சர்க்கம்
திரிசங்கு சண்டாள நிலையை அடைதல்
வசிஷ்டரின் மைந்தர்கள் திரிசங்குவைக் கடிந்து மறுத்தல், சாபத்தால் சண்டாள நிலையை அடைதல், அமைச்சர்களும் நகரத்தாரும் ஓடுதல், விசுவாமித்திரரிடம் அடைக்கலம் புகுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டரால் மறுக்கப்பட்ட திரிசங்கு தென்திசைக்குச் சென்று, தவம் செய்துகொண்டிருந்த வசிஷ்டரின் மைந்தர்களை அணுகித் தனக்கு வேள்வி செய்துவைக்கும்படி வேண்டினான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுச் சினம் கொண்ட நூறு ரிஷிகுமாரர்களும் அரசனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்கள்: ‘அறிவு கெட்டவனே, உண்மை பேசும் குருவால் நீ மறுக்கப்பட்டாய்; அவரை மீறி எவ்வாறு வேறு கிளையை நாடி வந்தாய்? இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவருக்கும் புரோகிதரே மேலான புகலிடம்; உண்மை பேசுபவரின் சொல்லை மீற முடியாது. பகவான் வசிஷ்ட ரிஷி இயலாதது என்று சொன்ன வேள்வியை நாங்கள் எவ்விதத்திலும் நடத்த இயலாது. மனிதருள் சிறந்தவனே, நீ அறிவற்றவன்; உன் நகருக்கே திரும்பிச் செல். அரசே, பகவான் மூவுலகுக்கும் வேள்வி செய்துவைக்க வல்லவர் அன்றோ.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ரிஷிகுமாரர்கள் தம் இயலாமையைச் சொல்லவில்லை, குருவின் சொல்லை மீற முடியாது என்பதையே சான்றாகக் காட்டுகின்றனர். இதனால் கவிஞர் சீடனின் கடமையின் எல்லையைக் காட்டுகிறார். விரிவாகச் சிந்தித்தால், ரிஷிகுமாரர்களுக்கு மூன்று காரணங்கள் உள்ளன: முதலாவது குரு உண்மை பேசுபவர் என்பது, இரண்டாவது குலப் புரோகிதரின் நிலையான இடம், மூன்றாவது சீடனின் பணிவு. இந்த மூன்றிலுமே திரிசங்கு மீறல் செய்தான்; ஆகவே அவர்களின் சினம் காரணமற்றது அல்ல. வசிஷ்டர் ‘இயலாதது’ என்று முடிவு செய்தது ஆற்றல் இல்லாததால் அல்ல, சாஸ்திரத்துக்கு முரண் என்பதால்; உடலோடு சொர்க்கம் செல்லுதல் உலக நெறிக்கு முரணானது.
‘அவரை அவமதிக்க நாங்கள் எவ்வாறு துணிவோம்?’ என்று சினத்தால் தடுமாறிய எழுத்துகளுடன் அவர்கள் சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு, அந்த அரசன் மீண்டும் அவர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பகவான் வசிஷ்டரால் நான் மறுக்கப்பட்டேன், அவ்வாறே குருவின் மைந்தர்களாலும். தவச்செல்வர்களே, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் வேறு வழியை நாடிச் செல்வேன்.’ கொடிய உட்கருத்துடைய இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ரிஷிகுமாரர்கள் கடும் சினமடைந்து ‘நீ சண்டாளனாவாய்’ என்று சபித்தனர். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த மகாத்மாக்கள் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்குள் நுழைந்தனர். இங்கே ‘கோராபிஸம்ஹிதம்’ (கொடிய உட்கருத்துடையது) என்ற சொல் முக்கியமானது: அரசனின் சொல்லில் வேறு தெய்வத்தை நாடுவதற்கான குறிப்பு இருந்தது; அதுவே ரிஷிகுமாரர்களின் சினத்துக்குக் காரணம். மேலும் சாபம் கொலை அல்ல, குலமாற்றமே; அதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தில் விசுவாமித்திரரின் கருணைக்கு இடம் உண்டாகிறது. அரசனின் சொல் அமைதியானதே, ஆனால் அதன் உள்ளே மறைந்த கருத்து உள்ளது: பிராமணர்கள் வேள்வி செய்துவைக்காவிட்டால் வேறிடம் செல்வேன் என்று. அந்தக் கருத்தையே கவிஞர் ‘கொடிய உட்கருத்துடையது’ என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுகிறார். ‘ஸ்வம் ஸ்வம் ஆச்ரமம்’ (தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு) என்ற இரட்டிப்பால், அவர்கள் தனித்தனியே சென்றனர், சாபத்துக்குப் பின் மீண்டும் உரையாடல் நிகழவில்லை என்பது தொனிக்கிறது.
