॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 6

பால காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதனின் அறவழி ஆட்சி

அயோத்தியின் நகர மக்களும் நாட்டு மக்களும் கொண்ட நற்பண்புகளின் வர்ணனை

புகழ்பெற்ற அந்த அயோத்தி நகரில் தசரதன் என்னும் மன்னன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் வேதம் அறிந்தவன்; ‘ஸர்வஸங்கிரஹன்’ — அரசுக்குப் பயன்படும் எந்தப் பொருளையும் எந்த மனிதரையும் தன்னிடம் சேர்த்துக்கொள்பவன். தொலைநோக்கு உடையவன், பெரும் ஒளி படைத்தவன்; நகர மக்களும் நாட்டுப்புற மக்களும் அவனைத் தங்கள் அன்புக்குரியவனாகக் கருதினர். இக்ஷ்வாகு குலத்தில் அவன் அதிரதன், வேள்விகள் இயற்றுபவன், அறத்தில் ஊன்றியவன், புலன்களை வென்றவன். மகரிஷிக்கு நிகரான ராஜரிஷி என்று மூவுலகிலும் புகழ் பெற்றவன். வலிமை மிக்க அவன் பகைவர்களை அழித்தான், நண்பர்களைப் பெற்றான்; செல்வத்திலும் சேமிப்பிலும் இந்திரனுக்கும் குபேரனுக்கும் நிகரானவன். பெரும் ஒளி படைத்த மனு உலகைக் காத்து நின்றது போலவே தசரதனும் காத்தான். இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது: ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் கவி நகரத்தை மட்டுமே வர்ணித்தார்; இதிலோ அங்கு வாழும் மன்னனை வர்ணிக்கிறார். நகரத்தின் அழகு மன்னனின் அறத்திலிருந்தே பிறக்கிறது என்பது இந்த வரிசை முறையாலேயே குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘ஸர்வஸங்கிரஹ’ என்ற சொல் இரு வகையாக விளக்கப்படுகிறது — எல்லாப் பொருள்களையும் சேர்த்து வைப்பவன், எல்லா மக்களையும் தன்னவராக்கிக் கொள்பவன்; எப்படிப் பொருள் கொண்டாலும் மன்னனின் ஆற்றலே சுட்டப்படுகிறது.

சொன்ன சொல் தவறாத அந்த மன்னன் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்றையும் — ‘த்ரிவர்க்கம்’ — சமமாகக் கடைப்பிடித்து வந்தான். அவனால் காக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த நகரம், இந்திரனால் காக்கப்படும் அமராவதியைப் போல ஒளிர்ந்தது. இங்கு உவமை வெறும் அணி அல்ல; மன்னன் மூன்றையும் சமமாகப் பேணும் இடத்தில் நகரம் சொர்க்கத்திற்கு நிகராகிறது என்ற நியதியே கூறப்படுகிறது. அந்தச் சிறந்த நகரில் வாழ்ந்த மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியுடையவர்களாகவும், அறம் சார்ந்த உள்ளம் கொண்டவர்களாகவும், பல நூல்களைக் கேட்டறிந்தவர்களாகவும் இருந்தனர். தத்தம் செல்வத்தில் அவர்கள் நிறைவு கண்டனர்; பேராசையற்றவர்கள், உண்மை பேசுபவர்கள். இங்கே மனநிறைவே முதன்மையான செல்வம்; தன்னிடம் உள்ளதில் நிறைவு காண்பவனே பேராசையற்றவன். ‘தேன பாலிதா’ — ‘அவனால் காக்கப்பட்ட’ — என்ற மூன்றாம் வேற்றுமையைக் கவனிக்க வேண்டும்: நகரம் தானாக ஒளிர்வதில்லை; மன்னனால் காக்கப்படும்போதே ஒளிர்கிறது.

