சர்க்கம்
ஸனத்குமாரரின் முன்னறிவிப்பு
சுமந்திரன் எடுத்துரைத்த ரிஷ்யசிருங்கரின் பழங்கதை
அசுவமேதத் தீர்மானத்தைக் கேட்ட தேரோட்டியான சுமந்திரன் மன்னனிடம் தனிமையில் இவ்வாறு கூறினான் — ‘மன்னா, ஒரு பழங்கதையைக் கேளுங்கள்; புராணத்தில் நானும் அதைக் கேட்டிருக்கிறேன். ரித்விக்குகள் சொன்ன வழி இதுவே; ஆயினும் இதிகாச வடிவில் ஒரு சிறப்பான செய்தியை நான் கேட்டிருக்கிறேன். முன்பு பகவான் ஸனத்குமாரர் ஒரு கதையைச் சொன்னார்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — இந்த சர்க்கத்தில் கதைக்குள் ஒரு கதை தொடங்குகிறது. சொல்பவன் சுமந்திரன், மூலத்தில் சொன்னவர் ஸனத்குமாரர்; கேட்பவன் தசரதன். ‘ரஹ:’ — ‘தனிமையில்’ — என்ற சொல்லையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: ஆலோசனை தனிமையிலேயே நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற முந்தைய சர்க்கத்தின் படிப்பினை இங்கே செயலால் காட்டப்படுகிறது.
அந்தக் கதை ரிஷிகளின் முன்னிலையில், உனக்கு மக்கள் பிறப்பதைக் குறித்தே சொல்லப்பட்டது. காஸ்யபருக்கு விபாண்டகர் என்ற முனிவர் மகன் இருக்கிறார்; அவருடைய மகன் ரிஷ்யசிருங்கர் என்று புகழ் பெறுவார். அவர் காட்டிலேயே எப்போதும் வளர்க்கப்பட்டு, எப்போதும் காட்டில் திரியும் முனிவராக இருப்பார். இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — ஸனத்குமாரர் அனைத்தையும் எதிர்காலத்திலேயே சொல்கிறார். இது வெறும் பழங்கதை அல்ல, முன்னறிவிப்பு; ஆகவே தசரதன் கேட்கும்போது ஆர்வம் பெருகுகிறது. மகனுக்காக வருந்துபவனுக்கு மகப்பேறு அடையும் வழி முன்பே ஒரு ரிஷியால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.
அந்தணர்களில் சிறந்த அவர், தந்தையைப் பின்பற்றி வாழ்ந்ததால் வேறு எதையும் அறியமாட்டார் — பெண்ணையும் அறியார், நகரத்தையும் அறியார், புலன் இன்பத்தையும் அறியார். அந்த மகாத்மாவின் பிரம்மசரியம் இரு வகையானதாக இருக்கும்; அது உலகங்களில் புகழ் பெற்றது, அந்தணர்களால் எப்போதும் போற்றிச் சொல்லப்படுவது. இவ்வாறு வாழ்ந்து வரும் அவருக்குக் காலம் கழியும். இங்கே கவி முனிவரின் தூய்மையைத் தவத்தால் வர்ணிக்கவில்லை, அறியாமையால் வர்ணிக்கிறார் — காணாத ஒன்றின் மீது பற்றே பிறப்பதில்லை. இதனால் பின்னர் வரும் கணிகையரின் ஆற்றலும், அவருடைய கள்ளமற்ற எளிமையும் — இரண்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றன.
அக்னியைப் பேணியும், புகழ்பெற்ற தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்தும் அவருடைய நாள்கள் கழியும். இதே காலத்தில் அங்க நாட்டில் ரோமபாதன் என்ற வீரமும் பெருவலிமையும் கொண்ட மன்னன் இருப்பான். அந்த மன்னனின் மீறலால் — அதாவது அறவரம்பை அவன் கடந்ததால் — மிகக் கொடிய பேரிடர் உண்டாகும். இங்கே ராமாயணத்தின் அடிப்படை நீதி மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — மன்னனின் குற்றம் அவனுடையது மட்டுமல்ல, அது மக்கள் அனைவரையும் தீண்டுகிறது. ஒருவனின் கவனக்குறைவால் நாடே துன்புறுகிறது; ஆகவே அரசறமே எல்லா அறங்களுக்கும் வேர்.
அந்தப் பேரிடர் மழையின்மை; அது மிகவும் கொடியதாகவும் எல்லா உலகினருக்கும் அச்சம் தருவதாகவும் இருக்கும். மழையின்மை ஏற்பட்டதும் துயரமுற்ற அந்த மன்னன், கேள்வியறிவால் சிறந்த அந்தணர்களை அழைத்து இவ்வாறு சொல்வான் — ‘நீங்கள் வேதம் கற்று அதன்படி செயல்படுபவர்கள், உலக நடைமுறையையும் அறிந்தவர்கள்.’ மழை இல்லாதபோது மன்னன் ஆயுதம் ஏந்துவதில்லை, மக்களைச் சபிப்பதும் இல்லை; மாறாக அறிஞர்களை அழைக்கிறான். சாஸ்திரம் அறிந்தவர்கள், உலக நடைமுறை அறிந்தவர்கள் என்று இரண்டு பண்புகள் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகின்றன — சாஸ்திரம் மட்டும் போதாது, உலக நடைமுறை பற்றிய அறிவும் தேவை.
