சர்க்கம்
பலை, அதிபலை வழங்குதல்
தசரதனின் ஒப்புதல், ராம லக்ஷ்மணரின் புறப்பாடு, பலை அதிபலை என்ற வித்யைகளின் உபதேசம்
வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும் மன்னன் தசரதன் மலர்ந்த முகத்துடன் விளங்கினான்; அவனே லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமனை அழைத்தான். பின்னர் தாய் கௌசல்யையும், தந்தை தசரதனும், புரோகிதர் வசிஷ்டரும் மங்கல மந்திரங்களால் அவனுக்கு ஸ்வஸ்த்யயனம் — நலம் வேண்டும் சடங்கு — செய்தனர்; பயணத்திற்காக மந்திரங்களால் ஆசி பெற்ற அவன் தந்தையின் அருகில் வந்தான். மன்னன் மகனின் உச்சியை முகர்ந்து, மிகவும் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவனைக் குஶிகரின் மகனிடம் ஒப்படைத்தான். ‘ஸ்வயம்’ — ‘அவனே’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: முந்தைய சர்க்கத்தில் மகனைக் கொடுக்க விரும்பாதவனே இப்போது தானே அழைக்கிறான். குருவின் சொல்லே மன்னனின் மனச்சுமையை நீக்கியது. உச்சி முகர்தல் பாசத்தின் பழமையான அடையாளம்; அதனாலேயே தந்தை மகனை இறுதியாகத் தொடுகிறான், பின்னர் கையிலிருந்து விடுவிக்கிறான். அழுதுகொண்டு கொடுக்கவில்லை, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் கொடுக்கிறான் — இதுவே கொடையின் தூய்மை.
அப்போது தூசியற்ற, தொடுவதற்கு இனிய காற்று வீசியது. விசுவாமித்திரரைப் பின்தொடர்ந்த தாமரைக் கண்ணனான ராமனைக் கண்டு தேவர்கள் பெரும் மலர்மாரி பொழிந்தனர்; தேவ முரசுகளின் ஒலியும், சங்குகள் முரசுகளின் முழக்கமும் எழுந்தன. இந்த நன்னிமித்தங்களால் கவி குறிப்பிடுவது — இந்தப் பயணம் முனிவரின் பணி மட்டுமல்ல, தேவர்களுக்கும் விருப்பமானது. தந்தை துயரத்துடன் கொடுப்பதைத் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கின்றனர். ‘நீரஜஸ்க:’ — ‘தூசியற்ற’ — என்ற சொல்லும் பொருள் பொதிந்தது — தூசியற்ற காற்று தூய்மையைக் குறிக்கிறது; வழியும் இடையூறற்றது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.
முன்னால் விசுவாமித்திரர் சென்றார், அவரைப் பெரும் புகழுடைய ராமன் பின்தொடர்ந்தான், அவனைச் சுமித்திரையின் மகனான லக்ஷ்மணன் பின்தொடர்ந்தான். இருவரும் காக்கைச் சிறகு போன்ற குடுமி அணிந்தவர்கள், வில்லேந்தியவர்கள், அம்பறாத்தூணி தாங்கியவர்கள்; பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவாறு, அவர்கள் மகாத்மாவான விசுவாமித்திரரை மூன்று தலைகள் கொண்ட இரு நாகங்களைப் போலப் பின்தொடர்ந்தனர். இழிவற்றவர்களும், ஒளியால் சுடர்விடுபவர்களும், குற்றமற்றவர்களுமான அவர்கள், பிதாமகரைப் பின்தொடரும் அஸ்வினி தேவர்களைப் போல விளங்கினர். ‘காகபக்ஷதர:’ என்ற சொல்லால் ராமனின் சிறுவயது குறிக்கப்படுகிறது — அவன் இன்னும் சிறுவனே, ஆயினும் வில்லேந்தியவன். நாக உவமையும் அழகானது — ஒரு தோளில் வில், மற்றொன்றில் அம்பறாத்தூணி, நடுவில் தலை; இந்த மூன்றும் மூன்று படங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன. அஸ்வினிகளின் உவமையால் அவர்களுடைய அழகும் உடன் செல்லும் இணைப்பும் குறிக்கப்படுகின்றன.
