சர்க்கம்
ரிஷ்யசிருங்கரை அழைத்து வருதல்
தசரதன் அங்க நாட்டிற்குச் செல்லுதலும், சாந்தையுடன் ரிஷிகுமாரன் அயோத்திக்குள் நுழைதலும்
சுமந்திரன் மன்னன் தசரதனிடம் மீண்டும் கூறுகிறான் — ‘மன்னர் மன்னா, உங்களுக்கு நன்மை தரும் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். தேவர்களில் சிறந்தவரும் அறிவுடையவருமான ஸனத்குமாரர் முன்பு எப்படிச் சொன்னாரோ அப்படியே நானும் சொல்கிறேன். அவர் சொன்னார் — இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் மிகுந்த அறநெறியுடைய ஒரு மன்னன் பிறப்பான்; தசரதன் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவனாகவும், செல்வச் சிறப்புடையவனாகவும், சொன்ன சொல் தவறாதவனாகவும் அவன் இருப்பான்.’ இங்கே ஓர் இனிமை — தேரோட்டி மன்னனுக்கு அவனுடைய பெயரையே கேட்கச் செய்கிறான். முன்பு சொல்லப்பட்ட முன்னறிவிப்பு இன்று கேட்பவனின் முன்னிலையிலேயே பலித்து நிற்கிறது.
ஸனத்குமாரரின் சொல் தொடர்கிறது — ‘அந்த மன்னனுக்கு அங்க நாட்டு மன்னனுடன் நட்பு உண்டாகும்; அவனுக்குப் பெரும் பேறு பெற்ற சாந்தை என்ற மகள் இருப்பாள். அங்க மன்னனின் மகன் ரோமபாதன் என்று உலகில் அறியப்பட்டவன்; பெரும்புகழ் கொண்ட தசரதன் அவனிடம் தானே செல்வான். சென்று இவ்வாறு சொல்வான் — அறவுள்ளம் கொண்டவனே, நான் மக்கட்பேறு அற்றவன்; சாந்தையின் கணவரான ரிஷ்யசிருங்கர் உன் ஆணை பெற்று என் வேள்வியை நடத்தித் தரட்டும், அதனால் என் குலத்தின் வழித்தோன்றல் நிலைபெறும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — நட்பே இங்கு மக்கட்பேறுக்கான கருவியாகிறது; வெறும் அன்புக்காக உள்ளதுபோல் தோன்றும் நட்பே குலத்தைக் காக்கப் பயன்படுகிறது. மேலும், சாந்தை உண்மையில் தசரதனின் சொந்த மகள் என்றும், ரோமபாதனுக்குத் தத்துக் கொடுக்கப்பட்டாள் என்றும் புராணக் கதை சொல்கிறது. ஆகவே ‘கன்யா சாஸ்ய’ — ‘அவனுக்கு ஒரு மகள்’ — என்ற சொல் இரு மன்னர்களுக்கும் பொருந்துகிறது. தன் மகளை நண்பனுக்குக் கொடுத்தவனே அவளுடைய கணவனை வேண்டிப் பெறுகிறான் — இதுவே அன்பின் போக்கு.
மன்னனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தன்னடக்கம் உடைய ரோமபாதன் மனத்தால் ஆராய்ந்து, சாந்தையின் கணவரை அவனுடன் அனுப்பி வைப்பான். ‘மனஸா விசிந்த்ய’ — ‘மனத்தால் ஆராய்ந்து’ — என்ற சொல்லால், அவன் அவசரப்பட்டு வாக்களிக்கவில்லை என்பது தெரிகிறது; ரிஷிகுமாரனை அனுப்புவது நாட்டையும் சார்ந்த விஷயம், ஆகவே ஆராய்வது அவசியம். அந்த அந்தணரைப் பெற்றதும் தசரதனின் கவலை முழுவதும் நீங்கும்; மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவன் அந்த வேள்வியை நடத்துவான். ‘விகதஜ்வர:’ — ‘காய்ச்சல் நீங்கியவன்’ — என்ற சொல் இங்கே அழகானது: மக்களற்ற மன்னனின் துயரம் காய்ச்சலைப் போல உள்ளே எரிக்கிறது; ரிஷிகுமாரனைப் பெறுவதாலேயே அந்தக் காய்ச்சல் தணிகிறது. மக்கட்பேறு ஒரு மருத்துவம் போல வர்ணிக்கப்படுகிறது.
