சர்க்கம்
தாடகை வனத்தில் நுழைதல்
கங்கையைக் கடத்தல், பேரொலியின் காரணம், மலதம் கரூசம் என்ற நாடுகளின் வரலாறு, தாடகையின் அறிமுகமும் அவளை வதைக்கும் ஆணையும்
தெளிந்த விடியற்காலையில், பகைவரை அடக்கும் அந்த இரு ராஜகுமாரர்களும் தம் ‘ஆஹ்நிகம்’ என்னும் கடமைகளை முடித்துக்கொண்டு, விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டு நதிக்கரையை அடைந்தனர். ‘ஆஹ்நிகம்’ என்பது நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய சந்தியாவந்தனம், ஜபம் முதலிய நித்தியகர்மம்; பயணத்தின்போதும் அது கைவிடப்படவில்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ‘விசுவாமித்திரரை முன்னிட்டு’ என்ற இரு சொற்கள் முந்தைய சர்க்கத்தோடு தொடர்பு காட்டுகின்றன — அவர்கள் காமாசிரமத்தில் தங்கியிருந்ததன் தொடர்ச்சியே இது. பின்னர் அந்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த, உறுதியான விரதங்களுடைய மகாத்மாக்களான முனிவர்கள் அனைவரும் ஓர் அழகிய படகைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தி, விசுவாமித்திரரிடம் கூறினர்: ‘பகவானே, ராஜகுமாரர்களை முன்னிட்டுத் தாங்கள் படகில் ஏறுவீராக; இடையூறும் தடையும் இல்லாத வழியில் செல்வீராக; காலம் கடந்துவிடாதிருக்கட்டும்.’ ‘காலத்தின் பர்யயம்’ என்பது காலம் கடத்தல், தாமதம். முனிவர்களே தாமாகப் படகைக் கொண்டுவருகின்றனர்; விருந்தினரைப் பேணுதல் அவர்களுடைய தவத்தின் ஓர் அங்கமே. ‘ராஜகுமாரர்களை முன்னிட்டு’ என்ற சொல்லால் குரு–சீடர் மரியாதை குறிக்கப்படுகிறது — சீடர்கள் முன்னே, குரு பின்னே.
விசுவாமித்திரர் ‘அப்படியே’ என்று கூறி, அந்த ரிஷிகளுக்குப் பதில் மரியாதை செய்து, அவ்விருவருடன் கடலை நோக்கிச் செல்லும் நதியைக் கடந்தார். ‘சாகரங்கமா’ என்பது கங்கையின் அடைமொழி — கடலைச் சென்றடைபவள்; இதனால் அந்நதியின் பெருமை குறிக்கப்படுகிறது. அங்கே நதியின் நடுவை அடைந்தபோது, நீர்களின் மோதலால் பெருகிய ஓர் ஒலியை ராமன் கேட்டான். ‘தோயசம்ரம்பம்’ என்பது நீரோட்டங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதுதல்; அதனால் பெருகியது அந்த ஒலி. மிக்க தேஜஸ் உடைய ராமன் தன் இளைய சகோதரனுடன் அந்த ஒலியின் ‘நிச்சயத்தை’ அறிய விரும்பி, நதியின் நடுவிலேயே முனிசிரேஷ்டரிடம் வினவினான். இங்கே ‘நிச்சயம்’ என்பது காரணத்தைப் பற்றிய உறுதியான அறிவு, தீர்மானம் அல்ல. இந்தச் சந்தர்ப்பம் ராமனின் இயல்பைக் காட்டுகிறது — கேட்டிராத, கண்டிராத எதைப் பற்றியும் அவனுக்கு உடனே அறியும் ஆவல் எழுகிறது; அந்த ஆவலே ஆசாரியரின் உபதேசத்துக்கு வாயிலாகிறது. ராமன் ஒரு சிறுவனைப் போலக் கேட்கிறான்; விசுவாமித்திரர் ஒரு தந்தையைப் போல விளக்குகிறார்.
