॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 119

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைதல்

அனசூயையின் அனுமதி, மாலைப்பொழுதின் வருணனை, சீதையின் அலங்காரம், தவசிகளிடம் விடைபெறுதல், காட்டுக்குள் நுழைவதோடு அயோத்தியா காண்டம் நிறைவுறுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை சுயம்வரக் கதையை முழுமையாகச் சொன்னாள். இந்த இறுதிச் சர்க்கத்தில் அந்தக் கதை நிறைவுறுகிறது, மாலைப்பொழுது வருணிக்கப்படுகிறது, சீதை அலங்கரிக்கப்படுகிறாள், இரவு ஆசிரமத்தில் கழிகிறது; காலையில் ராமன் தவசிகளிடம் விடைபெற்றுத் தண்டகக் காட்டுக்குள் நுழைகிறான் — இதனால் அயோத்தியா காண்டமும் நிறைவடைகிறது. அந்தப் பெருங்கதையைக் கேட்டுத் தர்மம் அறிந்த அனசூயை மைதிலியை இரு கைகளாலும் தழுவி, அவள் தலையை முகர்ந்தாள். ‘தெளிவான எழுத்துகளும் சொற்களும் கொண்டதாக, வியப்பூட்டுவதாக, இனிமையாக நீ பேசினாய்; சுயம்வரம் எப்படி நடந்ததோ அனைத்தையும் நான் கேட்டேன்’ என்று அவள் புகழ்கிறாள் — இங்கே சொல்லுதலின் மூன்று பண்புகள் சொல்லப்படுகின்றன: தெளிவான உச்சரிப்பு, வியப்பூட்டும் தன்மை, இனிமை. ‘இனிமையாகப் பேசுபவளே, உன் கதையில் நான் மிகவும் மகிழ்கிறேன்; ஆனால் செல்வம் மிக்க சூரியன் மங்கலமான இரவை அழைத்துவந்துவிட்டு மறைந்துவிட்டான்’ என்று அவள் சொல்கிறாள் — மகிழ்ச்சியின் முடிவு விருப்பத்தால் அன்று, காலத்தாலேயே நிகழ்கிறது என்று சுட்டப்படுகிறது.

பிறகு அனசூயை மாலைப்பொழுதையே சித்திரிக்கிறாள்; ஆறு சுலோகங்களில் ஆசிரமத்தின் மாலைக் காட்சியைக் காட்டுகிறாள். பகலில் இரைக்காகச் சிதறிச் சென்ற பறவைகள் மாலையில் கூடுகளில் அடைந்து உறங்குவதற்காக எழுப்பும் ஒலி கேட்கிறது. நீராடியதால் நனைந்து, நீரில் தோய்ந்த மரவுரிகளுடன் முனிவர்கள் கலசங்களை ஏந்திக்கொண்டு ஒன்றாகத் திரும்பி வருகிறார்கள். ரிஷி முறைப்படி அக்கினிஹோத்திரத்தில் ஹோமம் செய்ததும், காற்றால் மேலெழுப்பப்பட்ட, புறாவின் கழுத்தைப் போன்ற செந்நிறப் புகை காணப்படுகிறது. இலைகள் குறைந்த மரங்களும் சுற்றிலும் அடர்ந்ததுபோலத் தோன்றுகின்றன; புலன்களுக்கு எட்டாத தொலைவில் திசைகள் தெரியவில்லை. இரவில் திரியும் உயிரினங்கள் எங்கும் உலவுகின்றன; தவவனத்து மான்களோ வேதிகைகளின் அருகிலுள்ள இடங்களில் படுத்துறங்குகின்றன — கொடியவை திரிதலும், கொடியவை அல்லாதவை ஓய்வெடுத்தலும் ஒரே நேரத்தில். இறுதியில் — ‘சீதையே, நட்சத்திரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இரவு தொடங்கிவிட்டது; நிலவொளியைப் போர்வையாகக் கொண்ட சந்திரன் வானில் உதித்துக் காணப்படுகிறான்.’ ‘ஜ்யோத்ஸ்னாப்ராவரண:’ (நிலவொளியைப் போர்வையாகக் கொண்டவன்) என்ற சொல் மிக இனியது — நிலவொளியே சந்திரனின் போர்வை என்பது உருவகம். இந்த வருணனை வெறும் அணி அன்று — அனசூயையின் சொல்லாலேயே மாலை வருணிக்கப்படுகிறது; ஆகவே அது புறப்படுவதற்கான அனுமதிக்கு முன்னுரையாகிறது; ‘நேரமாகிவிட்டது, இனி போ’ என்று நேரடியாகச் சொல்லாமல் அவள் காட்சிகளாலேயே அதைச் சுட்டுகிறாள்; இதுவே கவிஞரின் மென்மை. ஆறு சுலோகங்களிலும் ஒரே வரிசை காணப்படுகிறது — முதலில் பறவைகள், பின் முனிவர்கள், பின் அக்கினிஹோத்திரப் புகை, பின் மரங்களும் திசைகளும், பின் மான்களும் உயிரினங்களும், இறுதியில் வானில் சந்திரன்; அதாவது பார்வை கூட்டிலிருந்து தொடங்கி வானம் வரை படிப்படியாக உயர்த்தப்படுகிறது.

