சர்க்கம்
திரிசங்கு வசிஷ்டரின் மைந்தர்களை அணுகுதல்
விசுவாமித்திரர் தென்திசையில் செய்த தவம், பிரம்மா அவரை ராஜரிஷி என்று அறிவித்தல், விசுவாமித்திரரின் அதிருப்தி, உடலோடு சொர்க்கம் செல்லத் திரிசங்குவின் விருப்பம், வசிஷ்டர் மறுத்தல், வசிஷ்டரின் மைந்தர்களிடம் அடைக்கலம் புகுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரின் பிரம்மதண்டத்தால் விசுவாமித்திரரின் அஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டன; அதனால் அவர் க்ஷத்திரிய வலிமையை இகழ்ந்து, பிரம்ம நிலையை அடைவதற்காகப் பெருந்தவம் மேற்கொள்வதாக உறுதிபூண்டார். இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே உறுதி செயலாக மாறுகிறது. தமக்கு நேர்ந்த அடக்குமுறையை நினைத்து வெந்த இதயத்துடன், மகாத்மாவான வசிஷ்டருடன் பகை கொண்ட அவர், மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டுக்கொண்டு, பட்டத்தரசியுடன் தென்திசைக்குச் சென்றார். அங்கே பெருந்தவமுடைய விசுவாமித்திரர் மிகக் கொடிய தவம் செய்தார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: தோல்வி அவரது ஊக்கத்தைக் கொல்லவில்லை, மாறாக அவரைத் தவத்தில் மேலும் உறுதியாக ஈடுபடுத்துகிறது; பகையும் தவத்துக்குக் காரணமாகிறது. ‘நிக்ரஹம்’ (அடக்குமுறை) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவர் மனத்தில் நிலைத்திருந்த தோல்வியின் நினைவைக் காட்டுகிறார்; ‘பெருமூச்சுவிட்டு, பெருமூச்சுவிட்டு’ என்ற இரட்டிப்பால் அவரது அமைதியின்மை குறிப்பிடப்படுகிறது. பட்டத்தரசியுடன் சென்றதால், அவர் இன்னும் இல்லறத்தாரே, அனைத்தையும் துறந்தவர் அல்லர் என்று அறியப்படுகிறது.
அங்கே அவர் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, புலனடக்கத்துடன் மேலான தவம் செய்தார். அப்போது உண்மையிலும் அறத்திலும் ஈடுபாடுடைய அவருடைய மைந்தர்கள் பிறந்தனர்: ஹவிஷ்யந்தன், மதுஷ்யந்தன், திருடநேத்திரன், மகாரதன் என்போர். இவ்வாறு அவரது தவத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றன. தவம் அவரது இல்லற அறத்துக்குத் தடையாக இல்லை என்று கவிஞர் இங்கே குறிப்பிடுகிறார்; பட்டத்தரசியுடன் சென்ற அவருக்குப் பிறந்த மக்களும் அறநெறியில் ஈடுபாடு உடையவர்களே. ‘தாந்த:’ (புலனடக்கமுடையவர்) என்ற சொல்லால், புலனடக்கமே தவத்தின் வேர் என்று உணர்த்தப்படுகிறது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்ற கால அளவு இங்கே புராண முறைப்படி கொள்ளப்படுகிறது; அவ்வளவு காலத்தில் தவம் முதிர்ச்சி அடைகிறது.
ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றதும், உலகங்களுக்குப் பாட்டனான பிரம்மா தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரிடம் இனிய சொல்லைச் சொன்னார்: ‘குசிகரின் வழித்தோன்றலே, உன் தவத்தால் ராஜரிஷிகளின் உலகங்களை நீ வென்றாய்; இந்தத் தவத்தால் உன்னை நாங்கள் ராஜரிஷி என்று அறிகிறோம்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, உலகங்களின் மேலான ஈசனும் பேரொளி படைத்தவருமான பிரம்மா தேவர்களுடன் விண்ணுலகுக்கும் பிரம்மலோகத்துக்கும் சென்றார். அதைக் கேட்டு விசுவாமித்திரரும் நாணத்தால் சற்றே தலைகுனிந்தார். இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது: பிரம்மாவின் சொல் உண்மையில் புகழ்ச்சியே, ஆனால் விசுவாமித்திரருக்கு அதுவே அவமானம்; ஏனெனில் அவர் விரும்புவது பிராமணத்தன்மையை, ராஜரிஷி நிலையை அல்ல. ‘வித்மஹே’ (அறிகிறோம்) என்ற பன்மையால் பிரம்மா தேவர் கூட்டத்தின் இசைவையும் சேர்த்துச் சொல்கிறார்.
பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மனக்கசப்புடன் அவர் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘நான் மிகப் பெரிய தவம் செய்தேன், ஆயினும் தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களும் அனைவரும் என்னை ராஜரிஷி என்றே அறிகின்றனர்; இந்தத் தவத்துக்குப் பலன் இல்லை என்று கருதுகிறேன்.’ இவ்வாறு மனத்தில் முடிவு செய்து, பெருந்தவமுடைய அவர் மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபட்டார். இங்கே அவரது அதிருப்தியே அடுத்த உயர்வுக்கு விதை; பெற்றதில் நிறைவடைபவன் அடுத்த படியில் ஏறுவதில்லை. ‘தவத்துக்குப் பலன் இல்லை’ என்ற சொல் சினத்தால் பிறந்தது, கொள்கை முடிவு அல்ல; அதுவே அவர் மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபடக் காரணம்.
அறநெறி உள்ளமும் முழுத் தன்னடக்கமும் உடைய அவர் மீண்டும் தவம் செய்தார் என்று சதானந்தர் ராமனிடம் சொல்கிறார். இதே காலத்தில், உண்மை பேசுபவனும், புலன்களை வென்றவனும், இக்ஷ்வாகு குலத்தைப் பெருக்குபவனுமான திரிசங்கு என்ற அரசன் இருந்தான். அவனுக்கு ‘வேள்வி செய்வேன்’ என்ற எண்ணம் தோன்றியது. இங்கே கதை விசுவாமித்திரரிடமிருந்து திரிசங்குவுக்கு மாறுகிறது; இவ்விருவரே அடுத்த சர்க்கங்களில் இணைந்து ஒரு பெரும் கதையைத் தோற்றுவிக்கின்றனர். திரிசங்குவின் அடைமொழிகளான உண்மை பேசுபவன், புலன்களை வென்றவன், குலத்தைப் பெருக்குபவன் என்பவை அவனது நற்பண்புகளைக் காட்டுகின்றன; ஆயினும் தகாத ஒரே ஓர் ஆசை அவனை வீழ்த்தப்போகிறது.
‘இந்த வேள்வியால் என் சொந்த உடலோடேயே தேவர்களின் மேலான நிலையை அடைவேன்’ என்பது அவனது விருப்பம். அவன் வசிஷ்டரை அழைத்துத் தன் எண்ணத்தைச் சொன்னான். மகாத்மாவான வசிஷ்டரோ ‘இது இயலாதது’ என்றார். வசிஷ்டரால் மறுக்கப்பட்ட அந்த அரசன் தென்திசைக்குச் சென்றான். உடலோடு சொர்க்கம் செல்லுதல் என்பது சாஸ்திரத்துக்கு முரணான ஆசை; ஆகவே குலப் புரோகிதர் அதற்கு இசையவில்லை. இங்கே குருவின் மறுப்பே கதையின் எல்லாக் கேடுகளுக்கும் தொடக்கம். உடல் ஐம்பூதங்களால் ஆனது; அதனோடு சொர்க்கத்தை அடைவது தர்மசாஸ்திரத்தால் விதிக்கப்படவில்லை; ஆகவே வசிஷ்டர் ‘இயலாதது’ என்று சுருக்கமாகவே மறுமொழி தருகிறார்.
