॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 3

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

விராதனுடன் உரையாடலும் ஆயுதத் தாக்குதலும்

ஒருவரையொருவர் அறிமுகம் செய்தல், விராதன் பிரம்மாவிடம் பெற்ற வரம், அம்பு, சூலம், வாள் ஆகியவற்றால் தாக்குதல், சகோதரர்களைத் தோளில் ஏற்றிக்கொள்ளுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் லக்ஷ்மணன் சபதம் செய்தான்; இந்தச் சர்க்கத்திலோ போருக்கு முன் உரையாடல் நிகழ்கிறது. விராதன் மீண்டும் தன் குரலால் காட்டை நிரப்பியபடி சொன்னான்: ‘நான் கேட்கிறேன், சொல்லுங்கள் — நீங்கள் இருவரும் யார்? எங்கே போகிறீர்கள்?’ ராக்ஷசனும் அறிமுகம் கேட்கிறான் என்பது வீரர்களின் வழக்கம்; போருக்கு முன் எதிரியின் பெயரை அறிய வேண்டும் என்ற க்ஷத்திரிய தர்மம் இங்கே ராக்ஷசனிடமும் காணப்படுகிறது. பிறகு பேரொளி மிக்க ராமன், தன் இக்ஷ்வாகு குலத்தைப் பற்றிக் கேட்ட, கொழுந்துவிட்டெரியும் முகமுடைய அந்த ராக்ஷசனிடம் சொன்னான்: ‘நாங்கள் இருவரும் நல்லொழுக்கம் நிறைந்த க்ஷத்திரியர்கள் என்று அறிந்துகொள்; இப்போது காட்டில் திரிபவர்கள். உன்னை அறிய விரும்புகிறோம் — தண்டகக் காட்டில் திரியும் நீ யார்?’ ராமனின் விடையில் செருக்கும் இல்லை, அச்சமும் இல்லை; குலமும் ஒழுக்கமும் மட்டுமே சொல்லப்படுகின்றன. ‘காட்டில் திரிபவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் தற்போதைய நிலையையும் மறைக்கவில்லை.

பிறகு விராதன் சத்தியமான வீரம் உடைய ராமனிடம் சொன்னான்: ‘சரி, அரசனே, உனக்குச் சொல்கிறேன்; ராகவா, என்னைப் பற்றி அறிந்துகொள். நான் ஜவனின் மகன் என்கிறார்கள்; என் தாய் சதஹ்ரதை; பூமியிலுள்ள ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் என்னை விராதன் என்று அழைக்கின்றனர். தவத்தால் பிரம்மாவின் அருளால் நான் பெற்றது — ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட முடியாமை, உலகில் வெட்டப்பட முடியாமை, பிளக்கப்பட முடியாமை.’ வரத்தைப் பற்றிய இந்த அறிவிப்பே அடுத்து வரும் கதையின் திறவுகோல் — ஆயுதத்தால் அவன் கொல்லப்பட முடியாதவன்; ஆகவே இறுதியில் நிலத்தில் புதைப்பதால் மட்டுமே அவன் கொல்லப்பட வேண்டியிருக்கும். ‘இந்தப் பெண்ணை விட்டுவிட்டு, அவளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், வந்த வழியே விரைந்து ஓடிவிடுங்கள்; உங்கள் உயிரை நான் எடுக்கமாட்டேன்’ என்று அவன் முடிக்கிறான். வரத்தால் செருக்குற்ற ராக்ஷசன் இரக்கம் காட்டுவது போலத் தோன்றுகிறான்; ஆனால் சீதையை விடுவதில்லை — அதிலேயே அவன் சொல்லின் வஞ்சகம் இருக்கிறது. ‘கில’ — ‘என்கிறார்கள்’ — என்ற சொல்லால், அவனுடைய தந்தையின் பெயர்கூட உறுதியில்லை என்பதைக் கவிஞர் சுட்டுவது போலிருக்கிறது. தாயின் பெயரான சதஹ்ரதை என்பது மின்னலைக் குறிக்கும் மறுபெயர்; அதனால் அவன் பிறப்பின் பயங்கரம் சுட்டப்படுகிறது. வரத்தின் மூன்று கூறுகள் சொல்லப்படுகின்றன — ஆயுதத்தால் கொல்லப்படாமை, வெட்டப்படாமை, பிளக்கப்படாமை; இவற்றில் எதுவும் நிலத்தில் புதைப்பதைத் தடுக்கவில்லை; ஆகவே வரமே அவனுடைய அழிவுக்கு வாசலைத் திறந்துவிடுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவன் தன் வலிமையால் செருக்குற்றிருந்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் வரத்தால்.

சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ராமன் விகாரமான உருவமும் பாவ நெஞ்சமும் உடைய அந்த ராக்ஷசனுக்கு மறுமொழி சொன்னான்: ‘இழிந்தவனே, உனக்கு அவமானம்! கீழான நோக்கம் உடைய நீ நிச்சயமாக மரணத்தைத் தேடுகிறாய்; போரில் அதை அடைவாய். நில்! என் கையிலிருந்து உயிரோடு தப்பமாட்டாய்.’ பிறகு அவன் வில்லில் நாணேற்றி, மிகக் கூர்மையான அம்புகளை மிக விரைவாகத் தொடுத்து ராக்ஷசனைத் தாக்கினான். நாணுடைய வில்லால் ஏழு அம்புகளை விடுத்தான் — பொன்னிறச் சிறகுகள் கொண்டவை, பெருவேகம் உடையவை, கருடனையும் காற்றையும் போல விரைபவை. இந்த அம்புகள் மயில் தோகைகளைச் சிறகாகக் கொண்டவை; அவை விராதனின் உடலைத் துளைத்து, இரத்தம் பூசியவையாக, நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தபடி தரையில் விழுந்தன. அடிபட்ட அந்த ராக்ஷசன் வைதேகியைக் கீழே வைத்துவிட்டு, சூலத்தை உயர்த்தியபடி கடுஞ்சினத்துடன் அப்போது லக்ஷ்மணனுடன் இருந்த ராமன் மீது பாய்ந்தான். சீதையின் விடுதலையே முதல் பலன்; இனிப் போர் இருவருக்கிடையே மட்டுமே நடக்கிறது. ராமனின் சொல் சுருக்கமானது, கூர்மையானது — ‘இழிந்தவனே’ என்ற விளிப்பே அவன் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘கீழான நோக்கம் உடையவன்’ என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுவது — அவனுடைய விருப்பம் இழிவானது; ஆகவே அவனுடைய முடிவும் இழிவானதாகவே இருக்கும். ஏழு அம்புகள் என்ற எண்ணிக்கை ராமாயணத்தில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது; ‘கருடனையும் காற்றையும் போல விரைபவை’ என்ற இரட்டை உவமையால் வேகம் இருமடங்காகிறது. ‘நெருப்பைப் போன்றவை’ என்பது அம்புகளுக்கான அடைமொழி; ஏனெனில் இரத்தம் பூசிய அவை தீக்கொழுந்துகளைப் போல ஒளிர்ந்தன. இரத்தம் பூசித் தரையில் விழுந்த அம்புகளே அவன் சாகவில்லை என்பதை முதலில் சுட்டுகின்றன — உடல் துளைக்கப்பட்டது, ஆனால் உயிர் நிலைத்திருக்கிறது. சீதையோ தரையில் வைக்கப்பட்டாள், விடுவிக்கப்படவில்லை; அவளுடைய அச்சம் தணியவில்லை.

பெருங்குரலில் கர்ஜித்து, இந்திரனின் கொடிமரம் போன்ற சூலத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, வாயைப் பிளந்த அந்தகனைப் போல அவன் தோன்றினான். பிறகு அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரும் காலனும் அந்தகனும் யமனும் போன்ற அந்த ராக்ஷசன் மீது ஒளிரும் அம்பு மழையைப் பொழிந்தனர். ஆனால் மிகக் கொடியவனான அவன் சிரித்தபடி நின்று சோம்பல் முறித்தான்; அவன் உடலை நீட்டியபோது விரைந்து பாயும் அந்த அம்புகள் அவன் உடலிலிருந்து வெளியே விழுந்தன — வரத்தின் வலிமையால் அவன் உடல் ஆயுதங்களைத் தாங்கி வைத்துக்கொள்வதில்லை. வரத்தின் வலிமையால், அம்புகள் தொட்டதால் போகவிருந்த உயிரைத் தடுத்து நிறுத்தி, ராக்ஷசன் சூலத்தை உயர்த்திக்கொண்டு இரு ராகவர்களையும் நோக்கிப் பாய்ந்தான். வஜ்ரம் போன்ற, வானில் நெருப்பைப் போல எரிந்த அந்தச் சூலத்தை ஆயுதம் ஏந்துவோரில் சிறந்த ராமன் இரண்டு அம்புகளால் வெட்டினான். ராமனின் அம்புகளால் வெட்டப்பட்ட அந்தச் சூலம், இடியால் பிளக்கப்பட்ட மேரு மலையின் பாறைத்தளம் போலத் தரையில் விழுந்தது. பிறகு அவர்கள் இருவரும் கருநாகங்களைப் போன்ற வாள்களை விரைவாக உயர்த்திக்கொண்டு அவன் மீது வேகமாகப் பாய்ந்து, வலிமையுடன் தாக்கத் தொடங்கினர். இவையனைத்தும் அச்சுப் பதிப்பில் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படுவதில்லை. ‘சோம்பல் முறித்தபோது’ என்ற சொல் ஒரு சித்திரம் — தூங்கி எழுந்தவன் உறுப்புகளை நீட்டுவதைப் போலவே அந்த ராக்ஷசன் உடலை அசைத்து அம்புகளை உதறிவிடுகிறான்; போரும் அவனுக்கு வெறும் விளையாட்டு. இந்திரனின் கொடிமரம் பெரியது, உயர்ந்தது; ஆகவே அந்த உவமையால் சூலத்தின் அளவு சுட்டப்படுகிறது. மேருவின் பாறைத்தள உவமை சூலத்தின் கனத்தைச் சுட்டுகிறது. இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் படிப்படியாக மூன்று ஆயுதங்களைக் காட்டுகிறார் — அம்புகள், சூலம், இரண்டு வாள்கள்; ஒவ்வொன்றும் பயனற்றுப் போகிறது, ஏனெனில் வரம் நிலைத்திருக்கிறது. இதனால் வாசகனின் மனத்தில் இவன் எப்படித்தான் கொல்லப்படுவான் என்ற கேள்வி எழுகிறது; அதற்கான விடை நான்காம் சர்க்கத்தில் கிடைக்கிறது. வாள் தாக்குதலும் பயனற்றதே என்பது அடுத்த பகுதியில் தெரியவரும்.

