॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 2

பால காண்டம்

சர்க்கம்

ஆதிகாவியத்தின் தோற்றம்

கிரௌஞ்ச வதம், சோகம் சுலோகமானது, பிரம்மனின் ஆணை

நாரதர் கூறிய சுருக்க ராமாயண வடிவான அவ்வுரையைக் கேட்டு, சொல்வன்மை மிக்கவரும் அறவுள்ளம் கொண்டவருமான வால்மீகி தம் சீடர்களுடன் அந்த மாமுனிவர் நாரதரைப் பூஜித்தார். முறைப்படி உபசரிக்கப்பெற்ற தேவரிஷி நாரதர் அவரிடம் விடைபெற்று, அவருடைய இசைவையும் பெற்று, வான்வழியே தேவலோகம் சென்றார். இங்கே ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும்: முதல் சர்க்கத்தில் கேட்ட கதை இங்கே கேட்டவரின் நெஞ்சில் விதைபோலப் புதைந்து நிற்கிறது. குரு சொல்லைத் தந்துவிட்டுச் செல்கிறார்; சீடனின் மனத்திலோ அச்சொல் மெல்ல மெல்லக் கனிந்து உருப்பெறுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் முழுக் கதையும் அதே விதையின் முளைவிடுதலே. கவி இங்கே விரைந்து காவியத்தைத் தொடங்குவதில்லை; முதலில் பூஜை, பின் விடைகொடுத்தல், பின் தனிமை — இவ்வாறு படிப்படியாகக் கவியின் உள்ளம் பக்குவம் அடைகிறது. வால்மீகி சீடர்களுடன் இருந்தார் என்பதும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது — குருவிடமிருந்து பெறப்படும் ஞானம் சீட மரபின் வழியாகவே உலகில் நிலைத்து நிற்கிறது.

நாரதர் தேவலோகம் சென்ற ஒரு முகூர்த்த நேரத்துக்குள்ளேயே வால்மீகி, கங்கைக்கு அருகில் ஓடும் தமசா நதியின் கரைக்குச் சென்றார். கரையை அடைந்ததும் சேறற்ற தெளிந்த நீர்த்துறையைக் கண்டு, அருகில் நின்ற சீடன் பரத்வாஜனிடம் கூறினார்: “பரத்வாஜா, பார்! இந்தத் துறை சேறற்றது, அழகானது; இதன் நீர் நல்லோரின் மனம்போலத் தெளிந்திருக்கிறது.” இங்கே உவமை மிகவும் பொருள் பொதிந்தது. நீரின் தெளிவை வருணிக்கக் கவி நல்லோரின் மனத்தையே உவமையாக எடுத்துக்கொள்கிறார். கவி எந்த உவமையால் வருணிக்கிறாரோ அதிலிருந்தே அவருடைய பார்வை அறியப்படுகிறது. யாருடைய உள்ளத்தில் தூய்மை குடிகொண்டுள்ளதோ அவனே புறத்தேயுள்ள நீரிலும் தூய்மையைக் காண்கிறான். இந்தச் சுலோகமே பின்னர் வரவிருக்கும் கருணைச் சுவைக்குப் பின்னணியை அமைக்கிறது — தெளிவும் அமைதியும் உள்ள இடத்தில்தான் அதிர்ச்சி மேலும் கடுமையாகத் தாக்குகிறது. தமசா ஜாஹ்னவிக்கு (கங்கைக்கு) அருகில் ஓடுகிறது என்று கூறுவதன் மூலம் கவி இடத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார்; ஆதிகாவியத்தின் பிறப்பிடம் கற்பனையானதன்று, அறியப்பட்ட நிலமே.

