சர்க்கம்
அசுவமேதம் நிகழ்த்தப்படுதல்
குதிரையின் திரும்புகை, வபா ஹோமம், கௌசல்யையின் பங்கு, ரித்விக்குகளுக்கான தட்சிணை
ஓராண்டு நிறைவடைந்ததும் வேள்விக்குரிய அந்தக் குதிரை திரும்பி வந்தது. அசுவமேதத்தில் குதிரை ஓராண்டு முழுவதும் பூமியில் தன் விருப்பப்படி திரிகிறது; அதைத் தடுப்பவனோடு வேள்வி செய்பவன் போரிட வேண்டும். தடையின்றித் திரும்பி வரும் குதிரை வேள்வி செய்பவனின் பேரரசுத் தலைமையைக் குறிக்கிறது. ஆகவே ஆண்டின் முடிவில் சரயுவின் வடகரையில் மன்னனின் வேள்வி தொடங்கியது. ரிஷ்யசிருங்கரை முன்னிறுத்தி அந்தணர்களில் சிறந்தோர் சடங்கைத் தொடங்கினர். வேதங்களைக் கரைகண்ட வேள்வி நடத்துநர்கள் விதிமுறைப்படியும் நெறிப்படியும் சுற்றி வந்து சடங்குகளைச் செய்கின்றனர். ‘பரிக்ராமந்தி’ — ‘சுற்றி வருகின்றனர்’ — என்ற சொல்லால் வேள்விக்களத்தில் ரித்விக்குகளின் வரையறுக்கப்பட்ட நடமாட்டம் குறிக்கப்படுகிறது; எங்கே, எப்போது, யார் செல்ல வேண்டும் என்பதும் சாஸ்திரத்தில் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் சாஸ்திரப்படி பிரவர்க்யத்தைச் செய்து, உபஸத்தையும் அவ்வாறே செய்தனர்; ‘அதிதேச’த்தால் — அதாவது பிற வேள்விகளின் விதியை ஒப்புமையால் நீட்டிப்பதால் — வந்து சேர்ந்த கூடுதல் சடங்குகளையும் முறைப்படி செய்தனர். பிரவர்க்யம் என்பது ‘மஹாவீர’ என்னும் பாத்திரத்தில் சூடேற்றப்பட்ட பாலைக் கொண்டு செய்யப்படும் ஹோமம்; உபஸத் என்பது சோம வேள்விக்கு முன்னோடியான ஓர் இஷ்டி. பின்னர் மகிழ்ந்த முனிவர்களில் சிறந்தோர் தேவர்களை வழிபட்டு, காலைச் சோமப் பிழிவு முதலான சடங்குகளை முறைப்படி செய்தனர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கவி முதலில் ஆடம்பரத்தை வர்ணிக்கவில்லை, விதிமுறையின் தூய்மையையே வர்ணிக்கிறார். வேள்வியின் அழகு விதிமுறையில் இருக்கிறது, காட்சியில் அல்ல. ‘அத’ — ‘பின்னர்’ — என்ற சொல்லால் முந்தைய சர்க்கத்துடன் தொடர்பு ஏற்படுத்தப்படுகிறது — வேள்விக்களம் அமைக்கப்பட்டு, மன்னர்கள் வந்து கூடிய அதன் தொடர்ச்சியே இது.
