சர்க்கம்
அசுவமேதத் தீர்மானம்
ரித்விக்குகளை அழைத்தலும் வேள்விப் பொருள்களைச் சேகரித்தலும்
நீண்ட காலம் கழிந்த பின், மனத்திற்கு மிக இனிய ஒரு பருவம் வந்தது; வசந்தமும் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தது. அப்போது மன்னன் தசரதனுக்கு வேள்வி செய்யும் எண்ணம் உண்டாயிற்று. தேவர்களைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த அந்தணர் ரிஷ்யசிருங்கரைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கி, குலம் தழைப்பதற்கான வேள்விக்காக அவரை அவன் தேர்ந்தெடுத்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — மன்னன் முதலில் பொருள்களைச் சேகரிக்கவில்லை, தகுதியான மனிதரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். வேள்வியின் வேர் பொருள்கள் அல்ல, தகுதிவாய்ந்த ரித்விக்கே. காலமும் இங்கே கணக்கில் கொள்ளப்படுகிறது — வசந்தம் வேள்விக்கான பருவம், படைப்பின் தொடக்கக் காலமும் ஆகும்; மக்கட்பேறு விரும்பிச் செய்யும் செயலுக்கு இதுவே தக்க வேளை.
‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி அந்த ரிஷி பூமியின் தலைவனான அந்த மன்னனிடம் கூறினார் — ‘உனக்கான வேள்விப் பொருள்கள் சேகரிக்கப்படட்டும், குதிரை அவிழ்த்து விடப்படட்டும், சரயுவின் வடகரையில் வேள்விக்களம் அமைக்கப்படட்டும்.’ இங்கே மூன்று பணிகள் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றன. ‘ஸம்பாரா:’ என்பவை வேள்விக்கான கருவிகள் — அவிப்பொருள், பாத்திரங்கள், விறகுகள், தட்சிணைப் பொருள்கள். குதிரையை அவிழ்த்து விடுதல் அசுவமேதத்தின் முதல் அங்கம்; அவிழ்த்து விடப்பட்ட குதிரை ஓர் ஆண்டு முழுவதும் பூமியில் திரிகிறது; எவ்வளவு நிலத்தில் அது தடையின்றித் திரிகிறதோ அவ்வளவு நிலத்தின் மீது வேள்வி செய்பவனின் ஆணை செல்லும். வேள்விக்களம் புனிதமான சரயுவின் வடகரையில் அமைக்கப்பட வேண்டும்.
பின்னர் மன்னன் வேதங்களைக் கரைகண்ட அந்தணர்களைக் குறித்து இவ்வாறு சொன்னான் — ‘சுமந்திரா, பிரம்மத்தை உரைக்கும் ரித்விக்குகளை விரைவில் அழைத்து வா; ஸுயஜ்ஞர், வாமதேவர், ஜாபாலி, காஸ்யபர், புரோகிதரான வசிஷ்டர், மற்றும் அந்தணர்களில் சிறந்த பிறர் — அவர்கள் அனைவரையும் அழைத்து வா.’ இந்தப் பெயர்கள் ஏழாம் சர்க்கத்தில் அமைச்சர்களைப் பற்றிய பகுதியிலும் கேட்கப்பட்டவை; அங்கே அவர்கள் ஆலோசகர்கள், இங்கோ ரித்விக்குகள். ஒரே பிரம்மரிஷி அவையில் நீதியை உரைக்கிறார், வேள்விச்சாலையில் மந்திரத்தை ஓதுகிறார். பின்னர் விரைந்து செயல்படும் சுமந்திரன் விரைவில் சென்று அவர்களை அழைத்து வந்தான்.
