சர்க்கம்
வேள்வி ஏற்பாடுகள்
வசிஷ்டரின் ஆணைகள், மன்னர்களுக்கு அழைப்பு, தசரதனின் தீட்சை
மீண்டும் வசந்தம் வந்தது; இவ்வாறு ஓர் ஆண்டு முழுவதும் கழிந்தது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவிழ்த்து விடப்பட்ட குதிரையின் ஓராண்டுப் பயணக் காலம் நிறைவடைந்தது. இதுவே அசுவமேதத்தின் முதல் வரம்பு — ஓராண்டுக் காலம் குதிரை காவலர்களுடன் தடையின்றித் திரிகிறது, அதன் பின்னரே வேள்வி தொடங்குகிறது. பின்னர் வீரமிக்க தசரதன் ‘ப்ரஸவார்த்தம்’ — அதாவது மகப்பேறு பெறுவதற்காக — ஹயமேதத்தால் வேள்வி செய்ய வசிஷ்டரிடம் சென்றான். முனிவரை வணங்கி, முறைப்படி போற்றி, பணிவான சொல்லைச் சொன்னான் — ‘அந்தணரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, முன்பு சொன்னபடியே என் வேள்வி நடத்தப்படட்டும். வேள்வியின் அங்கங்களில் இடையூறுகள் நேராதவாறு ஏற்பாடு செய்யுங்கள். நீங்கள் என்பால் அன்புடையவர், நண்பர், என் மேலான பெரிய குரு; தொடங்கப்பட இருக்கும் இந்த வேள்விப் பொறுப்பை நீங்களே சுமக்க வேண்டும்.’ வசிஷ்டர் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி வாக்களித்தார் — ‘நீங்கள் வேண்டியதை எல்லாம் செய்வேன்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — மன்னன் ஆணையிடவில்லை, வேண்டுகிறான். வேள்வியில் மன்னன் வேள்வி செய்விப்பவன் மட்டுமே; செயலை வழிநடத்துபவர் ஆசாரியரே. இந்த முறைமை இந்த சர்க்கம் முழுவதும் காக்கப்படுகிறது — மன்னன் விரும்புகிறான், வசிஷ்டர் ஆணையிடுகிறார், மற்றவர்கள் செய்கிறார்கள். மேலும் ‘இடையூறுகள் நேராதவாறு’ என்ற சொல்லால், பெரும் செயலில் இடையூறுகள் நேரக்கூடியவையே என்பதும், அவற்றைத் தவிர்ப்பதும் வேள்வியின் ஓர் அங்கமே என்பதும் குறிக்கப்படுகிறது.
பின்னர் வசிஷ்டர் வேள்விச் சடங்குகளில் நிபுணர்களான முதிய அந்தணர்களையும், ‘ஸ்தாபத்ய’த்தில் — அதாவது கட்டடக் கலையில் — தேர்ந்த, மிகுந்த அறநெறியுடைய முதியவர்களையும் அழைத்தார். அவ்வாறே ‘கர்மாந்திகர்’களையும் — அதாவது பணியை முடியும்வரை மேற்பார்வையிடும் பணித்தலைவர்களையும் — கைவினைஞர்களையும், ‘வர்தகி’களையும் — அதாவது மரம் செதுக்குவதில் வல்ல தச்சர்களையும் — ‘கனகர்’களையும் — அதாவது நிலம் தோண்டுபவர்களையும் — ‘கணகர்’களையும் — அதாவது கணக்கிலும் சோதிடத்திலும் வல்லவர்களையும் — சிற்பிகளையும், நடிகர்களையும், நடனக்கலைஞர்களையும் அழைத்தார். தூய்மையான, சாஸ்திரம் அறிந்த, பல நூல்களைக் கேட்டறிந்த மனிதர்களையும் அழைத்து, ‘மன்னனின் ஆணைப்படி நீங்கள் வேள்விப் பணியில் ஈடுபடுங்கள்’ என்றார். இங்கே ஒன்று சிந்திக்கத் தக்கது — வேள்வி மந்திரங்களால் மட்டுமே நிறைவேறுவதில்லை; அதற்குக் கட்டடக் கலைஞர், தச்சர், நிலம் தோண்டுபவர், கணக்கர், நடிகர் முதலான அனைவரும் தேவைப்படுகின்றனர். நடிகர்களும் நடனக்கலைஞர்களும் கணக்கில் கொள்ளப்படுவது கவனிக்கத் தக்கது — வேள்வி வெறும் கனமான சடங்கு அல்ல, சமூகத்தின் பெருவிழாவும் ஆகும். பெரும் செயல் பலரின் கைகளாலேயே நிறைவேறுகிறது; ஆகவே கவி பணியாளர்கள் அனைவரையும் பெயர் சொல்லியே நினைவுகூர்கிறார்.