இந்திரனுக்குரிய பங்கு முறைப்படி அளிக்கப்பட்டது; குற்றமற்ற சோம அரசன் பிழியப்பட்டான். அம்மிக்கற்களால் சோமக் கொடியின் சாறு பிழிந்தெடுக்கப்படுகிறது என்பதே ‘அபிஷுத:’ — ‘பிழியப்பட்டது’ — என்பதன் பொருள்; சோமம் வேதங்களில் ‘அரசன்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆகவே இங்கே ‘அரசன்’ என்ற சொல் தசரதனைக் குறிக்கவில்லை, சோமத்தையே குறிக்கிறது. பின்னர் வரிசைப்படி நண்பகல் ஸவனம் நடைபெற்றது. ஸவனம் என்பது சோமம் பிழியப்படும் வேளை; ஒரு நாளில் மூன்று ஸவனங்கள் உண்டு — காலை ஸவனம், நண்பகல் ஸவனம், மூன்றாம் ஸவனம். அந்தணர்களில் சிறந்தோர் சாஸ்திரத்தை நோக்கி, அந்த மகாத்மாவான மன்னனுக்கு மூன்றாம் ஸவனத்தையும் நடத்தினர். ரிஷ்யசிருங்கர் முதலானோர் ‘ஶிக்ஷை’ விதிக்கும் எழுத்தொலிகள் பிறழாத மந்திரங்களால் இந்திரன் முதலான தேவர்களில் சிறந்தோரை அழைத்தனர். ‘ஶிக்ஷாக்ஷரஸமன்விதை:’ என்ற சொல் சிந்திக்கத் தக்கது — ‘ஶிக்ஷை’ என்பது ஸ்வரங்களையும் எழுத்துகளையும் ஒலிக்கும் முறையைக் கற்பிக்கும் வேதாங்கம். ஒலிப்புத் தூய்மையே மந்திரத்தின் உயிர்; அது பிறழ்ந்தால் வேள்வி பயனற்றதாகிவிடும். பின்னர் ஹோதாக்கள் இனிய, மென்மையான கீதங்களாலும் மந்திர அழைப்புகளாலும் தேவர்களை அழைத்து, விண்ணுலகவாசிகளுக்குத் தகுதிக்கேற்ப அவிப்பங்குகளை அளித்தனர். தேவர்களுக்கு அளிக்கப்படுவது ‘பாகம்’ — ‘பங்கு’ — எனப்படுகிறது; ஒவ்வொரு தேவனுக்கும் வரையறுக்கப்பட்ட பங்கு உண்டு. இவ்வாறு மூன்று ஸவனங்களும் வரிசையாக நிறைவுற்றன; இதனால் அசுவமேதத்தின் சோமம் பிழியும் நாள் முறைப்படி நடைபெற்றது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
அங்கே ஆகுதி இடப்படாதது எதுவும் இருக்கவில்லை; எங்கும் எதுவும் பிறழவில்லை. அனைத்தும் ‘ப்ரஹ்மவத்’ — அதாவது வேதம் விதித்தபடியே — காணப்பட்டது; ரித்விக்குகள் நலம் பயக்கும் வகையிலேயே சடங்குகளைச் செய்தனர். பெரும் வேள்விகளில் பிறழ்ச்சி பற்றிய அச்சம் பெரிது; விதிமுறை தவறிய வேள்வியைச் செய்பவன் உடனே அழிவான் என்று முந்தைய சர்க்கத்திலேயே சொல்லப்பட்டது. ஆகவே இங்கே கவி குற்றமின்மையைச் சிறப்பாக எடுத்துச் சொல்கிறார். அந்த நாள்களில் களைத்தவனோ பசித்தவனோ எவனும் காணப்படவில்லை. அங்கே கல்லாத அந்தணன் எவனும் இல்லை; நூற்றுக்குக் குறைவான பின்தொடர்பவர்களை உடையவனும் இல்லை — அதாவது ஒவ்வோர் அந்தணருக்கும் நூறோ அதற்கு மேலோ சீடர்களும் பணியாளர்களும் இருந்தனர். அந்தணர்கள் எப்போதும் உண்கிறார்கள்; ‘நாதவந்த’ர்களும் உண்கிறார்கள்; தவசிகளும் ‘ஶ்ரமண’ர்களும் உண்கிறார்கள். இங்கே கவியின் பார்வையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — வேள்வியின் பெருமை ஹோமத்தால் மட்டுமல்ல, அன்னதானத்தாலும் அளக்கப்படுகிறது. ஒருவர் பசியுடன் எஞ்சினாலும் அங்கே வேள்வி முழுமையற்றதே. ‘நாதவந்த:’ என்ற சொல்லின் பொருள் — ஒரு தலைவனைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள்; அவர்களும் அங்கே உணவு பெறுகிறார்கள். ‘ஶ்ரமணர்’ என்போர் துறவிகளாகத் திரிபவர்கள், தவசிகள் காட்டில் வாழ்பவர்கள்; இரு சாராருக்கும் அங்கே விருந்தோம்பல் இருந்தது.
