॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 25

பால காண்டம்

சர்க்கம்

தாடகையின் வரலாறும் வதத்துக்கான ஆணையும்

சுகேதுவின் தவம், பிரம்மாவின் வரம், அகஸ்தியரின் சாபம், பெண்ணைக் கொல்வது பற்றி ராமனின் ஐயம், விசுவாமித்திரர் காட்டும் முன்னுதாரணங்கள்

அளவிட முடியாத பெருமையுடைய முனிவரின் அந்த உயர்ந்த சொல்லைக் கேட்டு, மனிதருள் புலி போன்ற ராமன் நல்ல சொற்களால் மறுமொழி கூறினான். அவன் கேள்வி நுட்பமானது: ‘முனிசிரேஷ்டரே, யக்ஷர்கள் குறைந்த வீரியம் உடையவர்கள் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; இந்த யக்ஷியோ ஒரு பெண்; அப்படியிருக்க, அவள் ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையை எப்படித் தாங்குகிறாள்?’ ராமன் அஞ்சவில்லை, அறிய விழைகிறான்; பகைவனின் வலிமைக்கு மூலம் எது என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறான். இதுவே வீரனின் வழி — முதலில் அறிவு, பிறகு செயல். முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவர் தாடகையின் வலிமையை மட்டுமே சொன்னார்; இங்கே ராமன் அதன் காரணத்தைக் கேட்கிறான்.

அளவற்ற ஆற்றலுடைய ராகவனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, விசுவாமித்திரர் இனிய குரலில், லக்ஷ்மணனோடு கூடிய, பகைவரை அடக்கும் ராமனை மகிழ்வித்தவாறு கூறினார்: ‘அவள் எந்தக் காரணத்தால் மிகுந்த வலிமையுடையவள் ஆனாள் என்பதைக் கேள். அவளுடைய வீரியம் வரத்தால் வந்தது; ஆகவேதான் பெண்ணாக இருந்தும் அவள் அத்தகைய வலிமையைத் தாங்குகிறாள்.’ இங்கே அறிய வேண்டியது — வலிமை எப்போதும் இயல்பாக வருவதல்ல; வரத்தாலும் அது வரக்கூடும்; ஆகவே வெறும் தோற்றத்தைக் கண்டு பகைவனை எடைபோடக் கூடாது. ‘மகிழ்வித்தவாறு’ என்ற சொல்லைக் கவனிக்க வேண்டும் — முனிவர் விடை மட்டும் தரவில்லை, சீடனின் உற்சாகத்தையும் வளர்க்கிறார்.

முன்பு சுகேது என்னும் ஒரு மகா யக்ஷன் இருந்தான் — வீரியமுடையவன், நல்லொழுக்கம் உடையவன், ஆனால் மக்கட்பேறு இல்லாதவன். அவன் பெருந்தவம் புரிந்தான். அந்த யக்ஷர் தலைவனின் தவத்தால் மிக மகிழ்ந்த பாட்டனாரான பிரம்மா அவனுக்குத் தாடகை என்னும் பெயருடைய ஒரு கன்னியரத்தினத்தைக் கொடுத்தார்; அவளுக்கு ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையையும் அளித்தார். ஆனால் பெரும்புகழுடைய அவர் மகனை மட்டும் கொடுக்கவே இல்லை. இது சிந்திக்கத் தக்கது — அத்தகைய வலிமையுடைய ஒரு மகன் உலகை வருத்துவான் என்று பிரம்மா அறிந்திருந்தார்; ஆகவே வரமும் ஓர் எல்லைக்குள்ளேயே கொடுக்கப்பட்டது. மேலும், மகள் குறைவாக மதிக்கப்படவில்லை — அந்தப் பெரும் வலிமை அவளுக்கே கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால் தர்மத்தால் காக்கப்படாத வலிமை கேட்டிலேயே முடிகிறது. சுகேது நல்லொழுக்கம் உடையவன், அவன் மகளோ மனிதரைத் தின்பவள் — இதனால் கவி, நற்பண்பு குலவழியால் கிடைப்பதல்ல என்று குறிப்பிடுகிறார்.

