॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 21

பால காண்டம்

சர்க்கம்

விசுவாமித்திரரின் சினமும் வசிஷ்டரின் சொல்லும்

விசுவாமித்திரரின் சினச்சொல், பூமியின் நடுக்கம், வசிஷ்டரின் சமாதானம், க்ருஶாஶ்வரின் மைந்தர்களான அஸ்திரங்களின் பெருமை

தசரதனின் சொல் பாசத்தால் தடுமாறியிருந்தது; அதன் ஒவ்வோர் எழுத்தும் மகன் மீதான அன்பால் நனைந்திருந்தது. அதைக் கேட்டு, சினத்துடன் கௌசிகர் மன்னனுக்கு மறுமொழி கூறினார் — ‘முன்பு ஒன்றைச் செய்வதாக வாக்களித்துவிட்டு, இப்போது அந்த உறுதிமொழியைக் கைவிட விரும்புகிறாய். இது ராகவர்களுக்குப் பொருந்தாது; இந்தக் குலத்தின் இயல்புக்கு இது தலைகீழானது.’ ‘விபர்யய:’ — ‘தலைகீழ்’ — என்ற சொல் கூர்மையானது: குலம் தன் இயல்புக்கே எதிர்த்திசையில் செல்கிறது என்பது பொருள். பின்னர் முனிவர் ஏளனத்துடன் சொல்கிறார் — ‘இது உனக்குப் பொருத்தமாகத் தோன்றினால், வந்தவாறே நான் போய்விடுவேன்; காகுத்ஸ்தனே, பொய்யான உறுதிமொழியுடன் நண்பர்களால் சூழப்பட்டு மகிழ்ச்சியாக இரு.’ இங்கே ஆசிமொழியின் வடிவிலேயே இகழ்ச்சி. முனிவர் சபிக்கவில்லை; அவர் விலகிச் செல்வதே சாபத்தைவிடக் கடுமையானது.

சினத்தால் சூழப்பட்ட அறிவுடைய விசுவாமித்திரரின் சினத்தாலேயே பூமி முழுவதும் நடுங்கியது; தேவர்களுக்குப் பெரும் அச்சம் உண்டாயிற்று. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முனிவர் எதையும் செய்யவில்லை, சினம் மட்டுமே கொண்டார்; அவ்வளவாலேயே பூமி நடுங்குகிறது. தவத்தின் வலிமை இதுவே. பின்னர் உலகம் முழுவதும் அஞ்சி நடுங்குவதை அறிந்து, நல்விரதமும் மனஉறுதியும் கொண்ட மகரிஷி வசிஷ்டர் மன்னனிடம் பேசினார். இங்கே கவி மூன்றாவது குரலைக் கொண்டு வருகிறார் — ஒரு ரிஷி சினம் கொள்கிறார், மற்றொரு ரிஷி அமைதிப்படுத்துகிறார், மன்னனோ வாய்மூடி நிற்கிறான். வசிஷ்டர் குலகுரு; ஆகவே மன்னனின் சொல்லுக்குப் பதிலாக அவருடைய சொல்லே பொருத்தமானது.

வசிஷ்டர் சொல்கிறார் — ‘நீ இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் பிறந்தவன், நேரில் வந்த இன்னொரு அறக்கடவுள் போன்றவன். மனஉறுதியும் நல்விரதமும் செல்வச் சிறப்பும் உடையவன்; ஆகவே அறத்தைக் கைவிடக்கூடாது. மூவுலகிலும் ராகவன் அறவுள்ளம் கொண்டவன் என்று புகழ் பெற்றவன்; உன் அறத்தைக் கடைப்பிடி, அறமின்மையைச் சுமக்கக்கூடாது.’ வசிஷ்டர் ஆணையிடவும் இல்லை, கடிந்துகொள்ளவும் இல்லை; மன்னனின் சொந்தப் புகழையே நினைவூட்டுகிறார். உலகில் அறவுள்ளம் கொண்டவன் என்று புகழ் பெற்றவனுக்கு, வாக்குறுதியை உடைப்பது வெளியிலிருந்து வரும் தண்டனைக்கு முன்பே தன் பெயருக்குக் கேடாகிறது. ‘வோடும்’ — ‘சுமக்க’ — என்ற சொல்லால் அறமின்மை ஒரு சுமையாகக் காட்டப்படுகிறது — சுமப்பவனே வருந்துகிறான்.