வேதங்களைக் கரைகண்ட அனைவரையும் அவன் ஓரிடத்தில் அழைத்து வந்தான். அப்போது அறவுள்ளம் கொண்ட மன்னன் தசரதன் அவர்களைப் போற்றி வணங்கி, அறமும் பொருளும் நிறைந்த, பொருத்தமான, மென்மையான சொல்லைச் சொன்னான் — ‘மகனுக்காக வெந்து வெந்து வருந்தும் எனக்குச் சிறிதும் மகிழ்ச்சி இல்லை.’ இங்கே மன்னனின் சொல்லுக்குரிய மூன்று அடைமொழிகள் நினைவில் கொள்ளத் தக்கவை — அறமும் பொருளும் நிறைந்தது, பொருத்தமானது, மென்மையானது. வேண்டுபவனின் சொல்லும் மென்மையாகவே இருக்கிறது. ‘தாதப்யமானஸ்ய’ என்ற சொல் ஆழமானது — ஒருமுறை வருந்துவது அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் எரிக்கப்படும் உள்ளம். அரசு, கருவூலம், அமைச்சர் செல்வம் — எல்லாம் இருக்கிறது; ஆயினும் மகிழ்ச்சி இல்லை.
‘மகனுக்காக ஹயமேதத்தால் வேள்வி செய்வேன் என்பது என் எண்ணம். ஆகவே ஹயமேதச் சடங்கால் நான் வேள்வி செய்ய விரும்புகிறேன்; ரிஷிகுமாரனின் ஆற்றலால் என் விருப்பங்களை அடைவேன்’ என்று மன்னன் சொன்னான். ‘ஹயமேதம்’ என்பது அசுவமேதத்தின் மறுபெயர்; ‘ஹய’ என்றால் குதிரை, ‘மேத’ என்றால் வேள்வி. மன்னன் தன் வலிமையை நம்பவில்லை, ரிஷிகுமாரனான ரிஷ்யசிருங்கரின் ஆற்றலையே நம்புகிறான். பத்தாம் சர்க்கத்தில் மழையைக் கொண்டு வந்தவரே இங்கு வழித்தோன்றலையும் கொண்டு வருவார் என்பது நம்பிக்கை. பின்னர் அந்தணர்கள் ‘நன்று!’ என்று அந்தச் சொல்லைப் பாராட்டினர்.
வசிஷ்டர் முதலான அனைவரும் மன்னனின் வாயிலிருந்து வெளிவந்த அந்தச் சொல்லை வரவேற்றனர். பின்னர் ரிஷ்யசிருங்கரை முன்னிட்டு அவர்கள் மன்னனுக்கு மறுமொழி கூறினர் — ‘உனக்கான வேள்விப் பொருள்கள் சேகரிக்கப்படட்டும், குதிரை அவிழ்த்து விடப்படட்டும், சரயுவின் வடகரையில் வேள்விக்களம் அமைக்கப்படட்டும்.’ இந்தச் சொல் மூன்றாம், நான்காம் சுலோகங்களில் சொல்லப்பட்டதே மீண்டும் வருகிறது. இந்தக் கூறியது கூறல் குறையல்ல — வேள்வி முறையில் அறிவுறுத்தல் இருமுறையோ மும்முறையோ சொல்லப்படுகிறது; அதனால் எந்த அங்கத்திலும் மறதி நேராது. ஒருவர் சொன்னதை அனைவரும் ஆமோதித்தனர் என்பது இதனால் குறிக்கப்படுகிறது.
‘மகனுக்காக உனக்கு இந்த அறம் சார்ந்த எண்ணம் தோன்றியிருப்பதால், அளவற்ற வீரமுடைய நான்கு மகன்களை நீ நிச்சயமாகப் பெறுவாய்’ என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். இங்கே காரணத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — எண்ணம் அறவழிப்பட்டதாக இருப்பதால் பயன் உறுதியானது. விருப்பம் அறத்துடன் இணைந்திருந்தால் அது நிச்சயம் நிறைவேறும். இங்கேதான் முதன்முறையாக நான்கு மகன்களைப் பற்றிய குறிப்பு கொடுக்கப்படுகிறது. பின்னர் அந்தணர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு மன்னன் மகிழ்ந்தான்; மகிழ்ச்சியுடன் அமைச்சர்களிடம் மங்கலச் சொற்கள் நிறைந்த இந்தச் சொல்லைக் கூறினான்.
