சர்க்கம்
தசரதனின் அமைச்சர் செல்வம்
எட்டு அமைச்சர்களும் இரு புரோகிதர்களும் கொண்ட நற்பண்புகளின் வர்ணனை
இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த மகாத்மாவான தசரதனின் அமைச்சர்கள் நற்பண்புகள் நிறைந்தவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் ஆலோசனையின் உட்பொருளை அறிந்தவர்கள்; குறிப்பாலேயே பிறரின் உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்பவர்கள்; எப்போதும் மன்னனுக்கு இனியதிலும் நலம் பயப்பதிலும் ஈடுபட்டவர்கள். அந்த வீரனுக்குப் புகழ்பெற்ற எட்டு அமைச்சர்கள் இருந்தனர் — தூய்மையானவர்கள், அவன்பால் பற்றுடையவர்கள், அரசுப் பணிகளில் எப்போதும் முனைந்து நிற்பவர்கள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கவி முதலில் எண்ணிக்கையைச் சொல்லவில்லை, நற்பண்புகளையே சொல்கிறார்; ‘எட்டு’ என்ற கணக்கு பின்னரே வருகிறது. நற்பண்பே முதன்மை, எண்ணிக்கை இரண்டாம் பட்சமே.
அவர்களின் பெயர்கள் இவை — த்ருஷ்டி, ஜயந்தன், விஜயன், ஸுராஷ்டிரன், ராஷ்டிரவர்தனன், அகோபன், தர்மபாலன், எட்டாவதாகப் பொருள்நுட்பம் அறிந்த சுமந்திரன். பெயர்களே அவர்களின் இயல்பைக் குறிக்கின்றன — த்ருஷ்டி என்றால் மனஉறுதி, அகோபன் என்றால் சினமின்மை, தர்மபாலன் என்றால் அறத்தைக் காப்பவன், ராஷ்டிரவர்தனன் என்றால் நாட்டை வளர்ப்பவன். இவ்வாறு பெயர்ப் பட்டியலிலேயே அரசியல் நெறியின் அங்கங்கள் பொதிந்துள்ளன. கவி பெயர்களை எண்ணும்போதும் நற்பண்புகளையே குறிப்பிடுகிறார். சுமந்திரனுக்குரிய ‘அர்த்தவித்’ — ‘பொருள் அறிந்தவன்’ — என்ற அடைமொழியை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் கதையில் அவனே தேரோட்டியாக மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறான்.
மன்னனுக்கு விருப்பமான இரு ரித்விக்குகள் இருந்தனர் — ரிஷிகளில் சிறந்த வசிஷ்டரும் வாமதேவரும். அவர்களுடன் வேறு ஆலோசகர்களும் இருந்தனர் — ஸுயஜ்ஞர், ஜாபாலி, காஸ்யபர், கௌதமர், நீண்ட ஆயுள் கொண்ட மார்க்கண்டேயர், அந்தணரான காத்யாயனர். இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — தசரதனின் அவையில் செயல்திறன் மிக்க அமைச்சர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் ஆகிய இருவரும் சம இடம் பெறுகின்றனர். தண்டநீதியும் அறமும் இவ்விரு தரப்பினராலும் சேர்ந்தே காக்கப்படுகின்றன. இதனால் அரசு வலிமையால் மட்டுமல்ல, தவத்தாலும் தாங்கப்படுகிறது.
இந்தப் பிரம்மரிஷிகளுடன் மன்னனின் பரம்பரை ரித்விக்குகளும் எப்போதும் ஆலோசனையில் துணை நின்றனர். அவர்கள் கல்வியால் பணிவு பெற்றவர்கள், நாணம் உடையவர்கள், திறமைசாலிகள், புலன்களை அடக்கியவர்கள், செல்வச் சிறப்புடையவர்கள், மகாத்மாக்கள், படைக்கலம் அறிந்தவர்கள், உறுதியான வீரம் கொண்டவர்கள், புகழ் பெற்றவர்கள், பணிகளில் கருத்தூன்றியவர்கள், சொன்னபடியே செய்பவர்கள். ஒளியும் பொறுமையும் புகழும் பெற்றவர்கள்; புன்முறுவலுடனேயே பேசுபவர்கள். சினத்தாலோ, காமத்திற்காகவோ, பொருளுக்காகவோ அவர்கள் பொய்ச்சொல் பேசமாட்டார்கள். இங்கே சாரம் — கல்வியும் நாணமும் சேர்ந்தே இருக்கின்றன. நிறைய அறிந்தவன் நாணமும் உடையவனாகிறான்; பணிவில்லாத புலமை ஆலோசனைக்குப் பயன்படாது. ஒளியும் பொறுமையும் ஒருங்கே நிற்கின்றன — இதுவே அமைச்சனின் இலக்கணம்.
