॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 1

பால காண்டம்

சர்க்கம்

சுருக்க ராமாயணம்

நாரதர்–வால்மீகி உரையாடல்

முற்காலத்தில் தவத்திலும் வேதம் ஓதுதலிலும் (ஸ்வாத்யாயம்) எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்த வால்மீகி என்னும் தவமுனிவர் ஒருவர் இருந்தார். ஒருநாள் அவர், சொல்வல்லாருள் சிறந்தவரும் முனிவர்களுள் முதன்மையானவருமான நாரதரிடம் வினவினார். அவருடைய கேள்வி இதுவே: இவ்வுலகில் இப்போது நற்குணம் உடையவன் யார்? வீரம் உடையவன் யார்? அறம் அறிந்தவன் யார்? செய்ந்நன்றி அறிந்தவன் யார்? வாய்மையே பேசுபவன் யார்? உறுதியான விரதம் உடையவன் யார்? மீண்டும் அவர் கேட்டார்: நல்லொழுக்கம் பொருந்தியவன் யார்? எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவன் யார்? கற்றறிந்தவன் யார்? ஆற்றல் உடையவன் யார்? ஒப்பற்ற இனிய தோற்றம் உடையவன் யார்? மேலும்: தன்னை அடக்கியவன் யார்? சினத்தை வென்றவன் யார்? ஒளி பொருந்தியவன் யார்? பொறாமை இல்லாதவன் யார்? போர்க்களத்தில் யார் சினம் கொண்டால் தேவர்களும் அஞ்சுவர்? “இவற்றையெல்லாம் கேட்க நான் பேராவல் கொண்டுள்ளேன்; மகரிஷியே, இத்தகைய மனிதனை அறிய நீர் ஒருவரே தகுந்தவர்” என்று வால்மீகி கூறினார். இங்கே முனிவர் பதினாறு குணங்களைப் பற்றிக் கேட்கிறார். இக்குணங்கள் ஒழுக்கம், வீரம், ஞானம், உலகத்தோடுள்ள உறவு என்னும் நான்கு துறைகளாகப் பிரிந்து நிற்கின்றன. அவர் வெறும் வீரனைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை; வெறும் அறிஞனைப் பற்றியும் கேட்கவில்லை; இக்குணங்கள் அனைத்தின் தொகுப்பும் ஒரே மனிதனிடம் எவ்வாறு அமைய முடியும் என்பதே முனிவரின் அறிய விழையும் ஆவல். இக்கேள்விகளிலிருந்தே முழு ராமாயணமும் தோன்றுகிறது. கேள்வி தூயதாக இருந்தால் அதன் விடையும் தூயதாக இருக்கும்; ஆகவேதான் கவி தொடக்கத்திலேயே கேள்வியை நிலைநிறுத்துகிறார். இங்கே வால்மீகியின் தவச்சிறப்பும், சொல்லறிந்தோருள் நாரதர் முதன்மையானவர் என்பதும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. தானே தவசியாக இருப்பவனே குணவானைப் பற்றி அறிய விழைவான்; சொல்லை அறிந்தவனே அத்தகைய மனிதனை வருணிக்க வல்லவன். ஆகவே கேட்பவரும் விடையளிப்பவரும் இருவருமே தகுதி வாய்ந்தவர்கள். இந்த உரையாடலே ஆதிகாவியத்தின் விதையாக அமைகிறது. அந்தப் பதினாறு குணங்கள் இவை: நற்குணம் உடைமை (குணவத்த்வம்), வீரம் (வீர்யம்), அறம் அறிதல் (தர்மஜ்ஞத்வம்), செய்ந்நன்றி அறிதல் (க்ருதஜ்ஞத்வம்), வாய்மை (ஸத்யவாக்யத்வம்), விரத உறுதி (த்ருடவ்ரதத்வம்), நல்லொழுக்கம் (ஸச்சாரித்ர்யம்), எல்லா உயிர்க்கும் நன்மை செய்தல் (ஸர்வபூதஹிதத்வம்), கல்வியறிவு (வித்வத்த்வம்), ஆற்றல் (ஸாமர்த்யம்), இனிய தோற்றம் (ப்ரியதர்ஶனத்வம்), தன்னடக்கம் (ஆத்மவத்த்வம்), சினம் வென்றமை (ஜிதக்ரோதத்வம்), ஒளி மிகுதி (த்யுதிமத்த்வம்), பொறாமையின்மை (அனஸூயத்வம்), போர்க்களத்தில் பகைவர்க்கு அச்சம் தருதல்.

