॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 4

பால காண்டம்

சர்க்கம்

குசலவர் வரலாறு

காவியம் நிறைவுறல்; குசலவருக்குக் கற்பித்தலும் அவர்களின் பாடலும்

ராமன் வனவாசத்தை முடித்து மீண்டும் அரசைப் பெற்றான். அதன்பின் பகவான் வால்மீகி முனிவர் அவனுடைய முழு வரலாற்றையும் காவிய வடிவில் இயற்றினார். அந்தக் காவியம் வியத்தகு சொற்களும் ஆழ்ந்த பொருளும் உடையது — சொற்கள் அழகியவை, பொருள் ஆழமானது. இங்கே “ப்ராப்தராஜ்யஸ்ய” (அரசைப் பெற்றவனுடைய) என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது; கதை முழுமை பெற்ற பின்னரே எழுதப்படுகிறது. பின்னர் கவி தம் காவியத்தின் அளவைத் தாமே கணக்கிடுகிறார் — இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள், ஐந்நூறு சர்க்கங்கள், ஆறு காண்டங்கள், மேலும் உத்தர காண்டம். இந்தக் கணக்கு இந்நூல் தனக்குத் தானே அளிக்கும் சான்று. தன் அளவைத் தானே கூறும் நூல் தன் எல்லையை அறிந்திருக்கிறது. மேலும் இங்கே “உவாச” (சொன்னார்) என்ற வினைச்சொல் அன்றி “சகார” (இயற்றினார், செய்தார்) என்ற வினைச்சொல் ஆளப்பட்டுள்ளது; காவியம் ஒரு செயல், வெறும் பேச்சு அன்று. உத்தர காண்டத்தைப் பற்றிய குறிப்பும் இங்கேதான் முதன்முறையாகத் தெளிவாக வருகிறது.

எதிர்கால நிகழ்வுகளோடும் உத்தர காண்டத்தோடும் கூடிய அந்தக் காவியத்தை இயற்றியபின், பேரறிவாளரான அந்தப் பெருமான் சிந்தித்தார்: “கோ ந்வேதத் ப்ரயுஞ்ஜீயாத்?” — “இதை யார் நிகழ்த்துவார்?” அதாவது, இதைப் பாடி உலகில் யார் பரப்புவார்? காவியம் நிறைவுற்றது; ஆனால் பாடுபவர் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறு பக்குவமடைந்த உள்ளம் கொண்ட மகரிஷி சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில், முனிவர் கோலம் பூண்ட குசலவர் இருவரும் அவருடைய திருவடிகளைப் பற்றினர். இங்கே ஓர் அழகு காணப்படுகிறது — கவலை எழுந்த அக்கணமே விடையும் வந்து நின்றது. பக்குவப்பட்ட உள்ளம் உடையவரின் சங்கல்பம் தானாகவே பலிக்கிறது. திருவடிகளைப் பற்றுதலே சீடத்தன்மையின் முதல் அடையாளம். இங்கே இன்னொரு நுட்பமும் உண்டு — “இதை யார் கேட்பார்?” என்று கவி கேட்கவில்லை; “இதை யார் நிகழ்த்துவார்?” என்றே கேட்கிறார். கேட்போர் எளிதில் கிடைப்பர்; தகுதியான உரைஞரோ அரியவர். நிகழ்த்துதலே காவியத்தின் உயிர்.

