॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 23

பால காண்டம்

சர்க்கம்

காமாசிரமக் காட்சி

சரயுவும் கங்கையும் கூடும் இடம், காமன் எரிக்கப்படுதல், அங்க நாட்டுப் பெயரின் விளக்கம், ஆசிரமத்தில் இரவு தங்குதல்

இரவு கழிந்தது, விடியல் வந்தது. மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் இலைப்படுக்கையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த இரு காகுத்ஸ்தர்களிடமும் சொன்னார் — ‘ராமா, கௌசல்யை நல்ல மகவைப் பெற்றவள், ஏனெனில் நீ அவளுடைய மகன். காலைச் சந்தியா வேளை தொடங்குகிறது; மனிதருள் புலியே, எழுந்திரு, தெய்வத்திற்குரிய நாள்கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.’ இந்தச் சொல் இன்றும் சுப்ரபாதத் துதியாகப் பாடப்படுகிறது; கோயில்களில் விடியலில் இதுவே கேட்கப்படுகிறது. கவனிக்கவும் — குரு சீடனை ஆணையால் எழுப்பவில்லை, தாயைப் புகழ்வதன் மூலம் எழுப்புகிறார்; ‘நீ நல்ல மகன்’ என்று நினைவூட்டுவதே எழுப்புதலின் வலிமை. இலைப்படுக்கையில் உறங்கும் இளவரசன் வனவாசத்தின் முதல் பாடத்தைக் கற்கிறான்.

ரிஷியின் மிகுந்த பெருந்தன்மை நிறைந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனிதருள் சிறந்த அந்த இருவரும் நீராடி, நீர்க்கடன் செய்து, மேலான ஜபத்தை ஜபித்தனர். ‘க்ருதோதகௌ’ — ‘நீர்க்கடன் செய்தவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் தேவர்களுக்கான தர்ப்பணம் குறிக்கப்படுகிறது; ‘மேலான ஜபம்’ என்பது காயத்ரி. நாள்கடமைகளை முடித்த, பெரும் வீரமுடைய அவர்கள் தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரை வணங்கி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படத் தயாராக நின்றனர். கவி அன்றாட ஒழுக்கத்தின் வரிசையையே வர்ணிக்கிறார் — முதலில் நீராடல், பின்னர் தர்ப்பணம், பின்னர் ஜபம், பின்னர் குருவை வணங்குதல், பின்னர் புறப்பாடு. பணிவே பயணத்தின் தொடக்கம்; அஸ்திர வித்யை பின்னரே வரும்.

சென்றுகொண்டிருந்த பெரும் வீரமுடைய அவ்விருவரும் சரயுவின் மங்கலமான சங்கமத்தில் தெய்வீக நதியான த்ரிபதகையைக் கண்டனர். ‘த்ரிபதகா’ என்பது கங்கையின் பெயர் — விண்ணிலும் மண்ணிலும் பாதாளத்திலும் பாய்பவள். சரயு அயோத்தியின் நதி, கங்கையோ எல்லா உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துபவள்; இவ்விரண்டும் கூடுவதே பயணத்தின் முதல் புண்ணியத் தீர்த்தம். அங்கே பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் மேலான தவம் செய்த, தூய உள்ளம் கொண்ட ரிஷிகளின் புனிதமான ஆசிரமம் இருந்தது. கவி முதலில் இடத்தைக் காட்டுகிறார், பின்னர் அதன் கதையைச் சொல்கிறார்; இடம் கதைக்கு நினைவுச்சின்னமாகிறது என்பதே இந்தக் காவியத்தின் முறை.

அந்தப் புனித ஆசிரமத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்த இரு ராகவர்களும் மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள் — ‘இது யாருடைய புனித ஆசிரமம்? இதில் எந்த மனிதர் வாழ்கிறார்? பகவானே, கேட்க விரும்புகிறோம்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.’ இங்கே ராமனின் இயல்பு வெளிப்படுகிறது — அவன் சென்றுகொண்டிருப்பது மட்டுமல்ல, கேட்கவும் செய்கிறான்; அறியும் ஆர்வமே சீடனின் இலக்கணம். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு முனிவர்களில் சிறந்தவர் புன்னகைத்துச் சொன்னார் — ‘ராமா, கேள்; முன்பு இந்த ஆசிரமம் யாருடையதாக இருந்ததோ அவரைப் பற்றியே சொல்கிறேன்.’ ‘ப்ரஹஸ்ய’ — ‘புன்னகைத்து’ — என்ற சொல் இனிமையானது: குரு சீடனின் ஆர்வத்தால் மகிழ்கிறார், அதைப் புறக்கணிப்பதில்லை. இங்கே சர்க்கத்தின் உட்கதை தொடங்குகிறது; முழு ராமாயணத்திலும் கதைக்குள் கதை என்ற இந்த அமைப்பே காணப்படுகிறது.

