சர்க்கம்
ராமாயணக் கதைத் தொகுப்பு
யோகக் காட்சியும் காவியப் பொருளடக்கமும்
நாரதரின் வாயிலாக ராமனின் முழு வரலாற்றையும் கேட்டு, பிரம்மனின் ஆணையையும் பெற்றபின், வால்மீகி அதே வரலாற்றைத் தாமே காண விரும்புகிறார். அவர் கேட்டது அறமும் பொருளும் கூடியதாகவும் நன்மை பயப்பதாகவும் இருந்தது; ஆயினும் கேட்டதனால் மட்டுமே கவிக்கு மனநிறைவு உண்டாகவில்லை. அறிவுடைய அந்த ராமனின் வரலாற்றை அவர் தெளிவான வடிவில் மீண்டும் தேடுகிறார். பின்னர் அவர் நீரைத் தொட்டு முறைப்படி ஆசமனம் செய்து, நுனிகள் கிழக்கு நோக்கிய தர்ப்பைகளின்மீது அமர்ந்து, கைகூப்பி அசையாமல் இருந்தார்; “தர்மேண” — அதாவது யோக நெறியால் — அவர் ராமனின் வரலாற்றின் போக்கைத் தேடுகிறார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: கவி முதலில் எழுதுகோலை எடுப்பதில்லை; ஆசனத்தையே மேற்கொள்கிறார். ஆசமனம், தர்ப்பாசனம், கூப்பிய கைகள் — இவை வேள்வியின் அங்கங்கள். ஆகவே இங்கே காவியம் இயற்றுதல் ஒரு வேள்விபோலத் தொடங்கப்படுகிறது. முதலில் சமாதி, பின்னர் படைப்பு — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் முதல் செய்தி. மேலும் “பூய:” (மீண்டும்) என்ற சொல் இது இரண்டாவது ஆய்வு என்பதைக் குறிக்கிறது; கேட்டதையும் தாமே காண வேண்டும் என்பதே கவியின் உறுதிப்பாடு.
சமாதியில் நிலைத்திருந்த முனிவரின் முன்னே யாவும் கண்கூடாகத் தோன்றின. ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோரோடும், மனைவியரோடும் நாட்டோடும் கூடிய மன்னர் தசரதனோடும் தொடர்புடையதாக அங்கே உண்மையில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அவர் கண்டார். பெருஞ்செயல்கள் மட்டுமன்று — அவர்களுடைய சிரிப்பு, பேச்சு, நடை, அசைவு ஒவ்வொன்றையும் அவர் தம் அறத்தின் ஆற்றலால் (தர்மவீர்யம்) உள்ளவாறே கண்டார். பின்னர் சொன்ன சொல் தவறாத ராமன் லக்ஷ்மணனோடும் சீதையோடும் காட்டில் திரிந்தபோது எதிர்கொண்டவற்றையும் அவர் தொடர்ந்து நோக்கினார். இங்கே “ஸ்த்ரீத்ருதீயேன” (பெண்ணை மூன்றாமவளாகக் கொண்டு) என்ற சொல் அழகானது — மூவர் காட்டில் திரிகின்றனர்; அவர்களுள் மூன்றாமவள் பெண்ணான சீதை. இதனால் கவி கதையை மட்டுமன்றி, மனிதர்களின் முகபாவங்களையும் கண்டார் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. சிரிப்பும் புலனாகும் இடத்தில் காட்சி முழுமையானதே. “தர்மவீர்யேண” என்ற சொல்லால் இந்தப் பார்வை தவத்தால் பெறப்பட்டது, கற்பனையால் அன்று என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. “தத்த்வத:” (உள்ளபடி) என்ற சொல்லால், கண்டது வெறும் தோற்றமன்று, உண்மையே என்று கூறப்படுகிறது. இதனால் இந்தக் காவியத்துக்குக் கண்கண்ட சாட்சியின் சான்றுத்தன்மை நிறுவப்படுகிறது.