புகழை விரும்பும், அறம் அறிந்த அந்த மன்னன் கைகூப்பி, அந்தணர்களில் சிறந்த ரிஷ்யசிருங்கரை வேள்விக்குத் தேர்ந்தெடுப்பான். மன்னனாக இருந்தும் அவன் இளம் முனிவரின் முன் கைகூப்புகிறான் — இங்கே அரசறம் தவ அறத்தின் முன் பணிகிறது. வேள்விக்காகவும், மக்கட்பேறுக்காகவும், சொர்க்கத்திற்காகவும் அந்த மன்னன் அந்தணர்களில் முதன்மையானவரிடமிருந்து தான் விரும்பியதைப் பெறுவான். இந்த மூன்று நோக்கங்களும் ஒன்றாக எண்ணப்படுகின்றன — செயல், வழித்தோன்றல், மறுஉலகம்; மூன்றுக்கும் வேர் வேள்வியே. அவனுக்கு நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள் — அளவற்ற வீரமுடையவர்கள், குலத்தின் பெருமையை நிலைநிறுத்துபவர்கள், எல்லா உயிர்களிடத்திலும் புகழ் பெற்றவர்கள். இதுவே முழு ராமாயணத்தின் வித்துச் சொல். ஒரு அரை சுலோகத்தாலேயே கவி நான்கு சகோதரர்களின் வருகையைக் குறிப்பிடுகிறார்; மீதமுள்ள காவியம் அதன் விரிவே.
‘இவ்வாறு தேவர்களில் சிறந்த பகவான் ஸனத்குமாரர் முன்பு தேவயுகத்தில் இந்தக் கதையைச் சொன்னார்’ — என்று சுமந்திரன் நிறைவு செய்கிறான். ‘புரா தேவயுகே’ — ‘முன்பு தேவயுகத்தில்’ — என்ற சொற்களால் கதையின் தொன்மையும் நம்பகத்தன்மையும் நிறுவப்படுகின்றன; கிருதயுகத்தில் சொல்லப்பட்ட சொல் இன்றே பலிக்க முனைந்து நிற்கிறது. பின்னர் அவன் கூறுகிறான் — ‘மனிதருள் புலியே, நீங்களே படையுடனும் வாகனங்களுடனும் நேரில் சென்று அந்த முனிவரை நன்கு போற்றி அழைத்து வாருங்கள்.’ தூதரை அனுப்புவது போதாது; வேண்டுபவன் தானே செல்வதே மரியாதை. சுமந்திரனின் சொல்லைக் கேட்டுத் தசரதன் மகிழ்ந்தான். வசிஷ்டரின் அனுமதி பெற்று, தேரோட்டியின் சொல்லையும் கேட்டு, அவன் புறப்படத் தயாரானான். இங்கே முறைமையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — அமைச்சன் உபாயத்தைக் குறிப்பிடுகிறான், குரு அனுமதிக்கிறார், மன்னனோ தானே செல்கிறான். இவ்வாறு மூவரும் இணைந்தே பணி தொடங்குகிறது.
அந்தப்புரத்தினருடனும் அமைச்சர்களுடனும் மன்னன், அந்த அந்தணர் இருந்த இடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அவன் தனியாகச் செல்லவில்லை — அரசியரும் உடன் செல்கின்றனர்; ஏனெனில் வேள்வியின் பயன் மகப்பேறு, அதில் அவர்களே முதன்மையானவர்கள். காடுகளையும் ஆறுகளையும் மெல்ல மெல்லக் கடந்து, முனிவர்களில் சிறந்தவர் வாழ்ந்த நாட்டை அவன் அடைந்தான். ‘ஶனை: ஶனை:’ — ‘மெல்ல மெல்ல’ — என்ற இரட்டைச் சொல்லால் வழியின் நீளமும், குடும்பத்துடன் செல்லும் பயணத்தின் மெதுவான நடையும் குறிக்கப்படுகின்றன. அங்கு சென்றடைந்து, ரோமபாதனின் அருகில் இருந்த, அந்தணர்களில் சிறந்த ரிஷிகுமாரனை, கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயைப் போல ஒளிர்பவராக அவன் கண்டான். பின்னர் மன்னன் தகுதிக்கேற்பச் சிறப்பாக அவருக்கு வழிபாடு செய்தான். ‘தீப்யமானமிவானலம்’ — ‘எரியும் தீயைப் போல ஒளிர்பவர்’ — என்ற உவமையால் தவத்தின் ஒளி குறிக்கப்படுகிறது; காட்டில் வளர்ந்தவர் அரசவையிலும் தீயைப் போல ஒளிர்கிறார்.