முனிவர் சீடனுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: “குழந்தாய், கலசத்தை இங்கேயே வை; எனக்கு மரவுரியைக் கொடு; இந்தச் சிறந்த தமசாத் துறையிலேயே நான் நீராடுவேன்.” மகாத்மாவான வால்மீகி இவ்வாறு கூறியதும், நியமம் தவறாத பரத்வாஜன் குருவிடம் மரவுரியைக் கொடுத்தான். புலன்களை வென்ற முனிவர் சீடனின் கையிலிருந்து மரவுரியைப் பெற்றுக்கொண்டு, அப்பகுதியிலிருந்த பரந்த காட்டை எங்கும் நோக்கியவாறு உலவினார். இச்சுலோகங்களில் காவியம் பிறக்கும் கணத்தின் முன்னோட்டம் வருணிக்கப்படுகிறது. அங்கே தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சி எதுவும் இல்லை; நீராட வந்த முனிவர், தெளிந்த நீர், பரந்த காடு — இவ்வளவே. பெரிய நிகழ்வு பெரும்பாலும் அமைதியான கணத்திலேயே மெல்ல நெருங்குகிறது. சீடனின் பணிவும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது — அவன் கேள்வி கேட்பதில்லை, தாமதிப்பதில்லை, குருவின் ஆணையை நிறைவேற்றுகிறான், அவ்வளவே. மரவுரி கொடுத்தல் சிறிய செயல்தான்; ஆனால் அதனால் சீடனின் நியம உறுதி வெளிப்படுகிறது; சிறிய செயலிலேயே ஒழுக்கம் புலனாகிறது.

அவருக்கு அருகிலேயே, ஒன்றையொன்று ஒருபோதும் பிரியாத கிரௌஞ்சப் பறவைகளின் இணை ஒன்று உலவிக்கொண்டிருந்தது; அவற்றின் இனிய குரலொலி கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. பகவான் வால்மீகி அதைக் கண்டார். அதே கணத்தில், பாவச்செயலில் உறுதிபூண்டவனும் எல்லா உயிர்களிடமும் பகைமைக்கு உறைவிடமானவனுமான ஒரு வேடன், முனிவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அந்த இணையிலிருந்து ஆண் பறவையைக் கொன்றான். உடலெங்கும் குருதி படிந்த அப்பறவை தரையில் துடித்தவாறு வீழ்ந்தது. கணவன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு அதன் துணைவி இரங்கத்தக்க குரலில் கதறியது. செம்பு நிறத் தலையுடையவனும், களிப்புற்றவனும், சிறகுடையவனும், தன்னுடன் எப்போதும் திரிந்தவனுமான கணவனைப் பிரிந்து அது புலம்பியது. இங்கே கவி பெண் கிரௌஞ்சப் பறவையின் துயரை விரிவாக வருணிக்கிறார்; ஏனெனில் அதன் துயரிலிருந்தே காவியம் பிறக்கப்போகிறது. வேடனுக்குத் தரப்பட்ட இரண்டு அடைமொழிகள் சிந்திக்கத்தக்கவை — “பாபநிஶ்சய:” (பாவத்தில் உறுதிபூண்டவன்), “வைரநிலய:” (பகைமைக்கு உறைவிடம்). அவனுடைய செயலுக்குப் பசியும் காரணமன்று, அச்சமும் காரணமன்று; பகைமை ஒன்றே அவனுடைய உறைவிடம். “மிதுனம்” (இணை) என்ற சொல் இரண்டின் ஒருமையைக் குறிக்கிறது; ஆகவே ஒன்றைக் கொல்வது உண்மையில் இரண்டையும் கொல்வதே.

வேடனால் வீழ்த்தப்பட்ட அப்பறவையை அந்நிலையில் கண்டதும் அறவுள்ளம் கொண்ட முனிவரின் நெஞ்சில் கருணை பொங்கியது. இயல்பாகவே பிறர் துயரை உணரும் அம்முனிவர், “இது அதர்மம்” என்று தெளிந்து, அழுதுகொண்டிருந்த பெண் கிரௌஞ்சத்தின் குரலைக் கேட்டு, இச்சொற்களைக் கூறினார்: “மா நிஷாத ப்ரதிஷ்டாம் த்வமகம: ஶாஶ்வதீ: ஸமா:, யத்க்ரௌஞ்சமிதுனாதேகமவதீ: காமமோஹிதம்.” இதன் பொருள்: “வேடனே, காமத்தால் மயங்கியிருந்த கிரௌஞ்ச இணையில் ஒன்றை நீ கொன்றதால், நீ நெடுங்காலம் நிலைபேறு அடையாமல் போவாயாக.” இதுவே சம்ஸ்கிருத இலக்கியத்தின் முதல் சுலோக வடிவச் சொல். சாபமாக வெளிப்பட்ட வாக்கு தானாகவே யாப்பில் கட்டுண்டது — சோகம் சுலோகமாயிற்று. இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம்; முழு ஆதிகாவியத்தின் பிறப்பிடமும் இதுவே. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: முனிவர் காவியம் இயற்ற விரும்பவில்லை; கருணையே அவருடைய வாயிலாக யாப்பை அமைக்கிறது. நாடாமலே சிறந்த காவியம் பிறக்கிறது என்று அணியிலக்கண அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

