॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 55

பால காண்டம்

சர்க்கம்

விசுவாமித்திரரின் தவமும் தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பெறுதலும்

சபலை காம்போஜர், பர்பரர், யவனர், சகர், மிலேச்சர்களைப் படைத்தல், விசுவாமித்திரரின் படையும் நூறு மைந்தர்களும் அழிதல், அரசைத் துறந்து வனம் செல்லுதல், இமயத்தின் அருகே தவம், மகாதேவனிடமிருந்து தனுர்வேதத்தையும் அஸ்திரங்களையும் பெறுதல், வசிஷ்டர் ஆசிரமத்தில் அஸ்திரங்களை எய்தல், வசிஷ்டர் தண்டத்தை உயர்த்துதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சபலை என்னும் பசு வசிஷ்டரின் ஆணைப்படி பஹ்லவர்களைப் படைத்தாள்; விசுவாமித்திரர் பலவகை ஆயுதங்களால் அவர்களை அழித்தார்; பிறகு அவள் யவனர்கள் கலந்த சகர்களையும் காம்போஜர்களையும் படைத்தாள்; அவர்களால் விசுவாமித்திரரின் படை துன்புற்றது. இப்போது விசுவாமித்திரரின் அஸ்திரங்களால் மயங்கிக் கலங்கிய அவர்களைக் கண்டு வசிஷ்டர் மீண்டும் காமதேனுவை ‘யோக வலிமையால் படைப்பாயாக’ என்று தூண்டினார். அவளுடைய ‘ஹும்’ என்ற ஒலியிலிருந்து சூரியனுக்கு நிகரான காம்போஜர்கள் பிறந்தனர்; மடியிலிருந்து ஆயுதம் ஏந்திய பர்பரர்கள் தோன்றினர்; பிறப்புறுப்பின் பகுதியிலிருந்து யவனர்களும், சாணம் வெளிப்படும் பகுதியிலிருந்து சகர்களும், மயிர்க்கால்களிலிருந்து மிலேச்சர்களும், ஹாரீதர்களும், கிராதர்களும் தோன்றினர். அவர்கள் அனைவராலும் அக்கணமே விசுவாமித்திரரின் முழுப் படையும், காலாட்கள், யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் அனைத்துடனும், அழிக்கப்பட்டது. இங்கே கவிஞர் மக்களினங்களின் பெயர்களை எண்ணுகிறார், அவர்களை இகழவில்லை; இதனால் பண்டைய இந்தியாவின் அண்டை இனங்களின் நினைவும் எழுகிறது. கருத்து இவ்வளவே: பிரம்ம ஒளியின் படைக்கும் ஆற்றல் அளவற்றது, ஒரே ஒரு பசு பல படைகளைத் தோற்றுவிக்க வல்லது. அரச வலிமையோ எல்லைக்கு உட்பட்டது, ஆகவே அது குறைகிறது; பிரம்ம வலிமையோ அழியாதது, ஏனெனில் அது தவத்தால் மீண்டும் மீண்டும் வளர்கிறது.

மகாத்மாவான வசிஷ்டரால் படை அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, விசுவாமித்திரரின் நூறு மைந்தர்களும் பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு கடும் சினத்துடன் ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டரை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். அந்த மாமுனிவர் ஆயுதம் எடுக்கவில்லை, சாபமும் சொல்லவில்லை; ‘ஹும்’ என்ற ஒலியாலேயே அவர்கள் அனைவரையும் எரித்தார். குதிரைகளுடனும் தேர்களுடனும் காலாட்களுடனும் கூடிய விசுவாமித்திரரின் அந்த மைந்தர்கள் ஒரு கணத்தில் சாம்பலாக்கப்பட்டனர். முந்தைய சர்க்கத்தில் பசு படைத்த வீரர்களால் படை கொல்லப்பட்டது; இங்கோ முனிவரே நேரில் நூறு மைந்தர்களையும் எரித்தார்; இதனால் பிரம்ம வலிமைக்கு வெளிக் கருவிகள் தேவையில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘ஜபதாம் வர:’ (ஜபம் செய்வோருள் சிறந்தவர்) என்ற அடைமொழி இங்கே பொருள் பொதிந்தது: நீண்ட காலம் சேர்த்த தவம் யாருடைய சொல்லில் உறைகிறதோ, அவருடைய ‘ஹும்’ என்ற ஒலியே அஸ்திரமாகிறது. மைந்தர்களும் தந்தையின் செருக்கைப் பின்பற்றியதாலேயே அழிந்தனர்; ஆராயாத சினம் குலத்தையும் அழிக்கும் என்பது இங்கே தெரிகிறது.

