சர்க்கம்
பிரஜாபதியின் தூதனும் பாயசப் பங்கீடும்
விஷ்ணு மனித அவதாரத்திற்கு இசைதல், வேள்வித் தீயிலிருந்து பாயசம் ஏந்திய உருவம் தோன்றுதல், மன்னன் அரசியருக்குப் பாயசத்தைப் பங்கிடுதல், கருவுறுதல்
தேவர்களில் சிறந்தோரால் பணியில் அமர்த்தப்பட்ட நாராயணனான விஷ்ணு, அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் தேவர்களிடம் மென்மையாகக் கேட்டார் — ‘தேவர்களே, அந்த அரக்கர் தலைவனைக் கொல்வதற்கு உபாயம் என்ன? அதைச் சார்ந்தே ரிஷிகளுக்கு முள்ளான அவனை நான் கொல்வேன்.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட தேவர்கள் அனைவரும் அழிவற்ற விஷ்ணுவிடம் மறுமொழி கூறினர் — ‘மனித வடிவை ஏற்றுப் போரில் ராவணனைக் கொல்வீராக. ஏனெனில் அவன் நெடுங்காலம் கடுந்தவம் செய்தான்; அதனால் உலகைப் படைத்தவரும் உலகுக்கு முன்தோன்றியவருமான பிரம்மன் மகிழ்ந்தார்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — விஷ்ணு உபாயத்தை அறிந்திருந்தும் கேட்கிறார். ‘ஜானன்னபி’ — ‘அறிந்திருந்தும்’ — என்ற சொல்லால், கேள்வி அறியாமையால் அல்ல, முறைமையாலேயே என்று கவி தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். வேண்டுகோள் வேண்டுபவர்களின் வாயிலிருந்தே வெளிவரட்டும்; அப்போதுதான் தீர்மானம் உறுதியாகிறது. மேலும் தேவர்கள் கொல்லுதலை மட்டும் வேண்டவில்லை, வடிவையும் குறிப்பிடுகின்றனர் — ‘மனித வடிவம்’ என்று. அவதாரத்தின் வடிவம் இங்கேயே உறுதியாகிறது. தவத்தால் பெற்ற வரம் தவத்தால் திரும்பப் பெறப்படுவதில்லை; வழியை வேறிடத்தில் தேட வேண்டும் என்பது தேவர்களின் எண்ணம்.
தேவர்கள் சொல்கிறார்கள் — ‘மகிழ்ந்த தலைவரான பிரம்மன் அந்த அரக்கனுக்கு, பலவகை உயிர்களிடமிருந்தும் அவனுக்கு அச்சம் இல்லாதிருக்கட்டும் என்று வரம் அளித்தார்; மனிதனிடமிருந்தோ அச்சம் உண்டு. வரம் பெறும்போது அவன் அலட்சியத்தால் மனிதர்களைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. ஆகவே பிதாமகரிடமிருந்து பெற்ற வரத்தால் செருக்குற்ற அவன் மூவுலகையும் அழிக்கிறான், பெண்களையும் வலிந்து கவர்கிறான். பகைவரை வாட்டுபவரே, ஆகவே அவனுடைய மரணம் மனிதர்களிடமிருந்தே காணப்படுகிறது.’ தேவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தன்னடக்கம் உடைய விஷ்ணு அப்போது மன்னன் தசரதனைத் தந்தையாக விரும்பித் தேர்ந்தார். இங்கே இரண்டு விஷயங்களைக் கவனிக்க வேண்டும். முதலாவது — அலட்சியமே மரணத்தின் வாயில்; ராவணன் அற்பம் என்று கணக்கில் கொள்ளாததே அவனுடைய முடிவாயிற்று. இரண்டாவது — ‘ரோசயாமாஸ’ — ‘விரும்பித் தேர்ந்தார்’ — என்ற சொல்; எவரும் விஷ்ணுவைப் பணியில் அமர்த்துவதில்லை, அவர் தாமே தந்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். மன்னனின் தவம், கொடை, அசுவமேதம், புத்திரேஷ்டி — இவை அனைத்தாலும் அவன் தகுதியைப் பெற்றான். வரம் எல்லையை அறியாத இடத்தில், எல்லை தானாகவே வரத்தின் ஓட்டையில் நிற்கிறது.
