॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 4

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

விராதன் வதம்

சீதையின் கதறல், விராதனின் கைகள் முறிக்கப்படுதல், தும்புருவுக்கு நேர்ந்த சாபத்தின் கதை, பள்ளத்தில் புதைத்தல், மைதிலியை மீண்டும் அடைதல்

தோள்களில் ஏற்றப்பட்டு, ரகுகுலத்தில் சிறந்த காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரும் தூக்கிச் செல்லப்படுவதைக் கண்டு, சீதை கைகளை உயர்த்தி உரத்த குரலில் கதறினாள். அவளுடைய புலம்பலில் தன்னைப் பற்றிய அச்சம் இல்லை; சகோதரர்கள் இருவரைப் பற்றிய கவலையே இருக்கிறது: ‘சத்தியம் தவறாதவனும், நல்லொழுக்கம் உடையவனும், தூயவனுமான இந்தத் தசரதனின் மகன் ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் கொடிய உருவமுடைய ராக்ஷசனால் தூக்கிச் செல்லப்படுகிறானே! என்னையோ இங்கே கரடிகளும் புலிகளும் சிறுத்தைகளும் தின்றுவிடும்; ஆகவே என்னைக் கொண்டுபோ, காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரையும் விட்டுவிடு. ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு வணக்கம்.’ பகைவனையும் ‘ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே’ என்று விளித்து அவள் வேண்டுகிறாள் — தன்னையே கொடுத்துக் கணவனைக் காப்பது என்பது பதிவிரதா தர்மத்தின் உச்சநிலை. வைதேகியின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வீரர்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள் அந்தக் கொடியவனைக் கொல்வதில் வேகம் காட்டினர். சீதையின் கதறலே போருக்குப் புதிய வலிமையை உண்டாக்கியது. இந்தச் சர்க்கத்தில் முதன்முறையாகச் சீதையின் குரல் வீரர்களின் குரல்களைவிட வலிமை பெறுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அவள் அச்சத்தால் நடுங்கினாள்; இங்கோ அவளே தன்னைப் பலியாகக் கொடுக்க விரும்புகிறாள். இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் நான்கு சுலோகங்களை மட்டுமே அமைக்கிறார்; ஆயினும் அவற்றில் சீதையின் பண்பு முழுமையாக ஒளிர்கிறது.

சௌமித்ரி அந்தக் கொடியவனின் இடக்கையை முறித்தான்; ராமன் வேகமாக அவனுடைய வலக்கையை முறித்தான். கைகள் முறிந்து நிலைகுலைந்த அவன் விரைவில் மயக்கமுற்று, வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்ட மேகம் போன்ற மலையைப் போலத் தரையில் விழுந்தான். பிறகு அவர்கள் இருவரும் முஷ்டிகளாலும் கைகளாலும் கால்களாலும் அந்த ராக்ஷசனை அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் தூக்கித் தரையில் நசுக்கினர். ஆனால் பல அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டும், இரண்டு வாள்களால் காயப்படுத்தப்பட்டும், பலமுறை தரையில் நசுக்கப்பட்டும் அந்த ராக்ஷசன் சாகவில்லை. எவ்வளவு முயன்றும் கொல்ல முடியாதவனாக மலையைப் போல் கிடந்த அவனைக் கண்டு, அச்சங்களில் அபயம் அளிக்கும் திருமிகு ராமன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘மனிதருள் புலியே, தவத்தின் வலிமையால் இந்த ராக்ஷசனைப் போரில் ஆயுதத்தால் வெல்ல முடியாது; ஆகவே இவனைப் புதைப்போம்.’ வரத்தின் எல்லையே இங்கே வழியைக் காட்டுகிறது — வரத்தில் ஆயுதத்தால் கொல்லப்படுவது மட்டுமே தடுக்கப்பட்டது, நிலத்தில் புதைப்பது அன்று. கைகள் முறிக்கப்படுவதே போரின் திருப்புமுனை — அவன் கைகள் இருந்தவரை அவர்கள் இருவரும் அவன் தோள்களில் கட்டுண்டிருந்தனர்; கைகள் முறிந்ததும் விடுபட்டனர். ‘வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்ட மலை போல’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘மேருவின் பாறைத்தளம்’ என்ற உவமையைத் தொடர்கிறது — அங்கே சூலம் விழுந்தது, இங்கே ராக்ஷசனே விழுகிறான். முஷ்டிகளாலும் கைகளாலும் கால்களாலும் தாக்குதல் என்பது மல்யுத்தத்தின் வருணனை; இது ராமாயணத்தில் அரிது; ஆயுதங்கள் பயனற்றுப் போனதாலேயே அவர்கள் கைகலப்பை மேற்கொண்டனர். ஆயினும் அவன் சாகவில்லை என்பது மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் வரத்தின் உறுதி நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘அச்சங்களில் அபயம் அளிப்பவன்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி இங்கே பொருள் பொதிந்தது — பிறருக்கு அபயம் அளிப்பவன், கொல்ல முடியாத பகைவனைக் கண்டும் கலங்காமல் வழியைச் சிந்திக்கிறான். ‘நிகனாவஹே’ — ‘நாம் இருவரும் புதைப்போம்’ — என்பது ஆத்மனேபதத்தில் இருமை வடிவம்; அதனால் செயல் இருவருக்கும் பொதுவானது என்று சுட்டப்படுகிறது.