முதியோர், நோயுற்றோர், பெண்கள், குழந்தைகள் — அனைவரும் இடைவிடாது உண்கின்றனர்; ஆயினும் உணவு சுவையாக இருந்ததால் அவர்களுக்குத் தெவிட்டவில்லை. ‘உணவு கொடுங்கள், கொடுங்கள், பலவகை ஆடைகளும் கொடுங்கள்’ என்று தூண்டப்பட்ட மனிதர்கள் பலமுறை அவ்வாறே செய்தனர். இந்த இரட்டைச் சொல் ஆணையின் விரைவைக் காட்டுகிறது; கொடை மெதுவாக நடக்கக்கூடாது, மீண்டும் மீண்டும் இடைவிடாது நடக்க வேண்டும். மலைபோன்ற உணவுக் குவியல்கள் அங்கே நாள்தோறும் காணப்பட்டன; ஒவ்வொரு நாளும் முறைப்படி சமைக்கப்பட்ட உணவின் குவியல்கள் இருந்தன. பல நாடுகளிலிருந்து வந்த ஆண்களும் பெண்களும் அந்த மகாத்மாவின் வேள்வியில் உணவாலும் பானத்தாலும் நன்கு உபசரிக்கப்பட்டனர். அந்தணர்களில் சிறந்தோர் முறைப்படி சமைக்கப்பட்ட உணவு சுவையானது என்று புகழ்கின்றனர்; ‘ஆகா, நிறைவடைந்தோம், உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்!’ என்ற சொல்லை ராகவன் கேட்டான். இந்த சுலோகம் மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது — மன்னன் தன் புகழைக் கேட்கவில்லை, நிறைவடைந்த மக்களின் சொல்லையே கேட்கிறான். இதுவே வேள்விப் பயனுக்கான உண்மையான சோதனை. ‘உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்’ என்ற ஆசிமொழியே மன்னனுக்குக் கிடைக்கும் தட்சிணை. உணவுடன் ஆடைக் கொடையும் சொல்லப்படுகிறது; பசியும் ஆடையின்மையும் — இவ்விரண்டுமே வறுமையின் முதன்மை வடிவங்கள்; இரண்டும் அங்கே நீக்கப்பட்டன.
நன்கு அணிசெய்துகொண்ட மனிதர்கள் அந்தணர்களுக்கு உணவு பரிமாறினர்; நன்கு மெருகேற்றப்பட்ட மணிக்குண்டலங்களை அணிந்த பிறர் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தனர். பரிமாறுபவர்களும் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தனர் என்ற சொல்லால், இங்கே சேவையும் மதிப்பிற்குரியதாக இருந்தது என்பது தெரிகிறது. ‘கர்மாந்தர’த்தில் — அதாவது ஒரு சடங்கு முடிந்து மற்றொன்று தொடங்குவதற்கு முன்புள்ள இடைவேளையில் — நாவன்மை மிக்க, மனஉறுதி கொண்ட அந்தணர்கள் ஒருவரையொருவர் வெல்லும் விருப்பத்துடன் பல ‘ஹேதுவாத’ங்களை எடுத்துரைத்தனர். ஹேதுவாதம் என்பது தர்க்கத்தின் அடிப்படையிலான சாஸ்திர விவாதம். நாள்தோறும் வேள்விக்களத்தின் பணிகளில் வல்ல அந்தணர்கள் தூண்டப்பட்டு, சாஸ்திரப்படி அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்தனர். அந்த மன்னனின் அவை உறுப்பினர்களில் ஆறு அங்கங்களை அறியாதவனோ, விரதம் இல்லாதவனோ, கேள்வியறிவு குறைந்தவனோ, விவாதத்தில் திறமையற்றவனோ எவனும் இல்லை. ஆறு அங்கங்கள் — ஶிக்ஷை, கல்பம், வியாகரணம், நிருக்தம், சந்தஸ், ஜ்யோதிஷம். ‘ஸதஸ்ய’ன் — அவை உறுப்பினன் — என்பவன் வேள்வியில் சடங்கு செய்யாமல், சடங்கின் தூய்மையைச் சோதிக்கும் அறிஞன். இதனால் இந்த வேள்வி வெறும் சடங்குத் தொகுப்பு அல்ல, பெரும் அறிஞர் அவையும் ஆகும் என்பது தெரிகிறது. அன்னதானமும் விவாதக் கலையும் — இரண்டுமே வேள்வியின் அங்கங்கள்; அதனால் உடல் வளர்கிறது, இதனால் அறிவு வளர்கிறது.
