சர்க்கம்
விசுவாமித்திரர் ராமனை வேண்டுதல்
மாரீசனும் சுபாகுவும் செய்த வேள்வி இடையூறு, ராமனுக்கான வேண்டுகோள், தசரதனின் மயக்கம்
மன்னர்களில் சிங்கம் போன்றவனின் அற்புதமான விரிவுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மயிர்க்கூச்செறிந்த பெரும் ஒளி படைத்த விசுவாமித்திரர் மறுமொழி கூறினார் — ‘மன்னர்களில் புலியே, இது உனக்கே தகும்; பூமியில் வேறு எவரிடமிருந்தும் இத்தகைய சொல் வர இயலாது. ஏனெனில் நீ பெருங்குலத்தில் பிறந்தவன்; வசிஷ்டரும் உனக்கு அறிவுரை கூறுபவர். என் இதயத்தில் உள்ள சொல்லின் பணியைச் செய்வதாக உறுதி செய்; சொன்ன சொல் தவறாதவனாக இரு.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முனிவர் முதலில் புகழ்கிறார், பின்னர் கட்டுகிறார். ‘பவ ஸத்யப்ரதிஶ்ரவ:’ — ‘சொன்ன சொல் தவறாதவனாக இரு’ — என்ற சொற்களால் அவர் மன்னனை அவனுடைய சொல்லாலேயே கட்டுகிறார்; வேண்டுகோளுக்கு முன்பே வாக்குறுதி நினைவூட்டப்படுகிறது. இந்த சர்க்கம் ஒரே தொடர் உரையாகும்; அதன் தொடக்கம் இதுவே. புகழ்ச்சியும் இங்கே ஒரு கருவியே — குலமும் குருவும் நினைவூட்டப்படுகின்றனர், மன்னன் சொல்லிலிருந்து நழுவாதிருக்க.
‘மனிதருள் சிறந்தவனே, சித்தி பெறுவதற்காக நான் ஒரு நியமத்தை மேற்கொள்கிறேன். அதற்கு இடையூறு செய்யும், விரும்பிய வடிவை எடுக்க வல்ல இரு அரக்கர்கள் இருக்கின்றனர். பலமுறை விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து, நிறைவடையும் வேளையிலேயே, வீரமும் நல்ல பயிற்சியும் கொண்ட இந்த மாரீசனும் சுபாகுவும் அந்த வேள்விப் பீடத்தின் மீது இறைச்சியையும் இரத்த வெள்ளத்தையும் பொழிந்தனர்.’ இங்கே இடையூறின் தன்மை சிந்திக்கத் தக்கது — அவர்கள் வேள்வியை முறித்துவிட்டு ஓடவில்லை, பீடத்தைத் தீட்டுப்படுத்துகிறார்கள். தூய்மையே வேள்வியின் உயிர்; ஆகவே இரத்தமும் இறைச்சியும் பொழிவதே மிகப் பெரிய களங்கம். ‘ஸமாப்த்யாம்’ — ‘நிறைவடையும் வேளையில்’ — என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய கொடுமை வெளிப்படுகிறது — பயன் அருகில் இருக்கும்போதே அவர்கள் தாக்குகிறார்கள். ‘காமரூபிணௌ’ — ‘விரும்பிய வடிவை எடுப்பவர்கள்’ — என்ற சொல்லால், அந்த இடையூறு வலிமையால் அல்ல, மாயையால் செய்யப்படுகிறது என்பதும் தெரிகிறது.
