சர்க்கம்
அசுவமேத வேள்விக்கான தீர்மானம்
மக்கட்பேறு விரும்பிய தசரதனின் வேள்வி முடிவும், குருமாரும் அமைச்சர்களும் அதை ஏற்றலும்
இத்தகைய பெருமை வாய்ந்தவனும், அறம் அறிந்தவனும், மகாத்மாவுமான தசரதன் அப்படி இருந்தும் மகிழ்ச்சியுடன் இல்லை. மகனுக்காக அவன் எப்போதும் வருந்திக்கொண்டிருந்தான்; அவனுடைய குலத்தை வளர்க்கும் மகன் இல்லை. இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாவின் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் தோன்றியது — ‘மகனுக்காக நான் ஏன் அசுவமேதத்தால் வேள்வி செய்யக்கூடாது?’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முந்தைய சர்க்கத்தில் மன்னனின் செல்வம் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்டது: எட்டு அமைச்சர்கள், ரித்விக்குகள், இடையூறற்ற அரசு, இந்திரனுக்கு நிகரான ஆட்சி. இந்த சர்க்கத்திலோ அவனுக்கிருந்த ஒரே குறை சொல்லப்படுகிறது. எல்லாச் செல்வமும் இருக்கிறது, ஆயினும் குலம் தழைக்கச் செய்யும் மகன் இல்லை; அதனால் அந்த முழுச் செல்வமும் அவனுக்கு வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது. கவி முதலில் முழுமையைக் காட்டுகிறார், பின்னர் ஒரு வெற்றிடத்தை; அதனாலேயே முழுக் கதையும் நகரத் தொடங்குகிறது.
அறிவுடையவனும் அறம் சார்ந்த உள்ளம் கொண்டவனுமான அவன், மனம் பக்குவப்பட்ட அமைச்சர்கள் அனைவருடனும் கலந்து, ‘வேள்வி செய்ய வேண்டும்’ என்ற உறுதியான முடிவை எடுத்தான். பின்னர் பெரும் ஒளி படைத்த மன்னன் அமைச்சர்களில் சிறந்த சுமந்திரனிடம், ‘என் குருமார் அனைவரையும் புரோகிதர்களுடன் விரைவில் அழைத்து வா’ என்றான். விரைந்து செயல்படும் சுமந்திரன் உடனே சென்று வேதங்களைக் கரைகண்ட அவர்கள் அனைவரையும் அழைத்து வந்தான். சிந்திக்கத் தக்கது — மன்னன் முதலில் அமைச்சர்களுடன் ஆராய்கிறான், அதன் பின்னரே குருமாரை அழைக்கிறான். முடிவு முதலில், சடங்குமுறை பின்னர். ஏழாம் சர்க்கத்தில் ‘எட்டாவதாகப் பொருள் அறிந்த சுமந்திரன்’ என்று சொல்லப்பட்டவனே இங்கு முதன்முதலாகப் பணியில் அமர்த்தப்படுகிறான்; பின்னர் ராமாயணம் முழுவதும் அவனே மன்னனின் சொல்லைச் சுமந்து செல்பவனாகிறான்.
ஸுயஜ்ஞர், வாமதேவர், ஜாபாலி, காஸ்யபர், புரோகிதரான வசிஷ்டர், மற்றும் அந்தணர்களில் சிறந்த பிறர் — இவர்கள் அனைவரையும் சுமந்திரன் அழைத்து வந்தான். அறம் சார்ந்த உள்ளம் கொண்ட மன்னன் தசரதன் அவர்களைப் போற்றி வணங்கி, அறமும் பொருளும் நிறைந்த, மென்மையான, இனிய சொல்லைக் கூறினான். இங்கே ஏழாம் சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட அதே ரித்விக்குகளும் ஆலோசகர்களும் மீண்டும் காணப்படுகின்றனர்; அங்கு அவர்களின் நற்பண்புகள் எண்ணப்பட்டன, இங்கோ அவர்களின் பணி தொடங்குகிறது. நற்பண்பு வர்ணனை பயனற்றதல்ல — அங்கு வாக்களிக்கப்பட்டது இங்கு செயலில் காணப்படுகிறது. மேலும் வழிபாடு முதலில், வேண்டுகோள் பின்னர்; வேண்டுபவனாக இருந்தபோதும் மன்னன் மரியாதையைக் கைவிடவில்லை.
