சர்க்கம்
தசரதனின் மறுப்பு
தசரதனின் துயரம், படையைத் தருவதாகச் சொல்லுதல், ராவணனைப் பற்றிய செய்தி, ராமனைக் கொடுக்க மறுத்தல், விசுவாமித்திரரின் சினம்
விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு, மன்னர்களில் புலியான தசரதன் ஒரு கணம் உணர்விழந்தவன் போலானான்; மீண்டும் உணர்வு பெற்று இவ்வாறு சொன்னான் — ‘தாமரைக் கண்ணனான என் ராமன் இன்னும் பதினாறு வயது நிரம்பாதவன்; அரக்கர்களுடன் போரிடுவதற்கான தகுதி இவனிடம் இருப்பதாக நான் காணவில்லை.’ ‘ஊன’ — ‘நிரம்பாத’ — என்ற சொல் உள்ளத்தைத் தொடுவது: பதினாறாம் வயதுகூட முழுமையடையவில்லை என்பது பொருள். முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவரால் ‘சொன்ன சொல் தவறாதவனாக இரு’ என்று வேண்டப்பட்ட மன்னன் இங்கே முதலிலேயே மறுப்புடன் பேசுகிறான். மயக்கத்திலிருந்து மீள்வதும், அந்தச் சொல் அவனுடைய இதயத்தைப் பிளந்துவிட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது.
மன்னன் சொல்கிறான் — ‘இதோ ஓர் அக்ஷௌஹிணிப் படை இருக்கிறது; அதற்கு நானே தலைவனும் உடைமையாளனும்; இதனுடன் சென்று நானே அந்த இரவில் திரிபவர்களுடன் போரிடுவேன். என் பணியாளர்களான இவர்கள் வீரர்கள், பராக்கிரமசாலிகள், அஸ்திரங்களில் வல்லவர்கள், அரக்கர் கூட்டங்களுடன் போரிடத் தகுதியானவர்கள்; ராமனையோ நீங்கள் அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. நானே வில்லைக் கையில் ஏந்தி போர்முனையில் காவலனாக இருப்பேன்; உயிர் உள்ளவரை இரவில் திரிபவர்களுடன் போரிடுவேன். இவ்வாறு நன்கு காக்கப்பட்ட அந்த விரத அனுஷ்டானம் இடையூறின்றி நடைபெறும்; நான் அங்கே செல்வேன், ராமனை நீங்கள் அழைத்துச் செல்லக்கூடாது.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — மன்னன் மறுப்பை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை, ஒரு பரிமாற்றத்தை முன்வைக்கிறான்; கருவூலம், படை, தன் உடல் அனைத்தையும் தருகிறான், மகனைத் தவிர. ‘ந ராமம் நேதுமர்ஹஸி’ — ‘ராமனை அழைத்துச் செல்லக்கூடாது’ — என்ற சொற்றொடர் இந்த சர்க்கத்தில் ஐந்து முறை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; அந்தத் திரும்பல்தான் தந்தையின் அச்சத்தின் அளவு. மேலும் மன்னன் தானே செல்ல விரும்புகிறான் — படையின் தலைவனும் உடைமையாளனுமாக இருப்பவன் காவலன் பணியை வேண்டுகிறான்; இதுவே மன்னனின் தந்தைமையையும் க்ஷத்திரியத் தன்மையையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது.
‘ராமன் சிறுவன், கல்வி நிறைவு பெறாதவன்; வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் அறியாதவன்; அஸ்திர வலிமை பெற்றவனும் அல்லன், போரில் வல்லவனும் அல்லன். அரக்கர்களோ வஞ்சகப் போர் புரிபவர்கள்; ஆகவே அவன் அவர்களுக்கு ஈடானவன் அல்லன். மேலும் ராமனைப் பிரிந்து ஒரு கணமும் உயிர்வாழ நான் துணியமாட்டேன்; முனிவர்களில் புலியே, ராமனை அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. அல்லது, நல்விரதம் உடைய அந்தணரே, ராகவனை அழைத்துச் செல்ல நீங்கள் விரும்பினால்—’ இங்கே தந்தையின் இரு காரணங்கள் வேறுபட்டவை — முதலாவது ராமனின் ஆற்றலின்மை, இரண்டாவது தன்னால் பிரிவைத் தாங்க முடியாமை. இரண்டாவதே உண்மையானது; முதலாவது அதன் மேல்போர்வை மட்டுமே. மகன் போருக்குத் தகுதியற்றவன் என்று சொல்பவனே, அடுத்து அவனை முழுப் படையுடன் அனுப்ப விரும்புகிறான் — இந்த முரண்பாடே பாசத்தின் இலக்கணம்.
