அந்த ஒலியால் தாடகை வனத்தில் வசித்த அனைவரும் நடுங்கினர்; தாடகையும் அந்த ஒலியால் முதலில் திகைத்தாள், பிறகு கடுஞ்சினம் கொண்டாள். அந்த ஒலியைக் கூர்ந்து கேட்டு, கோபத்தால் மயங்கிய அந்த ராட்சசி, ஒலி எங்கிருந்து எழுந்ததோ அங்கேயே சினத்துடன் பாய்ந்தோடினாள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் பகைவனை வஞ்சகமாக அணுகவில்லை, நாணொலியால் அறைகூவி அழைக்கிறான். இதுவே க்ஷத்திரியனின் ஒழுக்கம் — போர் முதலில் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகே தொடங்கப்படுகிறது. மேலும், இங்கே ஒலியே முதல் ஆயுதம்; பின்னால் அதே ஒலி, ஒலியைக் கொண்டு இலக்கை எய்யும் திறனால், வதத்துக்குக் கருவியாகும். தாடகையின் எதிர்வினையும் அவள் இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது — காட்டில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு அச்சம் உண்டானது, இவளுக்கோ கோபம் மட்டுமே; வெறும் ஒலிக்கே சினம் கொள்பவள் அமைதிக்குத் தகுதியற்றவள்.
சினம் கொண்ட, விகாரமான, விகார முகமுடைய, உருவில் மிகப் பெரிதாக வளர்ந்த அவளைக் கண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘இந்த யக்ஷிணியின் பயங்கரமான, கொடிய உடலைப் பார்; இவளைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே அஞ்சுபவர்களின் இதயங்கள் பிளந்துவிடும். எதிர்க்க அரியவளும் மாயா பலம் உடையவளுமான இவளைப் பார்; இன்று இவளுடைய காதுகளின் நுனிகளையும் மூக்கையும் அறுத்துத் திரும்பி ஓடும்படி செய்கிறேன். பெண் என்ற இயல்பால் காக்கப்பட்டவளைக் கொல்ல எனக்கு மனமில்லை; இவளுடைய வீரியத்தையும் நடமாட்டத்தையும் அழித்துவிடுவேன் — இதுவே என் கருத்து.’ முனிவர் தர்மத்தைச் சொல்லிவிட்டார்; ஆயினும் அருவருப்பு இன்னும் ராமனை வருத்துகிறது; ஆகவே அவன் ஒரு நடுவழியை நாடுகிறான் — உறுப்புகளை அறுத்து விகாரமாக்கித் திருப்பி அனுப்புவது. இதுவே ஆரியனின் இதயம் — கொல்ல முடிந்த இடத்திலும் முதலில் மிகக் குறைந்த தண்டனையையே நாடுவது. ஆனால் இந்த நடுவழி பலிக்கவில்லை; இதனால், இரக்கத்தால் தணிக்க முடியாத தீமை இறுதியில் வதத்தையே வேண்டுகிறது என்று கவி காட்டுகிறார். மேலும் கவனிக்க வேண்டியது, ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் பேசுகிறான், முனிவரிடம் அல்ல — குருவின் ஆணையை அவன் மறுத்துப் பேசவில்லை, தன் கருத்தைச் சகோதரனிடம் தெரிவிக்கிறான்.
