॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 10

பால காண்டம்

சர்க்கம்

ரிஷ்யசிருங்கர் அங்க நாட்டிற்கு வருதல்

கணிகையரின் கவர்ச்சி, மழையின் வருகை, சாந்தையின் திருமணம்

மன்னன் தசரதனால் தூண்டப்பட்ட சுமந்திரன் அப்போது இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அமைச்சர்கள் எந்த உபாயத்தால் ரிஷ்யசிருங்கரை அழைத்து வந்தார்கள் என்பது முழுவதும் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது; அதை நீங்கள் அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து கேளுங்கள்.’ சுமந்திரன் தானே நேரில் கண்டவன் அல்லன்; கேட்டதையே சொல்கிறான், அதை வெளிப்படையாகவும் ஒப்புக்கொள்கிறான். பின்னர் அவன் ரோமபாதனின் அவையை வர்ணிக்கிறான் — அமைச்சர்களுடன் இருந்த புரோகிதர் அந்த மன்னனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘நாங்கள் ஓர் உபாயத்தைச் சிந்தித்திருக்கிறோம்; அது ‘நிரபாயம்’ — அதாவது அதில் எந்தக் கேடும் நேர வாய்ப்பில்லை.’ மழையின்மையால் வாடும் நாட்டில் ஆலோசனையே முதல் கருவி; இங்கே வலிமை எதையும் சாதிப்பதில்லை.

புரோகிதர் கூறுகிறார் — ‘ரிஷ்யசிருங்கர் காட்டிலேயே திரிகிறார், தவத்திலும் வேதம் ஓதுதலிலும் ஈடுபட்டவர். அவர் பெண்களை அறியாதவர், புலன் இன்பங்களுடனும் சுகத்துடனும் பழக்கமில்லாதவர். மனிதர்களின் மனத்தைக் கலக்கும் இனிய புலன் பொருள்களைக் கொண்டே அவரை நகருக்கு அழைத்து வருவோம்; இது விரைவில் முடிவு செய்யப்படட்டும். அழகிய, நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட கணிகையர் அங்கே செல்லட்டும்; உரிய மரியாதை பெற்ற அவர்கள் பலவகை உபாயங்களால் அவரைக் கவர்ந்து இங்கே அழைத்து வருவார்கள்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அமைச்சர்கள் வலிமையைப் பயன்படுத்தவில்லை, முனிவரைக் கட்டி இழுக்கவும் இல்லை; அவருடைய அறியாமையையே வாயிலாகக் கருதுகிறார்கள். ‘ஸத்க்ருதா:’ — ‘மரியாதை செய்யப்பட்டவர்கள்’ — என்ற சொல்லையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: கணிகையரும் மன்னனால் மதிக்கப்பட்டே அனுப்பப்படுகின்றனர். கவி தாமாகப் புகழவும் இல்லை, இகழவும் இல்லை; நடந்ததை நடந்தபடியே சொல்கிறார்.

அதைக் கேட்ட மன்னன் ரோமபாதன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று புரோகிதருக்கு மறுமொழி கூறினான்; பின்னர் புரோகிதரும் அமைச்சர்களும் அவ்வாறே செய்தனர். மன்னன் தானாக விளக்கவும் இல்லை, மறுக்கவும் இல்லை; அமைச்சர்களின் முடிவுக்கு ஒப்புதல் மட்டுமே அளிக்கிறான். ‘வாரமுக்யா:’ — அதாவது முதன்மையான கணிகையர் — அதைக் கேட்டுப் பெரும் காட்டிற்குள் நுழைந்தனர். ஆசிரமத்திற்குச் சற்றுத் தொலைவில் நின்று அவர்கள் அவர் கண்ணில் படுவதற்கு முயல்கின்றனர் — ரிஷிகுமாரனின் பார்வையில் எப்படிப் படுவது என்று உபாயம் சிந்திக்கின்றனர். அவர்கள் நேரடியாக ஆசிரமத்திற்குச் செல்லவில்லை; விபாண்டகர் மீதான அச்சம் அவர்கள் மனத்தில் இருக்கிறது. ‘அவிதூரே’ — ‘சற்றுத் தொலைவில்’ — என்ற சொல்லால் இந்த எச்சரிக்கை உணர்த்தப்படுகிறது — மிகத் தொலைவிலும் அல்ல, மிக அருகிலும் அல்ல.

