சர்க்கம்
அயோத்தி வருணனை
இக்ஷ்வாகு குலம், கோசல நாடு, மனு அமைத்த நகரம்
இங்கே கதை தொடங்குகிறது. முற்காலத்தில் இந்தப் பூமி முழுவதும் எந்த அரசர்களுக்கு உரியதாக இருந்ததோ, அவர்கள் இக்ஷ்வாகு குலத்தவர். பிரஜாபதியிலிருந்து தொடங்கி அக்குலத்தில் தோன்றிய அரசர்கள் அனைவரும் வெற்றி மிக்கவர்களாக விளங்கினர். அவர்களுள் சகரன் என்னும் அரசன் ஒருவன் இருந்தான்; அவனால் கடல் தோண்டப்பட்டது; ஆகவே அந்த நீர்நிலை இன்றும் “சாகரம்” என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது. அவன் பயணம் செய்யும்போது அறுபதாயிரம் மைந்தர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து சென்றனர். மகாத்மாக்களான அந்த அரசர்களின் குலத்திலேயே, உலகில் “ராமாயணம்” என்று கேள்விப்பட்ட இந்தப் பெரிய வரலாறு தோன்றியது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: கவி முதலில் ராமனை வருணிக்கவில்லை; அவனுடைய குலத்தையே வருணிக்கிறார். மனிதன் குலத்திலிருந்து தோன்றுகிறான்; கதை நாட்டிலிருந்து தோன்றுகிறது — இதுவே ஆதிகாவியத்தின் பார்வை. மேலும் “ஶ்ருதம்” (கேள்விப்பட்டது) என்ற சொல்லால், இந்த வரலாறு கவியின் கற்பனையன்று, மரபுவழி வந்ததே என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.
குசலவர் கூறுகின்றனர்: “அந்த இந்த வரலாற்றை நாங்கள் இருவரும் தொடக்கத்திலிருந்து முழுமையாக எதையும் விடாமல் எடுத்துரைப்போம். இது அறம், இன்பம், பொருள் ஆகியவற்றோடு கூடியது; ஆகவே பொறாமையை விட்டு இதைக் கேட்க வேண்டும்.” “வர்தயிஷ்யாவ:” (நாங்கள் இருவரும் எடுத்துரைப்போம்) என்பது இருமை எண் — பாடுவோர் இருவர்; கதையோ ஒன்று. “அனஸூயதா” (பொறாமையின்றி) என்ற சொல்லால் கேட்பவனின் கடமையும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது — குற்றம் காணும் பார்வையை விட்டுக் கேட்க வேண்டும். இவ்வாறு இந்தச் சுலோகத்தால் கதையின் நுழைவாயில் நிறைவு செய்யப்படுகிறது; இனி நாட்டின் வருணனை தொடங்குகிறது.
கோசலம் என்னும் பெரிய நாடு ஒன்று உள்ளது. அது மகிழ்ச்சி நிறைந்தது, செழிப்பானது, சரயு நதிக்கரையில் அமைந்தது, மிகுந்த செல்வமும் தானியமும் உடையது. அங்கே உலகப் புகழ்பெற்ற அயோத்தி என்னும் நகரம் இருந்தது. அந்நகரை மனிதர்களின் தலைவனான மனுவே அமைத்தார். இங்கே மூன்று விஷயங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன — நதியின் நீர், உணவு வளம், முதல் மனிதனால் நிறுவப்பட்ட அடித்தளம். நகரம் தற்செயலாக உண்டானதன்று; அறத்தின் முதல் வகுப்பாளரான மனுவாலேயே அது அமைக்கப்பட்டது. “அயோத்தி” என்ற பெயரும் பொருளுடையது — எவராலும் போரிட்டு வெல்ல இயலாதது “அயோத்யா”. அதன் பெயரிலேயே அதன் எதிர்காலம் அடங்கியுள்ளது.
செல்வச் சிறப்புமிக்க அந்தப் பெருநகரம் பன்னிரண்டு யோஜனை நீளமும் மூன்று யோஜனை அகலமும் கொண்டது. அதன் பெருவீதிகள் நன்கு பகுக்கப்பட்டிருந்தன. நன்கு பகுக்கப்பட்ட பெரிய ராஜவீதியால் அது ஒளிர்ந்தது. அவ்வீதியில் உதிர்ந்த மலர்கள் தூவப்பட்டிருந்தன; நாள்தோறும் நீர் தெளிக்கப்பட்டது. வீதிக்குச் செய்யப்படும் இந்த நாள்தோறுமான பராமரிப்பு நகரத்தின் ஒழுங்கைக் குறிக்கிறது. ராஜவீதி நாள்தோறும் தூய்மை செய்யப்பட்டு நீர் தெளிக்கப்படும் இடத்தில் அரசன் விழிப்புடன் இருக்கிறான் என்று அறிய வேண்டும். கவி முதலில் அளவைக் கூறுகிறார், பின்னர் வீதியை — வருணனை புறத்திலிருந்து உள்ளே நுழைகிறது.