வளர்ந்து வந்த, அழகும் இளமையும் புகழும் உடைய அந்தப் பெண்ணைச் சுகேது ஜம்பனின் மகனான சுந்தனுக்கு மனைவியாகக் கொடுத்தான். சிறிது காலத்துக்குப் பின் அந்த யக்ஷி ஒரு மகனைப் பெற்றாள் — எதிர்க்க அரியவனான மாரீசன் என்பவன்; அவன் சாபத்தால் ராட்சசனானான். இவ்வாறு யக்ஷ குலத்தில் பிறந்தும் அவன் ராட்சசத் தன்மையை அடைந்தான்; இனம் பிறப்பால் மட்டும் நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை, செயலாலும் சாபத்தாலும் மாறுகிறது. இந்த மாரீசனே பின்னால் சீதையைக் கவர்வதில் ராவணனுக்குத் துணையாவான்; ஆகவே இங்கே கவி நெடுந்தூரம் செல்லும் ஒரு கதை இழையை இடுகிறார்.

சுந்தன் கொல்லப்பட்டபின், தாடகை தன் மகனோடு ரிஷிகளில் சிறந்தவரான அகஸ்தியரைத் தாக்க விரும்பினாள். அவரைத் தின்பதற்காகச் சினம் பொங்கக் கர்ஜித்துக்கொண்டு அவரை நோக்கிப் பாய்ந்தாள். பாய்ந்துவரும் அவளைக் கண்டு, பகவானான அகஸ்திய ரிஷி மாரீசனை நோக்கி ‘ராட்சசத் தன்மையை அடைவாயாக’ என்று கூறினார். பின்னர் பெருஞ்சினம் கொண்ட அவர் தாடகையையும் சபித்தார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ரிஷி தாமே போரிடுவதில்லை; அவருடைய வாக்கே அவருடைய ஆயுதம். தவசியை வருத்துபவர்கள் தவத்தாலேயே அழிகிறார்கள். மேலும், சாபம் தற்செயலாகக் கொடுக்கப்படவில்லை — அவள் முனிவரைத் தின்னப் பாய்ந்தாள்; ஆகவே அவளுக்குத் தின்பவளின் உருவமே கொடுக்கப்பட்டது. எப்படிப்பட்ட செயலோ அப்படிப்பட்ட பலன் — இதுவே சாபத்தின் நியாயப் பொருத்தம்.

சாபச் சொல் இதுவே: ‘நீ மனிதரைத் தின்னும் கோர உருவும் கோர முகமும் உடைய மகா யக்ஷியாவாய்; இந்த உருவத்தை விரைவில் விட்டு உனக்குக் கொடிய உருவம் உண்டாகட்டும்.’ சாபத்தால் சினம் கொண்டு, கோபத்தால் மயங்கிய இந்தத் தாடகை, அகஸ்தியர் வாழ்ந்து நடமாடிய அந்த மங்கலமான நாட்டைப் பாழாக்கிவருகிறாள். சாபத்துக்கு முன்பும் அவள் தீயவளாகவே இருந்தாள்; சாபத்தால் அவள் மனிதரைத் தின்பவள் ஆனாள், அவள் கோபம் நாட்டையே அழிப்பதில் முடிந்தது. இவ்வாறு மலதம், கரூசம் ஆகியவற்றின் அழிவுக்குக் காரணம் முழுமையாகச் சொல்லப்பட்டது; முந்தைய சர்க்கத்தில் வர்ணிக்கப்பட்ட அந்தக் கொடிய, மனிதரற்ற காடு இவளுடைய கோபத்தின் விளைவே.

ஆகவே விசுவாமித்திரர் ஆணையிடுகிறார்: ‘ராகவா, பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நன்மை உண்டாவதற்காக, தீய நடத்தையுடைய, மிகக் கொடிய, தீய வீரியமுடைய இந்த யக்ஷியைக் கொல். சாபத்தால் பீடிக்கப்பட்ட இவளைக் கொல்ல மூவுலகிலும் உன்னைத் தவிர வேறு எந்த ஆணும் துணிவதில்லை.’ ‘பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நன்மைக்காக’ என்ற சொல்லால் வதத்தின் நோக்கம் தெளிவாக்கப்படுகிறது — பகையல்ல, பழிவாங்கலல்ல, உலகைக் காப்பதே. ‘உன்னைத் தவிர’ என்ற சொல்லால் ராமனின் தனிச்சிறப்புக் குறிப்பிடப்படுகிறது; பிறரால் இயலாததே இவனுக்கு இடப்பட்ட பணி.

