॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 18

பால காண்டம்

சர்க்கம்

மகன்களின் பிறப்பும் விசுவாமித்திரரின் வருகையும்

ராமன், பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் பிறப்பு, பெயர் சூட்டல், இளமை, விசுவாமித்திரரின் வருகை

மகாத்மாவான தசரதனின் ஹயமேத வேள்வி நிறைவுற்றதும், தேவர்கள் தத்தம் பங்கைப் பெற்றுக்கொண்டு வந்தவாறே திரும்பிச் சென்றனர். ‘யதாகதம்’ — ‘வந்தவாறே’ — என்ற சொல் நுட்பமானது: எந்த வழியில் வந்தார்களோ அதே வழியில் திரும்பினர்; நிறைவு பெற்ற விருந்தினரின் பயணம் இடையூறற்றதாகிறது. பின்னர் தீட்சையின் நியமம் நிறைவடைந்தது. வேள்வித் தீட்சை ஏற்ற பின் வேள்வி செய்பவன் வரையறுக்கப்பட்ட விரதங்களுடன் வாழ்கிறான்; சடங்கு முடிந்ததும் அவன் மீண்டும் வழக்கமான இல்லற அறத்திற்குத் திரும்புகிறான். ஆகவே மன்னன் மனைவியருடன், பணியாளர்கள், படை, வாகனங்கள் ஆகியவற்றுடன் நகருக்குள் நுழைந்தான். அவனால் தகுதிக்கேற்பப் போற்றப்பட்ட பல நாடுகளின் மன்னர்கள் முனிவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் நாடுகளுக்குச் சென்றனர். ‘யதார்ஹம்’ — ‘தகுதிக்கேற்ப’ — என்பதன் பொருள், ஒவ்வொரு மன்னனுக்கும் அவனுடைய நிலைக்கேற்ப மரியாதை செய்யப்பட்டது, அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியாக அல்ல. நகரிலிருந்து தம் இல்லங்களுக்குச் சென்ற அந்தச் செல்வச் சிறப்புடைய மன்னர்களின் ஒளிமிக்க படைகள் மகிழ்ச்சியுடன் பொலிந்தன. இங்கே கவி வேள்வியின் நிறைவை அமைதியான குரலில் வர்ணிக்கிறார் — ஆரவாரம் அடங்கியது, விருந்தினர் சென்றனர், மன்னனும் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். பெரும் செயலின் முடிவில் இந்த வெறுமையே மிஞ்சுகிறது. ஆனால் எதற்காக எல்லாம் தொடங்கப்பட்டதோ அந்தப் பயன் இன்னும் காணப்படவில்லை.

மன்னர்கள் சென்ற பின், செல்வச் சிறப்புடைய மன்னன் தசரதன் அந்தணர்களில் சிறந்தோரை முன்னிறுத்தி மீண்டும் நகருக்குள் நுழைந்தான். ‘புரஸ்க்ருத்ய’ — அந்தணர்களை முன்னே செல்லவிட்டு; மன்னன் தானே பின்னால் செல்கிறான். இதுவே பணிவின் முறைமை. நன்கு போற்றப்பட்ட ரிஷ்யசிருங்கர் சாந்தையுடன் புறப்பட்டார்; பரிவாரத்துடன் கூடிய அறிவுடைய மன்னன் அவரைச் சிறிது தொலைவு பின்தொடர்ந்து வழியனுப்பினான். ‘அனுகம்யமான:’ — ‘பின்தொடரப்பட்டவராக’ — என்ற சொல் இல்லற அறத்தைக் காட்டுகிறது — புறப்படும் விருந்தினரை இல்லத்தலைவன் சிறிது தொலைவு பின்தொடர்ந்து சென்று பின்னர் வழியனுப்ப வேண்டும். இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, மனம் நிறைந்த மன்னன் அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்; மகன்கள் பிறப்பதைப் பற்றிச் சிந்தித்தவாறே இருந்தான். ‘ஸம்பூர்ணமானஸ:’ — விருப்பம் நிறைவேறியவன்; ஆயினும் ‘மகன்கள் பிறப்பதைப் பற்றிச் சிந்தித்தவாறே’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது. வாக்குறுதி கிடைத்தது, பயன் இன்னும் கிடைக்கவில்லை; இதுவே காத்திருப்பின் நிலை. கவி மன்னனின் மகிழ்ச்சியையும் கவலையையும் ஒரே சுலோகத்தில் வைக்கிறார்.