அந்நகரில், பெரிய நாட்டை வளர்ப்பவனான மன்னர் தசரதன், விண்ணுலகில் தேவர் தலைவனான இந்திரன் அமராவதியில் மக்களை வாழச் செய்வதுபோல, மக்களைக் குடியமர்த்தினார். “ஆவாஸயாமாஸ” (வாழச் செய்தார்) என்பது பிறவினைச் சொல்; அதாவது அவர் தாம் மட்டும் வாழவில்லை, மக்களை வாழச் செய்கிறார். அரசனின் கடமை இதுவே. அந்நகரம் கதவுகளும் தோரண வாயில்களும் உடையது; அதனுள் கடைவீதிகள் தனித்தனியாக நன்கு பகுக்கப்பட்டிருந்தன. எல்லாப் பொறிகளும் ஆயுதங்களும் அங்கே இருந்தன; எல்லாக் கைவினைஞர்களும் அங்கே வாழ்ந்தனர். கோட்டைக் காவல், வாணிபம், கைவினை — இம்மூன்றும் ஒரே சுலோகத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
அந்நகரம் சூதர்களாலும் மாகதர்களாலும் நெருக்கமாக நிறைந்திருந்தது; செல்வச் சிறப்பும் ஒப்பற்ற ஒளியும் உடையதாக இருந்தது. சூதர்கள் புகழ்ப்பாடல்களைப் பாடுகின்றனர்; மாகதர்கள் குல வரலாற்றை எடுத்துரைக்கின்றனர்; இவ்வாறு நகரில் நினைவு உயிர்வாழ்கிறது. அங்கே கொடிகள் பறக்கும் உயர்ந்த மாடங்கள் ஒளிர்கின்றன; நூற்றுக்கணக்கான சதக்னிகள் அங்கே நிறைந்துள்ளன. சதக்னி என்பது மதில்மேல் வைக்கப்படும் பேராயுதம்; ஒரே முறையில் நூறு வீரர்களைக் கொல்லும் ஆற்றல் உடையது. பெண்களின் நாடகக் குழுக்கள் எங்கும் அந்நகரில் இருந்தன. சோலைகளும் மாந்தோப்புகளும் கொண்ட அந்தப் பெருநகரம், சால மரங்களை அரைஞாண்போல் சுற்றிலும் கொண்டிருந்தது. போருக்கான ஆயத்தமும், நாடகக் கலையும், காடும் — ஒரே இடத்தில்.
அதன் அகழி ஆழமானது, கடக்க அரியது; பிற பகைவர்களால் அந்நகரை அணுகவும் இயலாது. குதிரைகள், யானைகள், பசுக்கள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள் ஆகியவற்றால் அது நிறைந்திருந்தது. கப்பம் செலுத்தும் சிற்றரசர் கூட்டங்களால் அது சூழப்பட்டிருந்தது; பல்வேறு நாடுகளில் வாழும் வணிகர்களும் அதற்கு அழகு சேர்த்தனர். இங்கே அரசியலும் காணப்படுகிறது — சிற்றரசர்கள் மனநிறைவுடன் உள்ளனர்; வணிகர்கள் தொலைவிலிருந்து வந்துள்ளனர். இதுவே நிலையான அரசின் அடையாளம்; மதிலோ அகழியோ மட்டும் அன்று. குதிரைகளும் யானைகளும் போருக்கான விலங்குகள்; பசுக்கள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள் சுமை சுமப்பவை — இரண்டு வகையும் கணக்கில் கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
ரத்தினங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட மாளிகைகள் மலைகள்போல அந்நகருக்கு அழகு சேர்க்கின்றன. உச்சி மாடங்களால் (கூடாகாரங்கள்) நிறைந்த அது இந்திரனின் அமராவதிபோலத் தோன்றுகிறது. அது வியத்தகு தோற்றம் உடையது, “அஷ்டாபத” வடிவில் அமைந்தது, சிறந்த பெண்கள் கூட்டத்தால் நிறைந்தது, எல்லா ரத்தினங்களும் பரவியது, விமானம் போன்ற மாளிகைகளால் ஒளிர்வது. “அஷ்டாபதாகாரா” என்ற சொல், சூதாட்டப் பலகைபோலச் சமச்சதுரக் கட்டங்களாகப் பகுக்கப்பட்ட வீதியமைப்பைக் குறிக்கிறது. நகரம் ஒழுங்கற்றதன்று; கணிதத்தால் திட்டமிட்டதுபோல அமைக்கப்பட்டது. இங்கே இருமுறை அமராவதியோடு ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது — பூமியிலுள்ள நகரம் சுவர்க்கத்தின் பிரதிபிம்பம்.
