॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 17

பால காண்டம்

சர்க்கம்

வானரர்களின் தோற்றம்

பிரம்மனின் ஆணைப்படி தேவர்களும் ரிஷிகளும் வானரர்களிலும் கரடிகளிலும் மக்களைத் தோற்றுவித்தல்

விஷ்ணு தசரதனின் மகனாகப் பிறக்கச் சென்றதும், சுயம்புவான பகவான் பிரம்மன் தேவர்கள் அனைவரிடமும் இவ்வாறு சொன்னார் — ‘இந்த விஷ்ணு சத்தியம் தவறாதவர், வீரர், நம் அனைவருக்கும் நலம் நாடுபவர்; ஆகவே அவருக்குத் துணையாக, வலிமை மிக்க, விரும்பிய வடிவை எடுக்க வல்ல மக்களை நீங்கள் படையுங்கள்.’ அவர்கள் எத்தகையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பிரம்மனே குறிப்பிடுகிறார் — மாயை அறிந்தவர்கள், வீரர்கள், வேகத்தில் காற்றுக்கு நிகரானவர்கள், நீதி அறிந்தவர்கள், அறிவு நிறைந்தவர்கள், விஷ்ணுவுக்கு நிகரான வீரம் உடையவர்கள், எவராலும் அழிக்க முடியாதவர்கள், உபாயம் அறிந்தவர்கள், தெய்வீக உடலமைப்பு கொண்டவர்கள், எல்லா அஸ்திரங்களின் திறனும் நிறைந்தவர்கள், அமுதம் உண்ணும் தேவர்களைப் போல ஒளியுடையவர்கள். இங்கே கதையின் மறைபொருள் — அவதாரம் தனியாக இறங்குவதில்லை; துணைவர்களும் அவருடன் படைக்கப்படுகின்றனர். ராகவன் செய்ய வேண்டிய பணிக்கான கருவி அவன் பிறப்பதற்கு முன்பே ஆயத்தம் செய்யப்படுகிறது. ‘நயஜ்ஞான்’ — ‘நீதி அறிந்தவர்கள்’ — என்ற சொல்லால், வலிமை மட்டும் போதாது, நீதியும் அங்கே தேவைப்படுகிறது என்பது தெரிகிறது.

பிரம்மன் படைப்புக்கான மூலங்களையும் எண்ணுகிறார் — முதன்மையான அப்சரஸ்களிடத்திலும், கந்தர்வப் பெண்களின் உடல்களிலும், யக்ஷர்களின் நாகர்களின் கன்னியரிடத்திலும், பெண் கரடிகளிடத்திலும், வித்யாதரப் பெண்களிடத்திலும், கின்னரப் பெண்களின் உடல்களிலும், பெண் வானரங்களின் உடல்களிலும். அவர்கள் அனைவரிடத்திலும் தேவர்கள் வானர வடிவில் தமக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட மக்களைத் தோற்றுவிக்கட்டும் என்பது ஆணை. ‘ஹரிரூபேண’ — ‘வானர வடிவில்’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது: தேவர்கள் தம் தெய்வீக வடிவைக் கைவிட்டு வானர வடிவை ஏற்கின்றனர்; இதனால் பணியே முதன்மை, வடிவம் அல்ல என்பது தெரிகிறது. இவ்வளவு மூலங்கள் இங்கே எண்ணப்படுவதற்குக் காரணம், வரப்போகும் படை ஒரே குலத்திலிருந்து பிறப்பதில்லை, முழுத் தேவலோகத்திலிருந்தும் விலங்குலகிலிருந்தும் தோன்றுகிறது. இதே படைதான் பின்னர் கிஷ்கிந்தையிலும் யுத்த காண்டத்திலும் ராமனின் தோளாக இருக்கப்போகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் விஷ்ணு பாயச வடிவில் தசரதனின் இல்லத்திற்குள் புகுந்தார்; இதிலோ அவருடைய பரிவாரம் ஆயத்தம் செய்யப்படுகிறது. ‘ஸ்ருஜத்வம்’ — ‘படையுங்கள்’ — என்ற பன்மை வினை தேவர்கள் அனைவரையும் சமமாகவே அழைக்கிறது — எவரும் புறக்கணிக்கப்படவில்லை, எவருக்கும் தனிச்சிறப்பும் இல்லை.