‘குருமாரின் சொற்படி என் வேள்விப் பொருள்கள் விரைவில் சேகரிக்கப்படட்டும். திறமையான மனிதர்களின் காவலுடன், உபாத்தியாயருடன் குதிரை அவிழ்த்து விடப்படட்டும். சரயுவின் வடகரையில் வேள்விக்களம் அமைக்கப்படட்டும்; கல்ப நூல்களின்படியும் விதிமுறைப்படியும் சாந்திச் சடங்குகள் பெருகட்டும்.’ ‘ஸோபாத்யாய: அஶ்வ:’ — ‘உபாத்தியாயருடன் குதிரை’ — என்ற விதி முக்கியமானது: அவிழ்த்து விடப்பட்ட குதிரையுடன் ஓர் ஆசாரியரும், ஆயுதம் தாங்கிய காவலர்களும் செல்கின்றனர்; காவலற்ற குதிரையை யாரேனும் பிடித்துக்கொண்டால் வேள்வி முறிந்துவிடும். ‘ஶாந்தய:’ என்பவை தீங்கை நீக்கும் புண்யாஹவாசனம் முதலான சடங்குகள்; முதன்மை வேள்விக்கு முன்பு வரிசையாக இவை பெருக்கப்பட வேண்டும்.
‘வேள்விகளில் சிறந்த இதில் கடுமையான பிழை நேராவிட்டால், இந்த வேள்வியை எந்த மன்னனும் செய்ய முடியும். ஏனெனில் கற்றறிந்த பிரம்மராக்ஷசர்கள் ஓட்டையையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; விதிமுறை தவறிய வேள்வியைச் செய்பவன் உடனே அழிந்துவிடுகிறான்.’ இங்கே மன்னனின் அச்சத்திற்கான காரணம் தெளிவாக்கப்படுகிறது. ‘பிரம்மராக்ஷசர்கள்’ என்போர் முற்பிறவியில் கற்றறிந்த அந்தணர்களாக இருந்து, தீய நடத்தையால் அரக்கத் தன்மையை அடைந்தவர்கள்; கல்வி அவர்களிடம் நிலைத்திருக்கிறது, அறமோ போய்விட்டது. அதனாலேயே அவர்களால் விதிமுறையில் உள்ள ஓட்டையை அறிய முடிகிறது. பெரும் செயல் பெரும் அச்சத்தைக் கொண்டு வருகிறது — இதுவே இந்த இரண்டு சுலோகங்களின் சாரம்.
‘ஆகவே என்னுடைய இந்த வேள்வி முறைப்படி நிறைவுபெறும் வகையில் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்; நீங்கள் கருவிகளில் வல்லவர்கள்’ என்று மன்னன் சொன்னான். ‘கரணம்’ என்றால் கருவி, உபாயம், செயலை நிறைவேற்றும் சாதனம். மன்னன் பிழைக்கு அஞ்சுவது மட்டுமல்ல, அமைச்சர்களின் ஆற்றலை நம்புகிறவனும் ஆவான். பின்னர் அமைச்சர்கள் அனைவரும் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி மன்னர் மன்னனின் அந்தச் சொல்லைப் போற்றி, ஆணையிட்டபடியே செய்தனர். ஆணை, ஒப்புதல், செயல் — மூன்றும் ஒருங்கே சொல்லப்படுகின்றன.
பின்னர் அந்த அந்தணர்கள் அறம் அறிந்த, மன்னர்களில் காளை போன்ற தசரதனைப் புகழ்ந்தனர்; விடைபெற்றுக்கொண்டு அனைவரும் வந்தவாறே திரும்பிச் சென்றனர். அந்த அந்தணர்கள் சென்ற பின், பேரறிவுடைய அந்த மன்னன் அமைச்சர்களையும் அனுப்பிவிட்டுத் தன் மாளிகைக்குள் புகுந்தான். சர்க்கம் அமைதியான ஒரு நுழைவுடன் நிறைவடைகிறது — ஆரவாரத்துடனும் அல்ல, கொண்டாட்டத்துடனும் அல்ல. இந்த சர்க்கத்தில் செய்யப்பட்டது இவ்வளவே — தீர்மானம், அழைப்பு, ஆணை. செயலோ அடுத்த சர்க்கத்தில் தொடங்கும். ஆயினும் பெரும் வேள்வியின் பாதி நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தீர்மானமே என்பதைக் கவி காட்டுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