எல்லா மைந்தர்களும் படையும் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, மிகுந்த புகழுடைய விசுவாமித்திரர் நாணமும் கவலையும் கொண்டார். கவிஞர் இங்கே நான்கு உவமைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்: அலையோய்ந்த கடல் போலவும், பல் உடைந்த பாம்பு போலவும், கிரகணம் பிடித்த சூரியன் போலவும் அவர் உடனே ஒளியிழந்தார்; மைந்தர்களையும் படையையும் இழந்து எளியவரான அவர் சிறகு வெட்டப்பட்ட பறவை போல ஆனார். எல்லா வலிமையையும் ஊக்கத்தையும் இழந்த அவர் மனச்சோர்வை அடைந்தார். இந்த உவமைகள் சோகத்தை மட்டும் வர்ணிக்கவில்லை, அவரது மாற்றத்தின் விதையையும் குறிப்பிடுகின்றன: வேகம், பல், ஒளி, சிறகுகள் என்று வெளி வலிமையாக இருந்தவை அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டன; கவலை மட்டுமே எஞ்சியது. அந்தக் கவலையே அவரைத் தவத்தில் ஈடுபடுத்துகிறது. மனச்சோர்வே வைராக்கியத்தின் தொடக்கம்; ஆனால் இங்கே அது இன்னும் அமைதியடையவில்லை: பழிவாங்கும் எண்ணமே தவ வடிவம் பெறுகிறது.

அவர் எஞ்சியிருந்த ஒரே மகனை அரசுக்கு முடிசூட்டி, ‘க்ஷத்திரிய அறப்படி பூமியைக் காப்பாயாக’ என்று பணித்துவிட்டுத் தாமே வனத்தை அடைந்தார். பிறகு கின்னரர்களும் நாகர்களும் வசிக்கும் இமயமலையின் அருகே சென்று, பெருந்தவமுடைய அவர் மகாதேவனின் அருளைப் பெறுவதற்காகத் தவம் செய்தார். இங்கே கருத வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் அரசைத் துறக்கிறார், க்ஷத்திரிய உறுதியைத் துறக்கவில்லை; தவத்தையும் அவர் அஸ்திரங்களைப் பெறுவதற்காகவே மேற்கொண்டார். இறுதியில் அவர் பிரம்மரிஷி ஆகப்போகும் நீண்ட பயணத்தின் முதல் படி இதுவே. ‘வனமே அடைந்தார்’ என்பதில் உள்ள ‘ஏ’ என்ற அழுத்தத்தால், அவருக்கு வேறு வழி எதுவும் எஞ்சவில்லை என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; தோல்வியே அவரைத் தவத்தின் வாயிலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

சிறிது காலத்துக்குப் பின், வரமளிப்பவனும் தேவர்களின் ஈசனும் காளைக் கொடியுடையவனுமான சிவன் மாமுனிவரான விசுவாமித்திரருக்குக் காட்சியளித்துச் சொன்னான்: ‘அரசே, எதற்காகத் தவம் செய்கிறாய்? நீ சொல்ல விரும்புவதைச் சொல். நான் வரமளிப்பவன்; நீ விரும்பும் வரம் எது என்று சொல்லப்படட்டும்.’ தேவன் இவ்வாறு சொன்னதும், பெருந்தவமுடைய விசுவாமித்திரர் மகாதேவனை வணங்கி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: சங்கரன் உடனே வரம் அளிக்கவில்லை, ‘எதற்காக’ என்று கேட்கிறான்; இரப்பவனின் உறுதியே அவனது பலனைத் தீர்மானிக்கிறது. ‘ராஜன்’ (அரசே) என்ற விளியும் பொருள் பொதிந்தது: தவசியின் வேடத்தில் இருந்தும் தேவனின் பார்வையில் அவர் அரசரே, ஏனெனில் அவர் உள்ளத்தில் இன்னும் க்ஷத்திரிய உறுதியே உள்ளது.

‘குற்றமற்ற மகாதேவா, நீ மகிழ்ந்திருந்தால், அங்கங்கள், உப அங்கங்கள், உபநிடதங்கள், ரகசியங்கள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய தனுர்வேதம் எனக்கு அளிக்கப்படட்டும். தேவர்களிடமும் தானவர்களிடமும் மகரிஷிகளிடமும் கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர்களிடமும் உள்ள அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் எனக்குப் புலப்படட்டும். தேவதேவா, உன் அருளால் நான் விரும்பியது நிறைவேறட்டும்.’ இவ்வாறு சொன்னதும், தேவர்களின் ஈசன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்ற சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு விண்ணுலகுக்குச் சென்றான். இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் பிரம்ம ஒளியைக் கேட்கவில்லை, அஸ்திரங்களையே கேட்கிறார். அழிக்கப்பட்டது பிரம்ம வலிமையால் அழிக்கப்பட்டது; அவரோ பழிவாங்க மீண்டும் ஆயுதத்தையே கேட்கிறார்; அதனாலேயே அவருக்கு மீண்டும் தோல்வி உறுதியாகிறது. இங்கே தனுர்வேதம் ஒரு வேதாங்கம் போல அங்கங்களும் உப அங்கங்களும் உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் அது ஒரு சாஸ்திரம் என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