வேள்வி நிறைவுற்ற பின் ஆறு பருவங்கள் கழிந்தன; பின்னர் பன்னிரண்டாம் மாதமான சித்திரையில் நவமி திதியில் ராமன் பிறந்தான். ஆறு பருவங்கள் என்பது ஓர் ஆண்டு; ஆகவே கருவுற்றது முதல் பிறப்பு வரையிலான காலமும் குறிக்கப்படுகிறது. இங்கே கவி காலத்தை ஜோதிட சாஸ்திரச் சொற்களாலேயே குறிப்பிடுகிறார்; இது வால்மீகியிடம் அரிது. நட்சத்திரம் ‘அதிதிதைவத்யம்’ — அதிதியை அதிதேவதையாகக் கொண்ட நட்சத்திரம், அதாவது புனர்பூசம். ‘ஐந்து கிரகங்கள் உச்சத்தில் இருக்கையில்’ — ஐந்து கிரகங்கள் தத்தம் உச்ச ராசிகளில் இருந்தன. ஜோதிடத்தில் ஒரு கிரகம் மிகுந்த வலிமை பெறும் இடம் ‘உச்சம்’ எனப்படுகிறது; அங்கே சூரியன் மேஷத்திலும், செவ்வாய் மகரத்திலும், சனி துலாத்திலும், குரு கடகத்திலும், சுக்கிரன் மீனத்திலும் என்று மரபுப்படி விளக்கப்படுகிறது. லக்னமோ கடகம்; அங்கே சொல்லின் தலைவனான பிருகஸ்பதி சந்திரனுடன் இருக்கிறார். இவ்வாறு லக்னத்தில் குருவும் சந்திரனும் இணைதல், ஐந்து கிரகங்களின் உச்ச நிலை — இவை அனைத்தும் மிக அரிய ஒரு யோகத்தைக் குறிக்கின்றன. அந்த வேளையில் லக்னம் உதயமாகிக்கொண்டிருக்கையில் கௌசல்யை எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவனும், உலகின் தலைவனும், தெய்வீக இலக்கணங்கள் நிறைந்தவனுமான ராமனைப் பெற்றாள் — விஷ்ணுவின் பாதியான, பெரும் பேறு பெற்ற, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியை; சிவந்த கண்களும், நீண்ட கைகளும், சிவந்த உதடுகளும், முரசு போன்ற குரலும் உடையவனை. குழந்தையின் வர்ணனையும் அரச இலக்கணங்களையே குறிக்கிறது.

அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த மகனால் கௌசல்யை, தேவர்களில் சிறந்தவனும் வஜ்ரத்தைக் கையில் ஏந்தியவனுமான இந்திரனால் அதிதி பொலிந்ததுபோலப் பொலிந்தாள். இந்த உவமை முந்தைய சுலோகத்துடன் இயைகிறது — அதிதியின் நட்சத்திரம் உள்ள இடத்தில் அதிதியின் உவமையே. கைகேயியிடம் உண்மையான வீரமுடைய பரதன் பிறந்தான் — விஷ்ணுவின் நான்கில் ஒரு பங்கு, எல்லா நற்பண்புகளும் நிறைந்தவன். ‘சதுர்பாக:’ — ‘நான்கில் ஒரு பங்கு’ — என்பது பாயசப் பங்கீட்டைப் பின்பற்றிய கூறுக் கணக்கு. பின்னர் சுமித்திரை லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் என்ற இரு மகன்களைப் பெற்றாள்; அந்த வீரர்கள் இருவரும் எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள், விஷ்ணுவின் பாதியுடன் கூடியவர்கள். அவர்களுடைய பிறந்த நட்சத்திரங்களையும் கவி தனித்தனியாகச் சொல்கிறார். தெளிந்த அறிவுடைய பரதன் பூச நட்சத்திரத்தில் மீன லக்னத்தில் பிறந்தான்; மீனம் குருவின் சொந்த வீடு, பூசம் மிக மங்கலமான நட்சத்திரம். சுமித்திரையின் மகன்களோ ‘ஸார்ப’ நட்சத்திரத்தில், அதாவது ஆயில்யத்தில், ‘குலீர’ லக்னத்தில், சூரியன் உயர்ந்திருக்கையில் பிறந்தனர். ‘ஸார்பம்’ என்பது ஆயில்யத்தின் பெயர், ஏனெனில் அதன் தெய்வங்கள் நாகங்கள்; ‘குலீரம்’ என்பது கடக ராசியின் மறுபெயர். ‘அப்யுதிதே ரவௌ’ — சூரியன் உச்சியில் ஏறியிருக்கையில், பகலின் நடுவில். இவ்வாறு நால்வரின் பிறப்பும் கால நியதியால் கட்டப்பட்டுள்ளது; கவி சொல்வது மட்டுமல்ல, சான்றும் தருகிறார்.