‘லக்ஷ்மணா, யானையைப் போன்ற கொடிய இந்த ராக்ஷசனுக்காக இந்தக் காட்டில் மிகப் பெரிய ஒரு குழி தோண்டப்படட்டும்’ என்று ராமன் ஆணையிடுகிறான். இவ்வாறு லக்ஷ்மணனிடம் ‘பள்ளம் தோண்டப்படட்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டு, வீரம் மிக்க அவன் விராதனை மிதித்து அவன் கழுத்தின் மேல் காலை வைத்து நின்றான். ராகவன் சொன்னதைக் கேட்ட ராக்ஷசன் மனிதருள் காளையான காகுத்ஸ்தனிடம் பணிவான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘மனிதருள் புலியே, இந்திரனுக்கு நிகரான வலிமையுடைய உன்னால் நான் கொல்லப்பட்டேன். மனிதருள் காளையே, மயக்கத்தால் முன்பு உன்னை நான் அறியவில்லை. ஐயா, கௌசல்யை நல்ல மகனைப் பெற்றவள்; நீ ராமன் என்று நான் அறிந்துகொண்டேன்; இவள் பெருமைமிக்க வைதேகி, இவன் பெரும்புகழ் உடைய லக்ஷ்மணன்.’ மரண வேளையில் ஞானம் உதிக்கிறது என்பது இங்கே காட்டப்படுகிறது; பகைவனின் வாயிலிருந்தே ராமனின் அறிமுகம் சொல்லப்படுகிறது. ‘யானைக்குப் போல’ என்ற உவமையால் குழியின் அளவு சுட்டப்படுகிறது — யானைக்கு எத்தகைய பள்ளம் வேண்டுமோ அத்தகையது. ராமனின் கால் கழுத்தின் மேல் இருக்கிறது என்ற சித்திரமே வெற்றியின் அடையாளம். விராதனின் சொல்லில் ‘மயக்கத்தால்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — சாபத்தால் உண்டான மயக்கமே அவன் குற்றத்தின் வேர், இயல்பான தீமை அன்று. ‘கௌசல்யை நல்ல மகனைப் பெற்றவள்’ என்ற சொல் ராமாயணத்தில் புகழ்பெற்றது; பால காண்டத்தில் விசுவாமித்திரர் விடியற்காலையில் சொன்னதும் அதுவே. இங்கோ அது ஒரு ராக்ஷசனின் வாயிலிருந்து வெளிப்படுகிறது என்பதே சிறப்பு. ‘பணிவான சொல்’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷசனின் மனமாற்றம் சுட்டப்படுகிறது — முன்பு கர்ஜித்தவன் இப்போது பணிந்து நிற்கிறான். இந்தப் பகுதி கதையைப் போரிலிருந்து உரையாடலுக்குக் கொண்டுசெல்கிறது.