இங்கே கவி ரிஷிகுமாரனின் இயல்பை வர்ணிக்கிறார். மனஉறுதி கொண்ட அவர் எப்போதும் ஆசிரமத்திலேயே வாழ்கிறார்; தந்தையின் அருகில் எப்போதும் மனநிறைவுடன் இருந்து, ஆசிரமத்தைவிட்டு ஒருபோதும் வெளியே சென்றதில்லை. அந்தத் தவசி பிறந்தது முதல் பெண்ணையும் கண்டதில்லை, ஆணையும் கண்டதில்லை, நகரத்திலோ நாட்டிலோ பிறந்த வேறு எந்த உயிரையும் கண்டதில்லை. தந்தையைத் தவிர மனிதர் ஒருவரையும் அவர் கண்டதில்லை. இந்தச் சொல்லே முழுக் கதைக்கும் வேர் — உலகை அறியாதவன் உலகால் எளிதாக அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான். இங்கே கள்ளமின்மையே பலவீனமாகிறது. ‘நித்யஸந்துஷ்ட:’ — ‘எப்போதும் மனநிறைவுடையவர்’ — என்ற சொல்லால், அவருடைய அறியாமை அவருக்குத் துன்பம் தருவதாக இல்லை என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்; மனநிறைவே அவருடைய கவசம்.

பின்னர் ஒருநாள் விபாண்டகரின் மகன் தற்செயலாக அந்த இடத்திற்கு வந்தார்; அங்கே அந்த அழகிய பெண்களைக் கண்டார். ‘யத்ருச்சயா’ — ‘தற்செயலாக’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது: அவர் அழைக்கப்படவும் இல்லை, கணிகையரால் தேடப்படவும் இல்லை; விதியின் வசத்தாலேயே சந்திப்பு நேர்ந்தது. விதவிதமான உடையணிந்த அந்தப் பெண்கள் இனிய குரலில் பாடிக்கொண்டே ரிஷிகுமாரனை அணுகி, அனைவரும் இவ்வாறு சொன்னார்கள் — ‘அந்தணரே, நீங்கள் யார், எவ்வாறு வாழ்கிறீர்கள்? நாங்கள் அறிய விரும்புகிறோம். ஆளரவமற்ற தொலைதூரக் காட்டில் நீங்கள் தனியாகத் திரிகிறீர்கள்; அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.’ இங்கே நிகழ்வு அமைதியானதே — வலிமையும் இல்லை, வெளிப்படையான கவர்ச்சியும் இல்லை; பாட்டும் கேள்வியுமே அவர்களின் கருவிகள். கேள்வியும் பண்பானதே — ‘அந்தணரே’ என்ற விளியுடன் தொடங்குகிறது.

அவர் முன்பு அத்தகைய வடிவைக் கண்டதில்லை; காட்டில் அந்தப் பெண்கள் அவருக்கு அழகிய வடிவினராகத் தோன்றினர். ‘ஹார்தாத்’ — அதாவது அன்பினால் — தன் தந்தையைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றியது. முனிகுமாரனின் முதல் எதிர்வினை காமம் அல்ல, நட்புணர்வே — இது கவியின் நுட்பமான பார்வை. அவர் கூறுகிறார் — ‘எங்கள் தந்தை விபாண்டகர்; நான் அவருடைய சொந்த மகன். ரிஷ்யசிருங்கன் என்பது என் பெயர்; என் செயல்களும் உலகில் புகழ் பெற்றவை. அழகிய தோற்றம் உடையவர்களே, இங்கே அருகிலேயே எங்கள் ஆசிரமம் இருக்கிறது; அங்கே உங்கள் அனைவருக்கும் முறைப்படி வழிபாடு செய்வேன்.’ முன்பின் அறியாதவர்களுக்கும் அவர் முதலில் விருந்தோம்பலையே வழங்குகிறார்; இதுவே ஆசிரமக் கல்வி.