மன்னனுக்கு மகாத்மாக்களான நான்கு மகன்கள் தனித்தனியாகப் பிறந்தனர்; அவர்கள் நற்பண்புடையவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் ஏற்றவர்கள், ஒளியில் ‘ப்ரோஷ்டபதா’வுக்கு நிகரானவர்கள். ப்ரோஷ்டபதா என்பது பூரட்டாதி-உத்திரட்டாதி நட்சத்திரம்; அதன் நான்கு விண்மீன்கள் சம ஒளியுடன் காணப்படுகின்றன. ஆகவே நான்கு சகோதரர்களின் ஒப்புமை ஒளியாலேயே குறிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் பிறந்தபோது கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர், அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின, தேவ முரசுகள் முழங்கின, வானிலிருந்து மலர்மாரி பொழிந்தது. அயோத்தியில் மக்கள் நிறைந்த பெருவிழா நடந்தது; தெருக்கள் மக்கள் நெரிசலாலும் நடிகர்கள் நடனக்கலைஞர்கள் கூட்டத்தாலும் நிறைந்தன. ‘ஜனஸம்பாதா:’ — மக்களாலேயே நெருக்கமாக நிறைந்தவை, அடியெடுத்து வைக்கவும் இடமில்லாதவை. பாட்டாலும் இசைக்கருவிகளாலும் ஒலித்த அகன்ற தெருக்கள் எல்லா ரத்தினங்களுடனும் ஒளிர்ந்தன; தெருக்களிலேயே ரத்தினங்கள் சிதறிக் கிடந்தன. மன்னன் சூதர், மாகதர், வந்திகள் ஆகியோருக்குக் கொடுக்க வேண்டியவற்றைக் கொடுத்தான்; அந்தணர்களுக்குச் செல்வத்தையும் ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களையும் வழங்கினான். சூதர், மாகதர், வந்திகள் ஆகியோர் மன்னனைப் புகழ்ந்து பாடுபவர்கள்; அவர்களுடைய பிழைப்பு மன்னனின் அருளிலேயே. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — விண்ணில் தேவர்கள், மண்ணில் நகரம்; இரண்டிலும் ஒரே மகிழ்ச்சி. இந்தப் பிறப்பு குலத்திற்கு மட்டுமல்ல, மூவுலகிற்குமான எழுச்சி. முந்தைய சர்க்கத்தில் தேவர்கள் வேண்டுபவர்களாக இருந்தனர்; இங்கே அவர்களே இசைக்கருவிகளை இசைக்கின்றனர். ‘ஜகு: கலம்’ — ‘இனிமையாகப் பாடினர்’ — ‘கலம்’ என்பது இனிய, தெளிவற்ற மெல்லிய ஒலி; கந்தர்வர்களின் பாட்டு அத்தகையதே. வானிலிருந்து மலர்மாரி பொழிவது காணப்படுகிறது; இதுவே தேவர்கள் சாட்சியாக நிற்பதன் அடையாளம்.