‘போ, உனக்கு அனுமதி தருகிறேன்; ராமனைப் பின்தொடர்பவளாக இரு. இனிமையாகக் கதை சொன்ன உன்னால் நானும் மகிழ்ந்தேன்’ என்று அனசூயை அனுமதி தருகிறாள். ‘அனுஜானாமி’ (அனுமதி தருகிறேன்) என்ற சொல்லால் பெரியோருக்குரிய முறை காக்கப்படுகிறது — விருந்தினர் தாமாகச் செல்வதில்லை, அனுமதி பெற்றே செல்கிறார். ‘மைதிலியே, அதற்கு முன் என் கண் முன்னேயே அலங்கரித்துக்கொள்; குழந்தாய், தெய்வீக அணிகலன்களால் பொலிந்து எனக்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கு’ என்று அவள் வேண்டுகிறாள் — கொடுத்ததன் பயனைக் காண விரும்புவதே தாயன்பின் அடையாளம். அப்போது தேவமகளைப் போன்ற சீதை நன்கு அலங்கரித்துக்கொண்டு, தலையால் அவள் பாதங்களை வணங்கி, ராமனை நோக்கிச் சென்றாள். ‘ஸுரஸுதோபமா’ (தேவமகளைப் போன்றவள்) என்ற உவமையால் அந்நேரத்து அவளுடைய வடிவம் சுட்டப்படுகிறது; ‘தலையால் பாதங்களை வணங்கி’ என்பது புறப்படும் முன் செய்த பணிவு.

பேசுவோரில் சிறந்த ராகவன் அவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட சீதையைக் கண்டான்; தவசியின் அன்புப் பரிசால் மகிழ்ந்தான். பிறகு மைதிலியான சீதை தவசி அளித்த ஆடை, அணிகலன், மாலை ஆகிய அன்புப் பரிசு அனைத்தையும் ராமனுக்குத் தெரிவித்தாள் — பெற்ற பொருளைக் கணவனுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பது நன்னடத்தை. மனிதர்களிடம் மிக அரிதான, மைதிலிக்குச் செய்யப்பட்ட அந்த உபசரிப்பைக் கண்டு மகாரதனான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். ‘மானுஷேஷு ஸுதுர்லபாம்’ (மனிதர்களிடம் மிக அரிதானது) என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — இந்தப் பரிசு தவ வலிமையால் பிறந்தது, உலகியலானது அன்று. பிறகு தவசிகள் அனைவராலும் போற்றப்பட்ட ரகுநந்தனன், சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட அந்தப் புனிதமான இரவை மகிழ்ச்சியோடு அங்கே கழித்தான். ‘சசிநிபானனாம்’ (சந்திரனைப் போன்ற முகமுடைய) என்ற இரவுக்கான அடைமொழியும் சந்திரோதயத்தோடு பொருந்துகிறது; காட்டுவாசத்தின் இந்த இரவு மிக அமைதியானது, ஏனெனில் அடுத்த காண்டத்தில் அரக்கர்களுடனான போர் தொடங்குகிறது. ராமனின் மகிழ்ச்சி பொருளில் அன்று, தவசியின் அன்பிலேயே — ‘ப்ரீதிதானேன ஜஹர்ஷ’ (அன்புப் பரிசால் மகிழ்ந்தான்) என்ற சொல்லால் அது தெளிவாகிறது. காட்டுவாசத்தில் அணிகலன்களின் பயன் அலங்காரம் அன்று, பெரியோரின் அருளைத் தாங்குவதே என்பது கருத்து.