ராமன் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், கோபத்தால் மயங்கிய தாடகை கையை உயர்த்திக் கர்ஜித்தவாறு ராமனையே நோக்கிப் பாய்ந்தாள். அப்போது பிரம்மரிஷியான விசுவாமித்திரர் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் அவளை அதட்டி, ‘ராகவர் இருவருக்கும் நலமும் வெற்றியும் உண்டாகட்டும்’ என்று கூறினார். அவளோ இரு ராகவர்களையும் நோக்கிப் பயங்கரமான புழுதியை வாரி இறைத்து, பெரும் புழுதி மேகத்தால் ஒரு கணம் அவர்களைத் திகைக்கச் செய்தாள். இங்கே முனிவரின் ஆசி ஆயுதத்துக்கு நிகரானது — தர்மம் உள்ள இடத்தில் தவத்தின் வலிமையும் துணையாகிறது. தாடகையின் முதல் ஆயுதமோ புழுதியே — பார்வையைப் பறித்துவிட்டு அவள் போரிடுகிறாள்; வெளிச்சத்தில் அல்ல, மயக்கத்திலேயே வெற்றியை நாடும் ராட்சசர்களின் வழி இதுவே. ‘ராகவர் இருவருக்கும்’ என்ற இருமைச் சொல்லால் முனிவர் இரு சகோதரர்களின் நலத்தையும் விழைகிறார்; லக்ஷ்மணனும் இங்கே போர்வீரனே, வெறும் பார்வையாளன் அல்ல.
பின்னர் மாயையை மேற்கொண்டு அவள் மிகப் பெரிய கல்மழையால் ராகவர்களை மூடினாள்; அப்போது ராமன் சினம் கொண்டான். அவன் அம்புமழையால் அவளுடைய பெரிய கல்மழையைத் தடுத்து, தன்னை நோக்கி ஓடிவந்த அவளுடைய கைகளை இறகுகள் கொண்ட அம்புகளால் வெட்டினான். பிறகு கைகள் அறுபட்டுச் சோர்ந்து, அருகே கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய காதுநுனிகளையும் மூக்கையும் சுமித்திரையின் மைந்தன் கோபத்துடன் அறுத்தான். கல்மழைக்கு எதிர்வினை அம்புமழையாலேயே செய்யப்பட்டது — மாயைக்கு விடை திறமை. சகோதரர்கள் முறைப்படி தாக்குகின்றனர் — ராமன் கைகளை வெட்டுகிறான், லக்ஷ்மணன் காதுகளையும் மூக்கையும்; ராமன் முன்பு சொன்னதையே லக்ஷ்மணன் நிறைவேற்றுகிறான். ஆயினும் அவள் ஓயவுமில்லை, திரும்பவுமில்லை. இங்கே மேலும் கவனிக்க வேண்டியது — கற்களை எறியும் கைகளை மட்டுமே ராமன் வெட்டுகிறான்; தாக்குதலும் தேவைக்கேற்பவே, கோபத்துக்கேற்ப அல்ல. லக்ஷ்மணனின் கோபம் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறது, ராமனுடையது அல்ல — இதனால் சகோதரர்களின் இயல்பு வேறுபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது.
விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல அவள் பலமுறை பல உருவங்களை எடுத்து, தன் மாயையால் அவர்களை மயக்கியவாறு மறைந்துபோனாள். கல்மழையைப் பொழிந்தவாறு அவள் பயங்கரமாகத் திரிந்தாள்; அப்போது அவ்விருவரும் நாற்புறமும் கல்மழையால் மூடப்பட்டனர். உறுப்புகள் அறுபட்டும் அவள் அடங்கவில்லை; மாறாகக் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் இருந்து மேலும் வருத்துகிறாள். இதனால், அவளுடைய தீமை உடலில் அல்ல, இயல்பிலேயே பொதிந்துள்ளது என்று அறியப்படுகிறது; இதனால் ராமனின் முந்தைய மென்மையான கருத்து தானாகவே மறுக்கப்படுகிறது. அரைகுறைத் தண்டனை தீயவனைத் திருத்துவதில்லை; அவனை மேலும் மறைவானவனாகவே ஆக்குகிறது.