நட்பின் காரணமாகவே மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் ரோமபாதன் தசரதனைப் போற்றி உபசரித்தான். அறிவுடைய ரிஷிகுமாரனிடம் அவன் தசரதனுடன் தனக்குள்ள நட்பையும் உறவையும் எடுத்துரைத்தான்; அதைக் கேட்டு ரிஷ்யசிருங்கரும் அப்போது அந்த மன்னனைப் பதிலுக்குப் போற்றினார். வழிபாட்டிற்கான காரணம் இங்கே சொல்லப்படுகிறது — உறவு தெரியும்வரை வழிபாடு சம்பிரதாயமானது; தெரிந்த பின்னரோ அது இயல்பானதாகிறது. இவ்வாறு நன்கு உபசரிக்கப்பட்ட மனிதருள் சிறந்த தசரதன், அவனுடன் ஏழெட்டு நாள்கள் தங்கியிருந்து ரோமபாதனிடம் சொன்னான் — ‘மக்களின் தலைவனே, மன்னா, உன் மகள் சாந்தை தன் கணவருடன் என் நகருக்கு வரட்டும்.’ இங்கே பொருத்தப்பாட்டைக் காண வேண்டும் — வந்த நாளிலேயே அவன் வேண்டவில்லை; ஏழெட்டு நாள்கள் உடனிருந்து அன்பை வளர்த்த பின்னரே வேண்டுகோள் விடுக்கிறான்.
மன்னன் சொல்கிறான் — ‘அவள் என் நகருக்கு வரட்டும்; அங்கே ஒரு பெரும் பணி தொடங்கப்பட இருக்கிறது.’ அவன் வேள்வியின் பெயரைக்கூடச் சொல்லவில்லை, ‘பெரும் பணி’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான்; வேண்டுகோளில் இது ஒரு அடக்கம். ‘அப்படியே’ என்று வாக்களித்து, அறிவுடைய அவன் செல்வதை ஏற்றுக்கொண்டு, ரோமபாதன் அந்தணரிடம், ‘மனைவியுடன் நீங்கள் செல்லுங்கள்’ என்றான். ரிஷிகுமாரனும் ஒப்புக்கொண்டு அப்போது மன்னனிடம் ‘அப்படியே’ என்று மறுமொழி கூறினார். மன்னனின் அனுமதி பெற்று அவர் மனைவியுடன் புறப்பட்டார். அந்த இரு மன்னர்களும் ஒருவருக்கொருவர் கைகூப்பி, அன்பால் மார்போடு தழுவி, ஒருவரையொருவர் வாழ்த்தினர். இங்கே மூவருமே ஒப்புதல் தருகின்றனர் — சாந்தையை வளர்த்த தந்தை, அவளுடைய கணவர், வேண்டி வந்த மன்னன்; இதனால் பயணம் அறவழிப்பட்டதாகவும் சர்ச்சையற்றதாகவும் அமைகிறது.