அதே வேளையில் பேரொளி படைத்தவனும், பகைவரை அழிப்பவனுமான அந்த மன்னன், மக்களற்றவனாக இருந்து மகனை விரும்பி, புத்திரீய இஷ்டியைச் செய்துகொண்டிருந்தான். விஷ்ணுவும் முடிவு செய்து பிதாமகரிடம் விடைபெற்று, தேவர்களாலும் மகரிஷிகளாலும் போற்றப்பட்டவாறே மறைந்தார். பின்னர் வேள்வி செய்துகொண்டிருந்த தசரதனின் அக்னியிலிருந்து ஒப்பற்ற ஒளியுடைய, பெரும் வீரமும் பெரும் வலிமையும் கொண்ட ஒரு பெரிய உருவம் தோன்றியது. கவனிக்க வேண்டியது — தேவலோகத்தில் தீர்மானம், பூலோகத்தில் வேள்வி; இரண்டின் சந்திப்பும் அக்னியில் நிகழ்கிறது. அக்னியே தேவர்களின் வாய்; ஆகவே அங்கேயே கண்ணுக்குப் புலனாகாத சங்கல்பம் புலனாகும் வடிவை எடுக்கிறது. ‘தஸ்மின்னேவ காலே’ — ‘அதே வேளையில்’ — என்ற சொல்லால் இரு காலங்களின் இணைவு குறிக்கப்படுகிறது — விண்ணில் ஆலோசனை நடந்தபோதே மண்ணில் அவி ஆகுதி செய்யப்பட்டது. மேலும் ‘அக்னியிலிருந்து தோன்றியது’ என்று சொல்லப்படுகிறது, ‘அக்னியில் காணப்பட்டது’ என்று அல்ல — அவி எங்கே செல்கிறதோ அங்கிருந்தே கைம்மாறும் வருகிறது. இதுவே வேள்வியின் வாக்குறுதி.
அந்த உருவம் கருநிறம் கொண்டிருந்தது; செந்நிற ஆடை அணிந்து, சிவந்த முகமும் முரசு போன்ற குரலும் உடையதாக இருந்தது; அதன் மீசையும் தலைமுடியும் சிங்கக் குட்டியினுடையவை போலப் பளபளப்பாக இருந்தன. நல்ல இலக்கணங்கள் நிறைந்து, தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மலைச்சிகரம் போல உயர்ந்து, செருக்குற்ற புலியின் வீரநடை கொண்டதாக அது இருந்தது; சூரியனைப் போன்ற வடிவும், கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீச்சுடர் போன்ற தோற்றமும் கொண்டிருந்தது. அதன் இரு கைகளிலும் புடம்போட்ட ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான, வெள்ளி மூடி கொண்ட ஒரு பெரிய பாத்திரம் ஏந்தப்பட்டிருந்தது; அது தெய்வீகப் பாயசத்தால் நிறைந்திருந்தது. அன்பு மனைவியைத் தழுவுவதுபோல் அது அந்தப் பாத்திரத்தை ஏந்தியிருந்தது; அந்தப் பாத்திரமும் மாயையால் ஆனதுபோலத் தோன்றியது. வர்ணனையின் வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — முதலில் நிறம், பின்னர் ஆடை, பின்னர் குரல், பின்னர் முடி, பின்னர் அணிகலன்கள், இறுதியில் உயர அளவு; கவி தொலைவிலிருந்து அருகுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இங்கே உவமையும் உள்ளத்தைத் தொடுவது — மகப்பேறு தரும் பாத்திரம் அன்புக்குரியவளைப் போலத் தழுவப்படுகிறது; ஏனெனில் மன்னனின் நம்பிக்கை அனைத்தும் அதிலேயே பொதிந்துள்ளது. ‘மாயாமயீம் இவ’ — ‘மாயையால் ஆனதுபோல’ — என்ற சொல்லால் அந்தப் பாத்திரம் உலகியலானது அல்ல, சங்கல்பத்தால் ஆனது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
அந்த உருவம் தசரதனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னது — ‘மன்னா, இங்கே வந்திருக்கும் என்னைப் பிரஜாபதியிடமிருந்து வந்த மனிதன் என்று அறிவாயாக.’ பின்னர் மன்னன் கைகூப்பி மறுமொழி கூறினான் — ‘பகவானே, உங்களுக்கு நல்வரவு; நான் உங்களுக்கு என்ன செய்யட்டும்?’ மீண்டும் அந்தப் பிரஜாபதியின் மனிதன் சொன்னான் — ‘மன்னா, தேவர்களை வழிபட்டதால் இன்று உனக்கு இது கிடைத்திருக்கிறது.’ தவத்தாலும் அல்ல, வலிமையாலும் அல்ல, தேவ வழிபாட்டாலேயே இது கிடைத்தது என்ற சொல் வேள்வியின் பயனைத் தெளிவாக்குகிறது. மன்னனும் வந்தவரை முதலில் போற்றுகிறான், பின்னர் வந்த நோக்கத்தைக் கேட்கிறான் — இதுவே இல்லறத்தானின் முறைமை. ‘நான் உங்களுக்கு என்ன செய்யட்டும்’ என்பது மன்னனின் பெருந்தன்மை — கொடுக்க வந்தவருக்கும் அவன் பணிவிடை செய்ய விரும்புகிறான். ‘ப்ராஜாபத்யம் நரம்’ — ‘பிரஜாபதியின் மனிதன்’ — என்பதும் சிறப்பானது: தேவனும் அல்ல, கந்தர்வனும் அல்ல, பிரஜாபதியால் அனுப்பப்பட்ட மனிதன்; மக்களைப் படைக்கும் பணி பிரஜாபதியின் தூதனாலேயே நிறைவேற்றப்படுவது பொருத்தமானது.