மூவுலகங்களின் நிகழ்வுகளையும் அறிந்த நாரதர் அக்கேள்வியைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார். அவர் மறுமொழி கூறினார்: “முனிவரே, நீர் எடுத்துரைத்த இக்குணங்கள் பலவாகவும் அரியனவாகவும் உள்ளன; இவை ஒரே மனிதனிடம் ஒருங்கே அமைந்திருப்பது பெரும்பாலும் காணப்படுவதில்லை. ஆயினும் இக்குணங்கள் அனைத்தும் பொருந்திய மனிதன் ஒருவன் இருக்கிறான். அவனை அறிந்து, ஆராய்ந்து சொல்கிறேன்; கேட்பீராக.” பின்னர் அவர் சொன்னார்: “இக்ஷ்வாகு குலத்தில் தோன்றிய ராமன் என்னும் பெயருடையவன் மக்களால் கேட்கப்பட்டவனாகவும் புகழ்பெற்றவனாகவும் இருக்கிறான்.” இந்த விடையால் நாரதர் பெயரை மட்டுமன்றிக் குலத்தையும் சுட்டுகிறார்; ஏனெனில் குணங்களின் வேர்களில் குலத்தின் பயிற்சியும் ஒன்றாகும். இக்ஷ்வாகு குலம் வாய்மையையே உயிராகப் போற்றும் குலம்; அக்குலத்திலேயே வாய்மை விரதம் பூண்ட ராமன் பிறந்தான் — இந்தப் பொருத்தம் பொருள் பொதிந்தது. இந்தக் கேள்வி–விடையோடுதான் சுருக்க ராமாயணம் தொடங்குகிறது. நாரதர் கற்பனையாக எதையும் சொல்வதில்லை; முக்காலமும் உணர்ந்தவராக அவர் கண்ணெதிரே காண்பதுபோல் அறிகிறார். ஆகவே அவருடைய சொல் சான்றாகக் கொள்ளத்தக்கது.

நாரதர் ராமனின் குணங்களை இவ்வாறு வருணிக்கிறார். அவன் மனத்தை அடக்கியவன், பெரும் வீரம் உடையவன், ஒளி பொருந்தியவன், மன உறுதி உடையவன், புலன்களை வென்றவன். அவன் அறிவாளி, நீதிநெறி அறிந்தவன், சொல்வன்மை உடையவன், திருமகள் அருள் பெற்றவன், பகைவரை அழிப்பவன். அவனுடைய உடல் இலக்கணங்களும் சிறந்தவை: அகன்ற தோள்கள், முழங்கால் வரை நீண்ட பெரிய கைகள், சங்கு போன்ற கழுத்து, பெரிய மோவாய், அகன்ற மார்பு, பெரிய வில், சதையால் மூடப்பட்ட காறை எலும்புகள், அழகிய தலை, மங்கலமான நெற்றி, சிறந்த நடை. அவன் ஒத்த உயரமும் பருமனும் உடையவன், அங்கங்கள் சீராகப் பகுக்கப்பட்டவன், பளபளக்கும் நிறம் உடையவன், பெருமிதம் வாய்ந்தவன், பருத்த மார்பினன், அகன்ற கண்களை உடையவன், அழகு நிறைந்தவன், மங்கல இலக்கணங்கள் பொருந்தியவன். குணங்களில், அவன் அறம் அறிந்தவன், சொன்ன சொல் தவறாதவன், மக்களின் நலனில் எப்போதும் ஈடுபட்டவன், புகழ் உடையவன், ஞானம் நிறைந்தவன், தூயவன், அடக்கம் உடையவன், மன ஒருமைப்பாடு உடையவன். அவன் பிரஜாபதிக்கு நிகரானவன், உலகைத் தாங்குபவன், பகைவரை அழிப்பவன், உயிர்க்குலத்தைக் காப்பவன், அறத்தைக் காப்பவன். அவன் வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் உள்ளபடி அறிந்தவன், தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன், நினைவாற்றலும் நுண்ணறிவும் உடையவன். அவன் எல்லா உலகத்தாருக்கும் அன்பானவன், சான்றோன், தளராத உள்ளம் உடையவன், கூர்த்த அறிவுடையவன், எல்லோரிடமும் சமநோக்கு உடையவன்; ஆறுகள் எப்போதும் கடலைச் சென்றடைவதுபோல நல்லோர் எப்போதும் அவனைச் சென்றடைகின்றனர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: நாரதர் முதலில் குணங்களை வருணிக்கிறார், பின் உருவத்தை, மீண்டும் குணங்களை. இதனால் உருவம் குணங்களுக்கு இருப்பிடம் மட்டுமே, குணங்களே முதன்மையானவை என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. இவ்வாறு வால்மீகியின் பதினாறு கேள்விகளுக்கும் நாரதர் “ராமன்” என்னும் ஒரே விடையைத் தந்தார். சிறப்பாக இங்கே மூன்று சொற்கள் சிந்திக்கத்தக்கவை: “ஸத்யஸந்த:” (சொன்ன சொல் தவறாதவன்), “தர்மஸ்ய பரிரக்ஷிதா” (அறத்தைக் காப்பவன்), “ஜீவலோகஸ்ய ரக்ஷிதா” (உயிர்க்குலத்தைக் காப்பவன்). வாய்மை அவனுடைய இயல்பு; அறம் அவனுடைய வழி; உலகைக் காத்தல் அவனுடைய குறிக்கோள். இம்மூன்றிலும் ராமனின் முழு வரலாறும் அடங்கியுள்ளது. கடல் ஆழமானதாகவும் அசைவற்றதாகவும் இருப்பதுபோல ராமனும் ஆழ்ந்த தன்மையும் மன உறுதியும் உடையவன் என்பது இந்த உவமையால் உணர்த்தப்படுகிறது.