பதினொரு நாள்கள் கழிந்த பின் மன்னன் பெயர் சூட்டும் சடங்கைச் செய்தான். வசிஷ்டர் பெருமகிழ்ச்சியுடன் பெயர்களைச் சூட்டுகிறார் — மூத்த மகாத்மாவுக்கு ‘ராமன்’, கைகேயியின் மகனுக்கு ‘பரதன்’, சுமித்திரையின் மகனுக்கு ‘லக்ஷ்மணன்’, மற்றவனுக்கு ‘சத்ருக்னன்’. பெயர்களின் இந்த வரிசையே மகன்களின் மூப்பு வரிசையையும் நிலைநிறுத்துகிறது. அப்போது மன்னன் அந்தணர்களுக்கும் நகர மக்களுக்கும் நாட்டு மக்களுக்கும் உணவளித்தான்; அந்தணர்களுக்குக் களங்கமற்ற ரத்தினக் குவியல்களை ஏராளமாக வழங்கினான். ‘பௌரஜானபதான்’ — நகரில் வாழ்பவர்களும் நாட்டுப்புறங்களில் வாழ்பவர்களும்; இரு சாராருக்கும் விருந்தோம்பல். பிறப்புச் சடங்கு முதலான எல்லாச் சடங்குகளையும் அவர்களுக்குச் செய்வித்தான் — ஜாதகர்மம், நாமகரணம், நிஷ்க்ரமணம், அன்னப்ராசனம், சூடாகர்மம் முதலிய சம்ஸ்காரங்கள் அனைத்தும் முறைப்படி செய்விக்கப்பட்டன. அவர்கள் அனைவரிலும் மூத்தவனான ராமன் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி தரும் கொடி போல விளங்கினான். ‘கேது’ என்றால் கொடி; கொடியால் தொலைவிலிருந்தே படை அடையாளம் காணப்படுவதுபோல் ராமனால் இக்ஷ்வாகு குலம் அடையாளம் காணப்படுகிறது. உரையாசிரியர்களோ ‘பதினொரு நாள்’ என்பது தீட்டுக் காலத்தைக் குறிப்பது என்று கருதுகின்றனர், ஏனெனில் க்ஷத்திரியர்களுக்குத் தீட்டு பன்னிரண்டு நாள்கள்; ஆகவே பதின்மூன்றாம் நாளில் பெயர் சூட்டல் என்பது அவர்கள் கருத்து. பெயர் சூட்டல் இரண்டாம் பிறப்பு அல்லவா; பெயராலேயே மனிதன் உலகில் அழைக்கப்படுகிறான். வசிஷ்டரின் மகிழ்ச்சி இங்கே சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது — குலகுருவே பெயர்களைச் சூட்டுகிறார்.

சுயம்புவான பிரம்மனைப் போல ராமன் உயிர்களால் மிகவும் மதிக்கப்பட்டான் — எல்லா உயிர்களுக்கும் அவன் பிரம்மனைப் போலப் போற்றத் தக்கவனானான். இளவரசர்கள் அனைவரும் வேதம் அறிந்தவர்கள், வீரர்கள், உலக நலனில் ஈடுபட்டவர்கள், அறிவு நிறைந்தவர்கள், நற்பண்புகளால் சிறந்தவர்கள். கவி முதலில் அனைவரின் ஒப்புமையைச் சொல்கிறார், பின்னர் ராமனின் மேன்மையை. அவர்களிலும் பெரும் ஒளியும் உண்மையான வீரமும் கொண்ட ராமன், களங்கமற்ற நிலவைப் போல உலகம் முழுவதற்கும் அன்புக்குரியவனாக இருந்தான். ‘இஷ்ட: ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய’ — ‘உலகம் முழுவதற்கும் அன்புக்குரியவன்’ — என்ற இரு சொற்கள் ராமாயணத்தின் சாரம் — ராமன் வலிமையானவன் மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும் அன்புக்குரியவன். யானையின் பிடரியிலும் குதிரையின் முதுகிலும் தேர் செலுத்துதலிலும் அவன் தேர்ந்தவனாகப் போற்றப்பட்டான்; அதாவது யானையேற்றம், குதிரையேற்றம், தேர் செலுத்துதல் ஆகியவற்றில் வல்லவன் என்று அனைவராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டான். இவை மூன்றும் க்ஷத்திரியனின் போர்த்திறனின் அங்கங்கள். அவன் வில்வித்தையில் ஈடுபட்டவன், தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்வதிலும் விருப்பமுடையவன்; ஆயுதக் கல்வியும் தந்தை பக்தியும் ஒருங்கே இருக்கின்றன. அதன் பின் கவி லக்ஷ்மணனிடம் வருகிறார் — செல்வத்தைப் பெருக்கும் லக்ஷ்மணன் இளமை முதலே ராமனிடம் மிகுந்த அன்புடையவனாக இருந்தான். ‘பால்யாத் ப்ரப்ருதி’ — ‘இளமை முதலே’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது; இந்த அன்பு பின்னர் தோன்றியதல்ல, இயல்பாகவே உடன்பிறந்தது.