‘மன்னர்களில் புலியே, தேவர்களால் செய்யப்பட்ட இந்தப் பாயசம் மக்களை அளிப்பது, மங்கலமானது, உடல்நலத்தைப் பெருக்குவது; இதைப் பெற்றுக்கொள். உனக்குத் தகுந்த மனைவியரிடம் ‘உண்ணுங்கள்’ என்று சொல்லி இதைக் கொடு. எதற்காக நீ வேள்வி செய்கிறாயோ அந்த மகன்களை அவர்களிடம் நீ பெறுவாய்.’ இஷ்டியின் பயன் இங்கே பாயசமாக உருப்பெறுகிறது. தெய்வம் கொடுத்ததை மனிதன் உண்ணத்தான் வேண்டும்; இல்லையெனில் வரம் பயனை விளைவிக்காது. ‘அனுரூபாப்ய:’ — ‘தகுந்தவர்களிடம்’ — என்ற சொல்லும் பொருள் பொதிந்தது — தகுதியான இடத்திலேயே தெய்வ அருள் பலன் தருகிறது. ‘லப்ஸ்யஸே’ — ‘பெறுவாய்’ — என்ற எதிர்கால வினையும் உறுதியைக் குறிக்கிறது — வாய்ப்பு அல்ல, வாக்குறுதியே.
‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, மகிழ்ந்த மன்னன் தேவ உணவு நிறைந்த, தேவர்கள் கொடுத்த அந்தப் பொன் பாத்திரத்தைத் தலைமேல் ஏற்றுப் பெற்றுக்கொண்டு, காண இனிய அந்த அற்புத உருவத்தை வணங்கி, பெருமகிழ்ச்சியுடன் அதை வலம் வந்தான். தேவர்கள் செய்த பாயசத்தைப் பெற்ற தசரதன், செல்வமற்ற ஒருவன் திடீரென்று செல்வத்தைப் பெற்று மகிழ்வதுபோலப் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். பின்னர் அற்புதமான தோற்றமுடைய, மிகுந்த ஒளி வீசும் அந்த உருவம் தன் பணியை நிறைவேற்றிவிட்டு அங்கேயே மறைந்தது. ‘ஶிரஸா ப்ரதிக்ருஹ்ய’ — ‘தலைமேல் ஏற்றுப் பெற்று’ — என்ற சொல்லால் மன்னனின் பணிவு காட்டப்படுகிறது — மன்னனாக இருந்தும் அவன் தெய்வ அருளைத் தலைமேல் சுமக்கிறான். ‘செல்வமற்றவன் செல்வத்தைப் பெற்றதுபோல’ என்ற உவமையும் ஆழமானது; அரசு வளமானது, கருவூலம் நிறைந்தது, ஆயினும் மகனின்மையால் அவன் ஏழையாகவே இருந்தான். பணியை முடித்த அக்கணமே மறைந்துவிடுவது தெய்வத் தூதர்களின் இயல்பு — அவர்கள் கைம்மாறையும் விரும்புவதில்லை, புகழ்ச்சியையும் விரும்புவதில்லை.