ஒருமுறை மன்னர் தசரதன், மக்களின் நலனை விரும்பி, சிறந்த குணங்கள் நிறைந்தவனும் தமக்கு அன்புக்குரியவனுமான மூத்த மகன் ராமனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் (யௌவராஜ்யம்) சூட்ட விரும்பினார். அபிஷேகத்துக்கான ஏற்பாடுகளைக் கண்ட அவருடைய மனைவி கைகேயி, முன்பு அவர் அளித்திருந்த இரண்டு வரங்களை நினைவூட்டி இரண்டு பொருள்களைக் கேட்டாள்: ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ வேண்டும்; பரதனுக்கு முடிசூட்ட வேண்டும். வாய்மைச் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டவரும் அறம் என்னும் கயிற்றால் பிணிக்கப்பட்டவருமான மன்னர் தசரதன், விருப்பமில்லாதபோதும் தம் அன்பு மகனைக் காட்டுக்கு அனுப்பினார். ராமனோ தந்தையின் ஆணையைக் கேட்டுத் துயரப்படவில்லை; சினங்கொள்ளவில்லை; அரசாசையால் வாதிடவும் இல்லை. தந்தையின் சொல்லைக் கட்டளையாகக் கொண்டும், கைகேயிக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் பொருட்டும், உறுதிமொழியை மேற்கொண்டு அமைதியான மனத்துடன் அவன் காட்டுக்குச் சென்றான். இங்கே தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதே ராமனுக்கு மேலான அறம் என்பது காட்டப்படுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியாலேயே வால்மீகி கேட்ட அறமறிதல், வாய்மை, விரத உறுதி முதலிய குணங்கள் கதையின் தொடக்கத்திலேயே கண்கூடாகக் காட்டப்படுகின்றன. சொல்லால் கூறப்பட்டது செயலால் நிறுவப்படுகிறது — இதுவே காவியத்தின் நெறி. கைகேயியின் குற்றமும் அவளுடையது மட்டுமன்று; மந்தரையின் சொல்லால் அவளுடைய புத்தி திரிந்துபோயிற்று. இவ்வாறு கதையின் தொடக்கத்திலேயே இன்பமும் துன்பமும் நிலையற்றவை என்பது காட்டப்படுகிறது — ஒரு நாள் அபிஷேகம் உறுதி செய்யப்பட்டது; அதே நாளில் வனவாசம் தொடங்கியது.