தம்மவரிடத்திலோ பிறரிடத்திலோ அவர்கள் அறியாதது எதுவுமில்லை — நடப்பது, நடந்தது, நடத்த விரும்பப்படுவது ஆகிய அனைத்தையும் ஒற்றர்கள் மூலம் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். நடைமுறை விவகாரங்களில் திறமையானவர்கள், நட்பில் சோதித்தறியப்பட்டவர்கள்; தக்க நேரம் வந்தால் தம் மக்களுக்கும் உரிய தண்டனை விதிப்பவர்கள். கருவூலத்தைச் சேர்ப்பதிலும் படையைத் திரட்டுவதிலும் ஈடுபட்டவர்கள்; ஆயினும் குற்றம் செய்யாதவன் தமக்குப் பகைவனே ஆயினும் அவனைத் துன்புறுத்தமாட்டார்கள். நீதியின் இந்த இரட்டைநிலையற்ற பார்வை நினைவில் கொள்ளத் தக்கது — மகனே ஆயினும் குற்றமிழைத்தால் தண்டனைக்குரியவன்; பகைவனே ஆயினும் குற்றமற்றவனாயின் தண்டனைக்குரியவன் அல்லன்.
அந்த வீரர்கள் தளராத ஊக்கம் உடையவர்கள்; அரசியல் சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள்; நாட்டில் வாழும் தூய மக்களை எப்போதும் காப்பவர்கள். அந்தணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் துன்புறுத்தாமலேயே அவர்கள் மன்னனின் கருவூலத்தை நிரப்பினர். ஒருவனின் வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் நன்கு ஆராய்ந்த பின்னரே அவர்கள் கடுமையான தண்டனை விதித்தனர். இங்கே அர்த்தசாஸ்திரத்தின் மையக்கருத்து குறிக்கப்படுகிறது — வரி வசூல் அறவழியிலேயே அமைய வேண்டும்; தண்டனையும் குற்றவாளியின் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அமைய வேண்டும். அனைவருக்கும் ஒரே தண்டனை அல்ல; கருவூலத்திற்காக மக்களை வருத்துவதும் அல்ல. கருவூலம் நாட்டின் வேர்; ஆயினும் அது அறத்தாலேயே நிரப்பப்பட வேண்டும்.
அவர்கள் அனைவரும் தூய்மையானவர்கள், ஒருமித்த கருத்துடையவர்கள், எதையும் நன்கு அறிந்தவர்கள். அறிவுடைய அவர்களின் ஆட்சியில் நகரிலோ நாட்டிலோ எங்குமே பொய் பேசும் மனிதன் இருக்கவில்லை. அங்கு தீயவன் எவனும் இல்லை; பிறன்மனை விழைபவனும் இல்லை. அந்த நாடு முழுவதும் அந்தச் சிறந்த நகரமும் அமைதியாகவே இருந்தன. சிந்திக்கத் தக்கது — அமைச்சர்களின் தூய்மை மக்களின் தூய்மையைப் பிறப்பிக்கிறது. மேலே எப்படியோ கீழேயும் அப்படியே; ஆள்பவர்களின் ஒழுக்கமே நாட்டின் ஒழுக்கமாகிறது.
அவர்கள் நல்ல ஆடையும் நல்ல தோற்றமும் உடையவர்கள், தூய விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள்; மன்னனின் நலனையே நோக்கமாகக் கொண்டவர்கள், நீதி என்னும் கண்ணால் எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவர்கள். தம் நற்பண்புகளால் ஆசிரியர்களின் அன்பைப் பெற்றவர்கள், வீரச்செயல்களால் புகழ் பெற்றவர்கள், அயல்நாடுகளிலும் அறியப்பட்டவர்கள், எல்லா விஷயங்களிலும் அறிவாலேயே முடிவெடுப்பவர்கள். ‘நயசக்ஷு’ — ‘நீதிக்கண்’ — என்ற சொல் அழகானது: நீதியே அவர்களின் கண்; ஊனக் கண்ணால் காணப்படாதது நீதிக் கண்ணால் காணப்படுகிறது. விழிப்புடன் இருத்தலே அமைச்சனின் முதல் விரதம்; அமைச்சன் உறங்கினால் நாடும் உறங்கியதே. அயல்நாடுகளிலும் அவர்களுக்கு இருந்த புகழ் — இதனால் தசரதனின் அரசின் பெருமை குறிக்கப்படுகிறது.