‘நியமத்தின் அந்தத் தீர்மானம் சிதைக்கப்பட்டதும், உழைப்பு வீணாகி ஊக்கம் இழந்து நான் அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றேன். மன்னா, அவர்கள் மீது சினத்தை வெளிப்படுத்த என் மனம் இசையவில்லை; அந்த விரத ஒழுக்கம் சாபம் விடக்கூடாத தன்மையுடையது. ஆகவே மன்னர்களில் புலியே, உண்மையான வீரமுடைய, காக்கைச் சிறகு போன்ற குடுமி அணிந்த, வீரனான உன் மூத்த மகன் ராமனை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் மையம். தவசி ஆற்றல் உடையவராக இருந்தும் சபிக்க முடியவில்லை, ஏனெனில் விரத நியமம் அவரையே கட்டுகிறது; ஆகவே அவர் ஒரு சிறுவனை வேண்டுகிறார். ‘காகபக்ஷதரம்’ — ‘காக்கைச் சிறகு போன்ற குடுமி அணிந்தவன்’ — என்ற சொல்லால் ராமனின் சிறுவயதே குறிக்கப்படுகிறது — அவர் வேண்டுவது போர்வீரனை அல்ல, குழந்தையை. இதுவே வேண்டுகோளின் கூர்மை — க்ஷத்திரியராக இருந்து பிரம்மரிஷியானவர் மன்னனிடமிருந்து படையை அல்ல, ஒரு சிறுவனையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
‘என்னால் காக்கப்படும் இவன், தன் தெய்வீக ஒளியால், கேடு விளைவிக்கும் அந்த அரக்கர்களை அழிக்க வல்லவன். நானும் இவனுக்குப் பலவகை நன்மைகளை வழங்குவேன் — இதில் ஐயமில்லை; அதனால் இவன் மூவுலகிலும் புகழ் பெறுவான்.’ இந்த வாக்குறுதி உள்ளத்தைத் தொடுவது — முனிவர் வேண்டுவது மட்டுமல்ல, கொடுக்கவும் செய்கிறார். சிறுவனின் தந்தை எதைப் பற்றி அஞ்சுவானோ அவை அனைத்தையும் அவர் முன்கூட்டியே நீக்குகிறார்; பாதுகாப்பு, கல்வி, புகழ் — இந்த மூன்று சொற்களும் தந்தையின் அச்சத்திற்கான மூன்று விடைகள். ‘மயா குப்த:’ — ‘என்னால் காக்கப்படுபவன்’ — என்ற சொல்லால் அவர் பொறுப்பைத் தாமே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
‘ராமனை எதிர்கொண்டால் அவர்கள் இருவராலும் எவ்வகையிலும் நிற்க முடியாது; ராகவனைத் தவிர வேறு எந்த மனிதனும் அவர்களைக் கொல்லத் துணியமாட்டான். வீரச் செருக்குற்ற அந்தப் பாவிகள் இருவரும் காலனின் பாசக்கயிற்றின் வசப்பட்டுவிட்டனர்; மகாத்மாவான ராமனுக்கு அவர்கள் ஈடாக மாட்டார்கள். ஆகவே மன்னா, மகன் மீதான பாசத்தைக் கொள்ளக்கூடாது.’ ‘காலபாஶவஶம் கதௌ’ — ‘காலனின் பாசக்கயிற்றின் வசப்பட்டவர்கள்’ — என்ற சொற்களால், அவர்களுடைய மரணம் ஏற்கனவே உறுதியானது, ராமன் ஒரு கருவி மட்டுமே என்று முனிவர் காட்டுகிறார். பாசத்தைத் தடுப்பதும் கடுமையானதே — தந்தையின் இதயத்தை அறிந்திருந்தும் அவர் அதையே தடுக்கிறார். இதுவே பிரம்மரிஷியின் உறுதி; பாசம் இங்கே அறத்திற்கு எதிரானது போல நிறுத்தப்படுகிறது.
‘நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன் — அந்த அரக்கர்கள் இருவரும் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர் என்றே அறிவாயாக. உண்மையான வீரமுடைய மகாத்மாவான ராமனை நான் அறிவேன்; பெரும் ஒளி படைத்த வசிஷ்டரும், தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் இவர்களும் அறிவார்கள்.’ இங்கே ‘வேத்மி’ — ‘அறிவேன்’ — என்ற சொல் ஆழமானது: தந்தை தன் மகனை அறிந்திருப்பதாக எண்ணுகிறான்; ஆனால் ராமனின் உண்மையான இயல்பைத் தவசிகளே அறிவார்கள் என்று முனிவர் சொல்கிறார். சாட்சிகளும் அதே அவையில் அமர்ந்திருக்கின்றனர்; ஆகவே அந்தச் சொல் வாக்குறுதி மட்டுமல்ல, சான்றும் ஆகும். ‘ஹதௌ தௌ வித்தி’ — ‘அவர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர் என்று அறி’ — என்ற இறந்தகாலப் பயன்பாட்டால், நிகழப்போகும் கொலை ஏற்கனவே நிகழ்ந்ததுபோலச் சொல்லப்படுகிறது.
