॥वाल्मीकिरामायणम् பால காண்டம் · சர்க்கம் 56

பால காண்டம்

சர்க்கம்

பிரம்மதண்டத்தால் விசுவாமித்திரரின் அஸ்திரங்கள் அடங்குதல்

ஆக்னேயம் முதலிய தெய்வீக அஸ்திரங்களை எய்தல், பிரம்மதண்டம் அனைத்தையும் விழுங்குதல், பிரம்மாஸ்திரம் அடங்குதல், முனிவர் கூட்டங்களின் துதி, பிரம்ம நிலைக்காகத் தவம் செய்ய விசுவாமித்திரர் உறுதிபூணுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரர் சிவன் அளித்த அஸ்திரங்களால் வசிஷ்டரின் நீண்ட காலமாக வளர்ந்த தவவனத்தை எரித்தார்; முனிவர்களும் சீடர்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அஞ்சித் திசைகளில் ஓடினர். அப்போது வசிஷ்டர் ‘அஞ்சாதீர்கள்’ என்று அவர்களைத் தேற்றிவிட்டுச் சினத்துடன் தண்டத்தை உயர்த்தி நின்றார். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் பெரும் வலிமை படைத்த விசுவாமித்திரர் ஆக்னேய அஸ்திரத்தைக் குறிவைத்து ‘நில், நில்’ என்றார். பகவான் வசிஷ்டரும் இன்னொரு காலதண்டம் போன்ற பிரம்மதண்டத்தை உயர்த்திக்கொண்டு சினத்துடன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரரின் அஸ்திரங்கள் வெளியிலிருந்து வந்தவை, பிறரிடமிருந்து பெற்றவை; வசிஷ்டரின் தண்டமோ தவத்தின் உருப்பெற்ற பலனே. இதுவே சர்க்கத்தின் அடிப்படை முரண்: இரந்து பெற்ற வலிமை தன்னிடமே உள்ள வலிமையின் முன் நிற்பதில்லை.

வசிஷ்டர் சொல்கிறார்: ‘இழிந்த க்ஷத்திரியனே, இதோ நான் நிற்கிறேன்; உன் வலிமை எதுவோ அதைக் காட்டு. காதியின் மகனே, இன்று உன் ஆயுதச் செருக்கை அழிக்கிறேன். க்ஷத்திரிய வலிமை எங்கே, மகத்தான பிரம்ம வலிமை எங்கே? க்ஷத்திரியர்களுக்கு இழுக்கானவனே, என் தெய்வீக பிரம்ம வலிமையைப் பார்.’ ‘க்ஷத்ரபந்தோ’ (இழிந்த க்ஷத்திரியனே), ‘க்ஷத்ரியபாம்ஸன’ (க்ஷத்திரியர்களுக்கு இழுக்கானவனே) என்ற விளிகளில் இகழ்ச்சி தெளிவாக உள்ளது; ஆனால் அது பகையுணர்வால் அல்ல, விசுவாமித்திரரின் அகங்காரத்தை உடைப்பதற்காகவே. முனிவர் தாமே தாக்குவதில்லை, தண்டத்தால் தம்மைக் காத்துக்கொள்கிறார் மட்டுமே; தாக்குதல் எல்லாம் விசுவாமித்திரருடையதே. இதனால் பிரம்ம வலிமையின் இயல்பு குறிப்பிடப்படுகிறது: அது தாக்குவதில்லை, தடுத்து முறியடிக்கிறது மட்டுமே.

நீர் நெருப்பின் வேகத்தை அணைப்பது போல, காதியின் மகனுடைய அந்தக் கொடிய, சிறந்த ஆக்னேய அஸ்திரம் பிரம்மதண்டத்தால் அடங்கியது. இந்த உவமை சர்க்கத்தின் சாரத்தையே தாங்குகிறது: அஸ்திர ஒளி நெருப்பைப் போலக் கொழுந்துவிட்டெரிவது, கணநேரமே நிலைப்பது; பிரம்ம ஒளியோ நீரைப் போல அமைதியானது, எங்கும் பரவுவது; அங்கே மோதல் இல்லை, அடக்குதல் மட்டுமே. பிறகு சினமடைந்த காதியின் மகன் வாருணம், ரௌத்ரம், ஐந்திரம், பாசுபதம், ஐஷீகம் ஆகிய அஸ்திரங்களை எய்தார். ஓர் அஸ்திரம் பயனற்றுப் போனதும் அவர் நிறுத்தவில்லை, பலவற்றை எய்கிறார்; இதுவே மயக்கத்தின் போக்கு: சிந்திக்க வேண்டிய இடத்தில் எண்ணிக்கை பெருக்கப்படுகிறது.