காட்டுக்குச் செல்லும் அந்த ராமனை அவனுடைய அன்புத் தம்பி லக்ஷ்மணன் பின்தொடர்ந்தான். அன்பும் பணிவும் நிறைந்த அவன் சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனாக இருந்தான்; அண்ணனைப் பிரிந்து ஒரு கணமும் அவனால் இருக்க இயலாது. ராமனின் மனைவி சீதையும் — ஜனகனின் குலத்தில் பிறந்தவள், தெய்வ மாயையால் படைக்கப்பட்டவள் போன்ற அழகி, எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் நிறைந்தவள், பெண்களுள் சிறந்தவள், கணவனையே பின்பற்றும் விரதம் உடையவள் — ரோகிணி சந்திரனைப் பின்தொடர்வதுபோல ராமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். நகர மக்களும் தந்தை தசரதனும் பின்தொடர, ராமன் சிருங்கவேரபுரத்தில் கங்கைக் கரையை அடைந்து, நிஷாதர்களின் தலைவனான குகனைச் சந்தித்தான். அங்கே அவன் தேரோட்டி சுமந்திரனைத் திருப்பி அனுப்பினான். பின்னர் அவர்கள் மூவரும் காட்டுக்குக் காடு கடந்து, பெரிய ஆறுகளைத் தாண்டி, பரத்வாஜ முனிவரின் அறிவுரைப்படி சித்திரகூட மலையை அடைந்தனர். அங்கே அழகிய குடில் அமைத்துக்கொண்டு, தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் போன்ற அம்மூவரும் இன்பமாக வாழ்ந்தனர். இவ்வாறு வனவாசம் வெறும் துயரமாக நின்றுவிடாமல் அறத்துக்கும் அன்புக்கும் உறைவிடமாயிற்று. குகன் நிஷாதனாக இருந்தபோதிலும் ராமனால் நண்பனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டான். இதனால் ராமனின் சமநோக்கு தெளிவாகிறது — அவன் பிறப்பைப் பார்ப்பதில்லை, பக்தியையே பார்க்கிறான். இதே நோக்கு பின்னர் சபரி, அனுமன், விபீஷணன் ஆகியோரை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் காணப்படுகிறது.

ராமன் சித்திரகூடத்துக்குச் சென்றபின், புத்திர சோகத்தால் வாடிய மன்னர் தசரதன் மகனை நினைந்து புலம்பியவாறே உயிர் நீத்து விண்ணுலகம் அடைந்தார். அவர் மறைந்தபின் வசிஷ்டர் முதலிய அந்தணர்கள் அரசை ஏற்குமாறு அவனை அமர்த்த முயன்றபோதும், பெருவலிமை வாய்ந்த பரதன் அந்த அரசை விரும்பவில்லை. அவன் படையுடன் காட்டுக்குச் சென்று மகாத்மாவான ராமனை இணங்கச் செய்ய முயன்றான்: “ஐயனே, நீயே அறம் அறிந்தவன்; நீயே அரசனாக இரு.” ராமனோ தந்தையின் வாய்மையைக் காக்க விரும்பி அரசை ஏற்கவில்லை. அரசின் அடையாளமாகத் தன் பாதுகைகளைப் பரதனுக்கு அளித்தான். மீண்டும் மீண்டும் வேண்டியும் நோக்கம் நிறைவேறாத பரதன், ராமனின் பாதுகைகளைத் தலைமேல் ஏந்திக்கொண்டு திரும்பினான். அவன் அயோத்திக்குள் நுழையவில்லை; நந்திகிராமத்தில் தங்கி, ராமனின் வருகையை எதிர்நோக்கியவாறே அவனுடைய பெயராலேயே அரசைக் காத்து ஆண்டான். இவ்வாறு உடன்பிறந்த இருவரின் ஒருவர்மீதொருவர் கொண்ட அன்பும் தியாகமும் உலகுக்கு முன்மாதிரியாயின — ஒருவன் அரசைத் துறக்கிறான்; மற்றவனும் அதை ஏற்பதில்லை. பாதுகைகளே அரசின் அடையாளம் என்ற பரதனின் முடிவு அரசியலுக்கு ஒரு புதிய இலட்சியத்தை நிறுவுகிறது — அரியணை தலைவன் அல்ல; தலைவனின் ஆணையே அளவுகோல்.

பரதன் புறப்பட்டுச் சென்றபின், மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருந்த நகர மக்களின் தொடர்பைத் தவிர்க்க விரும்பி, ராமன் சித்திரகூடத்திலிருந்து விலகித் தண்டகாரண்யத்துள் புகுந்தான். அங்கே அவன் விராதன் என்னும் வலிமைமிக்க அரக்கனைக் கொன்றான். பின்னர் சரபங்கர், சுதீக்ஷ்ணர், அகஸ்தியர், அகஸ்தியரின் உடன்பிறந்தவர் ஆகிய மகரிஷிகளைத் தரிசித்தான். அகஸ்தியரின் சொல்லின்படி அவன் இந்திரன் அளித்த பெரிய வில்லையும், அம்புகள் குறையாத இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளையும், கூர்மையான வாளையும் பெற்றான். அக்காட்டில் வாழ்ந்துவந்த ராமனைத் தண்டகாரண்யவாசிகளான முனிவர்கள் அணுகி, அரக்கர்களை அழிக்குமாறு வேண்டினர். அவன் அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, “வேள்விகளுக்கு இடையூறு செய்யும் அரக்கர்களை நான் கொல்வேன்” என்று உறுதிமொழி செய்தான். இதனால் வனவாசம் தவசிகளைக் காப்பதற்கான கருவியாயிற்று; துன்பமும் பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்பாக மாறியது. அகஸ்தியர் அளித்த அஸ்திரங்கள் வெறும் ஆயுதங்கள் அல்ல; அவை முனிவர்களின் நம்பிக்கையின் சின்னங்கள். தவத்தோடு இணைந்த ஆற்றல், ஆற்றலோடு இணைந்த தவம் — இவ்விரண்டின் சங்கமம் இங்கே காணப்படுகிறது.