‘முன்பு கந்தர்ப்பன் உருவம் உடையவனாக இருந்தான்; அறிஞர்கள் அவனைக் காமன் என்று அழைக்கின்றனர். இங்கேதான் ஸ்தாணு நியமத்துடன் மனம் ஒருமித்துத் தவம் செய்துகொண்டிருந்தார். திருமணம் முடிந்து மருத்துக் கூட்டத்துடன் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தத் தேவர்களின் தலைவரை அந்தத் தீய அறிவுடையவன் தாக்கினான்; அந்த மகாத்மா அவனை ‘ஹூம்’ என்று அதட்டினார்.’ ‘ஸ்தாணு’ என்பது சிவனின் பெயர் — தூணைப் போல அசையாது நிற்பவர். அசையாதவரைத் தாக்குபவனே சிதைந்து போகிறான். காமனின் குற்றம் காதல் அல்ல, தியானத்தைக் கலைத்ததே; ‘துர்மேதா:’ — ‘தீய அறிவுடையவன்’ — என்ற சொல்லால் கவி அதே குற்றத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

‘ரகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியானவனே, ருத்திரனின் கண்ணால் நோக்கப்பட்டு அவன் எரிந்தான்; அந்தத் தீய எண்ணமுடையவனின் உறுப்புகள் அனைத்தும் அவனுடைய உடலிலிருந்து சிதறி விழுந்தன. அங்கே எரிக்கப்பட்ட அந்த மகாத்மாவின் உடல் அழிந்தது; தேவர்களின் தலைவரால் சினத்தில் காமன் உடலற்றவனாக்கப்பட்டான். ராகவா, அன்று முதல் அவன் ‘அனங்கன்’ — ‘உடலற்றவன்’ — என்று புகழ் பெற்றான்; அவன் தன் ‘அங்க’த்தை — உடலை — எங்கே விட்டானோ, அந்தச் செழிப்பான நாடு அங்க நாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது.’ இங்கே கவி இரண்டு பெயர்களின் சொல்விளக்கத்தைக் கதையின் மூலம் செய்கிறார் — ‘அனங்கன்’ என்பது காமனின் பெயர், ‘அங்கம்’ என்பது நாட்டின் பெயர்; இரண்டும் ஒரே நிகழ்விலிருந்து பிறந்தவை. இதுவே ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற முறை — நிலத்தின் பெயர் கேட்கப்பட்டால், விடை கதையாகவே அமைகிறது. ஆயுதத்தால் மட்டுமல்ல, பார்வையாலும் எரிக்க முடியும் என்பது இங்கே குறிக்கப்படுகிறது.

‘இது அவருடைய புனித ஆசிரமமே; வீரனே, இந்த முனிவர்கள் முன்பு அவருடைய அறவழிப்பட்ட சீடர்களாக இருந்தனர்; இவர்களிடம் பாவம் இல்லை. அழகிய தோற்றமுடைய ராமா, இன்று இரவு இங்கே தங்குவோம்; புனிதமான இரு நதிகளுக்கு நடுவே தங்கி, நாளை நாம் கடப்போம். நாம் அனைவரும் தூய்மையானவர்களாக இந்தப் புனித ஆசிரமத்தை அணுகுவோம்; இங்கே தங்குவது நமக்குச் சிறந்தது, இரவை இனிதே கழிப்போம்.’ இந்தத் திட்டம் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் கதையின் போக்கைக் குறிக்கிறது — பயணம் வெறுமனே நாடு விட்டு நாடு செல்வது அல்ல, புண்ணியத் தலங்களின் தொடர். இரு நதிகளுக்கு நடுவே தங்குவதே மங்கலமானது. காமன் எரிக்கப்பட்ட இடத்திலேயே புலனடக்கம் கொண்ட முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர் — இடத்தின் நினைவே அதன் அறத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.

‘மனிதருள் சிறந்தவனே, நீராடி, ஜபம் செய்து, அவியை ஆகுதி செய்தவர்களாவோம்.’ அங்கே அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த சொல்லை நீண்ட தவப் பார்வையால் அறிந்து, முனிவர்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ‘தபோதீர்க்கேண சக்ஷுஷா’ — ‘தவத்தால் நீண்ட பார்வை’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: தவத்தால் பார்வை தொலைதூரம் செல்கிறது; விருந்தினர் வரும்போதே அறியப்படுகிறார், வாயிலை அடைந்த பின் அல்ல. ஆகவே விருந்தோம்பல் தற்செயலானது அல்ல, ஆயத்தம் செய்யப்பட்டது. அவர்கள் குஶிகரின் மகனுக்கு அர்க்கியம், பாத்தியம், விருந்தோம்பல் ஆகியவற்றை அளித்து, பின்னர் ராம லக்ஷ்மணருக்கு விருந்தோம்பல் செய்தனர். குரு முதலில், சீடர்கள் பின்னர் — விருந்தோம்பலிலும் வரிசை காக்கப்படுகிறது. இதனால் ஆசிரம அறத்தின் நுட்பம் தெரிகிறது; இளவரசர்களும் அங்கே குருவைப் பின்பற்றுபவர்களே, மிகவும் போற்றத் தக்கவர்கள் அல்லர்.

அவர்கள் உபசாரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு கதைகளால் மகிழ்வித்தனர்; மனம் ஒருமித்த ரிஷிகள் முறைப்படி சந்தியா ஜபம் செய்தனர். பின்னர் அங்கு வாழ்ந்த நல்விரதமுடைய முனிவர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, அவர்கள் காமாசிரமத்தில் மிக இனிதே தங்கினர். அறவுள்ளம் கொண்ட முனிவர்களில் சிறந்த கௌசிகர் அழகிய இளவரசர்கள் இருவரையும் இனிய கதைகளால் மகிழ்வித்தார். சர்க்கம் கதையில் தொடங்கி, கதையிலேயே நிறைவடைகிறது — இங்கே கதை ஓய்வுக்கான கருவியும், கல்வியைச் சுமந்து செல்லும் வாகனமும் ஆகும். நாளை கங்கையைக் கடக்க வேண்டும், பின்னர் கொடிய காடு; இன்றோ அமைதி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க