பிறகு அந்தச் செயலை நிறைவேற்றுவதற்காக அந்த அரசன், வசிஷ்டரின் மைந்தர்கள் நீண்ட காலம் தவம் செய்துகொண்டிருந்த இடத்துக்கு, அந்த மகாத்மாவின் மைந்தர்களிடம் சென்றான். பேரொளி படைத்த திரிசங்கு அங்கே, மிகுந்த ஒளியுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்த, மனவலிமை மிக்க வசிஷ்டரின் நூறு மைந்தர்களைக் கண்டான். தந்தையின் மறுப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் மைந்தர்களிடம் சென்றதே அவனது குற்றத்தின் வேர்; இதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் சாபத்துக்குக் காரணமாகும். ‘ஒளிமிக்க நூறு பேர்’ என்பதால் வசிஷ்டரின் மைந்தர்களின் எண்ணிக்கையும் ஒளியும் சொல்லப்படுகின்றன; அவர்கள் அனைவரும் தந்தைக்கு நிகரான தவசிகளே.
அவன் குருவின் மைந்தர்களான அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரையும் அணுகி, வரிசைப்படி வணங்கி, நாணத்தால் சற்றே தலைகுனிந்து, கைகூப்பி அனைவரிடமும் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அடைக்கலம் அளிப்பவர்களான உங்களிடம் நான் அடைக்கலம் புகுந்தேன், அடைக்கலமாக வந்துள்ளேன்.’ அடைக்கலம் புகுதலே அவனுக்கு ஒரே பற்றுக்கோடு; அரசனும் இரப்பவனைப் போலப் பணிகிறான். ‘சரண்யான் சரணம் கத:’ (அடைக்கலம் அளிப்பவர்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்தேன்) என்ற இரு சொற்களால், அடைக்கலம் அளிப்பவர்களின் தகுதியும் இரப்பவனின் எளிமையும் ஆகிய இரண்டும் சொல்லப்படுகின்றன.
‘உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். மகாத்மாவான வசிஷ்டரால் நான் மறுக்கப்பட்டேன். ஒரு பெரும் வேள்வி செய்ய விரும்புகிறேன்; அதற்கு நீங்கள் இசைவளிக்க வேண்டும். குருவின் மைந்தர்கள் அனைவரையும் வணங்கி உங்கள் அருளை வேண்டுகிறேன்; தவத்தில் நிலைத்துள்ள பிராமணர்களான உங்களைத் தலைவணங்கி இரக்கிறேன்.’ இங்கே ‘அனுஜ்ஞாதும்’ (இசைவளிக்க) என்ற சொல், அவன் ருத்விக்குகளை மட்டுமன்றிக் குருகுலத்தின் இசைவையும் விரும்புகிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. அரசனே தலைவணங்கி நிற்பது அவனது தீவிரமான விருப்பத்தைக் காட்டுகிறது.
‘மனம் ஒருமுகப்பட்ட நீங்கள், நான் உடலோடேயே தேவலோகத்தை அடையும்படி, இந்தச் செயல் நிறைவேறுவதற்காக எனக்கு வேள்வி செய்துவைக்க வேண்டும். தவச்செல்வர்களே, வசிஷ்டரால் மறுக்கப்பட்ட நான் குருவின் மைந்தர்களைத் தவிர வேறு புகலிடம் எதையும் காணவில்லை. இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவருக்கும் புரோகிதரே மேலான புகலிடம்; அவருக்கு அடுத்து நீங்களே என் தெய்வம்.’ இதனோடு சர்க்கம் திரிசங்குவின் வேண்டுகோளிலேயே நிற்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரின் மைந்தர்கள் சினமடைந்து அவனைச் சபிக்கின்றனர்; அதனால் அவன் சண்டாள நிலையை அடைந்து விசுவாமித்திரரிடம் அடைக்கலம் புகுகிறான்; இவ்வாறு இந்த இரு கதை இழைகளும் இணைகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