யூபங்கள் நிறுத்தப்படும் வேளையில் வில்வ மரத்தாலான ஆறு யூபங்களும், அதே எண்ணிக்கையில் கருங்காலி மரத்தாலானவையும், அதே எண்ணிக்கையில் வில்வத்துடன் சேர்ந்த புரசு மரத்தாலானவையும் நிறுத்தப்பட்டன. யூபம் என்பது வேள்விப் பசு கட்டப்படும் தூண்; ‘உச்ச்ரய’ம் என்பது அதை நிமிர்த்தி நிறுத்துதல். ‘ஶ்லேஷ்மாதக’ மரத்தாலான ஒன்று குறிக்கப்பட்டது; தேவதாரு மரத்தாலான இரண்டும் விதிக்கப்பட்டன — அவை ‘பாஹுவ்யஸ்தபரிக்ரஹ’ங்கள், அதாவது இரு கைகளையும் விரித்தால் உண்டாகும் இடைவெளி அளவில் நிறுத்தப்பட்டவை. இந்த யூபங்கள் அனைத்தும் வேள்வி அறிந்த சாஸ்திர வல்லுநர்களால் செய்விக்கப்பட்டன; வேள்வியின் அழகுக்காக அவை பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. இருபத்தொரு யூபங்கள் இருந்தன; ஒவ்வொன்றும் இருபத்தொரு ‘அரத்னி’ உயரம் கொண்டது; ஒவ்வொன்றும் இருபத்தொரு ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அரத்னி என்பது முழங்கையிலிருந்து முஷ்டி வரையிலான அளவு. கைவினைஞர்களால் நன்கு செய்யப்பட்ட, உறுதியான அவை அனைத்தும் முறைப்படி நிறுத்தப்பட்டன; எட்டுப் பட்டைகள் கொண்டவையாகவும் வழவழப்பான வடிவுடையவையாகவும் இருந்தன. இங்கே இருபத்தொன்று என்ற எண் மூன்று முறை வருகிறது — யூபங்கள், அரத்னிகள், ஆடைகள் — இது வேத எண் நியதிக்கான எடுத்துக்காட்டு. மர வகைகளும் தற்செயலாக எடுக்கப்படவில்லை; ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் வரையறுக்கப்பட்ட பயன் உண்டு என்கிறது வேதம். யூபங்களின் பொன் அலங்காரம் அழகுக்காக மட்டுமே என்று கவியே சொல்கிறார்; ஆகவே அங்கே பேராசை இல்லை, தேவ வழிபாட்டின் மீதான மரியாதையே. அமைப்பும் முறைப்படியே — எந்த இடத்தில் எந்த யூபம் என்பது அனைத்தும் சாஸ்திரத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
அந்த யூபங்கள் ஆடைகளால் போர்த்தப்பட்டு, மலர்களாலும் நறுமணப் பொருள்களாலும் வழிபடப்பட்டு, விண்ணில் ஒளிரும் சப்தரிஷிகளைப் போலப் பிரகாசித்தன. இந்த உவமை அழகானது — வானில் ஏழு விண்மீன்கள் வரையறுக்கப்பட்ட வரிசையில் நிற்பதுபோல் வேள்விக்களத்தில் யூபங்கள் வரிசையாக நின்றன. செங்கற்கள் நெறிப்படியும் அளவுப்படியும் செய்விக்கப்பட்டன; கட்டுமானக் கலையில் வல்ல அந்தணர்களால் அங்கே அக்னி அடுக்கப்பட்டது. மன்னர்களில் சிங்கம் போன்றவனின் அந்த ‘சித்ய’ அக்னி வல்ல அந்தணர்களால் அடுக்கப்பட்டது — பொன் இறக்கைகள் கொண்ட கருடனின் வடிவில், மும்மடங்காக, பதினெட்டுப் பகுதிகளாக. ‘சித்ய’ அக்னி என்பது செங்கற்களால் அடுக்கி