இலையுதிர்கால இனிய நிலவின் கதிர்களால் வானம் ஒளிர்வதுபோல், அவனுடைய அந்தப்புரம் மகிழ்ச்சிக் கதிர்களால் ஒளிர்ந்து விளங்கியது. அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்ததுமே அவன் கௌசல்யையிடம், ‘உனக்கு மகனைத் தரும் இந்தப் பாயசத்தைப் பெற்றுக்கொள்’ என்றான். பின்னர் மன்னன் கௌசல்யைக்குப் பாயசத்தில் பாதியைக் கொடுத்தான்; பாதியின் பாதியைச் சுமித்திரைக்குக் கொடுத்தான். இங்கே மகிழ்ச்சி ஒளியின் வடிவில் வர்ணிக்கப்படுகிறது — வீட்டின் ஒளி உண்மையில் அங்கு வாழ்பவர்களின் உள்ளத்து ஒளியே. இலையுதிர்கால நிலவு களங்கமற்றது; அதுபோலவே இந்த மகிழ்ச்சியும் மறைவற்றது. ‘ப்ரவிஶ்யைவ’ — ‘நுழைந்ததுமே’ — என்ற சொல்லால் மன்னனின் ஆர்வம் வெளிப்படுகிறது — அவனால் தாமதத்தைப் பொறுக்க முடியவில்லை. கௌசல்யை மூத்தவள், ஆகவே அவளுக்கு முதலில்; பாதியும் முழுப் பாதியே — வரிசையும் இங்கே அறத்திற்கு ஏற்றதே. தெய்வத்திடமிருந்து பெற்றதை ஒருவனே உண்பதில்லை; பகிர்ந்தளிப்பதே இல்லறத்தானின் அறம்.
பின்னர் மீதமிருந்ததில் பாதியை மகப்பேறு கருதிக் கைகேயிக்குக் கொடுத்தான். அமுதம் போன்ற பாயசத்தில் மீதமிருந்த பாதியைப் பேரறிவுடைய மன்னன் சிந்தித்து மீண்டும் சுமித்திரைக்கே கொடுத்தான். இவ்வாறு அந்த மன்னன் தன் மனைவியருக்குத் தனித்தனியாகப் பாயசத்தைக் கொடுத்தான். ‘அனுசிந்த்ய’ — ‘சிந்தித்து’ — என்ற சொல் முக்கியமானது: பங்கீடு தற்செயலானது அல்ல, ஆராய்ந்து செய்யப்பட்டது. சுமித்திரைக்கு இருமுறை கொடுக்கப்பட்டது; அதனாலேயே அவளுக்கு இரு மகன்கள் பிறந்தனர்; பங்கீட்டின் மூலமே கவி அடுத்து வரும் கதையைக் குறிப்பிடுகிறார். கைகேயி இளையவள், ஆயினும் மறக்கப்படவில்லை; ‘புத்ரார்த்தகாரணாத்’ — ‘மகப்பேறு கருதி’ — என்ற சொல்லால் மன்னனின் சமநோக்கு குறிக்கப்படுகிறது. பின்னர் கசப்பை அடையப்போகும் கதையின் வித்து இங்கே இனிமையுடனேயே விதைக்கப்படுகிறது.
மன்னனின் சிறந்த மனைவியரான அவர்கள் இவ்வாறு பாயசத்தைப் பெற்று, அதைப் பெரும் மரியாதையாகக் கருதினர்; அவர்களுடைய உள்ளங்கள் பெருமகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தன. பின்னர் சிறந்த பெண்களான அவர்கள் மன்னனின் அந்தச் சிறந்த பாயசத்தைத் தனித்தனியாக உண்டு, விரைவிலேயே தீக்கும் சூரியனுக்கும் நிகரான ஒளியுடைய கருக்களைத் தாங்கினர். பின்னர் கரு வளரத் தொடங்கிய அந்தப் பெண்களைக் கண்டு, மன்னன் மனநிறைவை மீண்டும் பெற்று மகிழ்ந்தான் — விண்ணுலகில் தேவேந்திரனாலும் சித்தர்களாலும் ரிஷிக் கூட்டங்களாலும் போற்றப்படும் ஹரியைப் போல. இறுதி உவமையே வட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது — சொர்க்கத்தில் போற்றப்படுபவரே இப்போது கரு வடிவில் பூமிக்கு இறங்குகிறார்; போற்றப்படுபவரும் போற்றுபவரும் ஒருவரே. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்; சர்க்கத்தின் முடிவில் அந்த வேண்டுகோள் கருவாகப் பலிக்கிறது. ‘அசிரேண’ — ‘விரைவிலேயே’ — என்ற சொல்லால் தெய்வத்தின் விரைவு காட்டப்படுகிறது — ஆயிரம் ஆண்டுகளில் கிடைக்காதது ஒரு கணத்தில் நிறைவேறியது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