மன்னன் கூறினான் — ‘மகனுக்காக ஓயாமல் புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை. அதற்காக அசுவமேதத்தால் வேள்வி செய்வேன் என்பது என் எண்ணம். சாஸ்திரம் காட்டிய முறைப்படி வேள்வி செய்ய விரும்புகிறேன்; என் விருப்பத்தை நான் எவ்வாறு அடைவேன் என்பதைப் பற்றி நீங்கள் சிந்தித்துச் சொல்லுங்கள்.’ இரண்டு சொற்கள் நினைவில் கொள்ளத் தக்கவை — ‘லாலப்யமானஸ்ய’ என்ற மிகுதிப்பொருள் வினைவடிவம் புலம்பலின் தொடர்ச்சியைக் குறிக்கிறது; ஒருமுறை அல்ல, எப்போதும் அவன் புலம்புகிறான். ‘ஶாஸ்த்ரத்ருஷ்டேன’ — ‘சாஸ்திரம் காட்டிய’ — என்ற சொல் தன்னிச்சையான போக்கை மறுக்கிறது. வேள்வி விருப்பப்படி நடத்தப்படுவதில்லை, சாஸ்திரப்படியே நடத்தப்படுகிறது. மன்னனும் தன் அறிவையே சான்றாகக் கொள்வதில்லை; ‘இதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்’ என்று அவன் பொறுப்பை அறிஞர்களிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
அப்போது வசிஷ்டர் முதலான அந்தணர்கள் அனைவரும் ‘நன்று!’ என்று சொல்லி, மன்னனின் வாயிலிருந்து வெளிவந்த அந்தச் சொல்லைப் பாராட்டினர். பெருமகிழ்ச்சியடைந்த அவர்கள் தசரதனிடம் கூறினர் — ‘வேள்விக்கான பொருள்கள் சேகரிக்கப்படட்டும், குதிரை அவிழ்த்து விடப்படட்டும், சரயு நதியின் வடகரையில் வேள்விக்களம் அமைக்கப்படட்டும். மன்னா! நீ விரும்பிய மக்களை நிச்சயம் பெறுவாய்.’ வெறும் ஒப்புதல் மட்டுமல்ல, முழுச் செயல்திட்டமும் அவர்களால் அக்கணமே சொல்லப்பட்டது. இதுவே அவையின் இயல்பு — அறிஞர்கள் இருக்கும் இடத்தில் பாராட்டு வெறும் சொல்லாக நின்றுவிடுவதில்லை; அது செயலாக மாறுகிறது.
‘மகனுக்காக உனக்கு இந்த அறம் சார்ந்த எண்ணம் தோன்றியிருப்பதால், அது நிச்சயம் நிறைவேறும்’ — என்று அவர்கள் காரணத்தையும் சொன்னார்கள். அந்தணர்கள் சொன்ன இதைக் கேட்டு மன்னன் மகிழ்ந்தான். மகிழ்ச்சியால் கண்கள் கலங்க அவன் அமைச்சர்களிடம், ‘குருமாரின் சொற்படி வேள்விக்கான பொருள்கள் இங்கே எனக்காகச் சேகரிக்கப்படட்டும்’ என்றான். கவனிக்க வேண்டியது — பயன் செயலால் மட்டுமல்ல, உள்ளத் தீர்மானத்தின் தூய்மையாலும் விளைகிறது. எவனுடைய எண்ணம் அறவழிப்பட்டதோ அவனுடைய விருப்பம் நிறைவேறும் — இதுவே அந்தணர்களின் தீர்ப்பு. மேலும் ‘குருமாரின் சொற்படி’ என்ற சொல் மன்னன் தன் பெயரால் ஆணையிடவில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது; குருவின் சொல்லையே அவன் சான்றாகக் கொள்கிறான்.