அந்தச் சிறந்த நகரில் குறைந்த சேமிப்புடைய குடும்பத்தலைவன் எவனும் இல்லை; தன் நோக்கம் நிறைவேறாதவனும் எவனும் இல்லை; பசுக்களாலும் குதிரைகளாலும் செல்வத்தாலும் தானியத்தாலும் அனைவரும் வளம் பெற்றிருந்தனர். காமவெறி கொண்டவன், கஞ்சன், கொடியவன் — இத்தகைய மனிதன் அங்கு எங்குமே இல்லை. கல்லாதவனையும் நாஸ்திகனையும் அயோத்தியில் காணக்கூட முடியாது. இங்கே கவியின் நடையைக் கவனிக்க வேண்டும் — அவர் நற்பண்புகளை எண்ணிச் சொல்வதில்லை; மாறாகக் குறைகள் இல்லாமையை வர்ணிக்கிறார். எதிர்மறைச் சொற்களின் இந்தத் தொடர் சர்க்கத்தின் நடுப்பகுதி முழுவதும் பரவியுள்ளது; இல்லாததைச் சொல்வதன் மூலம் இருப்பது மேலும் தெளிவாகிறது. ‘க்வசித்’ — ‘எங்குமே’ — என்ற சொல் இங்கும் பின்னரும் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; இடத்தாலும் காலத்தாலும் எந்த விதிவிலக்கும் இல்லை என்பது அதனால் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.

ஆண்களும் பெண்களும் அனைவரும் அறத்தை இயல்பாகக் கொண்டவர்களாகவும் நன்கு அடக்கமுடையவர்களாகவும் இருந்தனர்; தம் ஒழுக்கத்தாலும் நடத்தையாலும் மகிழ்ந்து, களங்கமற்ற மகரிஷிகளைப் போல் விளங்கினர். குண்டலம் இல்லாதவனோ, மகுடம் இல்லாதவனோ, மாலை அணியாதவனோ, குறைந்த இன்பம் நுகர்பவனோ எவனும் இல்லை. நீராடாதவனோ, சந்தனம் பூசாதவனோ, நறுமணம் இல்லாதவனோ எவனும் காணப்படவில்லை. தூய்மையற்ற உணவை எவரும் உண்பதில்லை; கொடை வழங்காதவர் எவரும் இல்லை; தோள்வளை, பொற்பதக்கம், கைவளை ஆகியவற்றால் அனைவரும் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தனர்; தன்னடக்கம் இல்லாதவனும் எவனும் இல்லை. இங்கே புற அழகும் அக அடக்கமும் சேர்ந்தே கணக்கிடப்படுகின்றன. இங்கு இன்ப நுகர்வு அறத்திற்கு முரணானது அல்ல; அடக்கமுடையவனின் இன்ப நுகர்வே வளத்தின் அடையாளம். ‘வித்யதே’, ‘த்ருஶ்யதே’ — ‘இருக்கிறது’, ‘காணப்படுகிறது’ — என்ற வினைச்சொற்கள் நிகழ்காலத்தில் ஆளப்பட்டுள்ளன; கடந்ததையும் கவி நிகழ்வது போலவே காண்கிறார்.

அயோத்தியில் வேள்வித்தீ வளர்க்காதவனோ, வேள்வி செய்யாதவனோ, இழிந்தவனோ, திருடனோ எவனும் இல்லை; ஒழுக்கம் தவறியவனோ, வர்ணக் கலப்பில் பிறந்தவனோ எவனும் இல்லை. அந்தணர்கள் எப்போதும் தம் கடமைகளில் ஈடுபட்டவர்களாகவும் புலன்களை வென்றவர்களாகவும் இருந்தனர்; கொடையிலும் கல்வியிலும் சிறந்த ஒழுக்கம் உடையவர்கள், கொடை பெறுவதிலோ அடக்கம் உடையவர்கள். இந்தக் கடைசிச் சொல் சிந்திக்கத் தக்கது — கொடை பெறுவது சாஸ்திரத்தால் அனுமதிக்கப்பட்டது என்றாலும், அதில் அடக்கமே அந்தணனுக்கு அழகு. பெற்றுக்கொள்ள முடிந்த இடத்திலும் பெற்றுக்கொள்ளாதவனே சிறந்தவன். இதனால் அயோத்தியில் வேள்வித் தீக்கள் எப்போதும் எரிந்துகொண்டிருந்தன என்பது தெரிகிறது; நகரத்தின் செல்வம் தவத்துடன் இணைந்தே இருக்கிறது, அது இல்லாமல் அல்ல.