‘மன்னர் மன்னா, பூமியில் அறப்பயனையும் நிலையான மேலான புகழையும் நீ விரும்பினால், ராமனை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும். காகுத்ஸ்தனே, வசிஷ்டர் முதலான உன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் அனுமதி அளித்தால், பின்னர் ராமனை அனுப்பி வை; பற்றின்றி, அன்புக்குரிய உன் மகனைக் கொடுக்க வேண்டும்.’ முனிவரின் சாமர்த்தியம் இங்கே காணப்படுகிறது — அவர் மன்னனுக்கு ஒரு வழியைத் தருகிறார். தனியொருவனின் முடிவு தேவைப்படவில்லை, அமைச்சர்களின் ஒப்புதல் தேவை; இவ்வாறு வேண்டுகோள் அரசியல் நெறிப்படியும் தூய்மையானதாகிறது, மன்னன் தப்பிக்கும் வழியும் அடைக்கப்படுகிறது. அறமும் புகழும் — மன்னனுக்கு மிகவும் இனியவையே விலையாகக் காட்டப்படுகின்றன.
‘வேள்வியில் பத்து இரவுகளே மீதம் உள்ளன; அந்தக் காலத்திற்கு மட்டுமே தாமரைக் கண்ணனான ராமனை வேண்டுகிறேன். ராகவனே, என் வேள்விக்கான காலம் கடந்துவிடாதவாறு செய்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், துயரத்தில் மனத்தைச் செலுத்தாதே.’ ‘தஶராத்ரம்’ — ‘பத்து இரவுகள்’ — என்ற சொல்லால் வேண்டுகோளின் எல்லை குறிக்கப்படுகிறது — எப்போதைக்குமல்ல, பத்து இரவுகளுக்கு மட்டுமே. காலத்தை நினைவூட்டுவது வேண்டுகோளை விரைவுபடுத்துகிறது; வேள்விக்கான காலம் கடந்தால் உழைப்பு அனைத்தும் வீணாகும். ‘துயரத்தில் மனத்தைச் செலுத்தாதே’ என்ற சொல்லால் முனிவர் தந்தையின் இதயத்தைத் தொடவும் செய்கிறார், ஆறுதலும் அளிக்கிறார். ஆறுதலும் இங்கே வலியுறுத்தலின் ஓர் அங்கமே.
இவ்வாறு அறமும் பொருளும் நிறைந்த சொல்லைச் சொல்லி, அறவுள்ளமும் பெரும் ஒளியும் பேரறிவும் கொண்ட விசுவாமித்திரர் பேச்சை நிறுத்தினார். விசுவாமித்திரரின் அந்த மங்கலச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த மன்னர் மன்னன் பெரும் துயரத்தில் ஆழ்ந்து நடுங்கி மயங்கினான்; பின்னர் உணர்வு மீண்டு எழுந்து, அச்சத்துடன் துவண்டு அமர்ந்தான். இறுதியில் கவி யாப்பை மாற்றுகிறார் — இதயத்தையும் மனத்தையும் பிளக்கும் அந்த முனிவரின் சொல்லைக் கேட்ட பெருமைமிக்க, மகாத்மாவான அந்த மன்னன் மனம் நொந்து இருக்கையிலிருந்து நிலைகுலைந்தான். ‘ராமனைக் கொடு’ என்ற ஒரே சொல் மன்னனை அரியணையிலிருந்து அசைக்கிறது; இதனால் வரப்போகும் கதையின் கனம் குறிக்கப்படுகிறது. புத்திரேஷ்டியால் பெற்றதே இப்போது வேண்டப்படுகிறது — இதுவே கவியின் அமைப்பு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