॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 15

பால காண்டம்

சர்க்கம்

புத்திரேஷ்டியும் ராவணனை அழிக்கும் வழியும்

ரிஷ்யசிருங்கர் செய்த புத்திரேஷ்டி, தேவர்கள் பிரம்மனிடம் வேண்டுதல், விஷ்ணுவின் அவதார வாக்குறுதி

அறிவுக் கூர்மையுடைய ரிஷ்யசிருங்கர் சிறிது நேரம் தியானித்து, அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானிக்கிறார். பின்னர் உணர்வு மீண்ட அந்த வேதம் அறிந்தவர் தசரதனிடம் சொன்னார் — ‘மகப்பேறுக்காக உனக்குப் புத்திரீய இஷ்டியைச் செய்வேன்; அதர்வசிரஸில் சொல்லப்பட்ட மந்திரங்களால் முறைப்படி அது நிறைவேறும்.’ இவ்வாறு சொல்லி ஒளிமிக்க அவர் இஷ்டியைத் தொடங்கினார்; மந்திரம் காட்டிய சடங்கு முறைப்படி அக்னியில் ஆகுதி இட்டார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அசுவமேதம் நிறைவுற்றது, ஆயினும் மகன் கிடைக்கவில்லை; ஆகவே தனியான இஷ்டி தேவைப்படுகிறது. பெருவேள்வி மன்னனின் பாவத்தை அழிக்கிறது; இஷ்டியோ விரும்பிய பயனை நிறைவேற்றுகிறது. மேலும் ‘த்யாத்வா’ — ‘தியானித்து’ — என்ற சொல்லால், முனிவர் அவசரப்பட்டு வாக்களிப்பதில்லை என்பது குறிக்கப்படுகிறது; முதலில் தியானம், பின்னர் சொல், பின்னர் செயல் — இதுவே ரிஷியின் முறைமை. ‘லப்தஸம்ஜ்ஞ:’ — ‘உணர்வு மீண்டவர்’ — என்ற சொல்லால் தியானத்திலிருந்து திரும்புதல் காட்டப்படுகிறது.

வேள்வி நடந்துகொண்டிருந்தபோது தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் தத்தம் பங்கைப் பெற்றுக்கொள்ள முறைப்படி அங்கே ஒன்றுகூடினர். அந்தத் தேவர்கள் நெறிப்படி அந்த அவையில் கூடி, உலகைப் படைத்த பிரம்மனிடம் ஒரு சொல்லைச் சொன்னார்கள். இங்கே கதையின் பெரும் சந்திப்பு — தசரதனின் வீட்டு விருப்பம் தேவர்களின் உலகப் பணியுடன் இணைகிறது. மனிதனின் மகவாசை தேவர்களின் நெருக்கடியுடன் சந்திக்கும் இடம் ஒரே வேள்விப் பீடம். அவிப்பங்கைப் பெற வந்த தேவர்கள் அங்கேயே தாமே யாசகர்களாகின்றனர் — இந்த முரண்நகை கவியின் நோக்கம். கொடுப்பவர்களே யாசிக்கிறார்கள் என்பதுவே அறமின்மையின் அளவு.

தேவர்கள் சொல்கிறார்கள் — ‘பகவானே, உங்கள் அருளாலேயே ராவணன் என்ற அரக்கன் இவ்வளவு பெரியவனாகிவிட்டான். அவன் தன் வீரத்தால் எங்கள் அனைவரையும் துன்புறுத்துகிறான்; அவனை அடக்க எங்களால் முடியவில்லை. நீங்கள் மகிழ்ந்து அன்று அவனுக்கு வரம் கொடுத்தீர்கள்; அந்த வரத்தை மதித்து அவனுடைய எல்லாக் குற்றங்களையும் நாங்கள் பொறுத்துக்கொள்கிறோம். அந்தத் தீய எண்ணமுடையவன் மூவுலகையும் கலக்குகிறான், உயர்ந்தோரை வெறுக்கிறான், தேவர்களின் அரசனான இந்திரனையும் அடக்க விரும்புகிறான்.’ ‘த்வத்ப்ரஸாதேன’ — ‘உங்கள் அருளால்’ — என்ற சொல் உள்ளத்தைத் தைக்கிறது: வரம் கொடுத்தவரே அதன் எல்லையை அறிவார்; ஆகவே தேவர்கள் அவரையே அணுகுகிறார்கள். ‘க்ஷமாமஹே’ — ‘பொறுத்துக்கொள்கிறோம்’ — என்ற சொல்லால் அவர்களின் இயலாமை வெளிப்படுகிறது — வலிமையால் அவர்கள் பொறுக்கவில்லை, வரத்தின் மீதான மதிப்பாலேயே பொறுக்கிறார்கள். காவலாக இருந்த வரமே கட்டாக மாறிவிட்டது.