‘திறமைசாலிகளின் காவலுடன், உபாத்தியாயருடன் குதிரை அவிழ்த்து விடப்படட்டும்; சரயுவின் வடகரையில் வேள்விக்களம் அமைக்கப்படட்டும்; கல்ப சூத்திரங்களின்படியும் விதிமுறைப்படியும் சாந்திச் சடங்குகள் பெருகட்டும். வேள்விகளில் சிறந்த இதில் கடுமையான பிழை நேராவிட்டால், இந்த வேள்வியை எந்த மன்னனும் அடைய முடியும். ஏனெனில் கற்றறிந்த பிரம்மராக்ஷசர்கள் ஓட்டையையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.’ அசுவமேதத்தின் அச்சம் பகைவர்களால் அல்ல, தன் கவனக்குறைவாலேயே. காவலனே குதிரையின் ஆதாரம்; ஓட்டையே இடையூறின் வாயில். இங்கும் கல்வியே அச்சத்திற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது — ‘கற்றறிந்த பிரம்மராக்ஷசர்கள்’; தூய்மையில்லாத அறிவு கேட்டிற்கே வழிவகுக்கிறது.
‘விதிமுறை தவறிய வேள்வியைச் செய்பவன் உடனே அழிந்துவிடுகிறான். ஆகவே என்னுடைய இந்த வேள்வி முறைப்படி நிறைவுபெறும் வகையில் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்; நீங்கள் அதற்கான வழிகளில் வல்லவர்கள்’ என்று மன்னன் கூறினான். அப்போது அவனால் போற்றப்பட்ட அமைச்சர்கள் அனைவரும் ‘அப்படியே’ என்றனர். நற்செயலும் முறையின்றிச் செய்யப்பட்டால் காப்பதில்லை, அழிக்கிறது — இந்த வேத போதனை இங்கே தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘ஸத்ய:’ — ‘உடனே’ — என்ற சொல் கூர்மையானது; பயன் பிற்காலத்தில் அல்ல, அக்கணமே விளைகிறது. ஆகவே பெரும் செயலைத் தொடங்குபவன் விதிமுறையில் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
மன்னர் மன்னனின் அந்தச் சொல்லை முன்போலவே கேட்டு அந்த அமைச்சர்கள் தங்கள் ஒப்புதலைத் தெரிவித்தனர். அறம் அறிந்த அந்தணர்களும் மன்னர்களில் சிறந்தவனை வாழ்த்தி, ஆசிகளால் மகிழ்வித்து, விடைபெற்றுக்கொண்டு, வந்தவாறே திரும்பிச் சென்றனர். அந்த அந்தணர்களை அனுப்பிவிட்டு மன்னன் அமைச்சர்களிடம், ‘ரித்விக்குகள் அறிவுறுத்தியபடி வேள்வி முறையாக நிறைவேற்றப்படட்டும்’ என்றான். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மன்னர்களில் புலி போன்ற அவன் அங்கிருந்த அமைச்சர்களையும் அனுப்பி வைத்தான். இரு தரப்பினரும் — செயலை வகுத்துரைக்கும் அந்தணர்களும் அதை நிறைவேற்றும் அமைச்சர்களும் — தத்தம் பணியை ஏற்றுக்கொண்டு புறப்படுகின்றனர்.
அவர்களை அனுப்பிவிட்டு, பேரறிவுடைய மன்னன் தன் மாளிகைக்குள் புகுந்தான். அங்கு சென்று அந்த மன்னன் தன் உள்ளத்திற்கு இனிய மனைவியரிடம், ‘தீட்சை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; மகனுக்காக நான் வேள்வி செய்யப்போகிறேன்’ என்றான். மிகவும் இனிய அந்தச் சொல்லால், ஒளிமிக்க அவர்களின் முகத்தாமரைகள் பனிக்காலம் முடிந்ததும் மலரும் தாமரைகளைப் போல் பொலிந்தன. உவமையும் அழகானது — பனிக்காலம் துயரம், அதன் முடிவு நம்பிக்கை. மகப்பேறின்மை குளிர் போன்றிருந்தது, வேள்வித் தீர்மானம் வசந்தம் போன்றது. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் மன்னனின் துயரம், முடிவில் அரசியரின் முகமலர்ச்சி; இதன் மூலமே கவலையின் காலம் கழிந்தது, நம்பிக்கையின் காலம் வந்தது என்று கவி குறிப்பிடுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