வீடுகளால் அது நெருக்கமாக நிறைந்திருந்தது; இடைவெளி இல்லாதது; சமதளமான நிலத்தில் அமைந்தது. சம்பா அரிசியால் நிறைந்தது; அதன் நீர் கரும்புச்சாறுபோல இனியது. பேரிகைகள், மிருதங்கங்கள், வீணைகள், பணவங்கள் ஆகியவற்றின் ஒலியால் அது பெரிதும் முழங்கிக்கொண்டிருந்தது; பூமியில் அதற்கு இணையான நகரம் இல்லை. தவத்தால் பெறப்பட்ட சித்தர்களின் விண்ணக விமானம்போல அது ஒளிர்ந்தது; அதன் இல்லங்கள் நன்கு அமைக்கப்பட்டிருந்தன; சிறந்த மனிதர்கள் அதில் நிறைந்திருந்தனர். உணவு, நீர், இசை, மக்கள் — இவற்றால் நகரத்தின் நிறைவு கூறப்படுகிறது. உவமையையும் கவனிக்க வேண்டும் — பூமியில் இருந்தாலும் அது தெய்வீகமானது; சித்தர்களின் விமானம் தவத்தால் பெறப்படுகிறது; அயோத்தியோ அறத்தால்.
அங்கிருந்த வில்லாளிகள், தனித்திருப்பவனையும், கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்தவனையும், பின்துணை யாருமற்றவனையும், உதவியற்றவனையும், ஒலியைக் கொண்டே இலக்காக்கக்கூடியவனாக மறைந்திருப்பவனையும், ஓடிக்கொண்டிருப்பவனையும் அம்புகளால் தாக்குவதில்லை. அவர்கள் கைவேகம் உடையவர்கள், கலையில் தேர்ந்தவர்கள். காட்டில் மதங்கொண்டு முழங்கும் சிங்கங்களையும் புலிகளையும் காட்டுப்பன்றிகளையும் கூர்மையான ஆயுதங்களாலும் தோள்வலிமையாலும் கொல்லும் ஆற்றல் உடையவர்கள். அத்தகைய ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்களால் அந்நகரம் நிறைந்திருந்தது; அவர்களை அப்போது மன்னர் தசரதன் அங்கே குடியமர்த்தியிருந்தார். இங்கே போர் அறம் தெளிவாகிறது — ஆற்றல் இருந்தபோதும் அது நெறியால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. உதவியற்றவனைக் கொல்லலாகாது என்ற இந்த வரம்பே வீரனின் அணிகலன். அவர்கள் எதைச் செய்வதில்லை என்பதைக் கொண்டே அவர்களுடைய வருணனை தொடங்குகிறது — இது கவியின் திறமை.
இறுதியில் கவி அந்தணர்களை வருணிக்கிறார். வேள்வித் தீயைப் பேணுபவர்களும், குணம் நிறைந்தவர்களும், வேதங்களிலும் ஆறு வேதாங்கங்களிலும் கரைகண்டவர்களுமான சிறந்த அந்தணர்களால் அந்நகரம் சூழப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கொடையளிப்பவர்கள், வாய்மையில் ஈடுபட்டவர்கள், மகாத்மாக்கள், மகரிஷிகளுக்கு நிகரானவர்கள், முழுமையான ரிஷிகளே. இந்தச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் இயற்றப்பட்டுள்ளது; யாப்பு மாறுவதால் சர்க்கத்தின் நிறைவு குறிக்கப்படுகிறது. எல்லாவற்றுக்கும் இறுதியில் அந்தணர்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர் — மதிலும் செல்வமும் படையும் புறத்தேயுள்ள காவல்கள்; நகரத்தின் உண்மையான காவல் தவமே என்பது கவியின் கருத்து. இவ்வாறு இங்கே முன்மாதிரியான நகரம் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது; இந்நகரைத் துறந்து செல்வதே பின்னர் முழுக் காவியத்தின் துயரத்துக்கும் வேராகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