ரிஷிகுமாரனின் சொல்லைக் கேட்டு அனைவருக்கும் அங்கே செல்லும் எண்ணம் உண்டாயிற்று; பின்னர் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் அந்த ஆசிரமத்தைக் காணச் சென்றனர். சென்ற அவர்களுக்கு ரிஷிகுமாரன் வழிபாடு செய்தார் — ‘இது அர்க்கியம், இது பாத்தியம், இவை எங்கள் கிழங்குகளும் கனிகளும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே. தம்மிடம் இருந்தவை அனைத்தையும் அவர் கொடுத்தார்; அர்க்கியமும் பாத்தியமும் — கை கழுவவும் கால் கழுவவும் தரப்படும் நீர் — விருந்தோம்பலின் முதல் அங்கங்கள் அல்லவா. அந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு அனைவரும் பதற்றமடைந்தனர்; ரிஷியான விபாண்டகருக்கு அஞ்சி விரைவில் புறப்பட எண்ணினர். அவர்களுடைய அவசரம் அச்சத்தில் வேரூன்றியது; பணி முடியவில்லை, ஆயினும் அங்கு தங்கியிருக்க முடியவில்லை. இங்கே கவி அவர்களுடைய மனித அச்சத்தையும் காட்டுகிறார்.

அவர்கள் சொன்னார்கள் — ‘அந்தணரே, எங்களிடமும் இந்தச் சிறந்த கனிகள் இருக்கின்றன; விப்ரரே, பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், உடனே உண்ணுங்கள்.’ பின்னர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் தழுவிக்கொண்டு, பலவகை மோதகங்களையும் நல்ல தின்பண்டங்களையும் அவருக்குக் கொடுத்தனர். அவற்றைச் சுவைத்த அந்த ஒளிமிக்கவர் ‘இவை கனிகள்’ என்றே எண்ணினார்; எப்போதும் காட்டில் வாழ்பவர்கள் அத்தகையவற்றை முன்பு சுவைத்ததே இல்லை. இனிப்புப் பண்டத்தைக் கனி என்று எண்ணும் முனிகுமாரன் — இந்த சர்க்கத்தின் ஒரு நெகிழ்ச்சியான சித்திரம். சுவையை அறியாதவனுக்குப் புதிய சுவையும் பழகிய பெயரோடுதான் வந்து சேர்கிறது; இதனால் அவருடைய கள்ளமின்மை மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

பின்னர் அந்தப் பெண்கள் அந்த அந்தணரிடம் விடைபெற்று, தங்களுக்கு ஒரு விரத அனுஷ்டானம் இருப்பதாகத் தெரிவித்து, அதையே சாக்காகக் கொண்டு சென்றுவிட்டனர் — அவருடைய தந்தைக்கு அஞ்சி. ‘விரத அனுஷ்டானம்’ என்பது முழுப்பொய் அல்ல, அரை உண்மை; அதனாலேயே கவி அதை ‘அபதேச:’ — ‘சாக்கு’ — என்கிறார். அனைவரும் சென்றதும் காஸ்யபரின் வழித்தோன்றலான அந்த அந்தணர் மனம் அமைதியிழந்தார்; துயரத்தால் அங்குமிங்கும் புரண்டு தவித்தார். முன்பு அறியாத ஒன்றின் பிரிவையும் அவர் அறிந்திருக்கவில்லை; இப்போது இரண்டையும் அவர் அறிகிறார். பின்னர் ‘அபரேத்யு:’ — அதாவது மறுநாள் — ஆற்றல் மிக்க, ஒளி பொருந்திய விபாண்டகரின் மகன் மீண்டும் மீண்டும் மனத்தால் நினைத்தவாறே அதே இடத்திற்கு வந்தார். ஒரே ஒரு நாள் போதுமானதாக இருந்தது.