பின்னர் அவன் பஞ்சவடியில் கோதாவரியின் கரையில் வசித்தான். அங்கே வசிக்கையில், ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்தவளும் விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்லவளுமான சூர்ப்பணகை என்னும் அரக்கி அவனால் உருக்குலைக்கப்பட்டாள்; அந்நிகழ்ச்சி ஆரண்ய காண்டத்தில் விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது. அவளுடைய சொல்லால் சினமுற்ற கரன், திரிசிரஸ், தூஷணன் ஆகியோர் தம் பரிவாரங்களுடன் போருக்கு வந்தனர். ராமன் தனி ஒருவனாகவே ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த கொடுஞ்செயல் புரியும் பதினான்காயிரம் அரக்கர்களையும், கரன், திரிசிரஸ், தூஷணன் ஆகியோரையும் கொன்றான். இப்போரால் ராமனின் வியப்பூட்டும் பேராற்றல் உலகில் புகழ்பெற்றது; முனிவர்களுக்கு அளித்த அபய வாக்கும் நிறைவேறியது. ஒருவன் பதினான்காயிரம் பேரை வெல்கிறான் என்பது மிகைக்கூற்று அன்று; இங்கே அதர்மத்தின் வலிமையின்மீது தர்மத்தின் வலிமை பெறும் வெற்றி குறிக்கப்படுகிறது. இங்கேயே ராவணனுடனான பகைமையின் விதையும் புதைந்துள்ளது.

இவ்வாறு பதினான்காயிரம் அரக்கர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பின்னர் தன் இனத்தார் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டுச் சினத்தால் மதிமயங்கிய ராவணன், மாரீசன் என்னும் அரக்கனைத் துணையாகத் தேர்ந்தான். மாரீசன் அவனைத் தடுத்து, “ராவணா, பெருவலிமை வாய்ந்த ராமனோடு பகை கொள்வது உனக்கு நலம் தராது” என்றான். ஆயினும் காலத்தால் தூண்டப்பட்ட ராவணன் அவனுடைய நன்மொழியைச் செவிமடுக்கவில்லை. பின்னர் அவன் மாரீசனுடன் ராமனின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். மாயாவியான அந்த மாரீசனால் அரசகுமாரர் இருவரும் தொலைவுக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர்; அப்போது ராவணன் கழுகான ஜடாயுவைக் கொன்று ராமனின் மனைவியைக் கவர்ந்து சென்றான். மாரீசன் மாயமானின் உருவம் தாங்கி அரசகுமாரர் இருவரையும் இழுத்துச் சென்றதும், சீதையைக் காப்பதற்காக ஜடாயு ராவணனுடன் போர் புரிந்ததும் ஆகிய இரு நிகழ்ச்சிகளும் ஆரண்ய காண்டத்தில் விரிவாக வருணிக்கப்படுகின்றன. திரும்பி வந்த ராமன் வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைக் கண்டும், ஜடாயு வீழ்ந்துகிடப்பதை அறிந்தும், பெருந்துயரில் ஆழ்ந்து புலம்பினான். அந்தக் கழுகரசனுக்கு ஈமக்கடன்களைச் செய்து முடித்து, பின் சீதையைத் தேடத் தொடங்கினான். பிறருக்காக உயிர்விடுபவன் மகன் செய்வதுபோன்ற ஈமச்சடங்கைப் பெறத் தகுந்தவன் என்பதைக் கவி இங்கே காட்டுகிறார். ராவணன் வலிமையால் போர் புரியவில்லை; வஞ்சகத்தால் சீதையைக் கவர்ந்தான். இதனால் அவனுடைய பலவீனம் வெளிப்படுகிறது — அறவழியில் வெல்ல இயலாதவனே மாயையை நாடுகிறான். ஜடாயுவோ முதிய பறவையாக இருந்தும் பிறருக்காகப் போர் புரிந்தான்; அவனுடைய தியாகம் ராமனால் தந்தைக்குரிய மதிப்புடன் போற்றப்பட்டது.