இவ்வாறு கூறியபின் நெஞ்சில் ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த அவருக்கு ஒரு சிந்தனை எழுந்தது: “இப்பறவையின் துயரால் வருந்திய நான் இது என்ன சொன்னேன்?” என்று. சிந்தித்தவாறு, பேரறிவும் மதிநுட்பமும் வாய்ந்த அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்து, சீடனிடம் இவ்வாறு கூறினார்: “நான்கு அடிகளில் கட்டப்பட்டு, ஒவ்வோர் அடியிலும் ஒத்த எண்ணிக்கையுள்ள எழுத்துகள் கொண்டு, வீணையின் லயத்தோடு பாடத்தக்கதாய், சோகத்தால் வருந்திய என் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட இது ‘சுலோகம்’ என்றே ஆகட்டும்; வேறாக அல்ல.” குருவின் அந்த ஒப்பற்ற சொல்லைச் சீடன் மனநிறைவுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்; அதனால் முனிவரும் மகிழ்ந்தார். இங்கே கவியே யாப்பின் இலக்கணத்தைக் கூறுகிறார் — அடிகளில் கட்டுண்டிருத்தல், எழுத்துகள் ஒத்திருத்தல், லயத்துக்கு இசைந்திருத்தல். இதனால் காவியம் வெறும் உணர்ச்சி அன்று; நெறிக்குக் கட்டுப்பட்ட உணர்ச்சியே என்பது அறியப்படுகிறது. சீடன் ஏற்றுக்கொண்டதும் பொருளுடையதே — ஒருவர் சொன்னதை இன்னொருவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; இப்படித்தான் மரபு தொடங்குகிறது. இந்நிகழ்ச்சியில் “ஶோக” (சோகம்), “ஶ்லோக” (சுலோகம்) என்ற சொற்களின் ஒலியொப்புமையும் கவியால் கருதப்பட்டதே — எழுத்துகளின் சிறு மாற்றத்தாலேயே சோகம் சுலோகம் ஆகிறது.

பின்னர் அவர் அந்தத் துறையில் முறைப்படி நீராடி, அதே பொருளைச் சிந்தித்தவாறு ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார். பணிவும் பல்கேள்வியும் உடைய சீடன் பரத்வாஜன் நிறைகலசத்தை ஏந்திக்கொண்டு குருவின் பின்னால் நடந்தான். அறம் அறிந்த முனிவர் சீடனுடன் ஆசிரமத்துள் புகுந்து அமர்ந்து வேறு பல பேச்சுகளிலும் ஈடுபட்டார்; ஆயினும் அவருடைய சிந்தை அந்தச் சுலோகத்திலேயே இருந்தது. அப்போது உலகைப் படைத்தவரும், தாமே தலைவருமான, நான்முகனும் பேரொளி வாய்ந்தவருமான பிரம்மதேவன் அந்த முனிசிரேஷ்டரைக் காணத் தாமே வந்தார். அவரைக் கண்டதும் வால்மீகி சட்டென எழுந்து, பேச்சை அடக்கி, கைகூப்பி, தூய்மையுடன் பெருவியப்பில் ஆழ்ந்து நின்றார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: பிரம்மன் அழைக்கப்படவில்லை; தாமாகவே வருகிறார். எங்கே உண்மையிலேயே புதியது ஒன்று பிறக்கிறதோ அங்கே தெய்வமும் தானாகவே அணுகுகிறது என்பதே கவியின் கருத்து. வேறு பேச்சுகளில் ஈடுபட்டிருந்தும் யாருடைய சிந்தை ஒன்றிலேயே நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருடைய அந்த ஒருமுகப்பாடே வரவிருக்கும் மகாகாவியத்தின் வேர்.