அப்போது வில்லைக் கையில் ஏந்தி, நன்கு அணிசெய்துகொண்டு, உடும்புத்தோல் விரல்காப்புகளைக் கட்டி, வாளேந்தி, பேரொளியுடன் அவர்கள் குஶிகரின் மகனைப் பின்தொடர்ந்தனர். அழகிய உடலுடைய சகோதரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் ஒளியால் சுடர்விட்டு, குற்றமற்றவர்களாகப் பொலிந்தனர். சிந்தனைக்கு எட்டாத ஸ்தாணுதேவனான சிவனைப் பின்தொடரும் அக்னியின் மைந்தர்களைப் போல — அதாவது ஸ்கந்தனையும் விசாகனையும் போல — அவர்கள் விளங்கினர். உடும்புத்தோல் விரல்காப்பு என்பது வில்லாளிகளின் விரல்களைக் காக்கும் தோலாலான உறை; நாணின் உராய்விலிருந்து விரல்கள் அதனால் காக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு சென்ற அவர்கள் ஒன்றரை யோஜனை தூரம் கடந்து சரயுவின் தென்கரையை அடைந்தனர். இங்கே கவி மீண்டும் மீண்டும் அவர்களை வர்ணிக்கிறார்; இதனால் இந்தப் புறப்பாடு முழுக் காவியத்தின் தொடக்கம் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.
அங்கே விசுவாமித்திரர் ‘ராமா’ என்று இனிய குரலில் அவனை அழைத்துச் சொன்னார் — ‘குழந்தாய், நீரைக் கையில் எடு; காலம் தவறிவிடக்கூடாது. பலை, அதிபலை என்ற இந்த மந்திரத் தொகுப்பைப் பெற்றுக்கொள். இவற்றின் ஆற்றலால் உனக்குக் களைப்போ, காய்ச்சலோ, வடிவில் மாற்றமோ உண்டாகாது.’ ‘மந்த்ரக்ராம:’ என்பது மந்திரங்களின் தொகுப்பு. முனிவர் முதலில் ஆசமனம் செய்விக்கிறார் — மந்திரத்தைத் தூய்மையானவனே பெற வேண்டும் அல்லவா. ‘காலம் தவறிவிடக்கூடாது’ என்ற சொல்லால், மந்திர உபதேசத்திற்கு வரையறுக்கப்பட்ட வேளை உண்டு என்பது தெரிகிறது; சந்தியா காலமே அதற்கு உகந்தது. இங்கேதான் ராமனின் கல்வி தொடங்குகிறது.
‘நீ உறங்கும்போதோ கவனமின்றி இருக்கும்போதோ நைர்ருதர்கள் உன்னைத் தாக்க மாட்டார்கள். பூமியில் தோள்வலிமையில் உனக்கு நிகர் எவரும் இருக்கமாட்டார்கள்; குழந்தாய் ராகவா, பலையையும் அதிபலையையும் ஓதும் உனக்கு மூவுலகிலும் நிகர் எவரும் இருக்கமாட்டார்கள்.’ நைர்ருதர்கள் என்போர் அரக்கர்கள், நிர்ருதி என்ற தெய்வத்தின் வழித்தோன்றல்கள். கவனிக்க வேண்டியது — இந்த வித்யைகள் வலிமையைத் தருவது மட்டுமல்ல, கவனக்குறைவான வேளையிலும் உறக்க நிலையிலும் காக்கின்றன; மனிதனின் முயற்சி பயன்படாத இடத்தில் வித்யையின் ஆற்றல் செயல்படுகிறது. அரக்கர்கள் வஞ்சகப் போர் புரிபவர்கள் என்று முன்பே சொல்லப்பட்டது; ஆகவேதான் இந்தக் காப்பு தேவைப்பட்டது.
‘நற்பேற்றிலும், பிறரிடம் இணக்கமாக நடப்பதிலும், அறிவிலும், அறிவின் உறுதியிலும், மறுமொழி கூறுவதிலும் உலகில் உனக்கு நிகர் எவரும் இருக்கமாட்டார்கள், குற்றமற்றவனே. இந்த இரு வித்யைகளையும் பெற்றதும் உனக்கு நிகர் எவரும் இருக்கமாட்டார்கள்; பலையும் அதிபலையும் எல்லா அறிவுக்கும் தாய்மார்கள்.’ ‘மாதரௌ’ — ‘தாய்மார்கள்’ — என்ற சொல் மிகவும் கனமானது: இந்த வித்யைகள் அறிவைப் பெற்றெடுப்பவை, வெறும் அறிவு அல்ல. இங்கே வித்யைகளின் பயன் போரில் மட்டுமல்ல, அவையிலும் விவாதத்திலும் காணப்படுகிறது. ‘தாக்ஷிண்யம்’ என்பது பிறரிடம் இணக்கமும் மென்மையான நடத்தையும்; அதுவும் வித்யையின் பயனே என்பது முனிவரின் கருத்து.