உலகை மகிழ்விக்கும் மூத்த சகோதரனான ராமனுக்கு லக்ஷ்மணன் எப்போதும் எல்லா இனியவற்றையும் செய்பவனாக இருந்தான்; உடலாலும் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தான். ‘ஶரீரத:’ — ‘உடலாலும்’ — மனத்தாலும் சொல்லாலும் மட்டுமல்ல, உடலாலும் பணிவிடை. செல்வச் சிறப்புடைய அவன் ராமனுக்கு வெளியே இருக்கும் இன்னொரு உயிர் போல இருந்தான் — வெளியே திரியும் இரண்டாம் உயிர் என்பது பொருள். இந்த உவமை ராமாயணத்தில் மிகப் புகழ்பெற்றது. அவனில்லாமல் புருஷோத்தமன் உறக்கம் பெறுவதில்லை; சுவையான உணவு கொண்டுவரப்பட்டாலும் அவனில்லாமல் உண்பதில்லை. உறக்கமும் உணவும் — உடலின் இவ்விரு அன்றாடச் செயல்களுமே லக்ஷ்மணனை எதிர்நோக்குகின்றன. ராமன் குதிரையேறி வேட்டைக்குச் செல்லும்போது, லக்ஷ்மணன் வில்லுடன் பின்னால் வருகிறான், காத்தவாறே பின்தொடர்கிறான். ‘பரிபாலயன்’ — ‘காத்தவாறே’ — காத்தலே அவனுடைய இயல்பு; இதுவே பின்னர் காட்டில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. அவ்வாறே லக்ஷ்மணனுக்கு இளையவனான சத்ருக்னன் பரதனுக்கு உயிரைவிட அன்புக்குரியவனாக இருந்தான்; பரதனும் அவனுக்கு அப்படியே அன்புக்குரியவனாக இருந்தான். இவ்வாறு நால்வரில் இரு இணைகள் இயல்பாகவே அமைந்தன — ராமன்-லக்ஷ்மணன், பரதன்-சத்ருக்னன். இந்தப் பகுப்பே முழுக் கதைக்கும் அடிப்படையாகிறது. பெரும் பேறு பெற்ற, அன்புக்குரிய இந்த நான்கு மகன்களால் தசரதன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். ‘லக்ஷ்மிஸம்பன்ன:’ — ‘செல்வச் சிறப்புடையவன்’ — என்பதும், ‘லக்ஷ்மிவர்தன:’ — ‘செல்வத்தைப் பெருக்குபவன்’ — என்பதும் லக்ஷ்மணன் என்ற பெயருக்கான சொல்விளக்கங்களே.