பிறகு இரவு கழிந்ததும் அரசன் சண்டாள நிலையை அடைந்தான். அவன் கருநிறம் கொண்டவனானான், கருநீல ஆடை அணிந்தவனானான், சிதைந்த தலைமுடியுடையவனானான், சுடுகாட்டு மாலைகளாலும் பூச்சுகளாலும் பூசப்பட்டவனானான், இரும்பு அணிகலன்கள் அணிந்தவனானான். சண்டாள உருவில் இருந்த அவனைக் கண்டு அமைச்சர்கள் அனைவரும் அவனைக் கைவிட்டனர்; அவனைப் பின்தொடர்ந்த நகரத்தாரும் ஒன்றுசேர்ந்து ஓடிவிட்டனர். ஆனால் அந்த அரசன் தனியனாக, முழுத் தன்னடக்கத்துடன், இரவும் பகலும் சோக நெருப்பால் எரிந்துகொண்டு, தவச்செல்வரான விசுவாமித்திரரிடம் சென்றான். இங்கே கவிஞர் அரசனின் மனவுறுதியைக் குறிப்பிடுகிறார்: உடல் உருக்குலைந்தது, சுற்றத்தார் கைவிட்டனர், ஆயினும் உறுதி தளரவில்லை. ‘பரமாத்மவான்’ (முழுத் தன்னடக்கமுடையவன்) என்ற சொல்லால், அவன் தன்னில் நிலைத்திருந்தான், துயரத்துக்கு அடிமையாகவில்லை என்பது தொனிக்கிறது. திரிசங்குவுக்கும் விசுவாமித்திரருக்கும் இடையிலான தொடர்பின் தொடக்கம் இதுவே. இங்கே கவிஞர் சண்டாள நிலையின் ஆறு அடையாளங்களை எண்ணுகிறார்: நிறத்தின் கருமை, ஆடையின் கருமை, முடியின் சிதைவு, சுடுகாட்டுச் சாம்பல் பூச்சு, இரும்பு அணிகலன்கள், தோற்றத்தின் கொடுமை. இவற்றால் அரச அடையாளங்களின் தலைகீழ் மாற்றம் குறிப்பிடப்படுகிறது: முன்பு சந்தனம் பூசியவன் இப்போது சுடுகாட்டுச் சாம்பல் பூசியவன்; பொன் அணிந்தவன் இப்போது இரும்பு அணிந்தவன்.
பயனிழந்த, சண்டாள உருவில் இருந்த அந்த அரசனைக் கண்டு விசுவாமித்திரர் இரக்கம் கொண்டார். இரக்கத்தால், பேரொளி படைத்தவரும் மிகுந்த அறநெறி உடையவருமான அவர், கொடிய தோற்றமுடைய அரசனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்: ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். பெரும் வலிமை படைத்த அரசகுமாரா, நீ வந்த காரணம் என்ன? வீரனே, அயோத்தியின் தலைவனே, சாபத்தால் நீ சண்டாள நிலையை அடைந்துள்ளாய்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சண்டாள நிலையை அடைந்த, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த அந்த அரசன், சொல்வன்மை மிக்க முனிவரிடம் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘குருவால் நான் மறுக்கப்பட்டேன், அவ்வாறே குருவின் மைந்தர்களாலும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: விசுவாமித்திரர் குலத்தைப் பார்க்கவில்லை, உருக்குலைவையும் பார்க்கவில்லை; துயருற்றவனையே பார்க்கிறார். அவரது முதல் சொல்லே ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற வாழ்த்து; சாபத்தால் வெந்தவனுக்குக் கிடைத்த முதல் ஆறுதல் அதுவே. ‘விபலீக்ருதம்’ (பயனிழந்தவன்) என்ற சொல் அரசனின் முழுத் தோல்வியைக் குறிக்கிறது: வேள்வி மட்டுமல்ல, பிறப்பும் பயனற்றதானது. விசுவாமித்திரருக்கான ‘பேரொளி படைத்தவர்’, ‘மிகுந்த அறநெறி உடையவர்’ என்ற இரு அடைமொழிகளும் இங்கே பொருள் பொதிந்தவை: ஒளியால் அவர் சாபத்தை மறுக்க வல்லவர், அறத்தால் துயருற்றவனைக் காக்க விரும்புகிறார். அரசன் ‘சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவன்’, முனிவர் ‘சொல்வன்மை மிக்கவர்’: இருவரின் சொல்திறனாலும் உரையாடல் வெற்றி பெறும்.
