சர்க்கம்
விராதனைக் காணுதலும் சீதையைப் பற்றுதலும்
அடர்ந்த காட்டில் நுழைதல், விராதனின் பயங்கர உருவம், சீதையைப் பற்றுதல், ராமனின் துயரம், லக்ஷ்மணனின் சபதம்
விருந்தோம்பலைப் பெற்ற ராமன் சூரியன் உதிக்கும் வேளையில் முனிவர்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் காட்டினுள்ளேயே ஆழ்ந்து சென்றான். ‘காட்டினுள்ளேயே’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுகிறார் — ஆசிரமத்தின் அமைதியை விட்டு அவன் காட்டின் ஆழத்துக்குள் நுழைகிறான். அந்தக் காடு பலவகை மான் கூட்டங்களால் நிறைந்து, கரடிகளும் புலிகளும் உலவுவதாக, மரங்களும் கொடிகளும் புதர்களும் முறிந்து கிடப்பதாக, காண அரிய நீர்நிலைகளைக் கொண்டதாக இருந்தது. முந்தைய சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்பட்ட தவவனத்துக்கு நேர் எதிரானது இந்தச் சித்திரம் — அங்கே நன்கு பெருக்கப்பட்ட முற்றம், இங்கே முறிந்த மரங்கள்; அங்கே பறவைக் கூட்டங்கள், இங்கே கூவாத பறவைகள். சில்வண்டுகளின் ரீங்காரத்தால் ஒலிக்கும் அந்தக் காடு சில்வண்டுகளின் ஓசையால் மட்டுமே ஒலித்தது; மற்றபடி நிசப்தமாக இருந்தது. லக்ஷ்மணன் பின்தொடர ராமன் அத்தகைய காட்டின் நடுப்பகுதியைக் கண்டான். இந்த வருணனை வரவிருக்கும் அச்சத்தின் முன்னறிவிப்பு. சூரிய உதயம் புறப்படுவதற்கான நேரம் என்பது மங்கலமே; ஆனால் செல்ல வேண்டிய அந்தக் காடு சூரிய ஒளியாலும் தெளிவுபெறவில்லை. ‘லக்ஷ்மணன் பின்தொடர’ என்ற சொல்லால் தம்பியின் இடம் மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது — முன்னே ராமன், பின்னே லக்ஷ்மணன், நடுவே சீதை. ரிஷிகளிடம் விடைபெறுவதும் மறக்கப்படவில்லை — புறப்படும்போதும் நன்னடத்தை காக்கப்பட்டது.
கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த அந்தக் காட்டின் நடுவே, சீதையுடன் இருந்த காகுத்ஸ்தன் மலைச்சிகரம் போன்ற, பேரொலி எழுப்பும், மனிதரைத் தின்னும் ஒருவனைக் கண்டான். அவனுடைய உருவத்தைக் கவிஞர் பத்து அடைமொழிகளால் வருணிக்கிறார் — குழிந்த கண்கள், பெரிய வாய், கோரமானவன், பருத்துத் தொங்கும் வயிறு, அருவருப்பானவன், ஒழுங்கற்ற உடலினன், நெடியவன், விகாரமானவன், பார்க்கவே அச்சம் தருபவன். கொழுப்பால் நனைந்து இரத்தம் தெறித்த புலித்தோலை அணிந்தவனாக, எல்லா உயிர்களையும் நடுங்கச் செய்பவனாக, வாயைப் பிளந்த யமனைப் போல அவன் இருந்தான். இரும்புச் சூலத்தில் மூன்று சிங்கங்களையும், நான்கு புலிகளையும், இரண்டு ஓநாய்களையும், பத்துப் புள்ளிமான்களையும், தந்தங்களோடு கொழுப்புப் பூசிய ஒரு யானையின் பெரிய தலையையும் கோத்துக்கொண்டு அவன் பெருங்குரலில் கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்தான். இந்தச் சூலமே அவனுடைய கொடி; அவனுடைய உணவுக்கும் சான்று. ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் மிதிலை இளவரசியான சீதையையும் கண்டதும், அவன் கடுஞ்சினம் கொண்டு, உயிர்களை நோக்கிப் பாயும் அந்தகனான காலனைப் போல ஓடி வந்தான். பிறகு பயங்கரமாகக் கர்ஜித்து அவன் பூமியையே அசைப்பவன் போல் ஆனான். ‘புருஷாதன்’ — மனிதரைத் தின்பவன் — என்ற சொல்லே அவனுடைய இயல்பைச் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிடுகிறது — அவன் நரமாமிசம் உண்பவன். முந்தைய சர்க்கத்தில் ரிஷிகள் பாதுகாப்பு வேண்டினர்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்தப் பாதுகாப்புக்கான முதல் சந்தர்ப்பம் வந்து நிற்கிறது. கவிஞர் முதலில் அவனுடைய உருவத்தையும், பிறகு அவன் உடையையும், பிறகு அவன் உணவையும் வருணித்துப் படிப்படியாக அச்சத்தை வளர்க்கிறார். இத்தகைய வருணனைக்குப் பிறகே அவனுடைய தாக்குதல் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் வாசகனின் மனத்தில் அச்சம் முன்பே நிலைநாட்டப்படுகிறது. சூலத்தில் கோக்கப்பட்ட விலங்குகளின் எண்ணிக்கையும் கணக்கிடப்படுகிறது — மூன்று, நான்கு, இரண்டு, பத்து என்று — அதனால் அவனுடைய வலிமையின் அளவு சுட்டப்படுகிறது.