அந்தக் குசலவர் இருவரும் அறம் அறிந்தவர்கள், அரசகுமாரர்கள், புகழ்மிக்கவர்கள், உடன்பிறந்தவர்கள், இனிய குரல்வளம் உடையவர்கள்; அவர்கள் ஆசிரமத்திலேயே வசித்துவந்தனர். அவ்விருவரும் கூர்த்த அறிவுடையவர்களாகவும் வேதங்களில் நன்கு தேர்ந்தவர்களாகவும் இருப்பதைக் கண்டு, வேதத்தை விரித்து உறுதிப்படுத்தும் பொருட்டு (வேதோபப்ரும்ஹணம்) முனிவர் அவர்களுக்குக் காவியத்தைக் கற்பித்தார். “வேதோபப்ரும்ஹணம்” என்ற சொல் மிக முக்கியமானது — காவியம் வேதத்துக்கு முரணானதன்று; அதன் விரிவே. வேதத்தில் சுருக்கமாக உள்ளது இங்கே விரிவாக உள்ளது. அந்தக் காவியத்தின் மூன்று பெயர்கள் இங்கே கூறப்படுகின்றன — “ராமாயணம்”, “சீதையின் வரலாறு” (ஸீதாயாஶ்சரிதம்), “பௌலஸ்த்ய வதம்” (புலஸ்தியர் வழித்தோன்றலான ராவணனின் வதம்). மூன்று பெயர்களால் மூன்று நோக்குகள் குறிக்கப்படுகின்றன; ஒரே கதை நாயகன், நாயகி, எதிர்நாயகன் ஆகியோரின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் “சரிதவ்ரத:” (விரதத்தைக் கடைப்பிடித்தவர்) என்ற அடைமொழியால், கவி விரதம் அனுஷ்டித்தவாறே இந்தக் காவியத்தை இயற்றினார் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது; தவத்தால் இயற்றப்பட்டது முதலில் தவசிகளுக்கே அளிக்கப்படுகிறது.

அந்தக் காவியம் படிப்பதற்கும் பாடுவதற்கும் இனிமையானது — ஓதவும் இசைக்கவும் ஏற்றது. அது மூன்று “ப்ரமாணங்கள்” அதாவது துரிதம், மத்யமம், விலம்பிதம் என்னும் மூன்று காலங்கள் (வேகம், நடுத்தரம், தாமதம்) பொருந்தியது; ஏழு “ஜாதிகள்” உடையது; வீணையின் லயத்தோடு இசைந்தது — வீணையின் லயத்துடன் பாடத்தக்கது. சிருங்காரம், கருணம், ஹாஸ்யம், ரௌத்திரம், பயானகம், வீரம் முதலிய ரசங்களால் அது நிறைந்துள்ளது. இவ்வாறு அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரும் இக்காவியத்தைப் பாடினர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ஆதிகாவியம் படிக்க மட்டுமன்று, பாடவும் உரியது. சோகத்திலிருந்து பிறந்த சுலோகம் இறுதியில் இசை வடிவில் உலகை அடைகிறது. மேலும் இங்கே இசை நூலின் கலைச்சொற்கள் — ப்ரமாணம், ஜாதி, லயம், தந்த்ரீ (வீணை நரம்பு) — ஆளப்பட்டுள்ளன. இதனால் கவியின் காலத்திலேயே காந்தர்வ சாஸ்திரம் (இசைக்கலை) நன்கு ஒழுங்குபட்டிருந்தது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரும் இசைக்கலையின் உண்மையை அறிந்தவர்கள், ஸ்தானம் மூர்ச்சனை ஆகியவற்றில் தேர்ந்தவர்கள், இனிய குரல்வளம் உடையவர்கள், உருவெடுத்து வந்த கந்தர்வர்களைப் போன்றவர்கள். அழகும் நல்லிலக்கணங்களும் நிறைந்தவர்கள், இனிய குரலில் பேசுபவர்கள். மூல உருவிலிருந்து எழுந்த பிரதிபிம்பங்கள்போல, ராமனின் உடலிலிருந்து பிறந்த இன்னும் இரண்டு ராமர்களைப் போல அவர்கள் தோன்றினர். இந்த உவமை ஆழ்ந்த பொருளுடையது — தந்தை மைந்தர் இருவரிடமும் பிரதிபலிக்கிறார்; கதையும் பாடகர் இருவரிடமும் பிரதிபலிக்கிறது. ராமனை நேரில் காணாதவன் அவ்விருவரைக் காண்பதன் மூலம் ராமனைக் காண்கிறான். இதனால் பாடகன் கதையைச் சுமந்து செல்பவன் மட்டுமல்லன்; அதன் மறுவடிவமும் ஆவான். “ஸ்தானமூர்ச்சனகோவிதௌ” (ஸ்தானத்திலும் மூர்ச்சனையிலும் தேர்ந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய சாஸ்திர ஞானமும், “காந்தர்வாவிவ ரூபிணௌ” (உருவெடுத்த கந்தர்வர்கள் போன்றவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய அழகும் கூறப்படுகின்றன. ஞானமும் அழகும் இரண்டும் ஒருங்கே இணைந்துள்ளன.