‘என் பாவத்திற்குப் பரிகாரம் ஆகும்படியான நியமத்தை எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்’ என்று அவன் வேண்டுவான். இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட, வேதங்களைக் கரைகண்ட அந்தணர்களில் சிறந்த அவர்கள் அனைவரும் மன்னனுக்கு மறுமொழி கூறுவார்கள். இங்கே மன்னனின் பணிவைக் காண வேண்டும் — மழையின்மைக்கான காரணத்தை அவன் விதியின் மேல் சுமத்தவில்லை, தன் குற்றத்தின் மேலேயே சுமத்துகிறான். ‘என் பாவம்’ என்ற சொல்லே முதல் பரிகாரம்; தன்னைத் தானே கடிந்துகொள்வதாலேயே தூய்மையின் வாயில் திறக்கப்படுகிறது. அந்தணர்களும் சாபம் இடவில்லை, வழியையே சொல்கிறார்கள்.
அவர்களுடைய சொல் இது — ‘மன்னா, விபாண்டகரின் மகனான, வேதங்களைக் கரைகண்ட அந்தணரை எல்லா வழிகளிலும் முயன்று இங்கே அழைத்து வா; அழைத்து வந்து அவரை நன்கு போற்றி, மனம் ஒருமித்து, முறைப்படி சாந்தை என்ற உன் மகளை அவருக்கு மணம் செய்து கொடு.’ இரண்டு செயல்களே அறிவுறுத்தப்படுகின்றன — அழைத்து வருதலும் மணமும்; கொடிய நியமம் எதுவும் இல்லை.
அவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மன்னன் கவலையில் ஆழ்வான் — எந்த உபாயத்தால் அந்த ஆற்றல் மிக்க முனிவரை இங்கே அழைத்து வர முடியும் என்று. பின்னர் தன்னடக்கம் உடைய அந்த மன்னன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து முடிவு செய்து, புரோகிதரையும் அமைச்சர்களையும் உரிய மரியாதை செய்து அனுப்புவான். கவனிக்க வேண்டியது — தவசியை அழைத்து வர உபாயத்தையே சிந்திக்க வேண்டும், வலிமையை அல்ல. ஆற்றல் உடையவனாக இருந்தும் மன்னன் ரிஷியின் மீது ஆணை செலுத்துவதில்லை; அமைச்சர்களுடன் ஆராய்ந்த பின்னரே அடியெடுத்து வைக்கிறான். இதுவே தசரதனின் குலத்தின் நெறி.
அவர்களோ மன்னனின் சொல்லைக் கேட்டு மனம் கலங்கி முகம் கவிழ்வார்கள் — ‘ரிஷிக்கு அஞ்சுகிறோம், நாங்கள் செல்லமாட்டோம்’ என்று மன்னனிடம் பணிவுடன் வேண்டுவார்கள். பின்னர் சிந்தித்து அவனுக்குத் தக்க உபாயங்களைச் சொல்வார்கள் — ‘நாங்கள் அந்த அந்தணரை அழைத்து வருவோம், எந்தக் குற்றமும் நேராது.’ அவர்கள் தங்கள் அச்சத்தை மறைக்கவில்லை, வெளிப்படையாகவே தெரிவிக்கிறார்கள்; ஆயினும் அரசுப் பணியைக் கைவிடவில்லை. ‘க்ஷமான் உபாயான்’ — ‘தக்க உபாயங்கள்’ — என்ற இரு சொற்கள் இங்கு முக்கியமானவை: குற்றத்தை விளைவிக்கும் உபாயம் உபாயமே அல்ல.
‘இவ்வாறு அங்க நாட்டு மன்னனாலேயே கணிகையரைக் கொண்டு ரிஷியின் மகன் அழைத்து வரப்படுவார்; அவர் வந்ததும் தேவன் மழை பொழிவித்தான்; சாந்தையும் அவருக்கு மணம் செய்து கொடுக்கப்படுவாள். மருமகனான ரிஷ்யசிருங்கர் உனக்கு மக்களைப் பெற்றுத் தருவார். ஸனத்குமாரர் சொன்னதை எல்லாம் நான் எடுத்துரைத்துவிட்டேன்’ என்று சுமந்திரன் கதையை நிறைவு செய்கிறான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முன்னறிவிப்பிலும் ‘அவர்ஷயத்’ — ‘மழை பொழிவித்தான்’ — என்ற இறந்தகால வினை ஆளப்பட்டுள்ளது. ரிஷியின் பார்வையில் நிகழப்போவது ஏற்கனவே நிகழ்ந்ததாகவே தோன்றுகிறது; ஆகவே அங்கே காலவேறுபாடு மறைந்துவிடுகிறது.
இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தசரதன் சுமந்திரனிடம், ‘ரிஷ்யசிருங்கர் எவ்வாறு அழைத்து வரப்பட்டார், எந்த உபாயத்தால் என்பதைச் சொல்’ என்று மறுமொழி கூறினான். முன்னறிவிப்பு கேட்கப்பட்டது; இனி நிகழ்ந்த விவரம் கேட்கப்பட வேண்டும். இந்தக் கேள்வியாலேயே அடுத்த சர்க்கம் தொடங்குகிறது; சுமந்திரனின் கதை இங்கே முடியவில்லை, மேலும் விரிவை எதிர்நோக்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