வரத்தால் மயங்கிய, எவராலும் வெல்ல முடியாத அவன், ரிஷிகளையும் யக்ஷர்களையும் கந்தர்வர்களையும் அந்தணர்களையும் அசுரர்களையும் மீறி அடக்குகிறான். சூரியன் அவன் மீது சுட்டெரிப்பதில்லை; காற்று அவன் அருகில் வீசுவதில்லை; அலைமாலை சூடிய கடலும் அவனைக் கண்டு அசைவதில்லை. ‘கொடிய தோற்றமுடைய அந்த அரக்கனிடமிருந்து எங்களுக்குப் பெரும் அச்சம்; பகவானே, அவனை அழிப்பதற்கு உபாயம் செய்யத் தாங்களே தகுந்தவர்’ என்று அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள். சூரியன், காற்று, கடல் ஆகியவை செயலற்று நிற்பதன் மூலம், இயற்கையும் அவன் மீதான அச்சத்தால் தன் இயல்பைக் கைவிடுகிறது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். கதிரவன் சூட்டையும், காற்று இயக்கத்தையும், கடல் அலைகளையும் கைவிடும் இடத்தில் உலகின் நிலைப்பே அழிகிறது. இதுவே அறமின்மையின் முழுமை, அவதாரத்திற்கான தேவையும் இதுவே. ‘அஸுரான்’ — ‘அசுரர்களையும்’ — என்ற சொல்லையும் கவனிக்க வேண்டும்: அவன் தன் இனத்தவரையும் விட்டுவைப்பதில்லை; அறமின்மை தரப்புப் பார்ப்பதில்லை.

தேவர்கள் அனைவராலும் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பிரம்மன் சிந்தித்துச் சொன்னார் — ‘ஆ, இந்தத் தீயவனை அழிக்கும் வழியை நான் அறிவேன். கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், தேவர்கள், அரக்கர்கள் ஆகியோரால் ‘நான் கொல்லப்படக்கூடாதவனாக வேண்டும்’ என்று அவன் சொன்னான்; நானும் ‘அப்படியே’ என்றேன். ஆனால் அலட்சியத்தால் அந்த அரக்கன் அப்போது மனிதர்களைக் குறிப்பிடவில்லை. ஆகவே அவன் மனிதனால் மட்டுமே கொல்லப்படக்கூடியவன்; அவனுக்கு வேறு மரணம் இல்லை.’ இதுவே முழு ராமாயணத்தின் அடிப்படைக் காரணம். ராவணன் தேவர்களிடமிருந்தும் அசுரர்களிடமிருந்தும் அபயம் வேண்டினான்; மனிதர்களோ அற்பர்கள் என்று கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை. அவன் அலட்சியம் செய்து வேண்டாமல் விட்டதே அவனுடைய மரணத்தின் வாயிலாயிற்று. ஆகவேதான் விஷ்ணு மனித வடிவில் பிறக்க வேண்டியதாயிற்று; ஆகவேதான் ராமன் மனிதன், வெளிப்படையான தெய்வம் அல்லன். கர்வம் தானே தனக்கு ஓட்டையை உண்டாக்குகிறது; கணக்கில் கொள்ளப்படாததே கொல்லும் கருவியாகிறது.

பிரம்மன் எடுத்துரைத்த அந்த இனிய சொல்லைக் கேட்டுத் தேவர்களும் மகரிஷிகளும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். இதே இடைவேளையில் பேரொளி படைத்த உலகின் தலைவனான விஷ்ணு, சங்கும் சக்கரமும் கதையும் கையில் ஏந்தி, பொன்னிற ஆடை அணிந்து அங்கே வந்தார். சூரியன் மேகத்தின் மீது ஏறுவதுபோல் அவர் வைனதேயனான கருடன் மீது ஏறி வந்தார்; புடம்போட்ட பொன்னாலான தோள்வளைகளை அணிந்து, தேவர்களில் சிறந்தோரால் வணங்கப்பட்டு, பிரம்மனுடன் சேர்ந்து அங்கே அமைதியாக நின்றார். பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் பணிந்து அவரைப் போற்றித் துதித்துச் சொன்னார்கள். விஷ்ணு அழைக்கப்பட்டார் என்று கவி சொல்லவில்லை — வழி தெரிந்தவுடனேயே அந்த வழியை நிறைவேற்றுபவர் தாமே வந்து நிற்கிறார்; இது காவியத்தின் நுட்பமான அமைப்பு. மேலும் ‘ஸமாஹித: தஸ்தௌ’ — ‘அமைதியாக நின்றார்’ — என்ற சொற்களால் அவருடைய அமைதி வர்ணிக்கப்படுகிறது — அனைவரும் பதற்றத்தில், அவர் ஒருவரே நிலையாக. ஆயுதம் ஏந்தியவராக இருந்தும் அவர் முதலில் கேட்பவர், பின்னரே செய்பவர். சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய கையும் பொன்னாடையும் என்ற தோற்ற வர்ணனையும், கருடன் மீது ஏறி வருதலும் — இச்சொற்களால் கவி அவரை நேரில் காண்பதுபோலக் காட்டுகிறார்; வாசகரும் அந்த அவையில் அமர்ந்திருப்பதுபோல.