அரசன் மேலும் சொல்கிறான்: ‘அந்த விருப்பத்தை அடையாமலேயே நான் தலைகீழ் நிலையை அடைந்தேன். இனிய தோற்றமுடையவரே, உடலோடு விண்ணுலகம் செல்ல வேண்டும் என்பது என் விருப்பமாக இருந்தது. நான் நூறு வேள்விகள் செய்தேன், அவற்றின் பலனும் கிடைக்கவில்லை. இனியவரே, துன்பங்களில் சிக்கியபோதும் நான் இதுவரை பொய் சொன்னதில்லை, இனி ஒருபோதும் சொல்லமாட்டேன்; க்ஷத்திரிய அறத்தின் மீது உமக்கு ஆணையிடுகிறேன். பலவகை வேள்விகளை நான் செய்தேன், மக்களை அறப்படி காத்தேன், மகாத்மாக்களான குருமார்களை நல்லொழுக்கத்தால் மகிழ்வித்தேன். ஆயினும், முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, அறத்தில் முயன்று வேள்வி செய்ய விரும்பும் என்னிடம் என் குருமார்கள் மனநிறைவு அடையவில்லை. ஆகவே விதியையே மேலானது என்று கருதுகிறேன், முயற்சியோ பயனற்றது.’ இதுவே திரிசங்குவின் வேதனை: பொய்யும் இல்லை, அறமின்மையும் இல்லை, ஆயினும் பயனின்மை. இங்கே அரசனின் முறையீடு நான்கு அங்கங்களைக் கொண்டது: உண்மை பேசுதல், வேள்வி செய்தல், மக்களைக் காத்தல், குருமார்களுக்குப் பணிவிடை செய்தல். இவை க்ஷத்திரிய அறத்தின் சான்றுகள்; ஆயினும் பலன் கிட்டவில்லை. ‘க்ஷத்திரிய அறத்தின் மீது உமக்கு ஆணையிடுகிறேன்’ என்பதில் க்ஷத்திரியன் உண்மையின் மீதே ஆணையிடுகிறான். ‘விதியையே மேலானது என்று கருதுகிறேன்’ என்ற சொல்லோ துயரத்தால் பிறந்தது, கொள்கை முடிவு அல்ல; ஏனெனில் உடனடியாகவே அவன் முயற்சியையே வேண்டுகிறான்.
‘விதியால் எல்லாம் வெல்லப்படுகிறது, விதியே மேலான புகலிடம். பெருந்துயருற்று உமது அருளை வேண்டும், விதியால் செயல்கள் அழிக்கப்பட்ட எனக்காக நீர் ஏதேனும் செய்ய வேண்டும்; உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நான் வேறு வழியை நாடமாட்டேன், எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை. நீரே முயற்சியால் விதியைத் திருப்ப வல்லவர்.’ என்று சொல்லி அரசன் நிறுத்தினான். இந்தச் சர்க்கம் இரு கருத்துகளின் சந்திப்பு: ஒருபுறம் விதிவாதம், மறுபுறம் முயற்சிக்கான அழைப்பு. திரிசங்கு தானே விதியை மேலானதாகக் கருதுகிறான், ஆனால் அதே விதியை முயற்சியால் திருப்பும்படி விசுவாமித்திரரை வேண்டுகிறான். இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டது: விசுவாமித்திரர் உறுதிமொழி அளிப்பார், வேள்வியையும் தொடங்குவார். இங்கே அடைக்கலம் புகுதல் மூன்று அடையாளங்களால் நிறைவுபெறுகிறது: வேறு புகலிடம் இல்லாமை, துயருற்ற நிலை, அருளை வேண்டுதல். திரிசங்கு வேள்வியைக் கேட்கவில்லை, அருளையே கேட்கிறான்; அடைக்கலம் புகுந்தவனின் முறை இதுவே. ‘தைவோபஹதகர்மண:’ (விதியால் செயல்கள் அழிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் அவன் தன் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை, விதியையே காரணமாகச் சொல்கிறான். விசுவாமித்திரரே தவத்தால் க்ஷத்திரியனிலிருந்து பிராமணனாக முயல்கிறார்; ஆகவே விதியை முயற்சியால் வெல்ல முடியும் என்பதைத் தம் வாழ்க்கையாலேயே அறிந்திருக்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डेऽष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