‘சாபத்தால் நான் கொடிய ராக்ஷச உடலில் புகுந்தேன்; நான் தும்புரு என்னும் கந்தர்வன், வைசிரவணனான குபேரனால் சபிக்கப்பட்டவன். நான் அவனை மன்றாடி மகிழ்விக்க முயன்றபோது பெரும்புகழ் உடைய அவன் என்னிடம் சொன்னான்: தசரதனின் மகன் ராமன் உன்னைப் போரில் கொல்லும்போது நீ உன் இயல்பான உருவத்தை அடைந்து சுவர்க்கத்துக்குச் செல்வாய். நான் பணிக்குச் சமுகமளிக்காததால் அவன் சினந்து இவ்வாறு சொன்னான்; ரம்பையின் மீது பற்றுக் கொண்டிருந்த என்னிடம் அரசன் வைசிரவணன் இதைச் சொன்னான். உன் அருளால் நான் மிகக் கொடிய சாபத்திலிருந்து விடுபட்டேன்; என் உலகுக்குச் செல்வேன். பகைவரை வாட்டுபவனே, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.’ பிறகு அவன் வழியையும் காட்டுகிறான்: ‘இங்கிருந்து ஒன்றரை யோஜனை தொலைவில் சூரியனைப் போன்ற, தர்மாத்மாவான, வீரமிக்க மகரிஷி சரபங்கர் வசிக்கிறார்; அவரிடம் விரைவில் செல்; அவர் உனக்கு நன்மை எது என்று சொல்வார். என்னைப் பள்ளத்தில் இட்டுவிட்டு நலமாகச் செல். உயிர் நீங்கிய ராக்ஷசர்களுக்கு இதுவே தொன்றுதொட்ட முறை; பள்ளத்தில் வைக்கப்படுபவர்களுக்கு நிலையான உலகங்கள் கிடைக்கின்றன.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அம்புகளால் வருந்திய பெருவலிமையுடைய விராதன் உடலை விட்டுச் சுவர்க்கத்தை அடைந்தான். பகைவனே வழிகாட்டியாக மாறினான் என்பதே இந்தப் பகுதியின் விந்தை. தும்புரு கந்தர்வர்களில் புகழ்பெற்ற பாடகன்; ரம்பையிடம் பற்றுக் கொண்டு அவன் வைசிரவணனின் பணிக்குச் சமுகமளிக்கவில்லை; அதனால் சபிக்கப்பட்டான். சாபத்திலேயே விடுதலைக்கான எல்லையும் குறிக்கப்பட்டது — ‘ராமனால் கொல்லப்படும்போது விடுபடுவாய்’ என்று; ஆகவே விராதனின் வதம் உண்மையில் அவனுக்குச் செய்த அருளே. அச்சுப் பதிப்பில் பதினெட்டு, பத்தொன்பதாம் சுலோகங்களின் பாதிகளின் வரிசை திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது — அங்கே ‘இதி வைஸ்ரவணோ ராஜா’ என்பது முன்னும், ‘அனுபஸ்தீயமானோ மாம்’ என்பது பின்னும் வருகின்றன; வல்கேட் பாடத்திலோ நேர்மாறாக. இரண்டிலும் பொருள் பொருந்துகிறது; இந்தி உரையும் அச்சிட்ட வரிசையையே பின்பற்றுகிறது. சரபங்கரைப் பற்றிய வழிகாட்டல் அடுத்த சர்க்கத்துக்குப் பாலம் — விராதனே ராமனுக்கு அடுத்த வழியைக் காட்டுகிறான். ‘பள்ளத்தில் வைக்கப்படுபவர்களுக்கு நிலையான உலகங்கள் கிடைக்கின்றன’ என்ற சொல் ராக்ஷசர்களின் மறுமை நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; அவர்களுக்குத் தகனச் சடங்கு இல்லை, புதைப்பதே வழி.

அதைக் கேட்ட ராகவன் லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிட்டான்: ‘யானையைப் போன்ற கொடியவனும், கொடுஞ்செயல் புரிபவனுமான இந்த ராக்ஷசனுக்காக இந்தக் காட்டில் மிகப் பெரிய குழி ஒன்று தோண்டப்படட்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு வீரம் மிக்க அவன் விராதனை மிதித்து அவன் கழுத்தின் மேல் காலை வைத்து நின்றான். அச்சுப் பதிப்பில் இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் (25, 26) பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் சுலோகங்களின் ஏறக்குறைய மறுபடியான கூற்றே; இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியில் மட்டும் ‘ஸுமஹான் ஸ்வப்ர:’, ‘ரௌத்ரகர்மண:’ என்ற பாடவேறுபாடு உள்ளது. பிறகு லக்ஷ்மணன் மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பேருருவனான விராதனின் அருகிலேயே சிறந்ததொரு குழியைத் தோண்டினான். அதன் பின், கழுத்து விடுவிக்கப்பட்டவனும், ஆப்பு போன்ற காதுகளை உடையவனும், பேரொலி எழுப்புபவனுமான விராதனை, பயங்கரமாகக் கர்ஜித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே தூக்கிக் குழியில் போட்டனர். போரில் கொடியவர்களும், விரைந்த வீரம் உடையவர்களும், களத்தில் உறுதியானவர்களுமான ராமலக்ஷ்மணர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசனை வலிமையுடன் தூக்கி எறிந்தனர். ஏறக்குறைய மறுபடியான கூற்றான இந்தப் பகுதி வல்கேட் பாடத்தின் சிறப்பு; திறனாய்வுப் பதிப்பில் பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் சுலோகங்களுக்கு இணையாக இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் இல்லை. அச்சிட்ட பாடமரபில் வரிசை மாற்றத்தால் ஆணை இருமுறை வைக்கப்பட்டிருக்கலாம் — முதலில் கொல்லும் வழியாகவும், பிறகு விராதன் இறந்த பின் உடலுக்குச் செய்யும் சடங்காகவும்; இந்தி உரையும் ‘அவன் எவ்வாறு பள்ளத்தில் போடப்பட்டான் என்பது இப்போது சொல்லப்படுகிறது’ என்று அடைப்புக்குறிக்குள் இதையே தெளிவுபடுத்துகிறது. ‘கனித்ரம்’ என்பது மண்வெட்டி போன்ற கருவி; காட்டில் அது எங்கிருந்து வந்தது என்று சொல்லப்படவில்லை. ‘சங்குகர்ணன்’ என்ற அடைமொழியால் அவன் காதுகள் ஆப்பைப் போல நீண்டவை என்று சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு ஆணை, தோண்டுதல், தூக்குதல், குழியில் இடுதல் ஆகிய நான்கும் வரிசையாக வருணிக்கப்படுகின்றன.

