॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 1

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

தண்டகாரண்யத்தில் நுழைதலும் தவசிகளின் ஆசிரமங்களைக் காணுதலும்

ராமன் தண்டகாரண்யத்தில் நுழைதல், தவசிகளின் ஆசிரமக் கூட்டத்தின் வருணனை, ரிஷிகள் செய்த உபசாரம், அவர்கள் அடைக்கலம் வேண்டுதல்

ஆரண்ய காண்டம் இங்கிருந்து தொடங்குகிறது. முந்தைய காண்டத்தில் பரதன் பாதுகைகளை எடுத்துக்கொண்டு நந்திக்கிராமத்துக்குச் சென்றான்; ராமனோ சித்திரகூடத்திலிருந்து புறப்பட்டு அத்திரி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் அனசூயையின் விருந்தோம்பலையும் ஏற்றுக்கொண்டு முன்னே சென்றான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் பெருங்காடான தண்டகாரண்யத்துள் நுழைகிறான். ‘ஆத்மவான்’ — தன்னைத் தன்வயப்படுத்தியவன் — என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுகிறார்: காட்டின் பயங்கரத்தால் அவன் கலங்கவில்லை, தன்னிலேயே நிலைத்து நின்றான். யாராலும் வெல்ல முடியாத அவன் அங்கே முதலில் தவசிகளின் ஆசிரமக் கூட்டத்தைக் காண்கிறான். அந்த ஆசிரமக் கூட்டம் தர்ப்பைகளாலும் மரவுரிகளாலும் சூழப்பட்டு, பிரம்ம தேஜஸ் என்னும் ஒளிச்செல்வத்தால் நிறைந்து, வானில் சுடர்விடும் சூரிய மண்டலம் போலக் கண்கொண்டு நோக்க அரிதாக இருந்தது. இந்த உவமை இருவகையானது — அழகிலும் ஒளியிலும் அது சூரிய மண்டலத்தைப் போன்றது. அது எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம்; அதன் முற்றம் எப்போதும் நன்றாகப் பெருக்கித் தூய்மை செய்யப்பட்டிருந்தது; பல மான்களால் நிறைந்து பறவைக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. தவவனத்தில் கொலை இல்லாததால் மான்களும் பறவைகளும் அங்கே அச்சமின்றித் திரிகின்றன. அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் அதை நாள்தோறும் வழிபட்டு அதன் அருகே நடனமாடின. விசாலமான அக்கினிசாலைகள், சுருக்கு முதலிய வேள்விக் கலங்கள், மான்தோல்கள், தர்ப்பைகள், சமித்துகள், நீர்க்குடங்கள், கனிகளும் கிழங்குகளும் அங்கே பொலிந்தன — இவையனைத்தும் வேள்விக்கான கருவிகள். காட்டில் விளையும் புனிதமான, இனிய கனிகளைத் தரும் பெருமரங்களால் அது சூழப்பட்டிருந்தது; பலியாலும் ஹோமத்தாலும் வழிபடப்பட்டு, வேத ஒலியால் முழங்கிக்கொண்டிருந்தது. வேறு காட்டுப் பூக்களால் சூழப்பட்டு, தாமரைகள் நிறைந்த தடாகத்தாலும் அழகுபெற்றிருந்தது. இவ்வாறு கவிஞர் நிறம், ஒலி, மணம் ஆகியவற்றால் தவவனத்தின் தூய்மையையும் அமைதியையும் ஓவியமாக்குகிறார். இதே காடு கொடிய ராக்ஷசர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது பின்னர் தெரியவரும்; ஆகவே இந்தத் தொடக்கத்து அமைதி அந்த முரணாலேயே மேலும் ஒளிர்கிறது. ஆசிரமத்தின் வருணனை பதினொரு அடைமொழிகளால் ஒரே வாக்கியத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளது; அதுவே கவிஞரின் நடையின் அடையாளம்.