வீரமிக்க தசரதனும் ரோமபாதனும் இருவரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். பின்னர் தன் நண்பனிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு ரகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அவன் புறப்பட்டான். ‘ஸுஹ்ருதம் ஆப்ருச்ச்ய’ — ‘நண்பனிடம் விடைபெற்று’ — என்ற சொற்களால் நட்பின் மரியாதை காட்டப்படுகிறது; விடைபெறாமல் செல்வது அன்பை முறிப்பதாகும். அவன் நகர மக்களிடம் விரைந்து செல்லும் தூதர்களை அனுப்பினான் — ‘நகரம் முழுவதும் விரைவிலேயே நன்கு அணிசெய்யப்படட்டும்; நறும்புகை இடப்பட்டு, நீர் தெளிக்கப்பட்டு, பெருக்கித் தூய்மை செய்யப்பட்டு, கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்படட்டும்.’ இந்த நான்கு செயல்களும் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — நறும்புகையிடல், நீர் தெளித்தல், பெருக்குதல், கொடியேற்றுதல்; இதுவே பண்டைய நகர அலங்கார முறை. மன்னன் வருகிறான் என்று கேட்டு மகிழ்ந்த நகர மக்கள், சொல்லியனுப்பப்பட்டதை எல்லாம் அவ்வாறே செய்தனர். பின்னர் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட நகருக்குள் மன்னன் நுழைந்தான். இங்கே நகரத்தின் அழகு மன்னனின் உள்ளத்து மகிழ்ச்சியின் புறவடிவமே; உள்ளத்தில் பெருகுவது தெருக்களில் ஒளிர்கிறது.
சங்கு, முரசு ஆகியவற்றின் முழக்கங்களுடன், அந்தணர்களில் சிறந்தவரை முன்னிறுத்தி மன்னன் நுழைந்தான். ‘புரஸ்க்ருத்ய’ — ‘முன்னிறுத்தி’ — என்ற சொல் முக்கியமானது: மன்னன் தானே பின்னால் நடக்கிறான், ரிஷி முன்னால்; இதனாலேயே வேள்வியின் தலைவர் யார் என்பது தெளிவாகிறது. அந்த அந்தணரைக் கண்டு நகர மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். இந்திரனுக்கு நிகரான செயலுடைய மன்னனுடன் நுழைந்த அவரை, விண்ணில் ஆயிரம் கண்ணுடைய தேவர் தலைவனான இந்திரனுடன் நுழைந்த காஸ்யபனைத் தேவர்கள் போற்றியது போல அவர்கள் போற்றினர். இந்த உவமை நுட்பமானது — வாமனனும் கஸ்யபரின் மகன், இளம் வயதினன், இந்திரனின் பணியை நிறைவேற்றியவன்; ரிஷ்யசிருங்கரும் அத்தகையவரே. அவரை அந்தப்புரத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, சாஸ்திரப்படி வழிபாடு செய்து, அவரை அழைத்து வந்ததாலேயே மன்னன் தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவனாக எண்ணினான். வேள்வி தொடங்கவில்லை, மகன் பிறக்கவில்லை; ஆயினும் அவன் நிறைவு பெற்றவனாக உணர்கிறான் — நம்பிக்கையே பயனுக்கு முன்பே நிறைவைத் தருகிறது. அவ்வாறு வந்த, அகன்ற கண்களுடைய சாந்தையைக் கணவருடன் கண்டு அந்தப்புரத்தினர் அனைவரும் அன்புடன் மகிழ்ந்தனர். அவர்களாலும் மன்னனாலும் சிறப்பாகப் போற்றப்பட்ட அவள் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தணருடன் அங்கே சிறிது காலம் வாழ்ந்தாள். ‘ஸஹத்விஜா’ — ‘அந்தணருடன்’ — என்ற சொல்லால் அவள் தனியாக வரவில்லை என்பது குறிக்கப்படுகிறது; கணவருடன் இருப்பதிலேயே அவளுடைய பெருமை. இவ்வாறு சர்க்கம் சாந்தையுடனேயே நிறைவடைகிறது — யாருக்காக ரிஷி அழைத்து வரப்பட்டாரோ, அவளே இறுதியில் மகிழ்ச்சியுடன் காணப்படுகிறாள். இந்த சர்க்கத்தில் போரும் இல்லை, சர்ச்சையும் இல்லை; நட்பும், நன்னடத்தையும், ஒப்புதலும் மட்டுமே. இவ்வாறு வேள்விக்கான முன்னேற்பாடு நிறைவேறியது; அடுத்த சர்க்கத்தில் வேள்வியின் தொடக்கம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