அதைக் கண்டு, செல்வச் சிறப்புடைய காதியின் மைந்தர் இந்தச் சொல்லைக் கூறினார்: ‘ராமா, உன் அருவருப்பு போதும்; பாவியும் தீய நடத்தையுடையவளும் யாகங்களுக்கு இடையூறு செய்பவளுமான இந்த யக்ஷி மாயையால் மீண்டும் வளர்ந்துவிடுவாள்; அதற்கு முன்பே இவள் கொல்லப்படட்டும். அந்திவேளை நெருங்குகிறது; அந்திவேளையில் ராட்சசர்கள் வெல்ல அரியவர்கள் ஆகிறார்கள்.’ முனிவர் மூன்று காரணங்களை முன்வைக்கிறார் — அவளுடைய பாவ நடத்தை, அவள் யாகங்களுக்கு இடையூறு செய்பவள் என்பது, நெருங்கிவரும் அந்திவேளை. கடைசிக் காரணம் காலத்தைப் பற்றியது — தர்மப் போரிலும் தக்க தருணத்தைப் புறக்கணிக்கலாகாது. இவ்வாறு முனிவர் ராமனின் இரக்கத்தைப் பழிக்கவில்லை; அதற்குரிய இடம் இதுவல்ல என்று காட்டுகிறார். ‘உன் அருவருப்பு போதும்’ என்ற வாக்கியம் முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘அருவருப்புக் கொள்ளத் தேவையில்லை’ என்பதன் எதிரொலி; அங்கே கொள்கை சொல்லப்பட்டது, இங்கே செயல்படும் நேரத்தில் அதுவே மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவன், கல்மழை பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த யக்ஷியை, ஒலியைக் கொண்டு இலக்கை எய்யும் தன் திறனைக் காட்டி, அம்புகளால் தடுத்து நிறுத்தினான். அம்புவலையால் தடுக்கப்பட்டும், மாயா பலம் கொண்ட அவள் கதறியவாறு காகுத்ஸ்தனையும் லக்ஷ்மணனையும் நோக்கிப் பாய்ந்தாள். இடிபோல வேகமாகப் பாய்ந்துவரும் பராக்கிரமசாலியான அவளை ராமன் அம்பால் மார்பில் துளைத்தான்; அவள் விழுந்து இறந்தாள். கண்ணுக்குப் புலப்படாத பகைவனை ஒலியைக் கொண்டே துளைத்து, ராமன் தன் பயிற்சியின் பலனைக் காட்டுகிறான். வதமும் அவளே பாய்ந்துவரும் அதே கணத்தில்தான் செய்யப்பட்டது — தப்பி ஓடும்போது கொல்லப்படவில்லை, உறங்கும்போதும் அல்ல. இதனால் பெண்ணைக் கொல்வதில் ஐயுறப்பட்ட குற்றமும் நீங்குகிறது; இங்கே காரணம் தர்மத்தைக் காப்பதே, பகையல்ல. ஒரே அம்பால் மார்பில் துளைக்கப்பட்டு அவள் விழுகிறாள்; வதத்திலும் கொடுமை இல்லை — செயல் கொடியது, செய்பவன் கொடியவன் அல்ல.
பயங்கரத் தோற்றமுடைய அவள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, தேவர் தலைவனும் தேவர்களும் ‘நன்று, நன்று’ என்று காகுத்ஸ்தனைப் போற்றினர். மிக மகிழ்ந்த ஆயிரங்கண்ணனான புரந்தரனும், களிப்புற்ற தேவர்கள் அனைவரும் விசுவாமித்திரரிடம் கூறினர்: ‘கௌசிக முனிவரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இந்தச் செயலால் இந்திரனோடு கூடிய மருத்கணங்கள் அனைவரும் மகிழ்விக்கப்பட்டோம். ஆகவே ராகவனிடம் உம் அன்பைக் காட்டும். பிரஜாபதியான கிருசாசுவரின், சத்திய பராக்கிரமமுடைய, தவவலிமை தாங்கிய புதல்வர்களை ராகவனுக்கு அளியும். இவன் உமக்குத் தகுதியான பாத்திரம், உம்மைப் பின்பற்றுவதில் ஈடுபாடு உடையவன்; இந்த ராஜகுமாரனால் தேவர்களின் மிகப் பெரிய ஒரு காரியம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியிருக்கிறது.’ தேவர்களின் சொல்லால் இரண்டு காரியங்கள் நிறைவேறுகின்றன. ஒன்று — ராமன் ஐயுற்ற வதம் தேவர்களாலேயே அங்கீகரிக்கப்பட்டது; ஆகவே தர்ம நிர்ணயம் வெளிச்சான்றாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இரண்டு — அஸ்திரங்களை அளிப்பதற்கான வித்து இங்கே இடப்படுகிறது; அஸ்திரங்கள் கேட்டுப் பெறப்படவில்லை, செயலால் தகுதியைக் காட்டிப் பெறப்பட்டவை. கிருசாசுவரின் புதல்வர்கள் அஸ்திர தேவதைகள், தவவலிமையால் தாங்கப்படுபவை; அவர்களைத் தர்மத்தில் ஈடுபடுத்த வல்லவனுக்கே அவை அளிக்கப்பட வேண்டும். ‘தேவர்களின் மிகப் பெரிய காரியம்’ என்ற சொல்லால் ராவண வதம் தொலைவிலிருந்தே குறிப்பிடப்படுகிறது — இந்தத் தாடகை வதம் அந்தப் பெருங்காரியத்தின் முதல் படியே. தேவர்கள் ராமனிடம் நேரடியாக வேண்டாமல் குருவிடம் வேண்டுகின்றனர் — சீடனுக்கு வரும் பேறு குருவின் வழியாகவே வர வேண்டும் என்ற மரியாதை இங்கே காக்கப்படுகிறது.
இவ்வாறு கூறி, மகிழ்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் விசுவாமித்திரரைப் போற்றியவாறு வானில் சென்றனர்; பின்னர் அந்திவேளை வந்தது. தாடகை வதத்தால் மனம் நிறைந்து மகிழ்ந்த முனிசிரேஷ்டர் ராமனின் உச்சியை முகர்ந்து இவ்வாறு சொன்னார்: ‘அழகிய தோற்றமுடைய ராமா, இன்றிரவு இங்கே தங்குவோம்; நாளை விடியற்காலையில் என் ஆசிரமத்துக்குச் செல்வோம்.’ விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தசரதன் மைந்தன் அந்தத் தாடகை வனத்தில் அன்றிரவு இன்பமாகத் தங்கினான். அந்தக் காடு அன்றே சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு எழில் பெற்று, சைத்ரரதம் என்னும் தேவவனம் போல ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு யக்ஷனின் மகளைக் கொன்று, தேவர்களாலும் சித்தர்களின் கூட்டங்களாலும் போற்றப்பட்ட ராமன், விடியல் வேளையில் எழுப்பப்பட இருந்தவனாய், முனிவரோடு அங்கே தங்கினான். உச்சியை முகர்தல் தந்தையின் அன்பைப் போன்ற ஓர் அடையாளம் — சீடன் இன்று மகனின் இடத்தில் நிற்கிறான். காடு சாபத்திலிருந்து விடுபட்டது வதத்தின் பலனைக் காட்டுகிறது — தீயவள் கொல்லப்பட்ட இடத்தில் நிலமே மகிழ்ந்து தெளிகிறது. இதனால் முந்தைய இரு சர்க்கங்களில் தொடங்கிய தர்ம ஆராய்ச்சி நிறைவடைகிறது — காப்பவனின் கொடிய செயலும் உலகை அழகுபடுத்துகிறது. இருபத்து நான்காம் சர்க்கத்தில் காடு கொடியதாகவும் மனிதரற்றதாகவும் வர்ணிக்கப்பட்டது; இங்கே அதே காடு சைத்ரரதத்துக்கு இணையானதாகிறது — ஒரே செயலால் நாட்டின் உருவமே மாறிவிட்டது. ராமனும் கர்வத்தால் துள்ளுவதில்லை, வெற்றியைப் பறைசாற்றுவதும் இல்லை; அவன் அமைதியாக உறங்குகிறான், விடியலை எதிர்பார்த்தவாறு. சர்க்கத்தின் இறுதியில் பெரும்பாலும் காணப்படுவது போல, கடைசிச் சுலோகம் வேறொரு யாப்பில் அமைந்துள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