‘பிளவுபடும் நீரின் இந்தப் பேரொலி எங்கிருந்து வருகிறது?’ என்பது ராமனின் கேள்வி. ஆர்வம் நிறைந்த ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மாத்மாவான விசுவாமித்திரர் அந்த ஒலியின் காரணத்தைக் கூறலானார்: ‘ராமா, கைலாச மலையில் பிரம்மா தம் மனத்தால் மேலான ஒரு சரஸை (ஏரியை) உண்டாக்கினார்; மனத்தால் படைக்கப்பட்டதனாலேயே அது ‘மானசம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. மனிதருள் புலி போன்றவனே, அந்த ஏரியிலிருந்து ஒரு நதி பெருகி ஓடியது; அது அயோத்தியைத் தழுவிச் செல்கிறது.’ ‘உபகூஹதே’ என்றால் தழுவுகிறது, அருகே ஓடுகிறது என்று பொருள்; நகரத்தின்மீது நதி கொண்ட அன்பு போல இது வர்ணிக்கப்படுகிறது. கதையின் போக்கு சிந்திக்கத் தக்கது — ஒலியின் காரணத்தைச் சொல்வதற்காகக் கவி முதலில் நதியின் பிறப்புக் கதையைத் தொடங்குகிறார். இதனால், அயோத்தியின் சரயு பிரம்மாவின் ஏரியிலிருந்து தோன்றியது என்ற குலப்பெருமையும் ராமனுக்கு நினைவூட்டப்படுகிறது. நீரொலியைப் பற்றிய கேள்விக்கு விடை தீர்த்த மகிமையின் வடிவில் தரப்படுகிறது.
ஏரியிலிருந்து புறப்பட்டு, பிரம்மசரஸிலிருந்து பெருகிய அந்தப் புண்ணிய நதி ‘சரயு’ என்று புகழ்பெற்றது. இந்த ஒப்பற்ற ஒலி அவளுடையதே; ஏனெனில் அவள் ஜாஹ்னவியை நோக்கி வருகிறாள் — கங்கையில் கலக்கிறாள். நீர்களின் கலக்கத்தால் பிறந்தது இந்த ஒலி; ஆகவே, ராமா, ‘நியதனாக’ இந்தச் சங்கமத்தை வணங்கு. ‘நியதன்’ என்றால் அடங்கிய மனமுடையவன், நியமத்தில் நிலைத்தவன். மிகுந்த தர்மசீலர்களான அந்த இரு சகோதரர்களும் அவ்விரு நதிகளையும் வணங்கி, தென்கரையை அடைந்து ‘லகுவிக்கிரமர்களாக’ நடந்தனர். ‘லகுவிக்கிரமர்கள்’ என்றால் விரைந்த அடியெடுப்பவர்கள், சோர்வில்லா நடையுடையவர்கள். பின்னர் மனிதருள் சிறந்தவரின் மைந்தனான அவன், பயங்கரத் தோற்றமுடைய ஒரு காட்டைக் கண்டு முனிசிரேஷ்டரிடம் வினவினான். இங்கே கதை திசை மாறுகிறது — புண்ணிய சங்கமத்தை வணங்கிய உடனேயே ஒரு கொடிய காடு கண்ணில் படுகிறது. தீர்த்தத்தின் அமைதியும் காட்டின் பயங்கரமும் — இரண்டும் ஒரே அத்தியாயத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன; இதனால் கவி அடுத்து வரும் செயலுக்குக் களம் அமைக்கிறார்.
அந்தக் காடு ‘அவிப்ரஹதம்’ — மனிதர் போக்குவரத்தே இல்லாதது. ராமன் சொல்கிறான்: ‘அடடா, இந்தக் காடு நுழைதற்கரியது; சிள்வண்டுக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது; பயங்கரமான கொடிய விலங்குகள் பரவியது; கடுங்குரலெழுப்பும் பறவைகளால் சூழப்பட்டது. பலவகைப் பறவைகள் அச்சமூட்டும் குரலில் கத்துகின்றன. சிங்கம், புலி, பன்றி, யானை ஆகியவற்றால் ‘அழகுபெற்றது’; தவம், அசுவகர்ணம், ககுபம், வில்வம், திந்துகம், பாடலம், இலந்தை ஆகியவற்றால் நெருக்கமாக நிறைந்தது — இந்தக் கொடிய காடு எதுவோ?’ இங்கே மரங்களின் பெயர்கள் எண்ணிச் சொல்லப்படுகின்றன — தவம், அசுவகர்ணம், ககுபம் (அர்ஜுன மரம்), வில்வம், திந்துகம், பாடலம், இலந்தை. காட்டின் பயங்கரத்தைக் கவி கொடிய விலங்குகளால் மட்டுமன்றி, வறண்ட முள்மரங்களாலும் காட்டுகிறார். ‘அழகுபெற்றது’ என்ற சொல் முரண்தொனி உடையது — சிங்கங்களாலும் புலிகளாலும் அழகு எப்படி? இது காட்டுக்கே உரிய அழகு, நாட்டினுடையது அல்ல. செவியாலும் கண்ணாலும் — இரண்டாலுமே காடு பயங்கரமானது என்று வர்ணிப்பதில் திறமை இருக்கிறது. ‘ஜில்லிகா’ என்பது இடைவிடாமல் ரீங்கரிக்கும் சிறிய பூச்சி இனம் (சிள்வண்டு); அதன் கூட்டமே இங்கு காட்டின் நிசப்தத்தைக் கலைத்து அச்சத்தைப் பெருக்குகிறது. ராமனின் கேள்வி நுட்பமானது — அவன் காட்டின் பெயரை மட்டும் கேட்கவில்லை, ‘இது யாருடையது’ என்று அதன் உடைமையாளரையே அறிய விரும்புகிறான்; அதனாலேயே விடையில் கதை தொடங்குகிறது.