‘செய்வேன் என்று வாக்களித்துவிட்டுச் சொன்ன சொல்லைச் செய்யாதவனுக்கு இஷ்டம், பூர்த்தம் இரண்டின் பயனும் அழியும்; ஆகவே ராமனை அனுப்பி வை.’ இஷ்டம் என்பது வேள்வி, ஹோமம் முதலான வேதச் சடங்குகள்; பூர்த்தம் என்பது படிக்கிணறு, கிணறு, குளம், சோலை முதலியவற்றை அமைத்தல்; இரண்டின் புண்ணியமும் சொல் தவறுவதால் அழிகிறது. இதுவே வசிஷ்டரின் முதல் வாதம் — அறத்தின் மீதான அச்சம். பின்னர் அவர் மன்னனின் மகன் பற்றிய அச்சத்தை நீக்குகிறார் — ‘அஸ்திரப் பயிற்சி பெற்றிருந்தாலும் பெறாவிட்டாலும் அரக்கர்களால் இவனை எதுவும் செய்ய முடியாது; குஶிகரின் மகனால் காக்கப்படும் இவன், தீயால் சூழப்பட்டுக் காக்கப்படும் அமுதம் போன்றவன்.’ உவமை நுட்பமானது — அமுதம் தானே அழிவற்றது, ஆயினும் தீயால் சூழப்பட்டிருக்கிறது; ராமனும் அத்தகையவனே.

‘இவர் உருவெடுத்த அறம், இவர் வீரர்களில் சிறந்தவர், இவர் உலகில் கல்வியில் மேம்பட்டவர், தவத்தின் உறைவிடம். அசைவனவும் அசையாதனவும் கொண்ட மூவுலகிலும் எத்தனை பலவகை அஸ்திரங்கள் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தையும் இவர் அறிவார். வேறு எந்த மனிதனும் அறியான், இனி எவரும் அறியப்போவதுமில்லை.’ இந்தச் சொல் பெரிது — கடந்த காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் இவருக்கு நிகர் எவருமில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘தேவர்களும் அல்ல, ரிஷிகளும் அல்ல, அமரர்களும் அல்ல, அரக்கர்களும் அல்ல, கந்தர்வ யக்ஷர்களில் சிறந்தோரும் அல்ல, கின்னரர்களுடன் கூடிய பெரும் நாகர்களும் அல்ல’ — இவர்களில் எவரும் அந்த அறிவைப் பெறுவதில்லை. வசிஷ்டர் தசரதனின் அச்சத்தை ஆயுதத்தால் அல்ல, அறிவின் பெருமையாலேயே நீக்குகிறார்.

‘அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் மிகுந்த அறநெறியுடைய க்ருஶாஶ்வரின் மைந்தர்களே; முன்பு கௌசிகர் அரசாண்டுகொண்டிருந்தபோது அவை அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டன.’ இங்கே அஸ்திரங்கள் மனித வடிவில் சொல்லப்படுகின்றன — வேதப் பார்வையில் அஸ்திரம் ஒரு தெய்வமே, வெறும் இரும்பு அல்ல; மந்திரத்தால் அழைக்கப்படுகிறது, மந்திரத்தாலேயே திரும்பப் பெறப்படுகிறது. ‘க்ருஶாஶ்வரின் அந்த மைந்தர்கள் பிரஜாபதியின் மகள்களுக்குப் பிறந்தவர்கள், பல வடிவுடையவர்கள், பெரும் வீரம் கொண்டவர்கள், ஒளிர்பவர்கள், வெற்றி தருபவர்கள்.’ விசுவாமித்திரர் மன்னனாக இருந்தபோதே அவற்றைப் பெற்றார் என்று சொல்லப்படுகிறது; இதனால் பிரம்மரிஷி நிலைக்கு முன்பும் அவருடைய ஆற்றல் அசாதாரணமானதாக இருந்தது என்பது தெரிகிறது.