யோகத்தில் நிலைத்த அறவுள்ளம் கொண்ட முனிவர், முன்பு அங்கே நிகழ்ந்த அனைத்தையும் உள்ளங்கையில் உள்ள நெல்லிக்கனிபோலத் தெளிவாகக் காண்கிறார். இந்த உவமை மிகவும் புகழ்பெற்றது — “கராமலகவத்” ஞானம், அதாவது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்ற அறிவு. கையில் உள்ள நெல்லிக்கனி எல்லாப் பக்கங்களிலும் தெரிவதுபோல, அதில் ஐயமும் இல்லை, ஊகமும் தேவையில்லை; முனிவரின் காட்சியும் அத்தகையதாக இருந்தது. அவை அனைத்தையும் உள்ளவாறு கண்டு, பேரறிவாளரான அவர், அறத்தால் மனத்தைக் கவரும் ராமனின் முழு வரலாற்றையும் காவிய வடிவில் இயற்ற முனைந்தார். இங்கே ஒரு பெரிய உண்மை அடங்கியுள்ளது — ராமாயணம் கற்பனைக் காவியம் அன்று; கண்டதன் வருணனையே. கவி காண்பவர் (த்ரஷ்டா); “ரிஷி” என்ற சொல்லின் பொருளே “காண்பவர்” என்பதுதான். ஆகவே இந்தக் காவியத்தின் சான்றுத்தன்மை காட்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டது, கற்பனையை அன்று. இதனால் காவியம் இதிகாசம் என்னும் நிலைக்கு உயர்கிறது. மேலும் “புரா யத் தத்ர நிர்வ்ருத்தம்” (முன்பு அங்கே நிகழ்ந்தது) என்ற சொற்களால், கடந்ததும் யோகியின் முன்னே நிகழ்காலம்போல் நிற்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. காலம் அவருடைய பார்வையை மறைப்பதில்லை. கண்டதையே எழுதுவது என்ற நெறியாலேயே ராமாயணத்தில் முரண்பாடுகள் இல்லை.
அந்தக் காவியம் இன்பம், பொருள் ஆகியவற்றின் நலன்கள் பொருந்தியது; அறம், பொருள் ஆகியவற்றின் நலன்களை விரித்துரைப்பது. ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடல்போல அது குணரத்தினங்களின் களஞ்சியம்; எல்லா வேதங்களின் சாரமான பொருளைத் தாங்கிய அது கேட்போர் அனைவரின் மனத்தையும் கவர்வது. மகாத்மாவான நாரதர் முன்பு சுருக்கமாக எடுத்துரைத்த அதே வரிசையைப் பின்பற்றி, பகவானான முனிவர் ரகுகுலத்தின் வரலாற்றை இயற்றினார். இங்கே இரண்டு விஷயங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன — காவியத்தின் பயன் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு உறுதிப்பொருள்கள்; காவியத்தின் வரிசை நாரதர் கூறியது. முதல் சர்க்கத்தில் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டதே இங்கே விரிவுக்கு அடிப்படையாகிறது. இவ்வாறு சுருக்க ராமாயணம் விதை; விரிவான ராமாயணம் மரம். “ரகுவம்ஶஸ்ய சரிதம்” (ரகுகுலத்தின் வரலாறு) என்ற சொல்லால், இந்தக் காவியம் ஒரு மனிதனுடையது மட்டுமன்று, ஒரு குலம் முழுவதன் அற மரபின் வரலாறு என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. “ஸர்வஶ்ருதிமனோஹரம்” என்ற சொல்லில் சிலேடை உள்ளது — “ஶ்ருதி” என்ற சொல் வேதத்தையும் செவியையும் குறிக்கும். வேதப்பொருளைத் தாங்கிய காவியம் செவிக்கும் இனிமையானது.