மனத்திற்கு இனிய, நன்கு அணிசெய்துகொண்ட அந்த முதன்மைக் கணிகையரை முன்பு எங்கே கண்டாரோ அங்கேயே அவர் சென்றார். வந்துகொண்டிருந்த அந்த அந்தணரைக் கண்டவுடனேயே அவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர்; அருகில் சென்று அனைவரும் அவரிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள் — ‘இனியவரே, எங்கள் ஆசிரமத்திற்கு வாருங்கள். அங்கும் விதவிதமான கிழங்குகளும் கனிகளும் நிறைய இருக்கும்; அங்கே இந்த உபசார முறை சிறப்பாக நிச்சயம் நடைபெறும்.’ அவர்களுடைய சொல் சாமர்த்தியம் நிறைந்தது — அவருக்கு இனியதே அங்கே மிகுதியாக இருக்கும் என்று சொல்கிறார்கள்; ‘ஆசிரமம்’ என்ற சொல்லையும் அவர்களே பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரின் மனம் கவரும் சொல்லைக் கேட்டு அவர் செல்ல மனம் கொண்டார்; அந்தப் பெண்களும் அவ்வாறே அவரை அழைத்துச் சென்றனர். விருப்பமின்றி அல்ல, தம் விருப்பத்தாலேயே அவர் சென்றார்.

அந்த மகாத்மாவான அந்தணர் அங்கே அழைத்து வரப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோதே, தேவன் — அதாவது இந்திரன் — திடீரென்று மழை பொழிந்து உலகை மகிழ்வித்தான். முன்பு ஸனத்குமாரர் சொன்னது இங்கே எழுத்துக்கு எழுத்து பலித்தது; முனிவரின் காலடி பட்டதாலேயே மழையின்மை நீங்கியது. மழையைக் கொண்டே தவசி வந்துவிட்டார் என்று அந்த மன்னன் அறிந்தான். பின்னர் அவன் பணிவுடன் முனிவரை எதிர்கொண்டு சென்று, தலை தரையில் படும்படி — அதாவது சாஷ்டாங்கமாக — வணங்கினான். மனம் ஒருமித்து முறைப்படி அவருக்கு அர்க்கியம் கொடுத்தான்; அந்தணர்களில் சிறந்தவரிடம், ‘அந்தணருக்குச் சினம் உண்டாகாதிருக்கட்டும்’ என்று அருள் வேண்டினான். சூழ்ச்சியின் நினைவு மன்னனின் மனத்தில் இருக்கிறது; ஆகவே வரங்களில் அவன் மன்னிப்பையே முதலில் வேண்டுகிறான். இதனால் மன்னனின் அறநெறி காக்கப்படுகிறது.

பின்னர் அந்த மன்னன் ரிஷ்யசிருங்கரை அந்தப்புரத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று, முறைப்படி தன் மகள் சாந்தையை அவருக்கு மணம் செய்து கொடுத்து, அமைதியான மனத்துடன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். இங்கே சொல் விளையாட்டு அழகானது — மகள் ‘சாந்தை’, மன்னனின் மனமும் ‘சாந்தம்’; மகளின் பெயராலேயே தந்தையின் உள்ள அமைதி குறிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு பெரும் ஒளி படைத்த ரிஷ்யசிருங்கர் எல்லா விருப்பங்களாலும் நன்கு போற்றப்பட்டு, மனைவி சாந்தையுடன் அங்கே வாழ்ந்தார். காட்டில் கிழங்கும் கனியும் மட்டுமே கொண்டு மனநிறைவு கண்டவர் இப்போது எல்லா விருப்பங்களாலும் போற்றப்படுகிறார்; ஆயினும் ‘மஹாதேஜா:’ — ‘பெரும் ஒளி படைத்தவர்’ — என்ற அடைமொழி மறையவில்லை: இன்ப நுகர்வால் அவருடைய தவச் செல்வம் அழியவில்லை. இத்துடன் சுமந்திரனின் கதை நிறைவடைகிறது; இனி அவன் தசரதனுக்கு ஸனத்குமாரரின் சொல்லை நினைவூட்டுவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க