பழிப்பற்ற அந்த அரசகுமாரர் இருவரும், அறம் சார்ந்த அந்தச் சிறந்த வரலாறு முழுவதையும் “வாசோவிதேயம்” ஆக்கிக்கொண்டனர் — அதாவது காவியம் முழுவதும் அவர்களுக்கு மனப்பாடமாயிற்று. “வாசோவிதேயம்” (வாக்குக்குக் கட்டுப்பட்டது) என்ற சொல் அழகானது; வாக்கு விரும்புவதையே அது உச்சரிக்கிறது; நினைவுகூர்வதற்குத் தனி முயற்சி தேவைப்படுவதில்லை. பின்னர் முனிவர்களும் இருபிறப்பாளர்களும் சான்றோர்களும் கூடிய இடங்களில், உண்மையறிந்த அவ்விருவரும் மிகுந்த ஒருமுகத்துடன் குரு கற்பித்தபடியே பாடினர். “யதோபதேஶம்” (கற்பித்தபடியே) என்ற சொல்லால் மரபின் தூய்மை காக்கப்படுகிறது — குரு கற்பித்தவாறே, தம் விருப்பப்படி அன்று. இங்கே இதையும் கவனிக்க வேண்டும் — அவர்கள் தாமே அவையைக் கூட்டுவதில்லை; கூட்டங்களில் சென்று நின்று பாடுகின்றனர். சிறுவர்களின் பணிவே அவர்களுடைய முதல் அணிகலன். “ஸுஸமாஹிதௌ” (நன்கு ஒருமுகப்பட்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய மன ஒருமைப்பாடு குறிப்பிடப்படுகிறது.

அவ்விருவரும் மகாத்மாக்கள், பெரும்பேறு பெற்றவர்கள், எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் அமைந்தவர்கள். ஒருமுறை பக்குவமடைந்த உள்ளம் கொண்ட முனிவர்கள் கூடியிருந்த அவையில், அவர்கள் அருகே நின்று அவ்விருவரும் இந்தக் காவியத்தைப் பாடினர். அதைக் கேட்டு முனிவர்கள் அனைவரின் கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்தன; பெருவியப்படைந்த அவர்கள் “நன்று, நன்று!” (ஸாது ஸாது) என்று அவர்களிடம் கூறினர். மனம் மகிழ்ந்தவர்களும் அறத்தின்மீது அன்பு கொண்டவர்களுமான அம்முனிவர்கள், புகழத் தகுந்தவர்களாகப் பாடிக்கொண்டிருந்த குசலவரைப் புகழ்ந்தனர்: “ஆ! பாடலின் இனிமைதான் என்னே! அதிலும் சுலோகங்களின் இனிமை!” இங்கே காவியத்தின் முதல் சோதனை நிகழ்கிறது; அதற்குச் சான்று கேட்போரின் கண்ணீரே, புகழ்மொழிகள் அல்ல. மேலும் “ஸர்வலக்ஷணலக்ஷிதௌ” (எல்லா இலக்கணங்களும் அமைந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய அரச இலக்கணங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; முனிவர் கோலத்தில் காணப்படும் இவ்விருவரும் உண்மையில் அரசகுமாரர்கள் — இந்த மறைபொருளைக் கவி மெல்ல மெல்லத் திறந்து காட்டுகிறார்.

முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்: “நெடுங்காலத்துக்கு முன் நிகழ்ந்ததும் இவ்விருவரால் கண்முன் நிகழ்வதுபோலக் காட்டப்பட்டது. இருவரும் கதையின் உணர்வுக்குள் புகுந்து, ஒருங்கிணைந்து, இனிமையாகவும், உணர்ச்சி ததும்பவும், குரல்வளம் நிறைந்தும் உள்ளவாறே நன்கு பாடினர்.” இவ்வாறு தவத்தால் போற்றத்தக்க மகரிஷிகளால் புகழப்பெற்ற அவ்விருவரும் மீண்டும் மிகுந்த உணர்ச்சியோடும் இனிமையோடும் பாடினர். அப்போது மகிழ்ந்த ஒரு முனிவர் எழுந்து அவர்களுக்கு ஒரு கலசத்தை அளித்தார். இங்கே “ப்ரவிஶ்ய” (உள்ளே புகுந்து) என்ற சொல்லே சாரம் — கதையின் உணர்வுக்குள் புகாதவன் உண்மையில் பாடுவதே இல்லை. மேலும் “சிரநிர்வ்ருத்தம்” (நெடுங்காலத்துக்கு முன் நிகழ்ந்தது) என்ற சொல்லால் காலத்தின் தொலைவும், “ப்ரத்யக்ஷமிவ” (கண்முன் போல) என்ற சொல்லால் அத்தொலைவைக் கடத்தலும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. கடந்ததை நிகழ்காலமாக்குவதே காவியத்தின் ஆற்றல்.

பின்னர் கொடைகளின் மழை தொடங்குகிறது. பெரும்புகழ் வாய்ந்த ஒருவர் மகிழ்ந்து மரவுரி அளித்தார்; இன்னொருவர் கருமான் தோல்; மற்றொருவர் பூணூல். ஒருவர் கமண்டலம் அளித்தார்; இன்னொருவர் முஞ்சைப் புல்லால் ஆன அரைஞாண்; மற்றொருவர் தர்ப்பை இருக்கை; இன்னொருவர் கௌபீனம். ஒருவர் களிப்புடன் கோடரியை அளித்தார்; மற்றொருவர் காவி ஆடை; இன்னொருவர் மரவுரித் துணி. மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவர் சடை கட்டும் நாடாவையும், ஒருவர் விறகு கட்டும் கயிற்றையும், ஒருவர் வேள்விப் பாத்திரத்தையும், மற்றொருவர் விறகுக் கட்டையும், இன்னொருவர் அத்தி மரத்தால் ஆன இருக்கையையும் அளித்தனர். சிலர் “ஸ்வஸ்தி” (நலம் உண்டாகுக) என்றனர்; மற்றும் சிலர் மகிழ்வுடன் “ஆயுஷ்யம்” (நீடு வாழ்க) என்றனர். தவசிகளுக்கு எது முழுச் செல்வமோ அதுவே அவர்களுடைய கொடை; பொருள் இல்லை; ஆகவே தவக்கருவிகளே அளிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பட்டியல் தபோவனத்தின் முழுப் பொருட்களஞ்சியத்தையும் ஓவியம்போலக் காட்டுகிறது. மேலும் கொடைகளின் வரிசை இறங்குமுகமாக உள்ளது — முதலில் கலசமும் மரவுரியும்; இறுதியில் “ஸ்வஸ்தி”, “ஆயுஷ்யம்” என்ற சொற்கள் மட்டுமே. எதுவுமே இல்லாதவனுக்கு ஆசீர்வாதமே கொடை.

இவ்வாறு வாய்மையே பேசும் முனிவர்கள் அனைவரும் பலவகை வரங்களை அளித்தனர். பின்னர் அவர்கள் கூறுகின்றனர்: “இந்த வரலாறு வியப்பானது; முனிவரால் செம்மையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது; கவிஞர்களுக்கு மேலான ஆதாரம்; முறைப்படி நிறைவுற்றது. எல்லா இசைவகைகளிலும் தேர்ந்தவர்களே, இந்தப் பாடல் உங்களால் நன்கு பாடப்பட்டது — இது ஆயுளைத் தருவது, உடல் வளத்தைப் பெருக்குவது, எல்லாச் செவிகளுக்கும் இனியது.” இங்கே “கவீனாமாதாரம்” (கவிஞர்களின் ஆதாரம்) என்ற சொல்லால் இதன் ஆதிகாவியத் தன்மை அறிவிக்கப்படுகிறது; இனி வரவிருக்கும் கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் இதுவே புகலிடம். “ஸர்வஶ்ருதிமனோஹரம்” (எல்லாச் செவிகளுக்கும் இனியது) என்ற சொல் மூன்றாம் சர்க்கத்திலும் காணப்பட்டது — அங்கே கவியால் கூறப்பட்டது, இங்கே கேட்போரால். மேலும் “ஆயுஷ்யம் புஷ்டிஜனனம்” என்ற சொற்களால் காவியத்தின் பலச்ருதி குறிப்பிடப்படுகிறது — கேட்பதனாலேயே ஆயுள் வளரும், உடல்வளமும் உண்டாகும். இந்தப் புகழுரை வாய்மையாளர்களான முனிவர்களால் கூறப்பட்டது; ஆகவே நம்பத்தக்கது.