வழியில் அவன் கபந்தன் என்னும் விகார உருவுடைய அரக்கனைக் கண்டு, அவனுடைய கைகளை வெட்டி அவனை எரித்தான். எரியூட்டப்பட்ட கபந்தன் தெய்வ உருவம் பெற்று விண்ணுலகம் செல்லும்போது ராமனிடம், “ராகவா, ரிஷ்யமூக மலையில் சுக்ரீவனுடன் நட்புக் கொள்; சீதையைத் தேடுவதில் அவன் உனக்கு உதவுவான்” என்றான். பின்னர் ராமன் அறநெறியில் ஒழுகும் சபரி என்னும் தவப்பெண்ணைக் கண்டான்; அவளால் பூஜிக்கப்பட்டு உபசரிக்கப்பட்ட அவன், பம்பை ஏரிக்கரையில் அனுமனைச் சந்தித்தான். அனுமனின் சொல்லின்படி அவன் ரிஷ்யமூக மலையில் அக்கினியைச் சாட்சியாக வைத்துச் சுக்ரீவனுடன் நட்புக் கொண்டான். வாலி தனக்கு இழைத்த தீங்கை — அரசைப் பறித்ததையும் மனைவியைக் கவர்ந்ததையும் — சுக்ரீவன் ராமனிடம் விரிவாக எடுத்துரைத்தான். ராமன் “நான் வாலியைக் கொல்வேன்” என்று உறுதிமொழி செய்தான். வானரனான சுக்ரீவன் ராமனின் வலிமையைப் பற்றி ஐயுற்று, துந்துபி என்னும் அசுரனின் பெரிய எலும்புக்கூட்டையும் ஏழு சால மரங்களையும் காட்டினான். ராமன் தன் கால் பெருவிரலால் அந்த எலும்புக்கூட்டைத் தூக்கி எறிந்து, ஒரே அம்பால் ஏழு சால மரங்களையும் மலையையும் பாதாளத்தையும் துளைத்து, அவனுக்குத் தன்மீது நம்பிக்கை உண்டாக்கினான். பின்னர் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று போரில் வாலியைக் கொன்று, சுக்ரீவனை வானர அரசில் அமர்த்தினான். சபரியின் விருந்தோம்பலை ஏற்றதன் மூலம் ராமன் பக்தியின் பெருமையைக் காட்டினான். வானரர்களுடன் நட்புக் கொண்டதன் மூலம், பெரிய காரியம் துணைவர்கள் இன்றி நிறைவேறாது என்பதையும் அவன் காட்டுகிறான். வாலிவதமும் நீதி விதித்த தண்டனையே — உடன்பிறந்தவனின் மனைவியைக் கவர்ந்தவனும், உடன்பிறந்தவனை அரசிலிருந்து விரட்டியவனும் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவனே.

அரசைப் பெற்ற சுக்ரீவன் எல்லா வானரர்களையும் வரவழைத்து, ஜனகனின் மகளைக் கண்டறிய விரும்பி, அவர்களை நான்கு திசைகளுக்கும் அனுப்பினான். தென்திசைக்குச் சென்ற வானரர்களிடம் சம்பாதி என்னும் கழுகு, சீதை இலங்கையில் இருப்பதைத் தெரிவித்தது. பின்னர் பெருவலிமை வாய்ந்த அனுமன் நூறு யோஜனை அகலமுள்ள உப்புக்கடலைத் தாண்டி, ராவணனால் காக்கப்பட்ட இலங்கையை அடைந்தான். அங்கே அசோகவனத்தில் ராமனையே தியானித்தவாறு துயரில் மூழ்கியிருந்த சீதையைக் கண்டான். அவளிடம் ராமனின் அடையாளச் சின்னத்தைக் கொடுத்து, நடந்ததையெல்லாம் தெரிவித்து, அவளைத் தேற்றிவிட்டு, அந்த வனத்தின் தோரண வாயிலை உடைத்தான். பின்னர் ஐந்து சேனைத் தலைவர்களையும், ஏழு அமைச்சர் மைந்தர்களையும், ராவணனின் மகன் அக்ஷனையும் கொன்றான்; பிரம்மதேவன் அளித்த வரத்தால் அஸ்திரத்தின் கட்டிலிருந்து தான் விடுபட்டதை அறிந்திருந்தும், தன் விருப்பத்தின்பேரில் அரக்கர்கள் கட்டியதைப் பொறுத்துக்கொண்டான்; பின்னர் சீதையிடம் விடைபெற்று, இலங்கையை எரித்து, மீண்டும் கடலைத் தாண்டித் திரும்பி வந்தான். ராமனை வணங்கி “கண்டேன் சீதையை” (த்ருஷ்டா ஸீதா) என்றான். இந்த ஒரே வாக்கியத்தால் துயரில் மூழ்கியிருந்த ராமன் மீண்டும் தேறுதல் அடைந்தான். பக்தனின் செயல்திறமையே தலைவனின் துயருக்கு மருந்து என்பது இங்கே காணப்படுகிறது. அனுமனின் செயலில் மூன்று இலக்கணங்கள் காணப்படுகின்றன — வலிமை, அறிவு, தலைவன்மீது பக்தி. கடலைத் தாண்ட வலிமை தேவை; சீதையின் நம்பிக்கையைப் பெற அறிவு தேவை; அடையாளச் சின்னத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு விரைந்து திரும்ப பக்தி தேவை. இம்மூன்றாலும் அவன் தூதர்களுக்கு முன்மாதிரி ஆனான்.