இதன்பின் கவி தம் காவியத்தில் அமைந்துள்ள பொருள்களை வரிசையாக எண்ணுகிறார். முதலில் பால காண்டத்தின் பொருள்கள் — ராமனின் பிறப்பு, அவனுடைய மாபெரும் வீரம், அனைவருக்கும் இணக்கமாக நடத்தல், மக்களின் அன்பைப் பெற்றமை, பொறுமை, மென்மை, வாய்மை ஒழுக்கம். பின்னர் விசுவாமித்திரருடன் சென்றபோது நிகழ்ந்த பலவகை வியத்தகு கதைகள், ஜானகியின் திருமணம், சிவதனுசு முறிக்கப்பட்டது, “ராம–ராம விவாதம்” அதாவது பரசுராமனுடன் நேர்ந்த மோதல், தசரத மைந்தனின் குணங்கள், ராமனுக்கு முடிசூட்ட எடுத்த முடிவு, கைகேயியின் தீய எண்ணம். இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது: இச்சுலோகங்களில் ஏறக்குறைய எல்லாச் சொற்களும் இரண்டாம் வேற்றுமையில் (செயப்படுபொருளாக) உள்ளன; வினைச்சொல்லோ ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் உள்ள “சகார” (இயற்றினார்) என்ற ஒன்றே. பல செயப்படுபொருள் சொற்கள் ஒரே வினைச்சொல்லோடு தொடர்புறுகின்றன — இந்தப் பட்டியல் நடை சர்க்கத்தின் இறுதி வரை தொடர்கிறது. இதனால் முழு ராமாயணமும் கவியின் ஒரே படைப்புச் சங்கல்பம் என்பதை வாசகர் உணர்கிறார். இங்கே இன்னோர் அழகும் காணப்படுகிறது — கவி முதலில் குணங்களை எண்ணுகிறார், பின்னர் செயல்களை. யாருடைய ஒழுக்கம் அறியப்பட்டதோ அவருடைய வரலாறே கேட்கத் தகுந்தது. இங்கே “நானா சித்ரா: கதா:” (பலவகை வியத்தகு கதைகள்) என்ற சொல்லால் தாடகை வதம், அகலிகை சாப நீக்கம், வேள்வியைக் காத்தல் முதலிய எல்லா உபகதைகளும் தொகுத்துக் கூறப்படுகின்றன.
அடுத்து அயோத்தியா காண்டத்தின் பொருள்கள் கூறப்படுகின்றன — முடிசூட்டு விழாவுக்கு நேர்ந்த தடை, ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பியது, மன்னர் தசரதனின் துயரம், புலம்பல், மறுவுலகம் சேர்தல். பின்னர் “ப்ரக்ருதிகள்” அதாவது நகர மக்களின் துயரம், வழியில் அவர்களை விட்டுச் சென்றது, நிஷாதர் தலைவன் குகனுடன் உரையாடல், தேரோட்டி சுமந்திரன் திரும்பியது, கங்கையைக் கடந்தது, பரத்வாஜரைத் தரிசித்தது, அவருடைய இசைவுடன் சித்திரகூடத்தைக் கண்டது, “வாஸ்துகர்ம நிவேஶம்” அதாவது இலைக்குடிலை அமைத்தது, பரதனின் வருகை, ராமனை இணங்க வேண்டியது, தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செய்தது, சிறந்த பாதுகைகளுக்கு அபிஷேகம், நந்திகிராமத்தில் தங்கியது. சிறப்பாகப் பதினேழாம் சுலோகத்தைக் கவனிக்க வேண்டும் — அதன் முன்பாதியில் நந்திகிராமத்தில் தங்கியதும், பின்பாதியில் தண்டகாரண்யம் சென்றதும் விராதன் வதமும் உள்ளன. அதாவது ஒரே சுலோகத்தில் அயோத்தியா காண்டமும் ஆரண்ய காண்டமும் சந்திக்கின்றன. பட்டியல் எழுதும் கவியின் பார்வையில் காண்டப் பிரிவு தடையாக இல்லை; அவருக்குக் கதை பிளவுபடாத ஒன்றாகவே தோன்றுகிறது. மேலும் “ப்ரக்ருதீனாம் விஷாதம் ச ப்ரக்ருதீனாம் விஸர்ஜனம்” (மக்களின் துயரமும் மக்களை விட்டுச் சென்றதும்) என்ற சொல் மீள்வரவு இரங்கத்தக்கது — துயருற்றவர்களே வழியில் கைவிடப்பட்டனர். இருமுறை சொல்வதால் கருணை பெருகுகிறது.