அந்த இரவு கழிந்ததும், ஆண்களில் புலி போன்ற அவ்விருவரும் நீராடிவிட்டு, அக்கினியில் ஹோமம் செய்த, காட்டில் திரியும் தவசிகளிடம் விடைபெற்றனர். காட்டில் திரியும், தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் அந்தத் தவசிகள் அவர்களிடம் சொன்னார்கள்: ‘அந்தக் காட்டின் வழிகள் அரக்கர்களால் சூழப்பட்டுள்ளன. ராகவா, இந்தப் பெருங்காட்டில் பலவடிவ, மனிதரை உண்ணும் அரக்கர்களும், குருதியை உண்ணும் கொடிய விலங்குகளும் வாழ்கின்றன. எச்சில்பட்ட நிலையிலோ கவனமற்ற நிலையிலோ இருக்கும் தவசியையோ பிரம்மசாரியையோ அவர்கள் இந்தப் பெருங்காட்டில் உண்கிறார்கள்; ராகவா, அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்து. காட்டில் கனிகளைச் சேகரிக்கும் மகரிஷிகளின் வழி இதுவே; இந்த வழியால் நீ கடத்தற்கரிய காட்டுக்குள் செல்லலாம்.’ தவசிகளின் சொல்லில் இரண்டு வேண்டுகோள்களே — பாதுகாப்பு, வழிகாட்டல்; அவற்றில் முதலாவதே அடுத்த ஆரண்ய காண்டத்தின் விதை, ஏனெனில் அரக்கர்களை அழிப்பதற்கான ராமனின் சபதம் அங்கேயே தொடங்குகிறது. ‘உச்சிஷ்டம் வா ப்ரமத்தம் வா’ (எச்சில்பட்ட நிலையிலோ கவனமற்ற நிலையிலோ) என்ற சொற்களால் தவசிகளின் வலுவற்ற கணங்கள் சுட்டப்படுகின்றன — அவர்கள் தூய்மையற்றவர்களாகவோ கவனமற்றவர்களாகவோ இருக்கும்போதுதான் தாக்கப்படுகிறார்கள். ‘அபிஷிச்ய’ (நீராடி) என்ற சொல்லால் காலை நீராடிய பின்னரே விடைபெறுதல் நடந்தது என்று சுட்டப்படுகிறது; ‘ஹுதாக்னிகான்’ (அக்கினியில் ஹோமம் செய்தவர்கள்) என்பது தவசிகளுக்கான அடைமொழி; ‘நரவ்யாக்ரௌ’ (ஆண்களில் புலி போன்ற இருவர்) என்ற இருமைச் சொல்லால் ராமன், லக்ஷ்மணன் இருவரும் குறிக்கப்படுகிறார்கள்; சீதை தனியாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை.

இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது — கைகூப்பிய தவசிகளான அந்தணர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், அவர்கள் ஸ்வஸ்தி வாசகம் சொல்லி வாழ்த்த, பகைவரை வாட்டும் ராகவன் மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும், சூரியன் மேகமண்டலத்துக்குள் நுழைவதுபோலக் காட்டுக்குள் நுழைந்தான். உவமை இங்கே இருபொருள் உடையது — சூரியன் மேகமண்டலத்துக்குள் நுழையும்போது கணநேரம் மறைக்கப்பட்டதுபோலத் தோன்றுகிறான், ஆனால் அவனுடைய ஒளி அழிவதில்லை; அதுபோல ராமன் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழையும்போது உலகின் பார்வையிலிருந்து மறைகிறான், ஆனால் ஒளி குறைந்தவனாவதில்லை. இந்தச் சுலோகத்தோடு அயோத்தியா காண்டம் நிறைவடைகிறது; ஆரண்ய காண்டத்தின் முதல் சர்க்கம் ‘ப்ரவிச்ய து மஹாரண்யம் தண்டகாரண்யம் ஆத்மவான்’ (தன்னடக்கம் உடையவன் தண்டகாரண்யம் என்ற பெருங்காட்டுக்குள் நுழைந்து) என்று தொடங்குகிறது; இதனால் கதை இடையறாமல் தொடர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनविंशत्यधिकशततमः सर्गः॥ ११९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க