மிக்க தேஜஸ் உடைய விசுவாமித்திரர் அவனிடம் கூறினார்: ‘குழந்தாய் காகுத்ஸ்தா, இந்தக் கொடிய காடு யாருடையது என்பதைக் கேள். மனிதருள் உத்தமனே, முன்பு இங்கே செழிப்பான இரு நாடுகள் இருந்தன — மலதம், கரூசம் என்பவை; தேவர்களின் கைவண்ணத்தால் அமைக்கப்பட்டவை. முன்னொரு காலத்தில், விருத்திரனை வதைத்தபோது ஆயிரங்கண்ணனான இந்திரன் அழுக்கால் மூடப்பட்டான், பசியாலும் வாட்டப்பட்டான்; பிரம்மஹத்தியும் அவனைப் பற்றிக்கொண்டது.’ பிரம்மஹத்தி என்பது விருத்திரன் பிராமணனாக இருந்ததால் உண்டான பாவம்; விருத்திரன் த்வஷ்டாவின் மகனும் பிராமணனும் ஆவான். இதிலிருந்து அறியப்படுவது — ஒரு நாட்டின் பெயரிலேயே அதன் வரலாறு பொதிந்திருக்கிறது; விசுவாமித்திரர் விளக்குவது நிலவியலை அல்ல, நினைவை. கேள்வி ‘இந்தக் காடு என்ன?’ என்பது; விடையோ ‘இது முன்பு காடாக இருக்கவில்லை’ என்பது. இன்று வெறுமையாய்க் கிடப்பது ஒருகாலத்தில் செழிப்பாய் இருந்தது — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் அடிப்படை வேதனை.
தேவர்களும் தவச்செல்வர்களான ரிஷிகளும் அழுக்கடைந்த அந்த இந்திரனைக் கலசங்களால் நீராட்டி, அவனுடைய அழுக்கை நீக்கினர். மகேந்திரனின் உடலிலிருந்து உண்டான அழுக்கையும் ‘காரூசத்தையும்’ இந்த நிலத்திலேயே இட்டுவிட்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். இந்திரன் அழுக்கற்றவனாய், கரூசம் நீங்கியவனாய், தூயவனாய் ஆனபோது, மிக மகிழ்ந்து இந்த நாட்டுக்கு ஒப்பற்ற ஒரு வரத்தை அளித்தான்: ‘செழிப்பான இந்த இரு நாடுகளும் உலகில் புகழ்பெறும்.’ ‘கரூசம்’ என்பது பசியால் உண்டான குறை; அது நீங்கியதால் இந்திரன் ‘நிஷ்கரூசன்’ ஆனான். இங்கே கவனிக்கத் தக்கது — தேவர்களின் அழுக்கையும் பூமியே சுமக்கிறது; பூமியின் பொறுமையே அதன் பெருமை. அழுக்கை இடுவது சாபம் போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் இந்திரன் அதையே வரமாக மாற்றுகிறான் — களங்கத்துக்குக் காரணமாக இருந்ததையே புகழுக்குக் காரணமாக்குகிறான். கொடுத்ததற்குப் பதில் கொடுத்தல் என்ற நீதி தேவர்களிடமும் இருக்கிறது.
‘மலதம், கரூசம் என்று புகழ்பெற்ற இவை இரண்டும் என் உடலழுக்கைத் தாங்குபவையாக இருக்கும்’ என்பது இந்திரனின் சொல்; உடலழுக்கைத் தாங்கியதே அவற்றின் பெயர்களுக்குக் காரணம். அறிவுமிக்க சக்ரன் அந்த நாட்டுக்குச் செய்த அந்தச் சிறப்பைக் கண்டு தேவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்று பாகசாசனனைப் போற்றினர். ‘பாகசாசனன்’ என்பது இந்திரனுக்கு வழங்கும் பெயர் — பாகன் என்னும் அசுரனை அடக்கியதால் வந்தது. பகைவரை அடக்குபவனே, செழிப்பான இந்த இரு நாடுகளும் நெடுங்காலம் செல்வத்தாலும் தானியத்தாலும் மகிழ்ந்திருந்தன. ஆனால் சிறிது காலம் கழிந்தபின், விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல ஒரு யக்ஷிணி அங்கே வந்தாள்; அவள் ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையைக் கொண்டிருந்தாள். ‘சிறிது காலம் கழிந்தபின்’ என்ற சொற்களால் கவி இன்பத்தின் முடிவைத் திடீரெனக் குறிப்பிடுகிறார். இவ்வாறு நெடுங்காலம் ஈட்டிய செழிப்பு ஒரே ஒரு தீயவரால் அழிகிறது; தேவனின் வரமும் தீயவரின் வீரியத்தைத் தடுப்பதில்லை — ஒரு வீரன் எழுந்து நிற்கும் வரை.
‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — அவள் பெயர் தாடகை; அறிவுமிக்க சுந்தனின் மனைவி. அவளுடைய மகன் மாரீசன் என்னும் ராட்சசன்; சக்ரனுக்கு நிகரான வீரியம் உடையவன், உருண்ட புயங்களும், பெரிய தலையும், அகன்ற வாயும் பருத்த உடலும் உடைய பேருருவன். பயங்கரத் தோற்றமுடைய அந்த ராட்சசன் எப்போதும் மக்களை அச்சுறுத்துகிறான்.’ ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற ஆசி இடையிலேயே சொல்லப்படுகிறது — பயங்கரமான வரலாற்றைச் சொல்லும்போது குரு சீடனை ஆறுதல்படுத்துகிறார். இங்கே கவி தாடகையின் குலத்தை விரிவாகச் சொல்கிறார்; ஏனெனில் பின்னால் ராமனுக்கு ஒரு சந்தேகம் எழும் — பெண்ணைக் கொல்வது எப்படி முறையாகும் என்று; அதற்கான விடை இருபத்தைந்தாம் சர்க்கத்தில் தரப்படும். ‘ராகவா, தீய நடத்தையுடைய அந்தத் தாடகை மலதம், கரூசம் என்ற இந்த இரு நாடுகளையும் இடைவிடாமல் அழித்துவருகிறாள்.’ மாரீசனின் பெயர் இங்கேதான் முதன்முதலாக வருகிறது; அவனே பின்னால் ராமனால் வெல்லப்படுவான், இறுதியில் சீதையைக் கவர்வதிலும் துணைபுரிவான். ஒரே பெயர், நெடுந்தூரம் செல்லும் விளைவு.
‘அவளே வழியை மறித்துக்கொண்டு ஒன்றரை யோஜனை தூரத்தில் வசிக்கிறாள்; ஆகவே தாடகையின் காடு எங்கே உள்ளதோ அங்கேயே நாம் செல்ல வேண்டும். உன் புயவலிமையை நம்பி, தீய நடத்தையுடைய இவளைக் கொல். என் ஆணையால் இந்த நாட்டை மீண்டும் முள்ளற்றதாக்கு; இப்படிப்பட்ட இந்த நாட்டுக்கு யாரும் வரத் துணிவதில்லை.’ ‘அத்யர்தயோஜனம்’ என்பது அரை கூடிய ஒரு யோஜனை, ஏறக்குறைய ஆறு குரோசம். ‘என் ஆணையால்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராமன் தன் விருப்பப்படி தாக்கவில்லை, குருவின் ஆணைப்படியே; அதனால் இந்த வதம் தண்டனையாகவும் தர்மத்துக்கு உட்பட்டதாகவும் ஆகிறது. ‘உன் புயவலிமையை நம்பி’ என்பதும் நுட்பமானது — அஸ்திர பலமோ மந்திர பலமோ அல்ல, புயபலமே இங்கு வேண்டப்படுகிறது; இதனால் ராமனின் முதல் சோதனை தூய வீரத்தின் சோதனையாகிறது. ‘முள்ளற்றதாக்கு’ என்பது ராஜதர்மத்தின் கட்டளையே — முட்களை அகற்றுவதே அரசனின் முதன்மையான கடமை.
‘கொடியவளும் தாங்க இயலாதவளுமான அந்த யக்ஷிணியால் இந்த நாடு பாழாக்கப்பட்டது. இந்தக் காடு எப்படிக் கொடியதாயிற்று என்பதை எல்லாம் உனக்கு நான் சொல்லிவிட்டேன். அந்த யக்ஷி எல்லாவற்றையும் பாழாக்கினாள்; இன்றும்கூட அந்தக் கொடுஞ்செயலிலிருந்து அவள் விலகவில்லை.’ ‘இன்றும் விலகவில்லை’ என்ற இந்த இறுதிச் சொல்லே அடுத்த சர்க்கத்தில் நிகழும் வதத்துக்குக் காரணம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