அமைக்கப்படும் அக்னி; அசுவமேதத்தில் அது இறக்கைகளை விரித்த கருடனின் வடிவில் அடுக்கப்படுகிறது; அதன் பரப்பு மும்மடங்காக்கப்பட்டுப் பதினெட்டு மடங்காகிறது. அங்கே பசுக்கள் அந்தந்தத் தெய்வத்தைக் குறித்து நியமிக்கப்பட்டன; பாம்புகளும் பறவைகளும் சாஸ்திரப்படி நியமிக்கப்பட்டன. ‘ஶாமித்ர’த்தில் குதிரையும், அவ்வாறே நீர்வாழ் உயிர்களும் — இவை அனைத்தும் அப்போது ரிஷிகளால் சாஸ்திரப்படி நியமிக்கப்பட்டன. ஶாமித்ரம் என்பது பசு வேள்விக்காக வீழ்த்தப்படும் இடம். இவ்வாறு நிலத்தில் வாழ்வன, நீரில் வாழ்வன, வானில் பறப்பன ஆகிய எல்லா உயிர்வகைகளும் ஒரே சடங்கில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. ‘ருக்மபக்ஷ:’ — ‘பொன் இறக்கை கொண்டது’ — என்ற சொல்லால், இறக்கைப் பகுதியில் பொன் செங்கற்கள் வைக்கப்பட்டன என்பது தெரிகிறது. செங்கற்களின் அளவும் வரையறுக்கப்பட்டது — அளவுத் தூய்மையாலேயே அக்னிக் கட்டுமானத்தின் தூய்மை நிறைவேறுகிறது.
அங்கே யூபங்களில் முந்நூறு பசுக்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் தசரதனின் குதிரைகளில் சிறந்த அந்தக் குதிரை ரத்தினமும் இருந்தது. கௌசல்யை அந்தக் குதிரையைச் சுற்றிலும் ‘பரிசர்யை’ செய்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மூன்று வாள்களால் அதை வெட்டினாள். ‘பரிசர்ய’ என்றால் நீர் தெளித்தல் முதலானவற்றால் புனிதப்படுத்துதல் என்று பொருள்; ‘விஶஶாஸ’ என்றால் மூன்று ஆயுதங்களால் வரிசையாகத் தொட்டு வெட்டுதல். அதன் பின் நிலையான மனத்துடன், அறத்தை விரும்பி, அவள் அந்த ‘பதத்ரி’யுடன் ஓர் இரவு தங்கினாள். ‘பதத்ரி’ என்பது குதிரையின் மறுபெயர் — விரைந்து பாய்ந்து செல்வது என்று பொருள். இந்த இரவு அசுவமேதத்தின் மிக மறைபொருளான அங்கம்; அங்கே பட்டத்தரசி அறத்திற்காகவே இருக்கிறாள், காமத்திற்காக அல்ல — ‘தர்மகாம்யயா’ — ‘அறத்தை விரும்பி’ — என்ற சொல்லால் கவி அதையே தெளிவாக்குகிறார். பின்னர் ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா ஆகியோர் மஹிஷி, பரிவ்ருத்தி, வாவாதை ஆகியோருடன் சேர்ந்து அந்தக் குதிரையைக் கையால் இணைத்தனர். மஹிஷி என்பவள் பட்டத்தரசி, வாவாதை அன்புக்குரிய மனைவி, பரிவ்ருத்தி புறக்கணிக்கப்பட்ட மனைவி — மூன்று வகையினரும் வேள்வியில் தத்தம் இடத்தைப் பெறுகின்றனர். இதனால் பெரும் வேள்வியில் எவரும் கைவிடப்படுவதில்லை என்பது தெரிகிறது. முந்நூறு பசுக்கள் என்ற எண்ணிக்கையும் சாஸ்திரத்தால் வரையறுக்கப்பட்டது; குறைவும் அல்ல, கூடுதலும் அல்ல.