வசிஷ்டர் அறிவுறுத்துகிறார் — பல ஆயிரக்கணக்கான செங்கற்கள் விரைவில் கொண்டு வரப்படட்டும். அவற்றைக் கொண்டே வேள்விமேடையும் பீடமும் அமைக்கப்பட வேண்டும். மன்னர்களுக்காகப் பல வசதிகள் கொண்ட ‘உபகார்ய’ங்கள் — அதாவது தங்கும் மண்டபங்கள் — அமைக்கப்படட்டும். அந்தணர்களுக்காக நூற்றுக்கணக்கான நல்ல தங்குமிடங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும் — அவை பலவகைத் தின்பண்டங்களும் உணவும் பானங்களும் நிறைந்தவையாகவும் ‘ஸுநிஷ்டித’மானவையாகவும் — அதாவது முழு வசதிகளுடன் — இருக்க வேண்டும். நகர மக்களுக்காகவும் மிக விசாலமான வீடுகள் கட்டப்பட வேண்டும். வெகு தொலைவிலிருந்து வரும் மன்னர்களுக்குத் தனித்தனியாகத் தங்குமிடம் அமைக்கப்பட வேண்டும் — அனைவரும் ஓரிடத்தில் அல்ல, ஒவ்வொருவருக்கும் தனியாக. குதிரைகளுக்கும் யானைகளுக்கும் கொட்டில்கள், படுக்கை அறைகள், அயல்நாட்டிலிருந்து வரும் வீரர்களுக்குப் பெரிய தங்குமிடங்கள் ஆகியவையும் அமைக்கப்பட வேண்டும். இங்கே கவி வேள்விக்காக ஒரு புதிய நகரத்தையே வர்ணிப்பது போலிருக்கிறது — வீடுகள், மண்டபங்கள், குதிரை யானைக் கொட்டில்கள், படைவீரர் தங்குமிடங்கள். கவனிக்க வேண்டியது — முதலில் விருந்தினர்களின் தங்குமிடம் சிந்திக்கப்படுகிறது, பின்னரே வேள்விப் பீடம். விருந்தோம்பலே இந்தப் பெருவேள்வியின் முதல் அங்கம்; விருந்தினர் மகிழ்ச்சியாக இல்லாத இடத்தில் ஆகுதியும் பயனற்றதே.
அந்தத் தங்குமிடங்கள் ஏராளமான தின்பண்டங்கள் நிறைந்தவையாகவும், எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற்றப்படுபவையாகவும் இருக்க வேண்டும் — அதாவது விரும்பிய எதுவும் அங்கே ஆயத்தமாகவே இருக்க வேண்டும். நகர மக்களுக்கும் மிகச் சிறந்த உணவு வழங்கப்பட வேண்டும். ஆனால் கொடையின் முறையும் இங்கே சொல்லப்படுகிறது — உணவு முறைப்படி மரியாதையுடன் வழங்கப்பட வேண்டும், ‘லீலயா’ அல்ல — அதாவது அலட்சியத்துடனோ விளையாட்டாக வீசி எறிந்தோ அல்ல. எல்லா வர்ணத்தாரும் நன்கு உபசரிக்கப்பட்டு மரியாதை பெறும் வகையில் செய்ய வேண்டும் — இங்கே ‘எல்லா வர்ணத்தாரும்’ என்ற சொல்லால் எவரும் விலக்கப்படவில்லை என்பது தெளிவு. காமத்தாலோ சினத்தாலோ எவரையும் அவமதிக்கக்கூடாது. இங்கே ராமாயணத்தின் முதன்மையான ஒரு போதனை பொதிந்துள்ளது — கொடையின் மதிப்பு கொடுக்கப்படும் பொருளில் இல்லை, கொடுப்பவனின் மரியாதையிலேயே இருக்கிறது. அவமதிப்புடன் கொடுக்கப்படும் உணவு உணவே ஆகாது. இதே போதனை முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் கவியின் பார்வையில் இதுவே இந்த சர்க்கத்தின் இதயம் என்பது தெரிகிறது.