பின்னர் ராமன் சுக்ரீவனுடன் பெருங்கடலின் கரைக்குச் சென்று, சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தவனாகத் தன் அம்புகளால் கடலைக் கலக்கினான். ஆறுகளின் தலைவனான கடலரசன் தன்னை வெளிப்படுத்திக் காட்சி தந்தான்; அவனுடைய சொல்லின்படியே ராமன் நளனைக் கொண்டு அணை கட்டுவித்தான். அந்த அணையின் வழியே கடலைக் கடந்து ராமன் இலங்கை நகரை அடைந்தான்; போரில் ராவணனைக் கொன்றான்; சீதையை மீண்டும் அடைந்து பெரும் நாணம் அடைந்தான். நாணத்தின் காரணம் மூலத்தில் சொல்லப்படவில்லை; பிறர் இல்லத்தில் வசித்த மனைவியை மீண்டும் ஏற்பதால் உலகப் பழிச்சொல் உண்டாகுமோ என்ற ஐயமே அதற்குக் காரணம் என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். விபீஷணன் அடைக்கலம் புகுந்ததும், கும்பகர்ணன், இந்திரஜித், பிரஹஸ்தன் முதலியோர் கொல்லப்பட்டதும், தேவர்கள் மலர்மாரி பொழிந்ததும் இந்தச் சுருக்கத்தில் சொல்லப்படவில்லை; அவை யுத்த காண்டத்தில் விரிவாக வருணிக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு தீயோரை அடக்குதலும் நல்லோரைக் காத்தலும் ஒரே செயலில் நிறைவேறின. அடைக்கலம் புகுந்தோரைக் காத்தலே ராமனின் மேலான விரதம் — இந்த விரதம் யுத்த காண்டத்தில் புகழ்பெற்று விளங்குகிறது.

பின்னர் ராமன் மக்கள் கூடிய அவையில் சீதையிடம் கடுஞ்சொல் கூறினான். அதைப் பொறுக்க இயலாத கற்பரசியான அவள் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயில் புகுந்தாள். அக்கினிதேவனே நேரில் தோன்றி, “இவள் எவ்வகையிலும் குற்றமற்றவள்” என்று கூறி அவளை ராமனிடம் ஒப்படைத்தான். அப்போது தேவர்களும் பித்ருக்களும் நேரில் காட்சி தந்து ராமனின் செயலைப் புகழ்ந்தனர்; விண்ணுலகில் இருந்த தசரதனும் மகனைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். பின்னர் ராமன் இலங்கையில் அரக்கர் தலைவனாக விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டி, கடமையை நிறைவேற்றியவனாகக் கவலை நீங்கி மகிழ்ந்தான். மனம் மகிழ்ந்த ராமன், தேவர்கள் அளித்த வரங்களால் போரில் இறந்த வானரர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, நண்பர்கள் அனைவருடனும் புஷ்பக விமானத்தில் அயோத்தியை நோக்கி வந்தான். வழியில் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று, பரதனுக்குச் செய்தி சொல்ல அனுமனை அனுப்பினான். நந்திகிராமத்தில் பரதனைச் சந்தித்து, சடைமுடியைக் களைந்து, தம்பியருடன் அயோத்திக்குள் நுழைந்தான். வசிஷ்டர் முதலிய அந்தணர்களாலும் மக்களாலும் அரசனாக முடிசூட்டப்பெற்று, அறவழியில் பூமியை ஆளத் தொடங்கினான். அக்கினிப் பரீட்சை சீதையின்மீது கொண்ட ஐயத்தால் நிகழ்த்தப்பட்டதன்று; உலகத்தின் முன் உண்மையை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே நிகழ்த்தப்பட்டது என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.