அவர் பாத்யம் (கால் கழுவ நீர்), அர்க்யம், ஆசனம், வந்தனம் ஆகியவற்றால் அத்தேவனைப் பூஜித்து, முறைப்படி வணங்கி நலம் விசாரித்தார். பகவான் பிரம்மா மிகவும் போற்றி அளிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்து, வால்மீகி முனிவரையும் அமருமாறு பணித்தார். பிரம்மனின் இசைவு பெற்று அவரும் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். உலகத்தின் பாட்டனாரே நேரில் முன்னே அமர்ந்திருந்தபோதும் வால்மீகியின் மனம் அந்நிகழ்ச்சியிலேயே சென்றிருந்தது; தியானத்தில் ஆழ்ந்து அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்: “பகைமை கொள்ளும் புத்தியுடைய அந்தப் பாவி கொடுஞ்செயல் செய்துவிட்டான்; அத்தகைய இனிய குரலுடைய கிரௌஞ்சத்தைக் காரணமின்றிக் கொன்றானே!” என்று. அவ்வாறு வருந்தியவாறே அவர் பெண் கிரௌஞ்சத்தை எண்ணி மீண்டும் அந்தச் சுலோகத்தைப் பாடினார். பிரம்மனின் முன்னிலையிலும் துயரம் நீங்கவில்லை. இந்தக் கருணையே கவியின் இலக்கணம் — பிறர் துயரால் தீண்டப்படும் நெஞ்சுடையவனே காவியம் இயற்றத் தகுந்தவன். பூஜையின் வரிசையும் சாஸ்திர முறைப்படியானது — பாத்யம், அர்க்யம், ஆசனம், வந்தனம், பின்னர் நலம் விசாரித்தல்; விருந்தினரை உபசரிக்கும் பழைய முறை இதுவே.

மீண்டும் அவர் உள்ளே ஆழ்ந்த மனத்துடன் துயரில் மூழ்கினார். அப்போது பிரம்மா புன்னகைத்தவாறு அந்த முனிசிரேஷ்டரிடம் கூறினார்: “நீ அமைத்தது சுலோகமே; இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம். அந்தணரே, என் விருப்பத்தாலேயே (மம சந்தஸா) இந்தச் சரஸ்வதி உன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டாள்.” இச்சொல்லால் இரண்டு விஷயங்கள் நிறுவப்படுகின்றன. ஒன்று — முனிவரின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது குற்றமன்று; அது யாப்பு வடிவமே. இரண்டு — அந்த வாக்கு மனிதருடையதன்று; தெய்வீகமானது. சோகத்திலிருந்து பிறந்த சொல்லும் தெய்வத்தால் ஏற்கப்படும்போது காவியமாகிறது. பிரம்மனின் புன்னகையும் பொருளுடையதே — முனிவரின் ஐயம் உண்மையில் தேவையற்றது என்பதை அது குறிக்கிறது. “நான் சாபம் அல்லவா கூறிவிட்டேன்?” என்பதே வால்மீகியின் ஐயம்; பிரம்மனோ அதைச் சாபமாகக் கொள்ளாமல் சரஸ்வதியின் வடிவமாகக் கொண்டார். ஒரே சொல் இரு வேறு பார்வைகளில் இரு வேறு வடிவம் பெறுகிறது.

பின்னர் பிரம்மா ஆணையிடுகிறார்: “ரிஷிகளில் சிறந்தவரே, நீ ராமனின் முழு வரலாற்றையும் இயற்றுவாயாக. உலகில் அறவுள்ளம் கொண்டவனும், பகவானும், அறிவுடையவனும், தீரனுமான ராமனின் வரலாற்றை நாரதரிடமிருந்து நீ கேட்டபடியே எடுத்துரைப்பாயாக. அறிவுடைய அந்த ராமனின் மறைவான செயல்களும் வெளிப்படையான செயல்களும், சௌமித்ரியுடன் (லக்ஷ்மணனுடன்) நிகழ்ந்தவையும், அரக்கர்களைப் பற்றிய யாவும், வைதேகியின் வெளிப்படையான அல்லது மறைவான செயல்களும் — இவை அனைத்தும், உனக்கு இதுவரை தெரியாதவையாயினும், தெரிந்தவை ஆகும். இந்தக் காவியத்தில் உன் சொல் எங்கும் பொய்யாகாது.” இந்த வரம் மிக முக்கியமானது — கவிக்குத் தெய்வீகப் பார்வை அளிக்கப்படுகிறது. ஆகவே ராமாயணம் வெறும் கற்பனையன்று, கண்கூடாகக் கண்ட காட்சியே என்று மரபு கருதுகிறது. மறைவானதும் வெளிப்படையானதும் என இரண்டும் கூறப்பட்டுள்ளன; புறத்தே நிகழும் செயலும் அகத்தே எழும் உணர்வும் — இரண்டுமே கவியின் பார்வைக்குப் புலனாகின்றன. “நாரதரிடமிருந்து கேட்டபடி” என்ற சொல்லால் பிரம்மா முந்தைய சர்க்கத்தோடுள்ள தொடர்பைத் தெளிவாக்குகிறார் — சுருக்கமாகக் கேட்ட கதையே விரிவாகச் சொல்லப்பட வேண்டும்.