காட்டில் ராமனின் வரலாறு இவ்வாறு தொகுக்கப்படுகிறது — சரபங்கரைத் தரிசித்தது, சுதீக்ஷ்ணரைச் சந்தித்தது, அனசூயையுடன் உரையாடல், அவர் சீதைக்கு அங்கராகம் (நறுமணப் பூச்சு) அளித்தது, அகஸ்தியரைத் தரிசித்தது, அவரிடமிருந்து தெய்வீக வில்லைப் பெற்றது, சூர்ப்பணகையுடன் உரையாடல், அவளை உருக்குலைத்தது, கரன் திரிசிரஸ் ஆகியோரின் வதம், ராவணன் எழுந்தது, மாரீசன் வதம், வைதேகியைக் கவர்ந்தது, ராகவனின் புலம்பல், கழுகரசன் ஜடாயு வீழ்த்தப்பட்டது, கபந்தனைக் கண்டது, பம்பையைக் கண்டது, சபரியைக் கண்டது, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டது, பம்பைக் கரையில் புலம்பியது, அனுமனைக் கண்டது. இங்கே “ஹரணம்” (கவர்தல்) என்ற ஒரு சொல்லே முழுக் கதையின் மையம்; அதற்கு முன் யாவும் அமைதி; அதற்குப் பின் யாவும் போராட்டம். மேலும் இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் மீண்டும் ஒரு சந்திப்பிடம் — அதன் முன்பாதியில் சபரி ஆரண்ய காண்டத்தின் இறுதி நிகழ்வாக வருகிறாள்; பின்பாதியில் அனுமனைக் கண்டதுடன் கிஷ்கிந்தா காண்டம் தொடங்குகிறது. மேலும் இங்கே தவசிகளின் தரிசனங்கள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — சரபங்கர், சுதீக்ஷ்ணர், அனசூயை, அகஸ்தியர். வனவாசம் வெறும் துன்பம் அன்று; தவசிகளோடு கூடிய சத்சங்கமும் ஆகும்.
பின்னர் ரிஷ்யமூக மலைக்குச் சென்றது, சுக்ரீவனைச் சந்தித்தது, ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கை உண்டாக்கியது, நட்பை நிலைநாட்டியது, வாலி–சுக்ரீவர் போர், வாலியை வீழ்த்தியது, சுக்ரீவனை அரசில் அமர்த்தியது, தாரையின் புலம்பல், “ஸமய:” அதாவது சீதையைத் தேடுவது குறித்துச் செய்த உடன்படிக்கை, மழைக்கால இரவுகளில் தங்கியிருந்தது, ராகவ சிம்மத்தின் சினம், படைகளைத் திரட்டியது, வானரர்களைத் திசைகளுக்கு அனுப்பியது, பூமியின் அமைப்பை எடுத்துரைத்தது, அனுமனுக்குக் கணையாழி அளித்தது, ரிக்ஷபிலம் (கரடிக் குகை) கண்டது, உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விட முனைந்தது (ப்ராயோபவேஶம்), சம்பாதியைக் கண்டது. இந்தக் காண்டத்தில் நட்பே முதன்மையானது. தனி ஒருவனாக அரக்கர்களை வெல்லும் ஆற்றல் உடையவனும் துணைவர்களை நாடுகிறான் — இதனால் உலக வழக்கின் வரம்பு காக்கப்படுகிறது. மேலும் “கோபம் ராகவஸிம்ஹஸ்ய” (ராகவ சிம்மத்தின் சினம்) என்ற சொல்லால், ராமன் எப்போதும் அமைதியாகவே இருப்பவன் அல்லன்; வாக்குறுதி மீறப்படும்போது அவன் சினமும் கொள்வான் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. மேலும் “ப்ருதிவ்யாஶ்ச நிவேதனம்” (பூமியை எடுத்துரைத்தல்) என்ற சொல்லால் இந்தக் காண்டத்தில் புவியியல் வருணனையும் உண்டு என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; சுக்ரீவன் வானரர்களுக்குப் பூமி முழுவதையும் வருணிக்கிறான்.