பிரம்மன் சொல்கிறார் — ‘கரடிகளில் சிறந்த ஜாம்பவானை நான் முன்பே படைத்துவிட்டேன்; நான் கொட்டாவி விட்டபோது என் வாயிலிருந்து அவன் திடீரென்று பிறந்தான்.’ இதனால் ஜாம்பவான் அனைவரிலும் மூத்தவன், நேரடியாகப் பிரம்மனின் வாயிலிருந்து பிறந்தவன் என்பது தெரிகிறது; அதனாலேயே பின்னர் அவன் வானரர்களின் ஆலோசகனாகவும் நினைவுக் களஞ்சியமாகவும் விளங்குகிறான். ‘ஜ்ரும்பமாணஸ்ய’ — ‘கொட்டாவி விடும்போது’ — என்ற சொல் மிகவும் வியப்பானது: சங்கல்பத்தாலும் அல்ல, தவத்தாலும் அல்ல, ஒரு கொட்டாவியாலேயே பிரம்மனின் வாயிலிருந்து ஜாம்பவான் பிறந்தான்; அவ்வளவு இயல்பானது அவனுடைய பெருமை. பகவானால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தத் தேவர்கள் அந்த ஆணையை ஏற்று வானர வடிவுடைய மக்களைத் தோற்றுவித்தனர். தேவர்கள் மட்டுமல்ல — மகாத்மாக்களான ரிஷிகள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோரும் காட்டில் திரியும் வீரமிக்க மக்களைப் படைத்தனர். இவ்வாறு முழுத் தெய்வ உலகமும் ஒரே பணியில் ஒருமித்து ஈடுபட்டது. இங்கே கேட்க வேண்டியது — பிரம்மனின் ஆணை ஆராயப்படவில்லை, அக்கணமே நிறைவேற்றப்பட்டது. ‘தனூஷு’, ‘காத்ரேஷு’ என்ற இரு சொற்களும் உடலைக் குறிப்பவை; இதனால் இந்தப் படைப்பு உடலால் பிறந்ததே, வெறும் மந்திரத்தால் தோன்றியதல்ல என்பது குறிக்கப்படுகிறது. மேலும் — அவர்கள் பிறந்த மூலங்கள் அனைத்தும் தெய்வீகமானவை; ஆகவே வானரர்கள் என்ற பெயர் கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் சாதாரணமானவர்கள் அல்லர்.

பின்னர் கவி ஒவ்வொரு படைத்தலைவனையும் அவனுடைய தெய்வீகத் தந்தையுடன் பெயர் சொல்லி எண்ணுகிறார். இந்திரன் மகேந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடைய வானரத் தலைவன் வாலியைத் தன் மகனாகத் தோற்றுவித்தான்; ஒளிர்வனவற்றுள் சிறந்த சூரியன் சுக்ரீவனைத் தோற்றுவித்தான். பிருகஸ்பதி தாரன் என்ற பெரும் வானரத்தைத் தோற்றுவித்தார்; அவன் வானரத் தலைவர்கள் அனைவரிலும் அறிவுடையவனும் ஒப்பற்றவனுமாக இருந்தான். செல்வம் அளிப்பவனான குபேரனின் மகன் ஒளி பொருந்திய கந்தமாதனன் என்ற வானரன்; விஶ்வகர்மாவோ நளன் என்ற பெரும் வானரத்தைத் தோற்றுவித்தான். அக்னியின் மகன் ஒளி பொருந்திய நீலன், தீக்கு நிகரான ஒளியுடையவன்; வீரமிக்க அவன் ஒளியிலும் புகழிலும் வீரத்திலும் அனைவரையும் விஞ்சினான். இந்தப் பெயர்ப் பட்டியல் வெறும் பட்டியல் அல்ல — ஒவ்வொரு வானரனின் வீரமும் அவனுடைய தந்தையின் இயல்புக்கு ஏற்றதே என்று கவி மேலே சொல்லப்போகிறார். ‘வனசாரிண:’ — ‘காட்டில் திரிபவர்கள்’ — என்ற சொல் இருமுறை ஆளப்படுகிறது — தந்தையரும் காட்டில் திரிபவர்கள், மக்களும் அவ்வாறே. நளனின் தந்தை விஶ்வகர்மா, கைவினைஞர்களின் தெய்வம் — ஆகவே சேதுவைக் கட்டுவதை அவனே செய்ய வேண்டும் என்ற கதையின் வித்து இங்கேயே பொதிந்துள்ளது.