அங்கு நாஸ்திகனோ, பொய் பேசுபவனோ, கல்வி கேள்வி குறைந்தவனோ எவனும் இல்லை; பொறாமை கொண்டவனோ, திறனற்றவனோ, கல்லாதவனோ இல்லை. வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களை அறியாதவன் என்று எவனும் இல்லை; விரதம் இல்லாதவனும், ஆயிரத்திற்குக் குறைவாகக் கொடுப்பவனும் இல்லை. எளியவனோ, கலங்கிய மனமுடையவனோ, துயருற்றவனோ எவனும் காணப்படவில்லை. செல்வம் இல்லாதவனோ, அழகு இல்லாதவனோ, மன்னன் மீது பற்று இல்லாதவனோ — ஆணோ பெண்ணோ — அயோத்தியில் காணவே முடியாது. இந்தப் பட்டியல் மிகைப்படுத்தல் போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் கவியின் கருத்து இதுவே — இதுவே அந்த எல்லைக்கோடு; இதன் மீறல் பின்னர் வனவாசத்தாலும் போராலும் அளக்கப்படும். மேலும் ‘ராஜன்யபக்திமான்’ — ‘மன்னனிடம் பற்றுடையவன்’ — என்ற சொல்லால் மன்னன்பால் கொண்ட விசுவாசமும் குடிமகனின் நற்பண்புகளில் ஒன்றாகக் கணக்கிடப்படுகிறது; கல்வி, அறம், செல்வம், விசுவாசம் ஆகியவை ஓரிடத்தில் இணைந்துள்ளன.

அந்தணர் முதல் சூத்திரர் வரையிலான நான்கு வர்ணங்களிலும் உள்ள மக்கள் அனைவரும் தேவர்களையும் விருந்தினர்களையும் போற்றுபவர்கள், நன்றி மறவாதவர்கள், வள்ளன்மை உடையவர்கள், வீரர்கள், பராக்கிரமம் நிறைந்தவர்கள். அனைவரும் நீண்ட ஆயுள் உடையவர்கள், அறத்தையும் வாய்மையையும் சார்ந்தவர்கள்; மக்களுடனும் பேரர்களுடனும் மனைவியருடனும் கூடி அந்தச் சிறந்த நகரில் வாழ்ந்தனர். க்ஷத்திரியம் அந்தணரை முகமாகக் கொண்டிருந்தது — க்ஷத்திரியர்கள் அந்தணர்களின் வழிகாட்டுதலை எதிர்நோக்கினர்; வைசியர்கள் க்ஷத்திரியரைப் பின்பற்றினர்; சூத்திரர்கள் தம் கடமையில் ஈடுபட்டு மற்ற மூன்று வர்ணத்தாருக்கும் பணிவிடை செய்தனர். ஒருவரை ஒருவர் அனுசரித்து நடப்பதே இங்கு சமூகத்தின் இழை. ‘ப்ரஹ்மமுகம்’ என்ற சொல் ஆழமானது — க்ஷத்திரியனின் முகம் அந்தணன்; அதாவது வலிமை அறிவால் வழிநடத்தப்படுகிறது. வலிமை அறிவைப் பின்பற்றும் இடத்திலேயே அரசு நிலைபெறுகிறது.

முன்பு அறிவிற் சிறந்த மனிதர்களின் தலைவனான மனுவால் அந்த நகரம் எப்படிக் காக்கப்பட்டதோ, அப்படியே இக்ஷ்வாகுக்களின் தலைவனான அவனால் அது நன்கு காக்கப்பட்டது. ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் ‘மனுவால் நிர்மாணிக்கப்பட்டது’ என்று சொல்லப்பட்டது; இங்கோ ‘மனுவைப் போலக் காக்கப்பட்டது’ என்று சொல்லப்படுகிறது. நிர்மாணித்தலும் காத்தலும் — இவ்விரண்டின் இணைப்பே அரசறம். மேலும் அந்த நகரம் தீக்கு நிகரான வீரர்களின் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது — அவர்கள் திறமைசாலிகள், அவமதிப்பைப் பொறுக்காதவர்கள், படைக்கலக் கல்வியில் தேர்ந்தவர்கள்; சிங்கங்கள் வாழும் குகையைப் போல அந்நகரம் அவர்களால் விளங்கியது. இங்கு ‘அமர்ஷிண:’ — ‘அவமதிப்பைப் பொறாதவர்கள்’ — என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது: அவமதிப்பைச் சகிக்காதவனே போர்வீரன்; அமைதியான நகரிலும் வீரம் உறங்கிக் கிடக்கிறது.