‘மனிதருள் சிறந்தவனே, பலையையும் அதிபலையையும் ஓதும் உனக்குப் பசியும் தாகமும் உண்டாகாது. ஆகவே ரகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியானவனே, எல்லா உலகையும் காப்பதற்காக இவற்றைப் பெற்றுக்கொள். இந்த இரு வித்யைகளையும் கற்கும் உனக்குப் பூமியில் புகழ் உண்டாகும். ஏனெனில் இவை பிதாமகரான பிரம்மனின் மகள்கள், ஒளி நிறைந்த வித்யைகள்.’ பசியும் தாகமும் வழியில் தவத்திற்கு முதல் இடையூறுகள்; அவையே முதலில் நீக்கப்படுகின்றன. ‘எல்லா உலகையும் காப்பதற்காக’ என்ற சொல்லால், இந்த வலிமை தன்னலத்திற்காக அல்ல, உலகைக் காப்பதற்காகவே கொடுக்கப்படுகிறது என்பது தெளிவாகிறது. பிரம்மனின் மகள்கள் என்று சொல்லி முனிவர் வித்யைகளின் மூலத்தைக் காட்டுகிறார் — வித்யை படைப்பின் தொடக்கத்திலேயே தோன்றியது அல்லவா.
‘காகுத்ஸ்தனே, இவற்றை வழங்குவதற்கு நீயே தகுதியானவன், இளவரசே. உன்னிடம் இந்தப் பல நற்பண்புகள் நிறைந்துள்ளன, இதில் ஐயமில்லை; ஆயினும் என் தவத்தால் ஊட்டம் பெற்று இவை பலவடிவுடையவையாகும்.’ குரு தம் தவத்தைச் சீடனிடம் வைக்கிறார் — இதுவே வித்யை மரபின் முறை; மந்திரம் வெறும் எழுத்துகளால் பலிப்பதில்லை, கொடுப்பவரின் தவத்தாலேயே பலிக்கிறது. ‘பஹுரூபே’ — ‘பலவடிவுடையவை’ — ஒரே வித்யை பல பணிகளில் பலவகைப் பயனைத் தருகிறது. பின்னர் ராமன் நீரைத் தொட்டு, மலர்ந்த முகத்துடன் தூய்மையானான்.
தூய உள்ளம் கொண்ட அந்த மகரிஷியிடமிருந்து அவன் அந்த வித்யைகளைப் பெற்றுக்கொண்டான். வித்யைகளால் பொலிவு பெற்ற, அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய ராமன், இலையுதிர்காலத்தில் ஆயிரம் கதிர்களுடன் ஒளிரும் பகவான் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தான். இலையுதிர்காலச் சூரியனின் உவமை பொருள் பொதிந்தது — மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட அவன் தன் ஒளியை வெளிப்படுத்துவதுபோல், வித்யையால் பொலிவு பெற்ற ராமனும் ஒளிர்கிறான். பின்னர் அவன் குஶிகரின் மகனுக்குச் செய்ய வேண்டிய குருப்பணிகள் அனைத்தையும் செய்து முடித்தான்; அங்கே சரயுவின் கரையில் மூவரும் அந்த இரவை இனிதே கழித்தனர். ‘குருகார்யாணி நியுஜ்ய’ — ‘குருப்பணிகளைச் செய்து’ — என்ற சொற்களால் குறிக்கப்படுவது — வித்யையைப் பெறுவதால் மட்டும் சீடத்தன்மை நிறைவடைவதில்லை, குருவுக்குப் பணிவிடை செய்வதாலும் நிறைவடைகிறது.
இறுதி சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில் அமைந்துள்ளது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பை மாற்றுவது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. தகுதியற்ற புல்படுக்கையில் தங்கிய, மன்னன் தசரதனின் மகன்களில் சிறந்த அந்த இருவருக்கும், குஶிகரின் மகனின் சொற்களால் அன்புடன் ஆதரிக்கப்பட்ட அவர்களுக்கு, அந்த இரவு இனிதாகவே கழிந்ததுபோல் விளங்கியது. இளவரசர்கள் புல்படுக்கையிலும் துயருறவில்லை — குருவின் அன்பே அவர்களுக்கு உண்மையான படுக்கை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