தேவர்கள் சொல்கிறார்கள் — ‘விஷ்ணுவே, உலகங்களின் நலனை விரும்பி நாங்கள் உங்களைப் பணியில் அமர்த்துகிறோம். அயோத்தியின் தலைவனான தசரதனின் — அறம் அறிந்தவனும், வள்ளலும், மகரிஷிகளுக்கு நிகரான ஒளியுடையவனுமானவனின் — நாணம், செல்வம், புகழ் ஆகியவற்றுக்கு உவமையான மூன்று மனைவியரிடத்தில், உங்களை நான்காகப் பகுத்துக்கொண்டு மகனாகப் பிறப்பீராக. அங்கே மனிதனாகி, பெருகி வளர்ந்த உலகின் முள்ளான, தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாத ராவணனைப் போரில் கொல்வீராக.’ ‘சதுர்விதம்’ — ‘நான்காக’ — என்ற சொல்லால் நான்கு சகோதரர்கள் குறிக்கப்படுகின்றனர் — ஒரே ஆன்மா நான்கு உடல்களில் பகுக்கப்பட்டது. ‘சதுர்விதம்’ என்ற சொல்லிலிருந்தே ராமன், லக்ஷ்மணன், பரதன், சத்ருக்னன் ஆகியோரின் வேறுபாடு புறத்தே மட்டுமே, அகத்தே அல்ல என்பது தெரிகிறது. ‘தைவதைரவத்யம்’ — ‘தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவன்’ — என்ற சொல்லில், அவதாரத்தை நிகழ்த்தும் அதே முரண் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — தேவன் தேவனாகக் கொல்வதில்லை, மனிதனாகக் கொல்கிறான். இங்கே குலம், நகரம், அரசியரின் நற்பண்புகள் — அனைத்தும் அவதாரத்திற்கு முன்பே குறிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. மேலும் தேவர்கள் ‘நியோக்ஷ்யாமஹே’ — ‘பணியில் அமர்த்துகிறோம்’ — என்று சொல்கிறார்கள், ‘யாசிக்கிறோம்’ என்று அல்ல — உலக நலனே நோக்கமாக உள்ள இடத்தில் வேண்டுகோளும் பணிநியமனம் போலாகிறது.

‘மூடனான அந்த அரக்கன் ராவணன் தன் வீரச் செருக்கால் தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் சித்தர்களையும் ரிஷிகளில் சிறந்தோரையும் துன்புறுத்துகிறான். அந்தக் கொடியவனால் நந்தனவனத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த ரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர். அவனை அழிப்பதற்காக நாங்கள் முனிவர்களுடன் வந்திருக்கிறோம்; சித்தர்களும் கந்தர்வர்களும் யக்ஷர்களும் உங்களைச் சரணடைந்துள்ளனர். பகைவரை வாட்டுபவரே, எங்கள் அனைவருக்கும் நீங்களே மேலான புகலிடம். தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பதற்காக மனிதர் உலகில் பிறப்பதற்கு மனம் கொள்வீராக.’ ‘மனிதர் உலகில் மனம் கொள்வீராக’ என்ற வேண்டுகோள் பிரம்மனின் சொல்லையே செயல்படுத்துவதாகும் — தேவர்கள் வழியைக் கேட்டு அதையே வேண்டுகிறார்கள்; அறிவிலிருந்து வேண்டுகோள், வேண்டுகோளிலிருந்து அவதாரம். ‘ஶரணம் கதா:’ — ‘சரணடைந்தனர்’ — என்ற சொல்லால் சரணாகதித் தத்துவம் இங்கே தொடங்குகிறது; பின்னர் விபீஷணன் பற்றிய பகுதியில் அது முழுமை அடைகிறது. நந்தனவனத்திலிருந்து வீழ்த்தப்படுதல், சொர்க்கமும் பாதுகாப்பானதல்ல என்பதைக் குறிக்கிறது; விளையாட்டுகூட நடக்க முடியாத இடத்தில் அமைதி எங்கே? ‘நீங்களே மேலான புகலிடம்’ என்ற சொல்லால் தேவர்கள் தங்கள் சார்புநிலையை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