அழகும் செல்வமும் நிறைந்த, அழகால் போற்றப்படும் அஸ்வினி தேவர்கள் தாமே மைந்தனையும் த்விவிதனையும் தோற்றுவித்தனர்; அஸ்வினிகள் இருவர் என்பதால் மகன்களும் இருவர் என்பது அழகு. வருணன் சுஷேணன் என்ற வானரத்தைத் தோற்றுவித்தான்; பெருவலிமையுடைய பர்ஜன்யன் சரபனைத் தோற்றுவித்தான். பின்னர் அனைவருக்கும் சிகரமாக — காற்றுத் தேவனின் சொந்த மகனான, ஒளி பொருந்திய அனுமன் என்ற வானரன்; அவன் வஜ்ரம் போன்ற உடலமைப்பு கொண்டவன், வேகத்தில் கருடனுக்கு நிகரானவன். ‘ஔரஸ:’ — ‘சொந்த மகன்’ — என்ற சொல் சிறப்பாக ஆளப்படுகிறது — தத்துக் கொடுக்கப்பட்டவனும் அல்ல, செயற்கையானவனும் அல்ல, நேரடியாகக் காற்றின் மகன். ‘வஜ்ரஸம்ஹனன:’ என்பது உடலின் உறுதி, ‘வைனதேயஸம:’ என்பது வேகம் — இவ்விரு சொற்களிலேயே சுந்தர காண்டத்தின் முழு வித்தும் பொதிந்துள்ளது. எவனுடைய கடல் தாண்டுதலைக் கேட்கப்போகிறோமோ அவனுடைய பிறப்பு இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. சூரியனுக்குரிய ‘ஒளிர்வனவற்றுள் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழியை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; சுக்ரீவனின் தந்தை ஒளிகளில் சிறந்தவன், வாலியின் தந்தை தேவர்களின் அரசன் — ஆகவேதான் சகோதரர்களின் பகை பின்னர் பெரிதாகிறது. தாரனின் தந்தை தேவர்களின் குரு; ஆகவேதான் அவனுடைய அறிவு அனைவரையும் விஞ்சியது.

வானரத் தலைவர்கள் அனைவரிலும் அவர்கள் அறிவுடையவர்களாகவும் வலிமை மிக்கவர்களாகவும் இருந்தனர். இவ்வாறு பல்லாயிரக்கணக்கான வானரர்கள் படைக்கப்பட்டனர்; அனைவரும் பத்துத் தலையனைக் கொல்வதற்கு முனைந்தவர்கள் — பிறப்பிலேயே அவர்களுடைய நோக்கம் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது. அவர்கள் அளவிட முடியாத வலிமையுடைய வீரர்கள், பராக்கிரமசாலிகள், விரும்பிய வடிவை எடுக்க வல்லவர்கள், யானைக்கும் மலைக்கும் நிகரான பருத்த உடலும் பெருவலிமையும் கொண்டவர்கள். கரடிகளும், வானரர்களும், கோலாங்கூலங்களும் — பசுவின் வால் போன்ற வால் கொண்ட குரங்குகளும் — விரைவிலேயே பிறந்தன. இங்கே கவி ஒரு நியதியைச் சொல்கிறார் — எந்தத் தேவனுக்கு எந்த வடிவமும், எந்தத் தோற்றமும், எந்த வீரமும் இருந்ததோ, அதற்கு நிகராகவே அவனவனுடைய மகன் தனித்தனியாகப் பிறந்தான். கோலாங்கூலங்களில் பிறந்தவர்கள் சற்றுக் கூடுதல் வீரம் உடையவர்களாக இருந்தனர். இதனால் வானரப் படை உண்மையில் தேவர் படையே, வேறு வடிவை மட்டும் பெற்றது என்பது தெரிகிறது. வருணனும் பர்ஜன்யனும் நீருக்கும் மழைக்கும் அதிபதிகள்; அவர்களின் மகன்கள் சுஷேணனும் சரபனும். இவ்வாறு வானம், அக்னி, காற்று, நீர், மூலிகை — உலகைத் தாங்கும் சக்திகள் அனைத்தும் இந்தப் படையில் ஒரு கூறாகப் புகுந்துள்ளன.