கூர்மையான ஆயுதத்தால் அந்தப் பேரசுரனைக் கொல்ல முடியாது என்பதைக் கண்டு, மிகுந்த திறமை வாய்ந்த மனிதருள் காளைகளான அவ்விருவரும் ஆலோசித்து, பள்ளத்தில் விராதனின் வதத்தை நிகழ்த்தினர். ஆனால் கவிஞர் ஒரு நுட்பமான ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் — காட்டில் திரிந்த விராதனே ராமனிடம் தெரிவித்திருந்தான்: ‘என் மரணம் ஆயுதத்தால் நிகழாது; ஆகவே ராமனால் வலிந்து நிகழ்த்தப்படும் உண்மையான மரணத்தையே நான் விரும்புகிறேன்’ என்று. அந்தச் சொல்லைக் கேட்டே ராமன் அவனைப் பள்ளத்தில் இடத் தீர்மானித்தான்; அவ்வாறு உள்ளே இடப்பட்டபோது அந்த மிகுந்த வலிமையுடைய ராக்ஷசன் காட்டையே ஒலிக்கச் செய்தான். மிக மகிழ்ந்தவர்கள் போன்ற ராமலக்ஷ்மணர்கள் விராதனை நிலத்தின் பிளவில் வீழ்த்தி, அச்சம் நீங்கியவர்களாக அந்தப் பெருங்காட்டில் மகிழ்ந்தனர்; கற்களால் அந்த ராக்ஷசனை மூடி மறைத்தனர். இறுதியில், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விற்களை உடைய அவர்கள் இருவரும் ராக்ஷசனைக் கொன்று, மைதிலியை அழைத்துக்கொண்டு, வானில் நிற்கும் சந்திரனும் சூரியனும் போல, மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பெருங்காட்டில் உலவினர். கடைசி ஐந்து சுலோகங்கள் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தவை. கடைசி ஐந்து சுலோகங்களில் கவிஞர் கதையை மீண்டும் சுருக்கிக் காரணத்தோடு முடிக்கிறார் — ஏன் ஆயுதத்தால் கொல்லப்படவில்லை, ஏன் பள்ளத்தில் இடப்பட்டான் என்று. ‘விராதனே தெரிவித்தான்’ என்ற சொல்லால், கொல்லும் வழியைப் பகைவனே தந்தான் என்று தெரிகிறது; ராமகதையில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் இழை இதுவே — சாகும் தறுவாயில் பகைவன் உண்மையைச் சொல்கிறான். கற்களால் மூடுவது இறுதிச் சடங்கு, அவமதிப்பு அன்று. கடைசி உவமையான ‘சந்திரனும் சூரியனும் போல’ என்பது சகோதரர்களின் இயல்பு வேறுபாட்டைச் சுட்டுகிறது — ராமன் குளிர்ந்தவன், லக்ஷ்மணன் ஒளிமிக்கவன்; இருவரும் வானில் நிற்பவர்கள் போல அச்சமற்றவர்கள். சீதை மீண்டும் அடையப்பட்டாள் என்ற வாக்கியத்துடன் சர்க்கம் முடிகிறது; அதனால் முந்தைய சர்க்கத்தின் அச்சம் அமைதி பெறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க