அவன் வைதேகியை மடியில் தூக்கிக்கொண்டு சற்று விலகிச் சென்று அப்போது சொன்னான்: ‘நீங்கள் இருவரும் சடையும் மரவுரியும் தரித்து மனைவியுடன் இருக்கிறீர்கள்; உங்கள் ஆயுள் தீர்ந்துவிட்டது. அம்பும் வில்லும் வாளும் கையில் ஏந்தியவர்களாக தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்திருக்கிறீர்கள்; தவசிகளான உங்களுக்கு ஒரு பெண்ணுடன் வாழ்வது எப்படிப் பொருந்தும்?’ ராக்ஷசனின் இந்தக் கேள்வி தர்க்கமானது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் உண்மையில் சீதையைக் கவர்வதற்கான சாக்கு மட்டுமே. ‘அதர்ம வழியில் நடக்கும் பாவிகளே, முனிவர்களுக்கு இழிவு தேடுபவர்களே, நீங்கள் யார்? நான் விராதன் என்னும் ராக்ஷசன்; அணுக அரிய இந்தக் காடு என்னுடையது. ஆயுதம் ஏந்தியவனாக, ரிஷிகளின் இறைச்சியைத் தின்றுகொண்டு நான் எப்போதும் இங்கே திரிகிறேன். அழகிய இடையுடைய இந்தப் பெண் என் மனைவி ஆவாள்; பாவிகளான உங்கள் இருவருடைய இரத்தத்தையும் போரில் குடிப்பேன்.’ இவ்வாறு தீய, செருக்கு நிறைந்த சொற்களைப் பேசிய கொடிய மனத்தனான விராதனின் சொல்லைக் கேட்டு ஜனகனின் மகள் கலக்கமுற்றாள்; பெருங்காற்றில் வாழைமரம் போல அவள் அச்சத்தால் நடுங்கினாள். உவமை நெஞ்சைத் தொடுகிறது — வாழை மிக மென்மையானது, காற்றோ கடுமையானது. ராக்ஷசனின் பேச்சில் மூன்று பகுதிகள் — கேள்வி, தன்னை அறிமுகம் செய்தல், மிரட்டல். அவன் தன் பெயரைத் தானே வெளிப்படுத்துகிறான்; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘சடையும் மரவுரியும் தரித்து மனைவியுடன்’ என்பது ஏளனம் — தவசி வேடம், ஆனால் ஆயுதங்கள்; மனைவியுடனும் இருக்கிறார்கள் என்ற முரணை அது வெளிப்படுத்துகிறது. ‘ஆயுள் தீர்ந்தவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் முடிவை முன்பே அறிவிக்கிறான். சீதையின் நடுக்கம் இங்கே முதன்முறையாக வருணிக்கப்படுகிறது; இந்தக் காண்டத்தில் அவளுடைய அச்சத்தின் முதல் சித்திரம் இதுவே; அது இறுதியில் அவள் கவரப்படுவதில் முடிகிறது. ‘மடியில் எடுத்து’ என்ற சொல்லால் தெரிவது — அவன் அவளைக் கைகளால் பற்றவில்லை, மடியில் வைத்துக்கொண்டு விலகிச் சென்றான்; இந்தி உரையும் ‘மடியில் எடுத்துக்கொண்டு’ என்று இதே பொருளையே பின்பற்றுகிறது.