பெண் கரடிகளிடத்திலும் கின்னரப் பெண்களிடத்திலும் அவ்வாறே வானரர்கள் பிறந்தனர். தேவர்கள், மகரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், தார்க்ஷ்யன், புகழ்பெற்ற யக்ஷர்கள், நாகர்கள், கிம்புருஷர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், உரகர்கள் — பலர் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே ஆயிரக்கணக்கில் மக்களைத் தோற்றுவித்தனர். காட்டில் திரியும் சாரணர்களும் வீரமிக்க மக்களைப் படைத்தனர் — மிகப் பெரிய உடலுடைய, காட்டில் திரியும் வானரர்கள் அனைவரையும். மீண்டும் முதன்மையான அப்சரஸ்களிடத்திலும், வித்யாதரப் பெண்களிடத்திலும், நாக கன்னியரிடத்திலும், கந்தர்வப் பெண்களின் உடல்களிலும் அப்போது விரும்பிய வடிவும் வலிமையும் கொண்ட, விரும்பியபடி திரியும் மக்கள் தோன்றினர். ‘யதாகாமவிசாரிண:’ — ‘விரும்பியபடி திரிபவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய சுதந்திரம் குறிக்கப்படுகிறது — எவராலும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. ‘பஹுஸாஹஸ்ரா:’ — ‘பல்லாயிரக்கணக்கானோர்’ — என்ற எண் கணக்கிடுவதற்கானது அல்ல, மிகுதியைக் குறிப்பது. ‘காமரூபிண:’ — ‘விரும்பிய வடிவை எடுப்பவர்கள்’ — என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — விரும்பிய வடிவை எடுக்க முடிவதே அவர்களின் முதன்மைச் சிறப்பு.

செருக்கிலும் வலிமையிலும் அவர்கள் சிங்கங்களுக்கும் புலிகளுக்கும் நிகரானவர்கள்; பாறைகளே அவர்களின் ஆயுதங்கள், மலைகளே போர்க்களம். நகமும் பல்லுமே அனைவருக்கும் ஆயுதம்; அனைவரும் எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள் — இயற்கை அளித்த ஆயுதமும் சாஸ்திரப்படியான அஸ்திர அறிவும் இரண்டும் அவர்களிடம் இணைந்துள்ளன. அவர்கள் பெரும் மலைகளை அசைக்க வல்லவர்கள், உறுதியாக நிற்கும் மரங்களைப் பிளக்க வல்லவர்கள், ஆறுகளின் தலைவனான கடலைத் தம் வேகத்தால் கலக்க வல்லவர்கள், கால்களால் பூமியைப் பிளக்க வல்லவர்கள், பெருங்கடல்களைத் தாண்ட வல்லவர்கள், வானவெளிக்குள் புக வல்லவர்கள், மேகங்களையும் பிடிக்க வல்லவர்கள், காட்டில் திரியும் மதயானைகளையும் பிடிக்க வல்லவர்கள், தம் முழக்கத்தால் கூவிக்கொண்டிருக்கும் பறவைகளையும் வீழ்த்த வல்லவர்கள். இங்கே ‘லிங்’ வினைவடிவம் மீண்டும் மீண்டும் வருவது ஆற்றலையே காட்டுகிறது, செய்து முடித்த செயலை அல்ல — ‘இவை அனைத்தையும் செய்ய வல்லவர்கள்’ என்பதே பொருள். விரும்பிய வடிவை எடுக்கும் இத்தகைய வானரர்களின் வழித்தோன்றல்கள் அளவற்றவையாயின. இங்கே படைப்பு இரு வகையாக வர்ணிக்கப்படுகிறது — முதலில் முதன்மைத் தேவர்களின் வழித்தோன்றல்கள், பின்னர் எல்லாத் தெய்வக் கூட்டங்களினுடையவை. இதனால் எந்தத் தெய்வக் கூட்டமும் இந்தப் பெரும் பணிக்கு வெளியே நிற்கவில்லை; அனைவரும் இணைந்து ஒரே இலக்கை நிறைவேற்றுகின்றனர் என்பது தெரிகிறது. ‘க்ருஹ்ணீயுரபி தோயதான்’ — ‘மேகங்களையும் பிடிக்க வல்லவர்கள்’ — என்ற சொல்லால் மேகங்களையும் பிடிப்பது சொல்லப்படுகிறது; இவ்வளவு செருக்குடன் கூடவே அவர்களுடைய பணிவு பின்னர் ராமனைக் காணும்போதே வெளிப்படுகிறது.