‘—அப்படியானால் நால்வகைப் படையுடன் கூடிய படையை எடுத்துக்கொண்டு என்னுடன் சேர்த்தே அவனை அழைத்துச் செல்லுங்கள். கௌசிகரே, நான் பிறந்து அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன; மிகுந்த சிரமத்துடன் இந்த மகன் பெறப்பட்டான்; ஆகவே ராமனை அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. நான்கு மகன்களிடமும் எனக்கு மேலான அன்பு உண்டு—’ ‘க்ருச்ச்ரேண’ — ‘மிகுந்த சிரமத்துடன்’ — என்ற ஒரே சொல்லில் முழு அசுவமேதமும் புத்திரேஷ்டியும் அடங்கியுள்ளன; பதினான்காம், பதினைந்தாம் சர்க்கங்களில் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்டது இங்கே நினைவூட்டல் மட்டுமாகக் குறிக்கப்படுகிறது. முதுமையும் நீண்ட காத்திருப்பும் — இவையே மன்னனின் வலுவான காரணங்கள்.
‘—மூத்தவனும் அறத்தை முதன்மையாகக் கொண்டவனுமானவனிடம் அது சிறப்பாக உண்டு; ஆகவே ராமனை அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. அந்த அரக்கர்களின் வீரம் எத்தகையது? அவர்கள் யாருடைய மகன்கள்? அவர்கள் யார்? அவர்களின் உருவ அளவு என்ன? முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அவர்களை யார் காக்கிறார்கள்? வஞ்சகப் போர் புரியும் அவர்களை ராமனோ, என் படைகளோ, நானோ எவ்வாறு எதிர்கொள்ள வேண்டும்? பகவானே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ கேள்விகளின் மிகுதியும் அச்சத்தின் அடையாளம்; பகைவனை அறியாதவன் எல்லாவற்றையும் கேட்கிறான். ஆயினும் கேள்விகள் பயனற்றவை அல்ல — மகனை அனுப்பும் தந்தை எதிர்த்தரப்பின் அளவை அறியத் தகுதியுடையவனே. இங்கே கதையின் போக்கு மாறுகிறது — மறுப்பிலிருந்து அறியும் ஆர்வத்தை நோக்கி. ‘ஸர்வம் மே ஶம்ஸ’ — ‘அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்’ — என்ற சொற்களால் மன்னன் முதன்முறையாக முனிவரைக் குருவாக ஏற்கிறான்; முன்பு மறுத்தவனே இப்போது சீடனைப் போலக் கேட்கிறான்.
‘—தீய எண்ணமுடைய அவர்களின் முன் நான் எவ்வாறு நிற்க வேண்டும்? அரக்கர்களோ வீரச் செருக்குற்றவர்கள்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு விசுவாமித்திரர் சொன்னார் — ‘புலஸ்திய குலத்தில் பிறந்த ராவணன் என்ற அரக்கன் இருக்கிறான்; பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெற்ற அவன் மூவுலகையும் கடுமையாகத் துன்புறுத்துகிறான். பெருவலிமையும் பெருவீரமும் கொண்டவனும், பல அரக்கர்களால் சூழப்பட்டவனுமான அந்த ராவணன் அரக்கர்களின் தலைவன் என்று, மாமன்னா, கேள்விப்படுகிறோம்.’ பதினைந்தாம் சர்க்கத்தில் தேவர்களின் வாயால் பிரம்மனின் முன்னிலையில் சொல்லப்பட்டதே இங்கே மனிதர்களின் செவிகளை வந்தடைகிறது; ஒரே பகைவன் இரு உலகங்களுக்கும் முள். ‘ப்ரஹ்மணா தத்தவர:’ — ‘பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெற்றவன்’ — என்ற சொல்லால் கவி மீண்டும் அதே வரத்தை நினைவூட்டுகிறார்; அதுவே ராவணனின் வலிமை, அதுவே அவனுடைய மரணத்தின் வாயிலும். இங்கேதான் முதன்முறையாக ராவணனின் பெயர் அயோத்தியின் அவையில் கேட்கப்படுகிறது.
‘அவன் வைஶ்ரவணனின் — குபேரனின் — உடன்பிறந்தவனே, விஶ்ரவஸ் முனிவரின் மகன். பெருவலிமையுடைய அவன் தானே வேள்விக்கு இடையூறு செய்யாதபோது, அவனால் தூண்டப்பட்ட பெருவலிமையுடைய அந்த இரு அரக்கர்களான மாரீசனும் சுபாகுவும் வேள்விக்கு இடையூறு செய்வார்கள்.’ ராவணன் தானே வருவதில்லை — இதுவும் அவனுடைய செருக்கின் அடையாளம்; வேள்வியை முறிப்பது அவனுக்கு அற்பமான செயலாகத் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு முனிவர் கேட்கப்பட்ட அனைத்திற்கும் விடையளிக்கிறார்; ஆனால் அந்த விடையே மன்னனின் அச்சத்தைப் பெருக்குகிறது. அச்சமின்மைக்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டிய அறிவே இங்கே அச்சத்திற்குக் காரணமாகிவிட்டது.
முனிவரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மன்னன் அப்போது முனிவரிடம் சொன்னான் — ‘அந்தத் தீயவனின் முன் போரில் நிற்க என்னால் இயலாது. அறம் அறிந்தவரே, என் சின்னஞ்சிறு மகனிடத்திலும், பேறு குறைந்த என்னிடத்திலும் அருள் புரியுங்கள்; நீங்களே என் தெய்வம், என் குரு. தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், பறவைகள், நாகங்கள் ஆகியோராலும் ராவணனைத் தாங்க முடியாது; போரில் மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ இங்கே மறுப்பு தெளிவாகிறது; ஆயினும் மன்னன் ஆணையிடவில்லை, அருளையே வேண்டுகிறான் — குருவிடம் மன்னனுக்கும் இதுவே முறைமை. ‘அல்பபாக்யஸ்ய’ — ‘பேறு குறைந்தவன்’ — என்ற சொல்லால் அவன் தானே தன் இயலாமையை ஒப்புக்கொள்கிறான்; பேரரசனும் மகன் விஷயத்தில் எளியவனாகிறான்.
‘அந்த ராவணன் போரில் வீரர்களின் வீரத்தையே பறித்துக்கொள்கிறான்; ஆகவே அவனுடனோ அவனுடைய படைகளுடனோ போரிட என்னால் இயலாது — படையுடன் இருந்தாலும், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, மகன்களுடன் சேர்ந்திருந்தாலும். ஆகவே தேவனுக்கு நிகரானவனாக இருந்தாலும், போர்களில் தேர்ச்சியற்ற சிறுவனான என் மகனை, அந்தணரே, எவ்வகையிலும் கொடுக்கவே மாட்டேன்.’ ‘வீர்யம் ஆதத்தே’ — ‘வீரத்தையே பறித்துக்கொள்கிறான்’ — என்ற சொல்லால் அச்சத்தின் மறைந்த காரணம் சொல்லப்படுகிறது — வீரமே பறிக்கப்படும் இடத்தில் படையின் எண்ணிக்கை எதையும் சாதிப்பதில்லை. ‘நைவ தாஸ்யாமி’ — ‘கொடுக்கவே மாட்டேன்’ — என்ற சொற்களால் வாக்குறுதி உடைக்கப்படுகிறது; இதுவே சர்க்கத்தின் உயிர்நிலை.
‘மேலும் வேள்விக்கு இடையூறு செய்யும் அவர்கள், போரில் காலனுக்கு நிகரானவர்கள், சுந்தன் உபசுந்தன் ஆகியோரின் மகன்கள்; அவர்களுக்காகவும் என் சின்னஞ்சிறு மகனைக் கொடுக்கவே மாட்டேன். மாரீசனும் சுபாகுவும் வீரமும் நல்ல பயிற்சியும் உடையவர்கள். அவர்களில் ஒருவனோடு போரிட நான் நண்பர் கூட்டத்துடன் செல்வேன்; இல்லையெனில் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து உங்களிடம் பணிந்து வேண்டுவேன்.’ தந்தை போருக்கும் ஆயத்தம், பணிவதற்கும் ஆயத்தம் — ஒரே மகனை மட்டும் கொடுக்கமாட்டான். இங்கே தசரதன் இரண்டு அறங்களுக்கு நடுவே கட்டுண்டு நிற்கிறான் — ஒருபுறம் மன்னனின் வாக்குறுதி, மறுபுறம் தந்தையின் பாசம்; இதே கட்டுதான் அயோத்தியா காண்டத்தில் அவனை அழிக்கிறது. அங்கே சத்தியத்தைக் காத்து மகனைக் கைவிடுகிறான்; இங்கோ மகனைக் காத்துச் சத்தியத்தைக் கைவிடுகிறான். ஒரே சொல் அவனை இரு முறை பிளக்கிறது — ஒருமுறை இங்கே, ஒருமுறை அங்கே.
மன்னனின் இந்தப் புலம்பலால், அந்தணர்களில் சிறந்த குஶிகரின் வழித்தோன்றலுக்குள் மிகப் பெரும் சினம் புகுந்தது; வேள்வியில் நன்கு ஆகுதி இடப்பட்டு நெய் ஊற்றப்பட்ட அக்னியைப் போல, அந்த மகரிஷி என்னும் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. பதினான்காம், பதினைந்தாம் சர்க்கங்களைப் போலவே, சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பு புஷ்பிதாக்ராவாக மாறுகிறது. வேண்டுகோளின் முடிவில் சினம் — இந்த இணைப்பே இருபத்தொன்றாம் சர்க்கத்தின் வித்து; அங்கே வசிஷ்டர் இடைநின்று தீர்த்து வைக்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