எப்பக்கத்திலும் அவர்கள் நற்பண்புடையவர்களாகவே இருந்தனர்; எங்கும் நற்பண்பு அற்றவர்களாக இல்லை. சமாதானம், போர் ஆகியவற்றின் உட்பொருளை அவர்கள் அறிந்தவர்கள்; இயல்பாகவே செல்வச் சிறப்பு உடையவர்கள். ஆலோசனையை மறைத்துக் காப்பதில் வல்லவர்கள், நுட்பமான சிந்தனைகளிலும் வல்லவர்கள், நீதிசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர்கள், எப்போதும் இனிமையாகப் பேசுபவர்கள். இங்கே இரண்டு பண்புகள் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகின்றன — ரகசியத்தைக் காத்தலும் மென்மையாகப் பேசுதலும். ஆலோசனையைக் காக்க இயலாதவனின் நுண்ணறிவும் வீணே. இனிமையாகப் பேசுதல் முகஸ்துதி அல்ல; உண்மையை இனிமையாக எடுத்துரைத்தலே.
இத்தகைய நற்பண்புகள் நிறைந்த அமைச்சர்களைப் பெற்ற, குற்றமற்ற மன்னன் தசரதன் பூமியை ஆண்டான். ஒற்றர்கள் மூலம் அனைத்தையும் கண்காணித்தும், அறத்தால் மக்களைக் காத்தும், குடிகளைப் பேணியும், அறமற்றதை விலக்கியும் அவன் நடந்து வந்தான். மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற, வள்ளலான, சொன்ன சொல் தவறாத அந்த மனிதருள் புலி போன்றவன் இந்தப் பூமியை ஆண்டான். இங்கே கவி பயனைக் காட்டுகிறார் — அமைச்சர்கள் எப்படியோ ஆட்சியும் அப்படியே. மன்னனின் நற்பண்புகள் அமைச்சர்களின் நற்பண்புகளின் பிரதிபலிப்பே.
தன்னைவிட மேலான அல்லது தனக்குச் சமமான பகைவன் எவனையும் அவன் காணவில்லை. அவனுக்கு நண்பர்கள் பலர் இருந்தனர்; சிற்றரசர்கள் அவன் முன் தலைவணங்கினர்; அவனுடைய வீரப் பெருமையால் முட்களைப் போன்ற இடையூறுகள் அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டன. விண்ணில் தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் எப்படியோ, அப்படியே அந்த மன்னன் உலகை ஆண்டான். உவமையும் நினைவில் கொள்ளத் தக்கது — விண்ணில் இந்திரன், மண்ணில் தசரதன். இதனால் அயோத்தியின் அரசு தேவலோகத்தின் பிரதிபிம்பமாகக் காட்டப்படுகிறது.
இறுதியில் கவி ஓர் உவமையுடன் சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கிறார். ஆலோசனையிலும் நலனிலும் கருத்தூன்றிய, பற்றுடைய, திறமையான, ஆற்றல் மிக்க அந்த அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மன்னன், ஒளிமிக்க கதிர்களுடன் உதித்த சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தான். சூரியன் தானே ஒளியுடையவன்; ஆயினும் கதிர்களாலேயே பொலிவு பெறுகிறான்; மன்னனும் தானே ஆற்றலுடையவன்; ஆயினும் அமைச்சர்களாலேயே ஒளிர்கிறான். இந்த சர்க்கத்தில் இது நிறுவப்படுகிறது — தசரதனின் அவை நல்ல ஆலோசகர்களைக் கொண்டிருந்தது. அதனால்தான் பின்னர் கைகேயியின் ஒரு சொல்லாலேயே அவன் தடுமாறுவது வாசகரை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இத்தனை நீதி அறிந்தவர்கள் உடனிருந்த இடத்திலும் பற்று ஆட்சியை வென்றுவிடுகிறது — இதுவே இந்த சர்க்கத்தின் தொலைநோக்குடைய படிப்பினை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