காம்போஜ நாட்டிலும் பாஹ்லீக நாட்டிலும் பிறந்த உயர்ந்த குதிரைகளாலும், வனாயு நாட்டிலும் நதிக்கரைப் பகுதிகளிலும் பிறந்தவற்றாலும் — இந்திரனின் குதிரைகளுக்கு நிகரானவற்றால் — அந்த நகரம் நிறைந்திருந்தது. விந்திய மலையிலும் இமயமலையிலும் பிறந்த, மதம் கொண்ட, மிகுந்த வலிமையுடைய, மலைபோன்ற யானைகளாலும் அது நிறைந்திருந்தது. ஐராவதக் குலத்திலும் மகாபத்மக் குலத்திலும் பிறந்தவையும், அஞ்ஜனம், வாமனம் ஆகிய திக்கஜங்களிலிருந்து தோன்றியவையுமான யானைகளும் அங்கு இருந்தன. திசை யானைகளின் மரபுகள் இங்கு நினைவுகூரப்படுகின்றன; நகரத்தின் வலிமை திசைகளின் வலிமைக்கு நிகரானது என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. குதிரைகளுக்கும் யானைகளுக்கும் நாடுகளின் வேறுபாட்டின்படிப் பெயர்கள் எண்ணப்படுகின்றன; இதனால் அயோத்திக்குத் தொலைதூர நாடுகளுடன் இருந்த தொடர்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பத்திரம், மந்திரம், மிருகம் ஆகிய இனங்களாலும், அவ்வாறே பத்திர-மந்திர-மிருகம், பத்திர-மந்திரம், பத்திர-மிருகம், மிருக-மந்திரம் ஆகிய கலப்பினங்களாலும் — யானைகளின் தூய, கலப்பு இனங்கள் அனைத்தாலும் — அந்த நகரம் நிறைந்திருந்தது. எப்போதும் மதம் கொண்ட, மலைக்கு நிகரான யானைகளால் எப்போதும் நிறைந்த அந்த நகரம், இரண்டு யோஜனைக்கும் மேல் பரந்து, தன் உண்மைப் பெயரால் ஒளிர்ந்தது — ‘அயோத்தி’ என்ற அதன் பெயர் பொருத்தமானதே; ஏனெனில் எவராலும் அதை எதிர்த்துப் போரிட முடியாது. அதில் வாழ்ந்தபடி தசரதன் உலகைக் காத்து வந்தான். இந்த சுலோகங்களில் கவி சொல் விளையாட்டு நிகழ்த்துகிறார் — பத்திர, மந்திர, மிருக என்ற மூன்று சொற்களும் மீண்டும் மீண்டும் இடம் மாற்றி அமைக்கப்படுகின்றன; கேட்கும்போதே யானைக் கூட்டத்தின் ஆழ்ந்த முழக்கம் போல ஒலிக்கிறது.

பெரும் ஒளி படைத்த மாமன்னன் தசரதன் அந்த நகரத்தை ஆண்டான்; பகைவர்களை அடக்கிய அவன், விண்மீன்களைச் சந்திரன் ஆள்வது போல அதை ஆட்சி செய்தான். உறுதியான தோரணங்களும் தாழ்ப்பாள்களும் கொண்ட, விதவிதமான மாளிகைகளால் அழகுற்ற, மங்கலமான, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் நிறைந்த, உண்மைப் பெயர் கொண்ட அயோத்தியை இந்திரனுக்கு நிகரான அந்த மன்னன் காத்து வந்தான். இவ்வாறு ஆறாம் சர்க்கம் அமைதியான அறவழி அரசின் சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறது. இந்த சர்க்கத்தில் எந்த நிகழ்வும் இல்லை, உரையாடலும் இல்லை; நிலைமையின் வர்ணனை மட்டுமே. ஆனால் இந்த நிலைமையே அளவுகோல் — இதைக் கொண்டே பின்னர் கைகேயியின் சொல்லும், ராமனின் வனவாசமும், ராவணனுடனான போரும் அளக்கப்படுகின்றன. இழக்கப்படுவதை முன்னதாகவே காட்டுவதற்காகவே இந்த சர்க்கம். முதல் சர்க்கத்தில் ராமனின் நற்பண்புகள் எண்ணப்பட்டன, இதிலோ நகரத்தினுடையவை; இரண்டிலும் கவி முழுமையின் சித்திரத்தை வரைகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க