புலன்களை அடக்கிய, மிகுந்த தகுதிகள் நிறைந்த ரித்விக் அந்தக் குதிரையின் ‘வபை’யை எடுத்து சாஸ்திரப்படி சமைத்தார். வபை என்பது பசுவின் வயிற்றினுள் உள்ள கொழுப்புப் படலம்; அசுவமேதத்தில் அதைச் சமைப்பது முதன்மையான அங்கம். ‘ஶ்ரபயாமாஸ’ என்பது ‘சமைத்தல்’ என்ற பொருளுடைய ‘ஶ்ரா’ என்ற வினையடியின் பிறவினை வடிவில் அமைந்த இறந்தகால வடிவம். மன்னன் உரிய வேளையில் நெறிப்படி வபையின் புகை மணத்தை முகர்ந்தான்; அதனால் தன் பாவத்தைப் போக்கிக்கொண்டான். வபைப் புகையை முகர்வதே வேள்வி செய்பவனின் பாவத்தை அழிக்கிறது என்கிறது வேதம்; ஆகவே மன்னன் தானே அங்கே இருந்தான். குதிரையின் அங்கங்கள் அனைத்தையும் பதினாறு ரித்விக்குகளும் சேர்ந்து முறைப்படி அக்னியில் இட்டனர். பதினாறு ரித்விக்குகள் என்போர் ஹோதா முதலான நான்கு முதன்மையானவர்களும் அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் உதவியாக நால்வர் நால்வருமாவர். மற்ற வேள்விகளின் அவி இத்தி மரக் கிளைகளில் செய்யப்படுகிறது; அசுவமேதத்திற்கோ ‘வைதஸ’ப் பங்கு விரும்பப்படுகிறது — அதாவது பிரம்புக் கிளையே அங்கே விதிக்கப்பட்டது. இதனால் அசுவமேதத்தின் தனிச்சிறப்பு குறிக்கப்படுகிறது — வேறெங்கும் விதிக்கப்படாதது இங்கே விதிக்கப்பட்டது. ‘நிர்ணுதன் பாபம் ஆத்மன:’ — ‘தன் பாவத்தைப் போக்கிக்கொண்டு’ — என்ற சொற்களால், இங்கே மன்னனின் இலக்கு பாவ நீக்கமே, புகழ் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. குதிரையின் எல்லா அங்கங்களும் ஆகுதி செய்யப்பட்டன என்ற சொல்லால், எதுவும் மீதம் விடப்படவில்லை என்பது தெரிகிறது.
பிராமண நூல்களாலும் கல்ப சூத்திரத்தாலும் அசுவமேதம் மூன்று நாள் வேள்வி என்று கணக்கிடப்படுகிறது — சோமம் பிழியப்படும் மூன்று நாள்கள் அதற்கு உண்டு. அதன் முதல் நாள் ‘சதுஷ்டோமம்’, இரண்டாம் நாள் ‘உக்த்யம்’, மூன்றாம் நாள் ‘அதிராத்ரம்’ என்று வகுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை சோம வேள்வி வடிவங்களின் பெயர்கள்; ஸ்தோம வேறுபாட்டால் நாள் வேறுபாடு. அங்கே சாஸ்திரத்தை நோக்கி வேறு பல வேள்விகளும் செய்விக்கப்பட்டன — ஜ்யோதிஷ்டோமம், ஆயுஷ்டோமம், இரண்டு அதிராத்ரங்கள், அபிஜித், விஶ்வஜித், அப்தோர்யாமம் என்ற பெருவேள்வி. தன் குலத்தை வளர்ப்பவனான மன்னன் ஹோதாவுக்குக் கிழக்குத் திசையையும், அத்வர்யுவுக்கு மேற்குத் திசையையும், பிரம்மாவுக்குத் தெற்குத் திசையையும், உத்காதாவுக்கு வடக்குத் திசையையும் கொடுத்தான். ஹோதா ரிக்வேதி, அத்வர்யு யஜுர்வேதி, உத்காதா சாமவேதி, பிரம்மா அனைத்தும் அறிந்து சடங்கைக் காப்பவர் — இவர்கள் நால்வரே முதன்மை ரித்விக்குகள். முன்பு சுயம்புவான பிரம்மதேவன் நடத்திய அசுவமேதப் பெருவேள்வியில் இந்தத் தட்சிணை இவ்வாறே வகுக்கப்பட்டது. தட்சிணை என்பது ரித்விக்குகளுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டிய செல்வம்; இங்கோ வெறும் செல்வம் அல்ல, திசைகளே முழுமையாகக் கொடுக்கப்பட்டன. மன்னன் எதைக் காக்கிறானோ அதையே கொடுக்கிறான் — இதுவே கொடையின் உச்சம். திசையையே தட்சிணையாக்கும் மன்னனின் கருவூலத்தில் என்ன மீதமிருக்கும்? ஆயினும் அவன் வருந்தவில்லை — மேலும் அவனுடைய வள்ளன்மை மீண்டும் காணப்படுகிறது.