தேவர்களின் ஈசனிடமிருந்து அஸ்திரங்களைப் பெற்று, பெரும் வலிமை படைத்த விசுவாமித்திரர் பெருஞ்செருக்குடன் செருக்கு நிறைந்தவரானார். பருவ நாளில் கடல் பொங்குவது போல வீரத்தால் பெருகிய அவர், ரிஷிகளுள் சிறந்த வசிஷ்டரை அப்போதே கொல்லப்பட்டவராகக் கருதினார். ‘மேனே’ (கருதினார்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார்: இது அவரது எண்ணம் மட்டுமே, உண்மை நிலை அல்ல. பருவ நாள் உவமையும் நுட்பமானது: பருவ நாளில் கடல் பொங்குவது வெளிக் காரணத்தால் நிகழ்வது, இயல்பானது அல்ல; அவ்வாறே இந்தச் செருக்கும் வந்தேறியதே. செருக்கு முதலில் அறிவைக் கொல்கிறது, பிறகே செய்பவனைக் கொல்கிறது.

பிறகு அந்த அரசர் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று அஸ்திரங்களை எய்தார்; அவற்றின் ஒளியால் அந்தத் தவவனம் முழுவதும் எரிந்தது. அறிவாளரான விசுவாமித்திரர் எய்த அந்த அஸ்திரத்தைக் கண்டு நூற்றுக்கணக்கான முனிவர்கள் அஞ்சிப் பத்துத் திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர். வசிஷ்டரின் சீடர்களும், அங்கிருந்த விலங்குகளும் பறவைகளும் ஆயிரக்கணக்கில் அச்சத்தால் பல திசைகளிலும் ஓடினர். தவவனம் அச்சமின்மையின் இருப்பிடம்; அங்கே விலங்குகளும் அஞ்சுவதில்லை; அங்கே அச்சம் நுழைந்ததே விசுவாமித்திரரின் குற்றத்தின் கனத்தைக் காட்டுகிறது. அவர் வசிஷ்டருடன் போரிடவில்லை, சார்ந்திருப்பவர்களையும் குற்றமற்றவர்களையுமே துன்புறுத்துகிறார்: இதுவே பெயரளவு க்ஷத்திரியனின் (க்ஷத்ரபந்துவின்) இயல்பு.

மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் ஆசிரமம் வெறிச்சோடியது; உவர்நிலம் ஆளரவமற்றுக் கிடப்பது போல, ஒரு கணத்தில் அது ஒலியற்றுப் பாழ்நிலம் போல ஆனது. வசிஷ்டரோ மீண்டும் மீண்டும் ‘அஞ்சாதீர்கள்’ என்று சொல்லி ஓடுபவர்களைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்தார்: ‘சூரியன் பனியை அழிப்பது போல இன்று நான் காதியின் மகனை அழிக்கிறேன்.’ இங்கே வசிஷ்டரின் சொல் இருவகையானது: சார்ந்திருப்பவர்களுக்கு அபயம் அளித்தல், குற்றம் செய்தவனை அடக்குவதாக உறுதிபூணுதல்; இரண்டுமே அறத்தைக் காப்பதன் அங்கங்கள். மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்ட ‘அஞ்சாதீர்கள்’ என்ற சொல் குருவின் பரிவைக் குறிக்கிறது; ‘சூரியன் பனியை அழிப்பது போல’ என்ற உவமையோ, பிரம்ம வலிமையின் முன் அஸ்திர வலிமை பனி போல ஒரு கணத்தில் கரைந்துவிடும், அங்கே போரும் தேவைப்படாது என்று காட்டுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேரொளி படைத்த, ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டர் விசுவாமித்திரரிடம் சினத்துடன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்: ‘நீண்ட காலமாக வளர்ந்த ஆசிரமத்தை நீ அழித்ததாலும், மூடனான நீ தீயொழுக்கமுடையவன் என்பதாலும், நீ இல்லாமல் போவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கடும் சினம் கொண்ட அவர் விரைவாகத் தண்டத்தை உயர்த்திக்கொண்டு, புகையற்ற ஊழித்தீ போலவும் இன்னொரு யமதண்டம் போலவும் நின்றார். ‘புகையற்ற ஊழித்தீ’ என்ற உவமை வசிஷ்டரின் சினத்தின் தன்மையைக் காட்டுகிறது: புகை போன்ற மறைப்பு அங்கே இல்லை, தூய ஒளி மட்டுமே. இதனோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் ஆக்னேயம் முதலிய அஸ்திரங்களை எய்வதும், பிரம்மதண்டத்தால் அவை அடக்கப்படுவதும், விசுவாமித்திரர் பிராமணத்தன்மையை அடைவதற்காகத் தவம் செய்ய உறுதிபூணுவதும் வர்ணிக்கப்படும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க