அங்கே வாழ்ந்த முனிவர்கள் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு புலனடக்கம் உடையவர்களாக இருந்தனர்; மரவுரிகளும் கருமான் தோல்களுமே அவர்களுடைய ஆடைகள். சூரியனுடையதும் அக்கினியுடையதும் போன்றது அவர்களுடைய ஒளி; அவர்கள் தொன்மையானவர்கள், புண்ணியர்கள், உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவர்கள், பரமரிஷிகள். ‘புராணர்கள்’ — தொன்மையானவர்கள் — என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய நெடுங்காலத் தவமும் அந்தத் தவத்தின் முதிர்ச்சியும் சுட்டப்படுகின்றன — அவர்கள் புதிதாகத் தீட்சை பெற்றவர்கள் அல்லர், சித்தி அடைந்த முதியவர்கள். அவர்களால் அழகுபெற்ற அந்த ஆசிரமம் பிரம்மாவின் இருப்பிடம் போலப் புகழ்பெற்று, வேத ஒலியால் முழங்கி, பிரம்மத்தை அறிந்த பெருமைமிக்க அந்தணர்களால் பொலிவுற்றிருந்தது. அத்தகைய தவசிகளின் ஆசிரமக் கூட்டத்தைக் கண்ட, திருவும் பேரொளியும் உடைய ராகவன், நாணைக் கழற்றித் தன் பெரிய வில்லை நாணில்லாததாகச் செய்த பின்னரே ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான். இங்கே ஒரு நுட்பமான நன்னடத்தை சுட்டப்படுகிறது — தவவனத்தில் நுழையும் க்ஷத்திரியனும் முதலில் ஆயுதத்தை அமைதிப்படுத்துகிறான், பிறகே அடியெடுத்து வைக்கிறான். வில்லைத் தாழ்த்துவதே தவவனத்துக்குச் செய்யும் முதல் வணக்கம்.

தெய்வீக ஞானம் உடைய மகரிஷிகள் ராமனைக் கண்டு மகிழ்ந்து, புகழ்மிக்க வைதேகியையும் நோக்கி எதிர்கொண்டு வந்தனர். ‘திவ்விய ஞானம் உடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் சுட்டப்படுவது — அவன் வருகையை அவர்கள் முன்பே அறிந்திருந்தனர்; ஆகவே எதிர்கொண்டு செல்வது இயல்பாக இருந்தது. உதிக்கும் சந்திரனைப் போன்ற தர்மநெறியில் நடக்கும் அவனையும், லக்ஷ்மணனையும், புகழ்மிக்க வைதேகியையும் கண்டு, உறுதியான விரதங்களை உடைய அவர்கள் மங்கல வாழ்த்துகளைக் கூறியபடி அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். சந்திர உவமையால் குளிர்ச்சியும் மென்மையுமே சுட்டப்படுகின்றன, வீரப் பெருமிதம் அன்று — காட்டில் வாழ்வோரிடம் ராமன் அமைதியானவனே. சீதையின் பெயரும் ‘புகழ்மிக்கவள்’ என்று தனியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; காட்டிலும் அவளுடைய புகழ் முன்பே வந்து சேர்ந்திருந்தது. காட்டில் வாழும் தவசிகள் ராமனுடைய உருவத்தையும் உடற்கட்டையும், அழகொளியையும், மென்மையையும், நல்ல தோற்றத்தையும் வியப்புற்ற முகத்துடன் கண்டனர். வைதேகியையும் லக்ஷ்மணனையும் ராமனையும் அவர்கள் இமைக்காத கண்களால் என்பதுபோல, வியப்புக்குரியவர்களாகக் கண்டனர் — தேவர்கள் இமைப்பதில்லை; அதுபோல அவர்களும் இமையாது நோக்கினர். தவத்தால் அமைதியடைந்த ரிஷிகளும் இவர்களைக் கண்டு வியப்புற்றனர். கவிஞர் இங்கே தவ ஒளியும் அரச ஒளியும் சந்திப்பதைக் காட்டுகிறார்; இரு பக்கத்திலும் முதலில் எழுவது அன்பே, ஐயம் அன்று. லக்ஷ்மணனின் பெயர் ராமனுடன் சேர்ந்தே சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் நிழல்போலப் பின்தொடர்கிறான். நடுவே சீதை, இரு பக்கங்களிலும் சகோதரர்கள் — இந்த மூவரின் சித்திரமே காண்டம் முழுவதும் தொடர்கிறது. ரிஷிகளின் வியப்பு அழகைப் பற்றியது மட்டுமன்று; இன்பத்துக்கு உரிய ஓர் இளவரசன் காட்டில் வாழத் துணிந்த உறுதியைப் பற்றியதும் ஆகும்.