இங்கே ராமனின் ஐயம் தீர்க்கப்படுகிறது. முனிவர் சொல்கிறார்: ‘மனிதருள் உத்தமனே, பெண்ணைக் கொல்வதைக் குறித்து நீ அருவருப்புக் கொள்ளத் தேவையில்லை; நான்கு வர்ணத்தாரின் நன்மைக்காக இதை ஒரு ராஜகுமாரன் செய்தே தீர வேண்டும். மக்களைக் காக்கும் பொருட்டு, கொடூரமானதோ கொடூரமற்றதோ, பாவமானதோ குறையுடையதோ, எந்தச் செயலையும் காப்பவன் எப்போதும் செய்ய வேண்டும். அரசாட்சியின் சுமையை ஏற்றவர்களுக்கு இதுவே சனாதனமான தர்மம். காகுத்ஸ்தா, அதர்மியான இவளைக் கொல்; இவளிடம் தர்மம் என்பதே இல்லை.’ இந்த வாதத்தின் வரிசை தெளிவானது. முதலில் பொது விதி — காப்பவனின் தர்மம் கொல்லப்பட வேண்டியவள் பெண் என்பதைக் கணக்கில் கொள்வதில்லை, காக்கப்பட வேண்டியவர்களின் நன்மையையே கணக்கில் கொள்கிறது. பிறகு சிறப்பு விதி — இவளோ அதர்மி, இவளிடம் தர்மத்தின் சிறு துளியும் இல்லை; ஆகவே பெண் என்பதால் பொதுவாகக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பும் இங்கே இல்லை. அதர்மமே உருவெடுத்த இடத்தில் இரக்கமே அதர்மமாகிறது. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது, முனிவர் ‘இது பாவமே அல்ல’ என்று சொல்லவில்லை; ‘பாவமானதையும் காப்பவன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்றே சொல்கிறார் — ராஜதர்மத்தின் சுமை இதுவே.

முனிவர் முன்னுதாரணங்களையும் சொல்கிறார் — முன்பு பூமியை அழிக்க விரும்பிய விரோசனனின் மகள் மந்தரையைச் சக்ரன் கொன்றான்; முன்பு உலகம் இந்திரனற்றதாக வேண்டும் என்று விரும்பிய, பிருகுவின் மனைவியும் பதிவிரதையுமான காவ்யனின் (சுக்கிரனின்) தாயை விஷ்ணு வதைத்தார். இவர்களும், மகாத்மாக்களும் ராஜகுமாரர்களும் மனிதருள் சிறந்தவர்களுமான வேறு பலரும் அதர்மம் கொண்ட பெண்களைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். ‘ஆகவே அருவருப்பை விட்டு, என் ஆணைப்படி இவளைக் கொல்’ என்று அவர் முடிக்கிறார். இரு முன்னுதாரணங்களின் இணைப்பு நுட்பமானது — ஒருத்தி அசுரகுலப் பெண், மற்றொருத்தி பதிவிரதையான பிராமணப் பெண்; இருவருமே உலகின் அழிவை விரும்பியதால் இருவருமே கொல்லப்பட்டனர். ஆகவே இனமோ, விரதமோ, பெண்மையோ காப்பதில்லை; உலகுக்குச் செய்யும் தீங்கே கொல்லப்படத் தக்கவர் ஆவதற்குக் காரணம். தர்மசாஸ்திரத்தில் முன்னுதாரணமே சான்று; ஆகவே முனிவர் வெறுமனே ஆணையிடவில்லை, முன்னிகழ்வுகளைக் கொண்டு தம் சொல்லை நிறுவுகிறார். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ராமனின் இசைவை எதிர்நோக்கியவாறு நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க