இவ்வாறு துதிக்கப்பட்ட, தேவர்களில் சிறந்தவரும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவரும், தேவர்களின் தலைவருமான விஷ்ணு, பிரம்மனை முன்னிட்டு ஒன்றுகூடியிருந்த, அறம் சார்ந்த தேவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார் — ‘அச்சத்தைக் கைவிடுங்கள், உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். உங்கள் நலனுக்காக, கொடியவனும், எவராலும் வெல்ல முடியாதவனும், தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் அச்சம் தருபவனுமான அந்த ராவணனை, அவனுடைய மக்கள், பேரர்கள், அமைச்சர்கள், ஆலோசகர்கள், உறவினர்கள், சுற்றத்தார் ஆகியோருடன் போரில் கொன்று, பதினோராயிரம் ஆண்டுகள் இந்தப் பூமியைக் காத்தவாறு மனிதர் உலகில் வாழ்வேன்.’ இங்கே கொல்லுதல் மட்டுமல்ல, நீண்ட அறவழி ஆட்சியும் வாக்களிக்கப்படுகிறது. ராமாயணம் போர்க்கதையும் ஆகும், அரசுக்கதையும் ஆகும் — இது இங்கேயே உறுதியாகிறது. ‘மக்கள், பேரர்கள், அமைச்சர்கள், ஆலோசகர்கள், உறவினர்கள், சுற்றத்தாருடன்’ என்று விரிவாகச் சொல்லப்படுவதால், கொல்லப்பட வேண்டியது ஒரு மனிதன் அல்ல, அறமற்ற முழு அமைப்பே என்பது தெரிகிறது. ‘அச்சத்தைக் கைவிடுங்கள்’ என்பவை இரண்டே சொற்கள்; ஆயினும் முழு அபயதானத்தின் சாரமும் அவற்றிலேயே. இந்தச் சொல்லைக் கேட்டதுமே தேவர்களின் கவலை நீங்கியது; இனி கதை தசரதனின் இல்லத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது.

இவ்வாறு தேவர்களுக்கு வரம் அளித்த பின், தன்னடக்கம் உடைய விஷ்ணு மனிதர் உலகில் தான் பிறக்க வேண்டிய இடத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தார். பின்னர் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய அவர் தம்மை நான்காகப் பகுத்துக்கொண்டு, அப்போது மன்னன் தசரதனைத் தந்தையாக விரும்பித் தேர்ந்தார். பின்னர் தேவரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் ருத்திரர்களும் அப்சரஸ் கூட்டங்களும் தெய்வீக வடிவுடைய துதிகளால் மதுசூதனனைத் துதித்தனர். ‘ரோசயாமாஸ’ — ‘விரும்பித் தேர்ந்தார்’ — என்ற சொல் அழகானது: அவதாரம் பிறரால் விதிக்கப்பட்டதல்ல, தன் விருப்பமே; தன் விருப்பத்தாலேயே பகவான் தந்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். துதிகளால் சூழப்பட்டு அவர் மனிதப் பிறவியை நோக்கிப் புறப்பட்டார். பிறப்பிடத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும் பொருள் பொதிந்தது — அவதாரத்தில் இடம், காலம், குலம் அனைத்தையும் ஆராய்ந்தே தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

இறுதியில் தேவர்கள் யாப்பை மாற்றி வம்சஸ்த சந்தத்தில் வேண்டுகிறார்கள் — ‘செருக்கு மிக்கவனும், கொடிய ஒளியுடையவனும், பெருகிய கர்வம் கொண்டவனும், தேவர் தலைவனின் பகைவனும், உலகை அலறச் செய்பவனும், நல்லோருக்கும் தவசிகளுக்கும் முள்ளானவனும், அச்சம் தருபவனுமான ராவணனைத் தவசிகளுக்காக வேரோடு களைவீராக. அவனைப் படையுடனும் உறவினர்களுடனும் கொன்று, கவலை நீங்கியவராக, நெடுங்காலம் தேவேந்திரனால் காக்கப்பட்ட, குற்றமும் களங்கமும் நீங்கிய விண்ணுலகிற்கு வருவீராக.’ சுலோக யாப்பிலிருந்து வம்சஸ்தத்திற்கு மாறுவது சர்க்கத்தின் நிறைவைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு கதையின் இரு ஓட்டங்களும் — தசரதனின் மகவாசையும், தேவர்களின் ராவண அச்சமும் — இந்த சர்க்கத்தில் ஒன்றிணைகின்றன; இனிமேல்தான் உண்மையில் ராமாயணம் தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க