‘ஜயை, சுப்ரபை என்ற அழகிய இடையுடைய தக்ஷனின் இரு மகள்கள் உண்டு. அவர்கள் மிகுந்த ஒளியுடைய நூறு அஸ்திர சஸ்திரங்களைப் பெற்றனர். அவர்களில் ஜயை வரம் பெற்று, அளவிட முடியாத, உருவமற்ற, அசுரர் படைகளை அழிப்பதற்காகத் தோன்றிய ஐம்பது சிறந்த மைந்தர்களைப் பெற்றாள்.’ ‘அரூபிண:’ — ‘உருவமற்றவர்கள்’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: அஸ்திரங்களுக்கு வரையறுக்கப்பட்ட வடிவம் இல்லை; இந்தி உரையும் இதை ‘ரூபரஹித’ — ‘வடிவற்றவை’ — என்றே விளக்குகிறது. ‘சுப்ரபையும் மீண்டும் ஐம்பது மைந்தர்களைப் பெற்றாள் — ‘ஸம்ஹார’ங்கள் என்று பெயருடையவர்கள், வெல்ல முடியாதவர்கள், எதிர்த்துத் தாக்க முடியாதவர்கள், மிக வலிமையானவர்கள்.’ இவ்வாறு ஏவுதல், திரும்பப் பெறுதல் என்ற வேறுபாட்டால் நூறு அஸ்திரங்கள் நிறைவடைகின்றன; ஒரு தாய் படைப்பதற்காக, மற்றொருத்தி திரும்பப் பெறுவதற்காக.

‘அந்த அஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் குஶிகரின் மகன் முறையாக அறிவார்; முன்பு இல்லாத அஸ்திரங்களைப் படைக்கவும் அவர் வல்லவர், அறமும் அறிந்தவர்.’ அறிபவர் மட்டுமல்ல, படைப்பவருமான ஒருவரின் பெருமையைப் பற்றி என்ன சொல்வது? ‘ஆகவே ராகவனே, அறம் அறிந்த மகாத்மாவான இந்த முனிவர்களில் முதன்மையானவருக்குக் கடந்ததிலும் வரப்போவதிலும் அறியாதது எதுவுமில்லை.’ இங்கே வசிஷ்டர் விசுவாமித்திரரை முக்காலமும் அறிந்தவர் என்கிறார். இந்த வாதம் மன்னனின் துயரத்தை வேரோடு அறுக்கிறது — எதிர்காலத்தை அறிந்தவர் ராமனின் நலனையும் நிச்சயம் அறிவார்; ஆகவே அவருடைய வேண்டுகோள் கண்மூடித்தனமானது அல்ல.

‘பெரும் ஒளியும் பெரும் புகழும் கொண்ட விசுவாமித்திரர் இத்தகைய வீரம் உடையவர்; ஆகவே மன்னா, ராமன் செல்வதைப் பற்றி நீ ஐயம் கொள்ளக்கூடாது.’ பின்னர் வசிஷ்டர் இறுதி ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் — ‘அந்த அரக்கர்களை அடக்குவதற்குக் குஶிகரின் மகன் தாமே வல்லவர்; ஆயினும் உன் மகனின் நலனுக்காகவே அவர் உன்னை அணுகி வேண்டுகிறார்.’ இந்தச் சொல்லே சர்க்கத்தின் இதயம். முனிவரின் வேண்டுகோள் தம் பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக அல்ல, ராமனின் மேன்மைக்காகவே. தாமே ஆற்றல் உடையவராக இருந்தும் வேண்டுபவரின் வேண்டுகோளில் மறைந்த நோக்கம் இருக்கிறது — இங்கே சோதிக்கப்படுவது சிறுவனே, அரக்கர்கள் அல்லர்.

முனிவரின் இந்தச் சொல்லால், புகழ் பெற்றவனும், ரகு குலத்தில் காளை போன்றவனும், மன்னர்களில் முதன்மையானவனுமான அவன் மனம் தெளிந்து மகிழ்ந்தான்; அறிவால் ஆராய்ந்து, குஶிகரின் மகனுடன் ராகவன் செல்வதை விரும்பி ஏற்றான். ‘புத்த்யா’ — ‘அறிவால்’ — என்ற சொல் கனமானது: மன்னன் பாசத்தாலும் அல்ல, அச்சத்தாலும் அல்ல, விவேகத்தாலேயே ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆகவே அவனுடைய ஒப்புதல் உறுதியானது. இந்த சுலோகம் புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில் அமைந்துள்ளது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பை மாற்றுவது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. இவ்வாறு சினத்தில் தொடங்கிய சர்க்கம் அருளில் நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க