அடுத்து அனுமனின் வரலாறு — மகேந்திர மலைமீது ஏறியது, கடலைத் தாண்டியது, கடலரசனின் சொல்லால் மைநாகத்தைக் கண்டது, அரக்கியை அச்சுறுத்தியது, நிழலைப் பற்றி இழுக்கும் சிம்ஹிகையைக் கொன்றது, இலங்கையையும் மலய மலையையும் கண்டது, இரவில் இலங்கைக்குள் புகுந்தது, தனியொருவனாக இனிச் செய்ய வேண்டியதைச் சிந்தித்தது, மதுக்கூடத்துக்குச் சென்றது, அந்தப்புரத்தைக் கண்டது, ராவணனைக் கண்டது, புஷ்பகத்தைக் கண்டது, அசோகவனத்தை நோக்கிச் சென்றது, சீதையைக் கண்டது, அடையாளச் சின்னத்தை அளித்தது, சீதையுடன் உரையாடியது, அரக்கியர் அவளை அச்சுறுத்தியது, திரிஜடையின் கனவு, சீதை சூடாமணியை அளித்தது, மரங்களை முறித்தது, அரக்கியர் ஓடியது, கிங்கரர்களைக் கொன்றது, வாயுமைந்தன் பிடிபட்டது, இலங்கையை எரித்தது, முழக்கமிட்டது, மீண்டும் கடல் தாண்டியது, மதுவனத்தின் தேனைக் கவர்ந்தது. ஒரு வானரனின் வரலாறு ஏழு சுலோகங்களில் வருணிக்கப்படுகிறது — இந்தச் சர்க்கம் முழுவதிலும் வேறு எவருக்கும் இத்தனை விரிவு அளிக்கப்படவில்லை. இதனாலேயே இந்தக் காண்டம் “சுந்தரம்” என்ற பெயரால் ஏன் புகழ்பெற்றது என்பது குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகிறது. “ஏகஸ்யாபி விசிந்தனம்” (தனியொருவனின் சிந்தனை) என்ற சொல்லில் தனிமையின் பெருமை நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. மேலும் “க்ரஹணம் வாயுஸூனோ:” (வாயுமைந்தன் பிடிபட்டது) என்ற சொல்லால் கட்டுண்டதும் குறிப்பிடப்படுகிறது — இலங்கையை எரித்தும் சிறிதும் ஊறுபடாதவன், அதற்கு முன் கட்டுண்டான். தோல்வியும் கதையின் ஓர் அங்கமே. மேலும் “அபிஜ்ஞானப்ரதானம்”, “மணிப்ரதானம்” என்ற இரண்டு அடையாளக் கொடைகள் உள்ளன — ஒன்று ராமனிடமிருந்து சீதைக்கு, மற்றொன்று சீதையிடமிருந்து ராமனுக்கு. இதனால் பிரிந்திருக்கும் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாலம் கட்டப்படுகிறது.