வேள்விப் பணிகளில் ‘வ்யக்ர’ராக — அதாவது ஈடுபட்டிருக்கும் — மனிதர்களுக்கும் சிற்பிகளுக்கும் சிறப்பாக முறைப்படி மரியாதை செய்ய வேண்டும் — ‘யதாக்ரமம்’ என்ற சொல்லால் மூத்தவர் இளையவர் என்ற வரிசைப்படி என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ‘வஸு’வால் — அதாவது செல்வத்தாலும் உணவாலும் — போற்றப்படுபவர்கள் பணியை நன்கு நிறைவேற்றுவார்கள். அனைத்தும் நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்படும் வகையிலும், எதுவும் குறைபடாத வகையிலும், நீங்கள் அன்பு நிறைந்த மனத்துடன் செய்யுங்கள் — என்று வசிஷ்டர் சொன்னார். பின்னர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி வசிஷ்டரிடம் சொன்னார்கள் — ‘நீங்கள் விரும்பியபடியே அது நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்படும், எதுவும் குறைபடாது. சொன்னபடியே செய்வோம், எதுவும் விடுபடாது.’ இங்கே பணியாளர்களுக்கு மரியாதை செய்வது அறமும் ஆகும், உபாயமும் ஆகும் — போற்றப்படும் மனிதர்கள் தாமாகவே பணியில் முயல்கிறார்கள், அதில் குறையும் எஞ்சுவதில்லை. மேலும் பணியாளர்கள் தாமாகவே மறுமொழி அளித்தனர்; அவர்களின் சொல்லையும் கவி எடுத்துரைக்கிறார். பெருங்காவியத்தில் கைவினைஞர்களின் சொல்லும் இடம் பெறுகிறது என்பதே இங்கு சிறப்பு.
பின்னர் வசிஷ்டர் சுமந்திரனை அழைத்துச் சொன்னார் — ‘பூமியில் உள்ள அறநெறி மன்னர்களை அழைப்பாயாக. அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சூத்திரர்கள் ஆகியோரை ஆயிரக்கணக்கிலும், எல்லா நாடுகளிலுமுள்ள மனிதர்களையும் மரியாதையுடன் அழைத்து வா. மிதிலையின் தலைவனும், வீரனும், உண்மை பேசுபவனுமான ஜனகரை நீயே நேரில் சென்று நன்கு மரியாதை செய்து அழைத்து வா; அவர் நமக்கு முன்பிருந்தே உறவினர் என்று அறிந்தே அவரை முதலில் உனக்குச் சொல்கிறேன். அவ்வாறே காசி மன்னனையும் — அன்புடையவனும், எப்போதும் இனிமையாகப் பேசுபவனும், நன்னடத்தை உடையவனும், தேவனுக்கு நிகரானவனுமான அவனையும் — நீயே நேரில் அழைத்து வா.’ இங்கே ஜனகரின் பெயர் முதன்முதலில் நினைவுகூரப்படுகிறது. அப்போது சீதையின் திருமணம் நடந்திருக்கவில்லை; ஆயினும் ‘முன்பிருந்தே உறவினர்’ என்று சொல்லப்படுகிறது — இக்ஷ்வாகு, விதேக குலங்களுக்கிடையே இருந்த பழைய குல நட்பு இதனால் குறிக்கப்படுகிறது. எதிர்கால உறவின் வித்து இங்கேயே பொதிந்துள்ளது என்று ரசிகர்கள் காண்கிறார்கள். மேலும் அழைப்பிலும் ஒரு வரிசை உண்டு — மிகவும் மதிக்கத் தக்கவரிடம் தூதரை அனுப்பக்கூடாது, அமைச்சரே நேரில் செல்ல வேண்டும். நான்கு வர்ணங்களிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கானோர் அழைக்கப்பட்டனர் — வேள்வி அந்தணர்களுக்கு மட்டுமானது அல்ல.