மகாத்மாக்களான படைத்தலைவர்கள் நூறு லட்சம் பேர் பிறந்தனர்; அவர்கள் வானரர்களின் முதன்மைக் கூட்டங்களில் வானரப் படைத்தலைவர்களாக ஆயினர். அவர்கள் மீண்டும் படைத்தலைவர்களில் சிறந்த வேறு வீர வானரர்களைத் தோற்றுவித்தனர். அவர்களில் சிலர் ஆயிரக்கணக்கில் ரிக்ஷவான் மலையின் சாரல்களில் தங்கினர்; பிறர் பலவகை மலைகளையும் காடுகளையும் அடைந்தனர். அந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் சூரியனின் மகனான சுக்ரீவனையும் இந்திரனின் மகனான வாலியையும் — அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரையும் — பணிந்து சார்ந்தனர்; அவ்வாறே நளன், நீலன், அனுமன், பிற வானரப் படைத்தலைவர்கள் ஆகியோரையும் சார்ந்தனர். இங்கே படையின் அமைப்பு குறிக்கப்படுகிறது — கூட்டங்கள், கூட்டத் தலைவர்கள், அவர்களுக்கு மேல் இரு சகோதரர்கள். கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் விரிவாக வர்ணிக்கப்படுவதன் தொடக்கம் இங்கேயே காணப்படுகிறது. இந்த வர்ணனை வரிசையும் அழகானது — முதலில் உடல்வலிமை, பின்னர் அஸ்திர அறிவு, பின்னர் மலை, கடல், பூமி, வானம் ஆகியவற்றை வரிசையாகக் கடத்தல்; அதாவது நிலத்திலிருந்து நீருக்கு, நீரிலிருந்து வானுக்கு. கடலைத் தாண்ட வல்லவனுக்குச் சேதுவைக் கட்டுவது கடினமல்ல.

அவர்கள் அனைவரும் கருடனுக்கு நிகரான வலிமை நிறைந்தவர்கள், போரில் வல்லவர்கள்; திரிந்துகொண்டே அவர்கள் சிங்கங்களையும் புலிகளையும் பெரும் பாம்புகளையும் எல்லாம் துன்புறுத்தினர். பெருவலிமையும் நீண்ட கைகளும் பெரும் பராக்கிரமமும் கொண்ட வாலி தன் தோள்வலிமையால் கரடிகளையும் கோலாங்கூலங்களையும் வானரர்களையும் காத்து வந்தான். மலைகளோடும் காடுகளோடும் கடல்களோடும் கூடிய இந்தப் பூமி அந்த வீரர்களால் நிறைந்திருந்தது — பலவகை உடலமைப்புகளும் பலவகை அடையாளங்களும் இலக்கணங்களும் அவர்களுக்கு இருந்தன. இறுதி சுலோகம் வேறொரு யாப்பில் அமைந்துள்ளது — மேகக் கூட்டங்களுக்கும் மலைச்சிகரங்களுக்கும் நிகரான, பெருவலிமையுடைய, அச்சம் தரும் உடல் வடிவு கொண்ட வானரப் படைத்தலைவர்களின் தலைவர்களால் பூமி சூழப்பட்டது — ‘ராமஸஹாயஹேதோ:’ — ‘ராமனுக்குத் துணையாவதற்காக’. இதுவே சர்க்கத்தின் இதயம் — ராமன் இன்னும் குழந்தை, போர் தொலைவில் இருக்கிறது; ஆயினும் அந்தப் போரை வெல்லப்போகும் படை ஆயத்தமாகிவிட்டது. ‘ஶதம் ஶதஸஹஸ்ராணி’ — ‘நூறு லட்சம்’ — என்பது கோடி என்ற எண்; ஆயினும் அந்த எண் சுமையல்ல, ஏனெனில் அவர்களுக்குத் தலைவர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். கூட்டத்திலிருந்து கூட்டத் தலைவன், கூட்டத் தலைவர்களிலிருந்து படைத்தலைவர்களின் தலைவன் — இந்த மூன்றடுக்கு அமைப்பே பின்னர் இலங்கையில் வெற்றி பெறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க