வேள்வியை நெறிப்படி நிறைவு செய்து, குலத்தை வளர்ப்பவனான மனிதருள் சிறந்த மன்னன் ரித்விக்குகளுக்கு அந்தப் பூமியைக் கொடுத்தான். இவ்வாறு கொடுத்து, செல்வச் சிறப்புடைய இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியானவன் மிகவும் மகிழ்ந்தான்; கொடையால் கொடுப்பவனின் மகிழ்ச்சி பெருகுகிறது, இழப்பு அல்ல. ஆனால் ரித்விக்குகள் அனைவரும் பாவம் நீங்கிய மன்னனிடம் சொன்னார்கள் — ‘நீங்கள் ஒருவரே முழுப் பூமியையும் காக்கத் தகுதியானவர். பூமியால் எங்களுக்கு ஆவது ஒன்றுமில்லை; நாங்கள் ஆட்சி செய்யத் திறனற்றவர்கள். மன்னா, நாங்கள் எப்போதும் வேதம் ஓதுவதில் ஈடுபட்டவர்கள்; நீங்கள் இங்கே ஏதேனும் ஈடாக மட்டும் கொடுங்கள். மணியோ, ரத்தினமோ, பொன்னோ, பசுக்களோ — எது ஆயத்தமாக இருக்கிறதோ அதைக் கொடுங்கள், மன்னர்களில் சிறந்தவரே; பூமியால் எங்களுக்குப் பயனில்லை.’ இந்த உரையாடல் நினைவில் கொள்ளத் தக்கது — அந்தணர்கள் கொடையை ஏற்கிறார்கள், ஆனால் அரசை ஏற்பதில்லை; வேதம் ஓதுதலே அவர்களின் செல்வம். காக்க இயலாதவன் அதைப் பெற்றுக்கொள்வதே அறமற்றது. வர்ண அறத்தின் இந்த வரம்பு இங்கே மிகத் தெளிவாக உள்ளது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மன்னன் வேதங்களைக் கரைகண்ட அந்தணர்களுக்குப் பத்து லட்சம் பசுக்களைக் கொடுத்தான். ‘நிஷ்க்ரய:’ — ‘ஈடு’ — என்ற சொல் நுட்பமானது: கொடுக்கப்பட்ட பொருளுக்குப் பதிலாகக் கொடுக்கப்படும் விலையே நிஷ்க்ரயம்; ஆகவே கொடை மறுக்கப்படவில்லை, மாற்றப்பட்டது.