அதன் பின் கேகய மன்னன் — முதியவனும், மிகுந்த அறநெறியுடையவனும், மன்னர்களில் சிங்கம் போன்ற தசரதனின் மாமனாருமானவன் — தன் மகனுடன் இங்கே அழைத்து வரப்பட வேண்டும்; இவனே கைகேயியின் தந்தை. அங்க நாட்டு மன்னன் ரோமபாதன் — ‘மஹேஷ்வாஸ’ன், அதாவது பெரும் வில்லாளி, மன்னர்களில் சிங்கம் போன்றவனின் நண்பன் — அவனும் நன்கு மரியாதை செய்யப்பட்டு மகனுடன் அழைத்து வரப்பட வேண்டும் — அவனுடைய வீட்டில்தான் ரிஷ்யசிருங்கரும் சாந்தையும் வாழ்கின்றனர். அவ்வாறே கோசல மன்னன் பானுமான், வீரனும் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனும் அடையத் தக்கதை அறிந்தவனும் மிகுந்த வள்ளன்மையுடையவனும் மனிதருள் சிறந்தவனுமான மகத நாட்டு மன்னன் — இவர்களும் மரியாதையுடன் அழைத்து வரப்பட வேண்டும். மன்னனின் ஆணையை ஏந்திக்கொண்டு மன்னர்களில் சிறந்தவர்களைத் தூண்டுவாயாக — கிழக்கு நாட்டவர்களையும், சிந்து-ஸௌவீர மன்னர்களையும், ஸௌராஷ்டிர மன்னர்களையும். இங்கே பாரதவர்ஷத்தின் திசைகள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — வடக்கில் மிதிலையும் கேகயமும், நடுவில் காசியும் கோசலமும், கிழக்கில் அங்கமும் மகதமும், மேற்கில் சிந்து, ஸௌவீரம், ஸௌராஷ்டிரம். இதனால் இந்த வேள்வி ஒரு மன்னனுடையது அல்ல, முழு நாட்டின் விழா என்பது தெரிகிறது. பெயர்ப் பட்டியலும் கவியின் புவியியல் அறிவுக்குச் சான்றாகிறது.
தென்னாட்டு மன்னர்கள் அனைவரும் அழைத்து வரப்பட வேண்டும். பூமியில் உள்ள மற்ற ‘ஸ்நிக்த’ — அதாவது தசரதன்பால் நட்புடைய — மன்னர்களும் பரிவாரங்களுடனும் உறவினர்களுடனும் கூடிய விரைவில் அழைத்து வரப்பட வேண்டும்; பெருமை வாய்ந்த தூதர்கள் மூலம் மன்னனின் ஆணைப்படி அவர்களுக்கு அழைப்பு அனுப்பப்பட வேண்டும். வசிஷ்டரின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சுமந்திரன் விரைந்து மன்னர்களை அழைத்து வருவதற்கு நல்ல மனிதர்களை நியமித்தான். அறவுள்ளமும் பேரறிவும் கொண்ட சுமந்திரன் தானும் முனிவரின் ஆணைப்படி விரைந்து, முதன்மையான மன்னர்களை அழைத்து வரப் புறப்பட்டான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — மிகச் சிறந்த அழைப்புகளைச் சுமந்திரன் தானே சுமந்து செல்கிறான்; மற்றவை தூதர்கள் மூலம் அனுப்பப்படுகின்றன. மரியாதையிலும் ஏற்றத்தாழ்வு உண்டு, அது அவமதிப்பு அல்ல, விவேகமே. மேலும் தூதர்களும் ‘மஹாபாகா:’ — ‘பெருமை வாய்ந்தவர்கள்’ — என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறார்கள் — எவனுடைய தூதன் தாழ்ந்தவனோ அவனுடைய அழைப்பும் தாழ்ந்ததே. ‘பரிவாரங்களுடனும் உறவினர்களுடனும்’ என்ற சொற்களால் தெளிவாகிறது — மன்னன் தனியாக அழைக்கப்படுவதில்லை, குடும்பத்துடனேயே அழைக்கப்படுகிறான்.