பிறகு எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபட்ட அந்தப் பெருமைமிக்கவர்கள் விருந்தினனான ராகவனை இலைக்குடிலில் அமரச் செய்தனர். ‘விருந்தினன்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார் — ராமன் இங்கே அடைக்கலம் தேடி வந்தவன் அல்லன், வழிபடத்தக்க விருந்தினன். அக்கினியைப் போன்ற, தர்மநெறியில் நடக்கும் அவர்கள் முறைப்படி ராமனைச் சிறப்பித்து நீர் கொண்டுவந்தனர்; பாதங்களைக் கழுவ நீர், அர்க்கியம் என்னும் இல்லறக் கடமை காட்டிலும் கைவிடப்படவில்லை. ‘அக்கினியைப் போன்றவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய தவ வலிமை சுட்டப்படுகிறது — அக்கினியைப் போல அவர்கள் தூயவர்கள், எரிக்கவும் வல்லவர்கள்; ஆயினும் பணிவுடன் கைகூப்பி நிற்கின்றனர். பெருமகிழ்ச்சியுடன் மங்கல வாழ்த்துகளைக் கூறிக்கொண்டு, கிழங்கு, பூ, கனி எல்லாவற்றையும் ஆசிரமத்தையுமே அந்த மகாத்மாவுக்கு அர்ப்பணித்த பின், தர்மம் அறிந்த அவர்கள் பேசினர். ஆசிரமமே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்பது சிறப்பு — தங்களிடம் இருந்தது அனைத்தையும் அவர்கள் அரசனுக்கு ஒப்படைத்தனர். அவர்கள் சொல்கின்றனர்: ‘இந்த மக்களுக்கு அரசனே தர்மத்தைக் காப்பவன், அடைக்கலம் தருபவன், பெரும்புகழ் உடையவன், வழிபடத்தக்கவன், மதிக்கத்தக்கவன், தண்டனை வழங்குபவன், குருவும் ஆவான். ராகவா, இந்திரனின் நான்கில் ஒரு பங்காக இருந்து அவன் மக்களைக் காக்கிறான்.’ இவ்வாறு அவர்கள் அரச தர்மத்தின் இயல்பை எடுத்துரைக்கின்றனர் — காத்தலே அரசனின் அடிப்படைக் கடமை; அதுவே அவன் வழிபடப்படுவதற்கும் காரணம். ரிஷிகள் புகழ்ந்து பேசவில்லை, கடமையை நினைவூட்டுகின்றனர். அரசனின் ஐந்து அடைமொழிகள் — தர்மத்தைக் காப்பவன், அடைக்கலம் தருபவன், வழிபடத்தக்கவன், மதிக்கத்தக்கவன், குரு — காத்தலிலிருந்து வழிபாட்டை நோக்கிப் படிப்படியாக உயர்கின்றன.

‘ஆகவேதான் வணங்கப்படும் அரசன் இனிய சிறந்த இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்’ என்று அவர்கள் முடிக்கின்றனர் — இன்பம் காத்தலுக்கான ஊதியமே, தன்விருப்பப்படி கொள்ளும் உரிமை அன்று. ‘நாங்கள் உங்கள் நாட்டில் வாழ்பவர்கள்; ஆகவே உங்களால் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள். நகரத்தில் இருந்தாலும் காட்டில் இருந்தாலும் நீங்களே எங்கள் அரசர், மக்கள் தலைவர்.’ காட்டில் வாழும் ராமனும் அவர்களுக்கு அரசனே என்ற இந்தச் சொல் முக்கியமானது; ஏனெனில் அரசைத் துறந்தாலும் மக்களைக் காக்கும் கடமையை அவன் துறக்கவில்லை. ‘தண்டத்தைக் கீழே வைத்தவர்களும், சினத்தை வென்றவர்களும், புலன்களை வென்றவர்களும், தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவர்களுமான நாங்கள், கருவில் இருக்கும் குழந்தையைப் போல உங்களால் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள்’ — தாங்களே தண்டத்தைத் துறந்தவர்கள் என்பதே அவர்களுடைய பலவீனம். ‘கருவில் இருப்பவர்களைப் போல’ என்ற உவமை கருணை நிறைந்தது; தாய் கருவை ஒரு கணமும் புறக்கணிக்காதது போல, அரசன் தவசிகளைப் புறக்கணிக்கலாகாது. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கனிகள், கிழங்குகள், பூக்கள், வேறு பல காட்டு உணவுகள் ஆகியவற்றால் லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவனை வழிபட்டனர். அக்கினியைப் போன்ற, சித்தி பெற்ற, நேர்மையான ஒழுக்கம் உடைய மற்றத் தவசிகளும் முறைப்படி அந்தத் தலைவனை மகிழ்வித்தனர். இந்த வேண்டுகோளே இந்தக் காண்டம் முழுவதற்கும் கதையின் வித்து. இனி ஒவ்வொரு சர்க்கத்திலும் ராக்ஷசர்களை வதைக்கும் கதை தொடர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க