பத்துக் கோடி பொன்னும், அதைவிட நான்கு மடங்கு வெள்ளியும் கொடுக்கப்பட்டன. பின்னர் ரித்விக்குகள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து அந்தச் செல்வத்தை முனிவர் ரிஷ்யசிருங்கரிடமும் அறிவுடைய வசிஷ்டரிடமும் கொடுத்தனர். அந்தணர்களில் சிறந்த அவர்கள் இருவரும் நெறிப்படி பங்கிட்டுக் கொடுத்தனர்; மனம் நிறைந்து மிகவும் மகிழ்ந்த அந்தணர்கள் நன்றியுடன் மறுமொழி கூறினர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — பெற்ற செல்வத்தை அவர்கள் தாமே வைத்துக்கொள்ளவில்லை; இரு குருமாரிடமும் ஒப்படைத்து மீண்டும் நியாயமான பங்கீட்டைச் செய்விக்கிறார்கள். பின்னர் மனம் ஒருமித்த மன்னன் ‘ப்ரஸர்பக’ர்களுக்கு — வேள்வியைக் காண வந்த அந்தணர்களுக்கு — கோடிக்கணக்கான ஜாம்பூநதப் பொன்னைக் கொடுத்தான். பின்னர் யாசித்து வந்த ஓர் ஏழை அந்தணனுக்கு ராகவ குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அவன் தன் கையிலிருந்த சிறந்த அணிகலனையே கொடுத்தான். கருவூலம் காலியான போதும் யாசிப்பவன் வெறுங்கையுடன் திரும்பவில்லை — இந்தக் கதை மன்னனின் வள்ளன்மையின் உச்சம். பின்னர் அந்தணர்பால் அன்புடைய மன்னன், அந்தணர்கள் முறைப்படி மகிழ்ந்ததும், மகிழ்ச்சியால் புலன்கள் தடுமாற, அவர்களை வணங்கினான். தரையில் விழுந்து வணங்கிய அந்த வள்ளலான மனிதருள் வீரனுக்கு அந்தணர்கள் பலவகை ஆசிகளை வழங்கினர். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த மன்னன் ஒப்பற்ற அந்த வேள்வியின் பயனை அடைந்தான். கொடுத்த பின் கர்வம் கொள்ளாமல், கோல்போல் விழுந்து வணங்குபவனே வேள்வியின் பயனைப் பெறுகிறான். ‘ப்ரஸர்பகா:’ என்போர் வேள்விச்சாலையை நோக்கி நகர்ந்து வருபவர்கள், அதாவது காண்பதற்காக வருபவர்கள்; அவர்களுக்கும் தட்சிணை கொடுக்கப்பட்டது.
அந்த வேள்வி பாவத்தை நீக்குவது, சொர்க்கத்திற்கு இட்டுச் செல்வது; மன்னர்களில் சிறந்தோருக்கும் கடினமானது — அதாவது சாதாரண மன்னர்களால் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை நடத்த இயலாதது. பின்னர் மன்னன் தசரதன் ரிஷ்யசிருங்கரிடம் சொன்னான் — ‘நல்விரதம் உடையவரே, குலத்தை வளர்ப்பதை நீங்களே செய்ய வேண்டும்.’ இங்கே கதையின் மையம் — அசுவமேதம் பாவ நீக்கத்திற்கும் சொர்க்கத்திற்கும் உரியது; மகப்பேறுக்கோ வேறொரு சடங்கு தேவைப்படுகிறது. வேள்வியை முடித்த பின்னரும் மன்னன் நிறைவு பெறவில்லை; எதற்காக எல்லாம் தொடங்கப்பட்டதோ அது இன்னும் கிடைக்கவில்லை. ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அந்தணர்களில் சிறந்த அவர் மன்னனிடம் கூறினார் — ‘மன்னா, குலத்தைத் தாங்கும் நான்கு மகன்கள் உனக்குப் பிறப்பார்கள்.’ இந்த வாக்குறுதியே முழு ராமாயணத்தின் வித்து. மகாத்மாவான அந்த மன்னர் மன்னன் அவருடைய இனிய சொல்லைக் கேட்டு, மனம் ஒருமித்து அவரை வணங்கி, பெருமகிழ்ச்சி அடைந்து, மீண்டும் அந்த ரிஷ்யசிருங்கரிடம் பேசினான். இந்த அறுபதாம் சுலோகம் த்ரிஷ்டுப் சந்தத்தில் அமைந்துள்ளது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பை மாற்றுவது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. இவ்வாறு இந்த சர்க்கம் அசுவமேதத்தின் நிறைவால் அல்ல, ஒரு புதிய சடங்கின் தொடக்கத்தாலேயே முடிகிறது. இங்கே இரு சர்க்கங்களின் இணைப்பு — அசுவமேதம் நிறைவுற்றது, புத்திரேஷ்டி தொடங்கியது; ஒரே கதை இரு சர்க்கங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