நியமிக்கப்பட்டிருந்த பணித்தலைவர்கள் அனைவரும் மகரிஷி வசிஷ்டரிடம் வந்து, வேள்விக்காக ‘உபகல்பித’மானவை — அதாவது ஆயத்தம் செய்யப்பட்டவை — அனைத்தையும் தெரிவித்தனர். பணியைப் பற்றி அறிவிப்பதும் பணியின் ஓர் அங்கமே — ஆணையிட்டவருக்கு அறிக்கை அளிக்க வேண்டும் என்பது முறைமை. அதனால் மகிழ்ந்த அந்தணர்களில் சிறந்த முனிவர் அவர்கள் அனைவரிடமும் மீண்டும் சொன்னார் — ‘எவருக்கும் அவமதிப்புடனோ அலட்சியத்துடனோ கொடுக்கக்கூடாது. அவமதிப்புடன் செய்யப்படும் கொடை கொடுப்பவனையே அழிக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.’ பின்னர் சில நாள்களில் மன்னர்கள் வந்து சேர்ந்தனர். இங்கே வசிஷ்டரின் அதே போதனை இரண்டாம் முறையாகச் சொல்லப்படுகிறது — முன்பு பணியின் தொடக்கத்தில், இப்போது பணியின் நிறைவில். இருமுறை சொல்லப்படுவதே கவியின் இதயம். ‘ஹன்யாத் தாதாரம்’ — ‘கொடுப்பவனை அழிக்கும்’ — என்பது கடுமையான சொல்; கொடை புண்ணியமாகுமா பாவமாகுமா என்பது கொடுப்பவனின் மனப்பான்மையாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
அந்த மன்னர்கள் தசரதனுக்காகப் பல ரத்தினங்களைக் கொண்டு வந்தனர் — அழைக்கப்பட்ட அவர்கள் வெறுங்கையுடன் வரவில்லை. பின்னர் மிகவும் மகிழ்ந்த வசிஷ்டர் மன்னனிடம் இவ்வாறு சொன்னார் — ‘மனிதருள் புலியே, உன் ஆணைப்படி மன்னர்கள் வந்துவிட்டனர். மன்னர்களில் சிறந்தவனே, நானும் அவர்கள் அனைவருக்கும் தகுதிக்கேற்ப மரியாதை செய்துவிட்டேன். வேள்விக்குத் தேவையான அனைத்தும் கருத்தூன்றிய மனிதர்களால் செய்து முடிக்கப்பட்டுவிட்டன. ஆகவே நீ வேள்வி செய்ய வேள்விச்சாலையின் அருகே புறப்படு. அந்த வேள்விச்சாலை எல்லாப் பக்கங்களிலும் கொண்டு வரப்பட்ட எல்லா விருப்பப் பொருள்களாலும் நிறைந்துள்ளது; மன்னர் மன்னா, மனத்தாலேயே உருவாக்கப்பட்டது போலிருக்கும் அதை நீ காண வேண்டும்.’ ‘மனஸேவ விநிர்மிதம்’ — ‘மனத்தாலேயே உருவாக்கப்பட்டது போல’ — என்ற உவமை மிகவும் அழகானது: விரைவில் நிறைவேறிய பணி கைகளால் செய்யப்படாதது போல, வெறும் சங்கல்பத்தாலேயே தோன்றியது போலத் தோன்றுகிறது. இந்த ஒரு சொல்லால் கவி கைவினைஞர்களின் உழைப்பை மிக உயர்வாகப் புகழ்கிறார். மேலும் வசிஷ்டர் முதலில் மன்னர்களின் வருகையையும், பின்னர் தான் செய்த மரியாதையையும், பின்னர் வேள்வியின் ஆயத்த நிலையையும் சொல்கிறார் — இதுவே தக்க வரிசை.
வசிஷ்டர், ரிஷ்யசிருங்கர் இருவருடைய சொற்படியும், நல்ல நாளில் நல்ல நட்சத்திரத்தில் உலகின் தலைவன் அரண்மனையிலிருந்து புறப்பட்டான் — ‘இருவருடைய’ என்ற சொல்லால் இரு ஆசாரியர்களின் ஒப்புதலும் குறிக்கப்படுகிறது. பின்னர் வசிஷ்டர் முதலான அந்தணர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் ரிஷ்யசிருங்கரை முன்னிறுத்தி அப்போது வேள்விச் சடங்கைத் தொடங்கினர். வசிஷ்டர் குலகுரு; ஆயினும் ரிஷ்யசிருங்கரே முன்னிறுத்தப்படுகிறார் — இந்த வேள்விக்காகவே அழைக்கப்பட்டவருக்கே முதலிடம். அனைவரும் வேள்விச்சாலைக்குச் சென்று சாஸ்திரப்படியும் விதிமுறைப்படியும் செயல்படத் தொடங்கினர். செல்வச் சிறப்புடைய மன்னன் மனைவியருடன் தீட்சை ஏற்றான். இங்கே சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. இவ்வளவு விரிவும் முன்னுரைக்கு மட்டுமே — இன்னும் ஆகுதி இடப்படவில்லை, தீட்சை மட்டுமே ஏற்கப்பட்டுள்ளது. அடுத்த சர்க்கத்தில் அசுவமேதமே வர்ணிக்கப்படுகிறது. இதனால் கவி குறிப்பிடுவது — பெரும் செயலுக்கு முன் பெரும் ஆயத்தம் தேவை; ஆயத்தமே பாதிச் செயல். ‘மனைவியருடன்’ என்ற சொல்லையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — மனைவி இல்லாமல் வேள்வி நிறைவு பெறாது; மக்கட்பேறு விரும்பிச் செய்யும் வேள்வியிலோ அவளே முதன்மையானவள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