பின்னர் ராகவனுக்கு ஆறுதல் கூறியது, சூடாமணியை ஒப்படைத்தது, கடலரசனைச் சந்தித்தது, நளன் அணை கட்டியது, கடலைக் கடந்தது, இரவில் இலங்கையை முற்றுகையிட்டது, விபீஷணனுடன் இணைந்தது, அவன் ராவணனைக் கொல்லும் உபாயத்தைத் தெரிவித்தது, கும்பகர்ணனின் மரணம், மேகநாதன் வீழ்த்தப்பட்டது, ராவணனின் அழிவு, பகைவனின் நகரில் சீதையை மீட்டது, விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டியது, புஷ்பகத்தைக் கண்டது, அயோத்தியை நோக்கிச் சென்றது, பரத்வாஜரைச் சந்தித்தது. இங்கே “ஸீதாவாப்திமரே: புரே” (பகைவனின் நகரில் சீதையை அடைந்தது) என்ற சொல் நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — போரின் பயன் அரசு அன்று; சீதையை அடைதலே. மேலும் சுந்தர காண்டத்துக்கு அளிக்கப்பட்ட சுலோகங்களைவிட யுத்த காண்டத்துக்குக் குறைவான சுலோகங்களே அளிக்கப்பட்டுள்ளன — போர் பெரிதாக இருக்கலாம்; கவியின் நெஞ்சிலோ தேடுதலே முதன்மையானது. மேலும் “நலஸேதோஶ்ச பந்தனம்” (நளனின் அணை கட்டுதல்) என்ற சொல்லில் கட்டடக் கலைஞன் நளனின் பெயர் நினைவுகூரப்படுகிறது; அணை அவனுடைய புகழ், வெறும் கருவி மட்டுமன்று.
இறுதியில் வாயுமைந்தனைத் தூதனாக அனுப்பியது, பரதனைச் சந்தித்தது, ராமனின் முடிசூட்டு விழா என்னும் மங்கல எழுச்சி, படைகள் அனைத்தையும் விடைகொடுத்து அனுப்பியது, தன் நாட்டு மக்களை மகிழ்வித்தது, வைதேகியைத் துறந்தது ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. இந்தச் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — வழக்கத்தைவிட நீளமானது; இதிலேயே கதையின் இறுதிப் பகுதி தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் கவி கூறுகிறார்: இந்தப் பூமியில் ராமனுக்கு இனி நிகழவிருக்கும் யாவற்றையும் பகவான் வால்மீகி முனிவர் பிற்பகுதிக் காவியத்தில் (உத்தரே காவ்யே) இயற்றினார். இதனால் உத்தர காண்டத்தின் இடம் குறிப்பிடப்படுகிறது. சிறப்பாக “அனாகதம்” (இன்னும் வராதது) என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — கடந்ததைக் கண்டவர் வருவதையும் காண்கிறார்; யோகப் பார்வைக்குக் காலவரம்பு தடையாவதில்லை. இவ்வாறு மூன்றாம் சர்க்கம் முழுக் காவியத்தின் பொருளடக்கமாக அமைகிறது. முதல் சர்க்கத்தில் நாரதர் சுருக்கமாகச் சொன்னார்; இந்தச் சர்க்கத்தில் வால்மீகி தாமே கண்டார்; இனி நூற்றுக்கணக்கான சர்க்கங்களில் விரிவாகப் பாடப்படுகிறது. கேட்டது, கண்டது, பாடியது என்னும் மூன்று படிகளால் ஆதிகாவியம் முன்னேறுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் ஒரு கதைகூட விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை; ஆயினும் படிப்பவரின் உள்ளத்தில் முழு ராமாயணமும் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தப் பட்டியல் கலையே கவியின் ஆற்றல். விதையில் மரம் அடங்கியிருப்பதுபோல, இந்தச் சர்க்கத்தில் ஆறு காண்டங்களும் உத்தர காண்டமும் அடங்கியுள்ளன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