பிறகு அவர் மானவம், மோகனம், காந்தர்வம், ஸ்வாபனம், ஜ்ரும்பணம், மாதனம், சந்தாபனம், விலாபனம், சோஷணம், தாரணம், வெல்லுதற்கரிய வஜ்ராஸ்திரம், பிரம்மபாசம், காலபாசம், வாருணபாசம், விருப்பத்துக்குரிய பினாகாஸ்திரம், உலர்ந்ததும் ஈரமானதுமான இரு இடிகள், தண்டாஸ்திரம், பைசாசம், க்ரௌஞ்சாஸ்திரம், தர்மசக்கரம், காலசக்கரம், விஷ்ணுசக்கரம், வாயவ்யம், மதனம், ஹயசிரஸ் அஸ்திரம், இரண்டு சக்திகள், கங்காளம், பெரிய முசலம், கொடிய வைத்தியாதர அஸ்திரம், பயங்கரமான காலாஸ்திரம், திரிசூலாஸ்திரம், காபாலம், கங்கணம் ஆகிய இவை அனைத்தையும் எய்தார். இங்கே கவிஞர் அஸ்திரங்களின் பெயர்களை எண்ணி, விசுவாமித்திரரின் கருவூலம் முழுவதும் காலியானதைக் காட்டுகிறார். முந்தைய சர்க்கங்களில் சிவனிடமிருந்து பெற்ற அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் செலவழிக்கப்பட்டன; எல்லாவற்றையும் ஒரேநேரத்தில் எய்பவனுக்குப் பின்னர் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.

ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் அது ஓர் அற்புதம் போல இருந்தது: பிரம்மாவின் மகனான அவர் அந்த அஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் தண்டத்தால் மட்டுமே விழுங்குகிறார். ‘க்ரஸதே’ (விழுங்குகிறார்) என்ற நிகழ்கால வினையைக் கவிஞர் பயன்படுத்தியுள்ளார்; அதனால் காட்சி கேட்பவரின் கண்முன்னே நேரடியாக நிகழ்கிறது. ‘அற்புதம் போல’ என்பதும் நுட்பமானது: வசிஷ்டருக்கு அது அற்புதம் அல்ல, பார்ப்பவர்களுக்கே அற்புதம்; தவத்தில் சித்தி பெற்றவரின் ஆற்றல் அவரது இயல்பே, ஒரு விந்தை அல்ல. ‘பிரம்மாவின் மகன்’ என்ற பெயரால், வசிஷ்டர் மனித ரிஷி அல்லர், பிரம்மாவின் மனத்தில் தோன்றிய மகனே என்று கவிஞர் நினைவூட்டுகிறார்; ஆகவே அவரது தண்டத்தில் பிரம்மாவின் ஒளியே உறைந்துள்ளது.

அந்த அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அடங்கியதும் காதியின் மகன் பிரம்மாஸ்திரத்தை எய்தார். அந்த அஸ்திரம் உயர்த்தப்பட்டதைக் கண்டு அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்களும், தேவரிஷிகளும், கந்தர்வர்களும், பெரும் நாகங்களும் பதற்றமடைந்தனர்; பிரம்மாஸ்திரம் ஏவப்பட்டதும் மூவுலகும் நடுங்கியது. பிரம்மாஸ்திரம் எல்லா அஸ்திரங்களுள்ளும் உயர்ந்தது, தடுக்கப்பட முடியாதது; இங்கோ அது ஒரு ரிஷியின் தண்டத்தால் தடுக்கப்படுகிறது. உலகங்களின் அச்சத்தை விரிவாக வர்ணிப்பதால் கவிஞர் அடுத்து நிகழும் அடக்குதலின் பெருமையைப் பெருக்குகிறார். தேவர்களும் நடுங்கும் இடத்தில், ஆயுதமற்ற ஒரு முனிவர் உறுதியாக நிற்கிறார்: இதுவே தவத்தின் மேன்மை.

மிகக் கொடிய அந்தப் பிரம்மாஸ்திரத்தையும் வசிஷ்டர் பிரம்ம ஒளியால், பிரம்மதண்டத்தால் முழுமையாக விழுங்குகிறார். பிரம்மாஸ்திரத்தை விழுங்கும் மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் உருவம் மூவுலகையும் மயக்குவதாகவும், உக்கிரமாகவும், மிகக் கொடியதாகவும் இருந்தது. இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது: அஸ்திரமும் பிரம்மாவுடையது, ஒளியும் பிரம்மாவுடையது; ஒத்ததாலேயே ஒத்தது அடங்குகிறது. அமைதியான முனிவரும் தம்முள் மறைந்த ஒளியை வெளிப்படுத்தும்போது அவரது உருவம் உக்கிரமாகிறது; ஆனால் அந்த உக்கிரம் அழிப்பதற்காக அல்ல, உலகைக் காப்பதற்கே.

மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் எல்லா மயிர்க்கால்களிலிருந்தும் கதிர்கள் போலப் புகை சூழ்ந்த நெருப்புச் சுடர்கள் வெளிப்பட்டன. வசிஷ்டரின் கையில் உயர்த்தப்பட்டிருந்த பிரம்மதண்டமும் புகையற்ற ஊழித்தீ போலவும், இன்னொரு யமதண்டம் போலவும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது. இந்த உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதிச் சுலோகத்திலிருந்தே தொடர்கிறது: அங்கே வசிஷ்டர் ‘புகையற்ற ஊழித்தீ போல’ தண்டத்தை உயர்த்தி நின்றார்; இங்கோ அதே தண்டம் கொழுந்துவிட்டெரிவதாகக் காணப்படுகிறது. தவத்தால் சேர்க்கப்பட்ட ஒளி வெளிப்படும்போது உடலாலும் அதைத் தாங்க முடிவதில்லை: இது மயிர்க்கால் வர்ணனையால் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பிறகு முனிவர் கூட்டங்கள் ஜபம் செய்வோருள் சிறந்த வசிஷ்டரைத் துதித்தனர்: ‘பிராமணரே, உமது வலிமை வீண்போகாதது; உமது ஒளியால் உமது ஒளியை அடக்கிக்கொள்ளும். பிராமணரே, பெரும் வலிமை படைத்த விசுவாமித்திரர் உம்மால் அடக்கப்பட்டார்; சிறந்தவரே, உமது வலிமை வீண்போகாதது; உலகங்கள் துயர் நீங்கட்டும்.’ இங்கே முனிவர்களின் சொல் வெற்றிக்கான புகழுரை மட்டுமல்ல, தன்னடக்கத்துக்கான வேண்டுகோளும் ஆகும்: ‘ஒளியால் ஒளியை அடக்கிக்கொள்ளும்’ என்று. வெற்றிக்குப் பிறகு தம் ஒளியை உள்ளிழுக்க வல்லவனே தவசி; இதுவே வசிஷ்டரின் வசிஷ்டத்தன்மை. ‘உலகங்கள் துயர் நீங்கட்டும்’ என்பதே வேண்டுகோளின் பயன்: விசுவாமித்திரரின் சாவு அல்ல, அனைவரின் அமைதியே.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பேரொளியும் பெரும் வலிமையும் உடைய வசிஷ்டர் அமைதியடைந்தார். அவமானப்பட்ட விசுவாமித்திரரோ பெருமூச்சுவிட்டு இவ்வாறு சொன்னார்: ‘க்ஷத்திரிய வலிமைக்கு ஐயோ; பிரம்ம ஒளியின் வலிமையே வலிமை. ஒரே ஒரு பிரம்மதண்டத்தால் என் அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டன.’ இந்தச் சொல்லே சர்க்கத்தின் பயன்: முன்பு நூற்றுக்கணக்கான அஸ்திரங்களை இரந்து பெற்றவர் இப்போது அஸ்திரங்களின் பயனின்மையையே சொல்கிறார். தோல்வி அறிவைப் பிறப்பிக்கும்போது அது தோல்வி அல்ல, ஒரு பயணத்தின் தொடக்கமே.

‘இதை நன்கு ஆராய்ந்து, தெளிந்த புலன்களும் மனமும் உடையவனாக, பிரம்ம நிலைக்குக் காரணமான அந்தப் பெருந்தவத்தை மேற்கொள்வேன்’ என்று விசுவாமித்திரர் உறுதிபூணுகிறார். ‘ப்ரஸன்னேந்த்ரியமானஸ:’ (தெளிந்த புலன்களும் மனமும் உடையவன்) என்ற சொல்லால் முந்தைய சினத்தின் தலைகீழ் மாற்றம் குறிப்பிடப்படுகிறது; முன்பு சினத்தால் அஸ்திரங்கள் எய்யப்பட்டன, இப்போது தெளிவுடன் தவம் தொடங்கப்படுகிறது. விசுவாமித்திரரின் பிரம்மரிஷிக் கதையின் விதை இந்தச் சர்க்கமே; அடுத்த சர்க்கங்களில் திரிசங்கு, சுனச்சேபன், மேனகை, ரம்பை ஆகியோர் அவரது தவத்துக்குச் சோதனைகளாக அமைவார்கள்; இறுதியில் பிரம்மா அவரைப் பிரம்மரிஷி என்று சொல்வார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க