தேவர்களால் சூழப்பட்ட பிதாமகரைப் போல, மகன்களால் சூழப்பட்ட தசரதன் மகிழ்ந்தான். அவர்கள் அறிவு நிறைந்தவர்களாகவும், நற்பண்புகளால் சிறந்தவர்களாகவும், நாணம் உடையவர்களாகவும், புகழ் பெற்றவர்களாகவும், அனைத்தும் அறிந்தவர்களாகவும், தொலைநோக்கு உடையவர்களாகவும் ஆனபோது, இத்தகைய ஆற்றலும் சுடர்விடும் ஒளியும் கொண்ட அவர்களின் தந்தையான தசரதன், உலகின் தலைவனான பிரம்மனைப் போல மகிழ்ந்திருந்தான். ‘ஹ்ரீமந்த:’ — ‘நாணம் உடையவர்கள்’ — என்பது முதலில் சொல்லப்படுகிறது — நாணமே நற்பண்புகளைக் காப்பது; நாணம் இல்லாதவனுக்குக் கல்வியும் அழிவுக்கே. ‘தீர்க்கதர்ஶின:’ — தொலைவில் விளையும் பயனை ஆராய்பவர்கள். மனிதருள் புலிகளான அவர்கள் வேதம் கற்பதில் ஈடுபட்டவர்களாகவும், தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்வதில் விருப்பமுடையவர்களாகவும், வில்வித்தையில் தேர்ந்தவர்களாகவும் இருந்தனர். இந்த மூன்றுமே இளவரசனின் அன்றாடக் கடமை — வேதம், தந்தைக்குப் பணிவிடை, ஆயுதப் பயிற்சி. பின்னர் அறவுள்ளம் கொண்ட மன்னன் தசரதன் உபாத்தியாயர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் சேர்ந்து அவர்களுடைய திருமணத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தான். திருமணமே இல்லறத்தின் வாயில் அல்லவா; தந்தை அதையே முன்னால் காண்கிறான். ஆனால் அந்த மகாத்மா அமைச்சர்களின் நடுவே இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த வேளையிலேயே வேறொன்று வந்து சேர்கிறது. கவி இங்கே கதையின் திருப்பத்தை நுட்பமாக அமைக்கிறார் — தந்தை திருமணத்தைச் சிந்திக்கிறான், விதியோ வனவாசத்தை அமைக்கிறது. ‘ஸோபாத்யாய: ஸபாந்தவ:’ — ‘உபாத்தியாயர்களுடனும் உறவினர்களுடனும்’ — தனியாகச் சிந்திப்பதில்லை; குருமார், உறவினர், அமைச்சர்களுடன் கலந்தாலோசிப்பதே அரசியல் நெறி. மகன்கள் இளமைப் பருவத்தை அடைந்தபோது தந்தையின் கவலை இயல்பானதே.

அதே கணத்தில் பெரும் ஒளி படைத்த மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் வந்தார். ‘அப்யாகச்சத்’ — ‘வந்தார்’ — என்ற இறந்தகால வினை திடீர் வருகையைக் குறிக்கிறது; எவரும் அவரை அழைக்கவில்லை. மன்னனைக் காண விரும்பிய அவர் வாயிற்காவலர்களிடம், ‘காதியின் மகனான கௌசிகனாகிய நான் வந்திருக்கிறேன் என்று விரைவில் தெரிவியுங்கள்’ என்றார். அவர் தம் பெயரைச் சொல்லவில்லை, குலத்தையும் தந்தையையும் சொல்கிறார்; இதுவே ரிஷிகளின் வழக்கம். அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மனம் பதறிய அனைவரும், அந்தச் சொல்லால் தூண்டப்பட்டு மன்னனின் மாளிகைக்கு ஓடினர். ‘ப்ரதுத்ருவு:’ — சென்றனர் என்பது மட்டுமல்ல, ஓடினர்; வாயிற்காவலர்களின் பதற்றமே விசுவாமித்திரரின் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவர்கள் அரண்மனைக்குச் சென்று இக்ஷ்வாகு மன்னனிடம் விசுவாமித்திர ரிஷி வந்திருப்பதைத் தெரிவித்தனர். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனம் ஒருமித்த மன்னன் புரோகிதருடன் மகிழ்ச்சியுடன், இந்திரன் பிரம்மனை எதிர்கொண்டு செல்வதுபோல அவரை எதிர்கொண்டு சென்றான். ‘ஸபுரோதா:’ — ‘புரோகிதருடன்’ — அதாவது வசிஷ்டருடன்; பெரும் விருந்தினரை வரவேற்பதில் புரோகிதரும் தேவைப்படுகிறார். ஒளியால் சுடர்விடுபவரும், கூர்மையான விரதம் உடையவருமான அந்தத் தவசியைக் கண்டு, மலர்ந்த முகத்துடன் மன்னன் அர்க்கியம் அளித்தான். ‘ஸம்ஶிதவ்ரத:’ — எவருடைய விரதம் கூர்மையானதும் உறுதியானதுமோ அவர். தவத்தால் ஒளிரும் முகத்தைக் கண்டவுடனேயே மன்னனின் முகமும் மலர்ந்தது. வாயிலில் வந்த முனிவரின் சொல் ஆணையைப் போலவே நிறைவேற்றப்பட்டது; எவரும் தாமதிக்கவில்லை. ‘ப்ரத்யுஜ்ஜகாம’ — ‘எதிர்கொண்டு சென்றான்’ — மன்னன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து எதிரே சென்றான்; இதுவே விருந்தோம்பலின் முதல் அங்கம். உவமையும் பொருள் பொதிந்தது — இந்திரன் பிரம்மனை எதிர்கொள்வதுபோல மன்னன் முனிவரை எதிர்கொள்கிறான்; ஆட்சிச் செல்வம் தவத்தின் முன் பணிகிறது.