நாரதர் ராமராஜ்யத்தை எதிர்காலத்தில் நிகழ்வதாக வருணிக்கிறார். ராமனின் ஆட்சியில் உலகம் மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் நிறைவும் செழிப்பும் உடையதாகவும், நன்கு அறம் பேணுவதாகவும், நோயற்றதாகவும், பிணியற்றதாகவும், பஞ்ச அச்சம் இல்லாததாகவும் இருக்கும். அங்கே எந்த மனிதனும் தன் மகனின் இறப்பைக் காணமாட்டான்; பெண்கள் என்றும் கைம்மை அடையாதவர்களாகவும் கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள். நெருப்பால் அச்சம் இராது; உயிர்கள் நீரில் மூழ்கமாட்டா; காற்றால், காய்ச்சலால், பசியால், திருடர்களால் உண்டாகும் அச்சமும் இராது. நகரங்களும் நாடுகளும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்திருக்கும்; கிருதயுகத்தில் போல எல்லா மக்களும் என்றும் மகிழ்ந்திருப்பார்கள். ராமன் மிகுந்த பொன்னைத் தக்ஷிணையாகக் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான அசுவமேத வேள்விகளைச் செய்து, கற்றறிந்தோருக்கு முறைப்படி கோடி அயுதம் பசுக்களைத் தானம் செய்து, அந்தணர்களுக்கு எண்ணற்ற செல்வத்தை அளித்து, அரச குலங்களை நூறு மடங்காகப் பெருக்கி நிலைநிறுத்துவான்; உலகில் நான்கு வர்ணத்தாரையும் அவரவர் அறத்தில் நிலைநிறுத்துவான். இவ்வாறு பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும் அரசாண்டு அவன் பிரம்மலோகம் செல்வான். இங்கே வினைகள் எதிர்காலத்தில் ஆளப்பட்டுள்ளன; ஏனெனில் ராமனின் ஆட்சிக்காலத்திலேயே நாரதர் வால்மீகிக்கு இதைச் சொல்கிறார் என்பது உரையாசிரியர்களின் கருத்து. இந்த ஆட்சியே உலகில் “ராமராஜ்யம்” என்று புகழ்பெற்றது; இன்றும் நல்லாட்சிக்கு உவமையாக இதுவே சொல்லப்படுகிறது. அரசனின் குணங்களே மக்களிடம் பிரதிபலிக்கின்றன — இதுவே இந்த வருணனையின் கருத்து. அரசன் அறத்தில் நிலைத்திருக்கும்போது இயற்கையும் இசைவாக நடக்கும் என்னும் பாரதீய அரசியல் கொள்கை இங்கே காவிய வடிவில் கூறப்பட்டுள்ளது.

இறுதியில் நாரதர் இந்த வரலாற்றைக் கேட்பதன் பயனை (பலஶ்ருதி) கூறுகிறார். இவ்வரலாறு புனிதமானது, பாவத்தைப் போக்குவது, புண்ணியம் தருவது, வேதங்களுக்கு நிகரானது. இந்த ராமாயணத்தைப் படிக்கும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். இது நற்பேறு தருவது, புகழ் தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது; இதைச் சிரத்தையுடன் கேட்பவனும் படிப்பவனும் மக்கள், பேரர், ஏவலர், உறவினர் ஆகியோருடன் இம்மையில் இன்பம் துய்த்து, மறுமையில் சுவர்க்கத்தில் மகிழ்வான். இதைப் படிக்கும் அந்தணன் சொல்வன்மையில் மேன்மை அடைவான்; க்ஷத்திரியன் நிலத்துக்கு அதிபதி ஆவான்; வைசியன் வாணிபத்தின் பயனைப் பெறுவான்; சூத்திரனும் பெருமை அடைவான். இவ்வாறு நூறு சுலோகங்களைக் கொண்ட இந்தச் சுருக்க ராமாயணம், இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட முழுக் காவியத்துக்கும் விதையாகும். விதையில் முழு மரமும் அடங்கியிருப்பதுபோல, இந்த ஒரு சர்க்கத்தில் ஏழு காண்டங்களைக் கொண்ட முழு ராமாயணமும் அடங்கியுள்ளது. ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தைப் படிப்பதே முழு ராமாயணத்தையும் படித்த பயனைத் தரும் என்று மரபு கூறுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தைக் கற்றபின்பே சீடர்கள் மேலே விரிவான காவியத்தைத் தொடங்குகின்றனர். இவ்வாறு கேள்வியோடு தொடங்கிய இந்தச் சர்க்கம் பலஶ்ருதியோடு நிறைவுறுகிறது; இடையில் ராமனின் முழு வரலாறும் தொகுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க