மீண்டும் பிரம்மா கூறுகிறார்: “ராமனின் புண்ணியமானதும் மனத்தைக் கவர்வதுமான கதையைச் சுலோகங்களில் அமைப்பாயாக. இந்தப் பூமியில் மலைகளும் ஆறுகளும் நிலைத்திருக்கும் வரை, உலகங்களில் ராமாயணக் கதை பரவி நிற்கும். நீ இயற்றிய ராமகதை பரவியிருக்கும் வரை, நீ மேலும் கீழும் உள்ள என் உலகங்களில் வாழ்வாய்.” இவ்வாறு கூறிவிட்டுப் பகவான் பிரம்மா அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர் சீடர்களுடன் அம்முனிவர் வியப்பில் ஆழ்ந்தார். இங்கே கவியின் அழியாமை காவியத்தின் ஆயுளால் அளக்கப்படுகிறது. மலைகளும் ஆறுகளும் நிலைபேற்றுக்கு உவமைகள்; அவற்றோடு காவியத்தின் நிலைப்பும் ஒத்தது என்று கூறி, பிரம்மா காவியத்தை இயற்கையைப் போல நிலையானதாக்குகிறார். பிரம்மனின் மறைவும் குறிப்புடையதே — ஆணை வழங்கப்பட்டாயிற்று; இனி செயல் கவியுடையதே. தெய்வம் வழியைக் காட்டுகிறது; அடியெடுத்து வைப்பதோ மனிதனே செய்ய வேண்டியது.

அவருடைய சீடர்கள் அனைவரும் அந்தச் சுலோகத்தை மீண்டும் மீண்டும் பாடினர்; மகிழ்ந்தும் பெரிதும் வியந்தும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறிக்கொண்டனர்: “ஒத்த எழுத்துகள் கொண்ட நான்கு அடிகளில் மகரிஷி பாடிய அந்தச் சோகம், திரும்பத் திரும்ப உரைக்கப்பட்டதால் மேலும் சுலோகத் தன்மையை அடைந்தது.” அப்போது பக்குவமடைந்த உள்ளம் கொண்ட மகரிஷிக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றியது: “இத்தகைய சுலோகங்களாலேயே நான் முழு ராமாயணக் காவியத்தையும் இயற்றுவேன்.” பின்னர் புகழ்மிக்கவரும் உயர்ந்த நோக்குடையவருமான அம்முனிவர், உயர்ந்த யாப்பும் பொருளும் சொல்லும் அமைந்த, மனத்தைக் கவரும், ஒத்த எழுத்துகள் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான சுலோகங்களால், புகழ்மிக்க ராமனுக்குப் புகழ் சேர்க்கும் காவியத்தை இயற்றினார். இறுதியில் கவி கேட்போரை அழைக்கிறார்: “சமாசமும் சந்தியும் பொருந்தியதும், சீரான இனிய பொருளோடு இசைந்த வாக்கியங்களால் அமைந்ததுமான, முனிவர் இயற்றிய ரகுகுலத் தலைவனின் வரலாற்றையும் தசக்ரீவனின் (ராவணனின்) வதத்தையும் கேளுங்கள்.” இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சோகம் சுலோகமானதில் தொடங்கி, மகாகாவியத்தின் சங்கல்பம் வரை சென்று நிறைவுறுகிறது. சீடர்களின் பாடலாலேயே சுலோகம் முதன்முதலில் உலகில் பரவுகிறது; இதனால் காவியம் கேட்போரால்தான் உயிர்வாழ்கிறது என்பது அறியப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க