அந்த விசுவாமித்திரர் சாஸ்திரம் காட்டிய முறைப்படி மன்னனின் அர்க்கியத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, மன்னனிடம் நலத்தையும் குறைவற்ற நிலையையும் விசாரித்தார். ‘அவ்யயம்’ — ‘குறைவற்றது’ — இப்போதைய நலம் மட்டுமல்ல, இடையறாத நிலையான நலமும். மிகுந்த அறநெறியுடைய கௌசிகர் நகரம், கருவூலம், நாடு, உறவினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியவற்றில் மன்னனின் நலத்தைக் கேட்டார். இவை ஐந்தும் அரசின் அங்கங்கள்; முனிவரின் கேள்வி வரிசையே அரசறத்தின் பட்டியல். மீண்டும் அவர் கேட்டார் — ‘உன் எல்லைப்புறப் பகைவர்கள் அனைவரும் பணிந்து வெல்லப்பட்டனரா? தெய்வச் செயல்களும் மனிதச் செயல்களும் உன்னால் நன்கு நிறைவேற்றப்படுகின்றனவா?’ தெய்வச் செயல் என்பது வேள்வி, ஹோமம் முதலியவை; மனிதச் செயல் என்பது விருந்தோம்பல், மக்களைக் காத்தல் முதலியவை; இரண்டையும் நிறைவேற்றுவதால் மன்னன் தன் கடமையை நிறைவு செய்கிறான். பின்னர் பெரும் பேறு பெற்ற முனிவர்களில் சிறந்த அவர் வசிஷ்டரையும் அந்த ரிஷிகளையும் சந்தித்து முறைப்படி நலம் விசாரித்தார். விசுவாமித்திரருக்கும் வசிஷ்டருக்குமான பழைய பகை புகழ்பெற்றது; ஆயினும் இங்கே அவர் அவரையே முதலில் சந்திக்கிறார். பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்தவரின் இலக்கணம் இதுவே. பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த மன்னனின் மாளிகைக்குள் நுழைந்து, அவனால் தகுதிக்கேற்பப் போற்றப்பட்டு அமர்ந்தனர். ‘ஶாஸ்த்ரத்ருஷ்டேன கர்மணா’ — ‘சாஸ்திரம் காட்டிய முறைப்படி’ — அர்க்கியத்தைப் பெறுவதும் விதிமுறையால் வரையறுக்கப்பட்டது; பெறுபவருக்கும் மந்திரம் உண்டு. ரிஷிகள் அனைவருடனும் முறைப்படி உரையாடப்பட்டது; ஒவ்வொருவரின் நிலைக்கேற்பச் சொல். மன்னனும் அவர்கள் அனைவரையும் தகுதிக்கேற்பப் போற்றி அமரச் செய்கிறான்; அவை ஆயத்தமாகிவிட்டது.

பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த, மிகுந்த வள்ளன்மையுடைய மன்னன் அவரைப் போற்றியவாறே மாமுனிவர் விசுவாமித்திரரிடம் சொன்னான் — ‘சாகும் மனிதனுக்கு அமுதம் கிடைப்பதுபோல், நீரற்ற நாட்டில் மழை பெய்வதுபோல், மக்களற்றவனுக்குத் தகுந்த மனைவியிடம் மகன் பிறப்பதுபோல், இழந்த பொருள் மீண்டும் கிடைப்பதுபோல், பெரும் விழாவில் உண்டாகும் மகிழ்ச்சிபோல — உங்கள் வருகையை நான் அப்படியே கருதுகிறேன். மாமுனிவரே, உங்களுக்கு நல்வரவு.’ ஐந்து உவமைகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன; அனைத்திலும் ஒரே உணர்வு — அடைய முடியாதது முயற்சியின்றிக் கிடைத்தது. ‘புத்ரஜன்மாப்ரஜஸ்ய’ — ‘மக்களற்றவனுக்கு மகன் பிறப்பது’ — என்ற உவமை இதே சர்க்கத்தில் பலித்ததே, ஏனெனில் மன்னன் தானே இதை அனுபவித்தான். மீண்டும் அவன் சொல்கிறான் — ‘உங்களுக்கு நான் என்ன மேலான விருப்பத்தை நிறைவேற்றட்டும்? நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். அந்தணரே, நீங்கள் எனக்குத் தகுதியான பாத்திரம்; மரியாதை அளிப்பவரே, நல்வினைப் பயனால் நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்கள். இன்று என் பிறவி பயனுடையதாயிற்று, என் வாழ்க்கை நன்கு வாழ்ந்ததாயிற்று. அந்தணர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டதால் என் இரவு நல்ல விடியலாயிற்று. முன்பு நீங்கள் ராஜரிஷி என்ற சொல்லால் புகழ் பெற்றிருந்தீர்கள்; தவத்தால் ஒளிர்ந்து பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்தீர்கள்; ஆகவே நீங்கள் பலவகையிலும் என்னால் போற்றத் தக்கவர். இது எனக்கு அற்புதமானது, மிகவும் புனிதமானது; உங்களைக் கண்டதால் நான் புனிதத் தலத்திற்குச் சென்றவன் போலானேன். நீங்கள் வேண்டுவது என்ன, உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன என்பதைச் சொல்லுங்கள். உங்கள் அருளைப் பெற விரும்புகிறேன்; நல்விரதம் உடையவரே, பணியைப் பற்றி நீங்கள் தயங்கக்கூடாது. நான் அதை முழுமையாகச் செய்து முடிப்பேன்; நீங்களே என் தெய்வம். உங்கள் வருகையால் விளைந்த முழுமையான, ஒப்பற்ற அறத்தையும் பெரும் நல்வாழ்வையும் நான் பெற்றுவிட்டேன்.’ ‘விமர்ஶம் ந கந்தும் அர்ஹஸி’ — ‘நிறைவேறுமோ இல்லையோ’ என்ற ஐயம் உங்களுக்கு வேண்டாம் என்பது பொருள்; இதே சொல்தான் பின்னர் மன்னனுக்குத் துயரமாகிறது. தன்னடக்கம் உடையவனால் பணிவுடன் சொல்லப்பட்ட, இதயத்திற்கும் செவிக்கும் இனிய இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, நற்பண்புகளுக்கும் புகழுக்கும் பெயர் பெற்ற, நற்பண்புகளால் சிறந்த அந்தப் பரமரிஷி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார். இறுதி சுலோகம் சுலோக யாப்பைக் கைவிட்டு நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது — சர்க்கத்தை நிறைவு செய்வதில் இது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. மன்னனின் இந்தச் சொல் இந்த சர்க்கத்தில் மிக நீண்டது; இதனால் கவி விசுவாமித்திரரின் பெருமையை மறைமுகமாக நிலைநிறுத்துகிறார். ‘இன்று என் பிறவி பயனுடையதாயிற்று’ என்பது மிகைப்படுத்தல் அல்ல, இல்லறத்தானின் உண்மையான உணர்வு — எவனுடைய வீட்டிற்குப் பெரும் விருந்தினர் வருகிறாரோ அவனுடைய பிறவி பயனுடையது. ‘ராஜரிஷி என்ற சொல்லால்’ என்பது தொடங்கி ‘பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்தீர்கள்’ என்பது வரை, விசுவாமித்திரரின் முழுக் கதையும் ஒரே சுலோகத்தில் குறிக்கப்படுகிறது; அது பின்னர் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்த சர்க்கம் பிறப்பில் தொடங்கி, காத்திருப்பில் வளர்ந்து, வருகையில் நிறைவடைகிறது; கதையின் இரண்டாம் அங்கம் இங்கேயே தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க