மிகக் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டபோதிலும், கொடியவனான அவன் அசைக்க முடியாத அந்த மனிதருள் புலிகள் இருவரையும் கைகளால் பற்றிக்கொண்டு புறப்பட விரும்பினான். அவனுடைய நோக்கத்தை உணர்ந்த ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘சௌமித்ரியே, இந்த ராக்ஷசன் இந்த வழியே நம்மை வேண்டிய மட்டும் சுமந்து செல்லட்டும். அவன் விரும்பியபடியே சுமக்கட்டும்; இந்த இரவில் திரிபவன் எந்த வழியில் போகிறானோ அதுவே நம் வழி.’ ராமனின் இந்த அமைதி வியப்பூட்டுகிறது — எதிரியின் தோளில் ஏறியிருந்தும் அவன் கலங்கவில்லை; மாறாக அவன் போகும் வழியையே தன் பாதையாகக் கருதுகிறான். பிறகு மிகுந்த வலிமையால் செருக்குற்ற அந்த இரவில் திரிபவன் தன் வலிமையாலும் வீரத்தாலும் அவர்கள் இருவரையும் தூக்கிச் சிறுவர்களைப் போலத் தன் தோள்களில் ஏற்றிக்கொண்டான். இரு ராகவர்களையும் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு விராதன் பயங்கரமாகக் கர்ஜித்தபடி காட்டை நோக்கிச் சென்றான். கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது — அந்தக் காடு பெருமேகம் போன்றது, பல்வகைப் பெரிய மரங்கள் நிறைந்தது, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் பல வண்ணம் பெற்றது, நரிகள் நிறைந்தது, கொடிய விலங்குகள் பரவியது. இவ்வாறு போர் முடிவு காணாத நிலையில் சர்க்கம் முடிகிறது. ‘சிறுவர்களைப் போல’ என்ற உவமையால் அவனுடைய வலிமையின் பெருமை சுட்டப்படுகிறது; எல்லோருக்கும் அச்சம் தரும் ராமலக்ஷ்மணர்களும் அவன் தோள்களில் குழந்தைகளைப் போல இருக்கின்றனர். ஆனால் ராமனின் இந்த வழிகாட்டலே இங்கே வெற்றியின் வித்து — ஏனெனில் ராக்ஷசனே அவர்களைப் பள்ளம் இருக்கும் காட்டின் ஆழமான பகுதிக்குக் கொண்டுசெல்கிறான். ‘சிவாயுதம்’ என்ற சொல்லில் ‘சிவா’ என்பது நரியைக் குறிக்கிறது, மங்கலத்தை அன்று; இந்தி உரையும் ‘நரி’ என்ற அதே பொருளையே பின்பற்றுகிறது. காட்டின் வருணனையில் நான்கு அடைமொழிகள் — மேகம் போன்றது, மரங்கள் மிகுந்தது, பறவைகளால் பல வண்ணம் பெற்றது, கொடிய விலங்குகள் நிறைந்தது; முதல் இரண்டும் ஆழத்தைச் சுட்டுகின்றன, கடைசி இரண்டும் அச்சத்தை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க