எங்கும் புகழப்பெற்ற அந்தப் பாடகர் இருவரும் ஒருமுறை அயோத்தியின் தெருக்களிலும் ராஜவீதிகளிலும் பாடிக்கொண்டிருக்கையில், பரதனின் அண்ணனான ராமனால் காணப்பட்டனர். பகைவரை அழிக்கும் ராமன் பூஜிக்கத் தகுந்த அந்த உடன்பிறந்தோர் இருவரையும் தன் மாளிகைக்கு அழைத்து வந்து உபசரித்தான். அந்தப் பெருமான் பொன்னால் ஆன தெய்வீக அரியணையில் அமர்ந்திருந்தான்; அருகில் அமர்ந்திருந்த அமைச்சர்களும் தம்பியரும் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தனர். அழகும் பணிவும் நிறைந்த அவ்விருவரையும் கண்டு அவன் லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன், பரதன் ஆகியோரிடம் கூறினான்: “தேவர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடைய இவ்விருவரின் இந்த வரலாற்றைக் கேளுங்கள்.” இங்கே கவி தம் காவியத்தைத் தம் நாயகனின் முன்னே வைக்கிறார்; இது துணிவான படைப்புக் கலை. மேலும் ராமன் அவர்களை முதலில் ராஜவீதியில் காண்கிறான், அவையில் அன்று என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். காவியம் முதலில் மக்களைச் சென்றடைகிறது; பின்னரே அரசவையை. “பூஜார்ஹௌ” (பூஜிக்கத் தகுந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் ராமன் அவர்களுடைய பெருமையைத் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

வியத்தகு பொருளும் சொல்லும் அமைந்த அந்தக் காவியத்தை நன்கு பாடுமாறு அவன் பாடகர் இருவரையும் தூண்டினான். அவர்களும் இனிமையாகவும், உணர்ச்சி ததும்பவும், தம் விருப்பப்படி நீண்டொலிக்கும் குரலில், வீணையின் லயத்தோடு இசைய, பொருள் நன்கு விளங்கும்படி மிகச் சிறப்பாகப் பாடினர். அந்தப் பாடல் கேட்போரின் உடல்கள் அனைத்தையும் மனங்களையும் நெஞ்சங்களையும் மகிழ்வித்தது; செவிக்கு இன்பம் தரும் அது மக்கள் கூடிய அவையில் ஒளிர்ந்தது. பின்னர் ராமன் தன் தம்பியரிடம் கூறுகிறான்: “இந்த முனிவர்கள் இருவரும் அரச இலக்கணங்கள் பொருந்தியவர்கள்; பெருந்தவசிகளான குசலவர்கள். இந்த வரலாறு எனக்கும் நன்மை பயப்பது என்று முதியோர் கூறுகின்றனர்; பெருமை வாய்ந்த அந்த வரலாற்றைக் கேட்டறியுங்கள்.” பின்னர் ராமனின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட அவ்விருவரும் மார்க்க இசை நெறியின் செம்மையோடு பாடினர்; அவையில் அமர்ந்திருந்த ராமனும் மெல்ல மெல்ல அதில் மனம் ஒன்றினான். இவ்வாறு கதை தன் நாயகனையே கேட்பவனாக்குகிறது. வரலாற்றைப் படைத்தவனே அதைக் கேட்பவனும் ஆகிறான் — இது ராமாயணத்தின் தனித்தன்மை வாய்ந்த நிகழ்வு. இங்கே சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; கதையோ இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கிறது; இனி கவியின் சொல்லால் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் வருணனை தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க