விராதனின் மடியில் இருந்த மங்கலமான சீதையைக் கண்டு ராகவன் உலர்ந்துபோன முகத்துடன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘சௌம்யனே, பார்! அரசன் ஜனகனின் மகளும், நல்லொழுக்கம் உடையவளும், மிகுந்த சுகத்தில் வளர்ந்தவளும், புகழ்மிக்கவளுமான அரச குமாரியான என் மனைவி விராதனின் மடியில் புகுத்தப்பட்டிருக்கிறாள்.’ ராமனின் துயரம் இப்போது கைகேயியை நினைவுகூர்வதாக மாறுகிறது: ‘லக்ஷ்மணா, நம்மைப் பற்றி அவள் எதை விரும்பினாளோ, எந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தாளோ, அது இன்றே விரைவாகக் கைகேயிக்கு நிறைவேறிவிட்டது. தொலைநோக்கு உடைய அவள் தன் மகனுக்காக அரசாலும் திருப்தியடையவில்லை; எல்லா உயிர்களுக்கும் அன்புக்குரியவனாக இருந்த என்னை அவள் காட்டுக்கு அனுப்பினாள்; என் நடுத்தாயான அவள் இன்று இப்போது தன் விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்றாள்.’ இறுதியில் அவனுடைய வேதனையின் வேர் தெளிவாகிறது: ‘சௌமித்ரியே, வைதேகியைப் பிறன் தொடுவதைவிடக் கொடிய துயரம் எனக்கு வேறெதுவும் இல்லை; தந்தையின் மரணமும் அன்று, என் அரசு பறிக்கப்பட்டதும் அன்று.’ மூன்று துயரங்களை ஒப்பிடுவதன் மூலம் ராமனின் இதயத்தில் சீதைக்குள்ள இடத்தைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். ராமனின் சொற்களில் திகைப்பே மிகுதி, சினம் குறைவு — அவன் முதலில் லக்ஷ்மணனை அழைக்கிறான், ஆயுதத்தை அன்று. ‘பார், சௌம்யனே’ என்ற விளிப்பே அவனுடைய தன்னடக்கத்துக்குச் சான்று. கைகேயியைப் பற்றிச் சொன்ன சொற்கள் கசப்பானவையே; ஆயினும் அவன் அவளை ‘என் நடுத்தாய்’ என்றே குறிப்பிடுகிறான், பெயர் சொல்லிப் பழிக்கவில்லை. தந்தையின் மரணம், அரசு பறிபோனது, சீதையைப் பிறன் தொட்டது — இம்மூன்றில் கடைசியானதே அவனுக்கு மிகக் கனமானது; ஏனெனில் அதில் அவனுடைய காக்கும் கடமை மீறப்பட்டதைக் காண்கிறான்.
இவ்வாறு கண்ணீரிலும் துயரத்திலும் மூழ்கிய காகுத்ஸ்தன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், சினம் கொண்ட லக்ஷ்மணன் அடைக்கப்பட்ட நாகம் போலச் சீறிக்கொண்டு சொன்னான்: ‘உயிர்களுக்குத் தலைவனும் இந்திரனுக்கு நிகரானவனுமான நீ, ஆதரவற்றவன் போல ஏன் வருந்துகிறாய்? நான் உன் பணியாளனாக இருக்கும்போது இந்தக் கவலை தகாது. இன்று சினம் கொண்ட என் அம்பால் கொல்லப்பட்டு உயிர் நீங்கிய விராதனின் இரத்தத்தைப் பூமி குடிக்கும். அரசை விரும்பிய பரதன் மீது எனக்கு எழுந்த சினத்தை, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் மலைமீது வஜ்ரத்தை எறிவது போல, விராதன் மீது விடுவேன்.’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது: ‘என் புய வலிமையின் வேகத்தால் விரைந்த பெரிய அம்பு இவனுடைய பரந்த மார்பில் விழட்டும்; உடலிலிருந்து உயிரை அகற்றட்டும்; பிறகு இவன் சுழன்று தரையில் விழட்டும்.’ பரதன் மீது முன்பு எழுந்த சினம் இப்போது தகுந்த இலக்கில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது லக்ஷ்மணனின் இயல்பைப் பற்றிய நெஞ்சைத் தொடும் குறிப்பு. லக்ஷ்மணனுக்குச் சொன்ன ‘அடைக்கப்பட்ட நாகம்’ என்ற உவமை பொருள் பொதிந்தது — அடைக்கப்பட்ட பாம்பு சீறுகிறதே தவிரக் கொத்துவதில்லை; அவனுடைய சினமும் ராமனின் கட்டளையின்றிச் செயல்படுவதில்லை. ‘பணியாளனான நான்’ என்ற சொல்லில் அவனுடைய தொண்டுள்ளம் வெளிப்படுகிறது; அவன் தன் தமையனைச் சமமானவனாக அன்று, தலைவனாகவே கருதுகிறான். இந்தச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது. இவ்வாறு சர்க்கம் சபதத்துடன் முடிகிறது; போர் அடுத்த சர்க்கத்தில் தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