॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 5

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சரபங்கரின் ஆசிரமத்தில் இந்திரனைக் காணுதலும் சரபங்கர் பிரம்மலோகம் செல்லுதலும்

விராதன் வதத்துக்குப் பின் சரபங்கரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்லுதல், வானில் இந்திரனைக் காணுதல், முனிவர் தாம் வென்ற உலகங்களை அர்ப்பணித்தல், அக்கினியில் புகுந்து பிரம்மலோகம் ஏறுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் பயங்கர வலிமையுடைய விராதன் என்னும் ராக்ஷசனைக் கொன்று குழியில் புதைத்தான்; அங்கிருந்தே இந்தச் சர்க்கத்தின் கதை தொடர்கிறது. வீரம் மிக்க ராமன் முதலில் அஞ்சியிருந்த சீதையைத் தழுவி ஆறுதல் சொல்கிறான் — போருக்குப் பின் வீரனின் முதல் கடமை அஞ்சிய மனைவியை ஆற்றுவதே, தன் வெற்றியைப் புகழ்ந்துகொள்வது அன்று என்பதைக் கவிஞர் இதனால் சுட்டுகிறார். பிறகு அவன் ஒளிமிக்க தம்பி லக்ஷ்மணனிடம் சொல்கிறான்: ‘இந்தக் காடு அணுக அரியது, துன்பம் தருவது; நாமோ காட்டில் வாழ்வதில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் அல்லோம்; ஆகவே தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட சரபங்கரிடம் விரைவில் செல்வோம்.’ இங்கே ராமனின் பணிவு ஒளிர்கிறது — விராதனைக் கொன்ற பின்னும் அவன் தன்னைக் காட்டு வாழ்க்கை அறியாதவனாகவே கருதுகிறான்; வழிகாட்டலுக்காகத் தவசியை நாடுகிறான். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ராகவன் சரபங்கரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்கிறான். அங்கே தேவருக்கு நிகரான ஆற்றலுடையவரும் தவத்தால் தூய்மையான உள்ளம் உடையவருமான அந்த முனிவரின் அருகில் அவன் பெரியதொரு அற்புதத்தைக் காண்கிறான். அந்த அற்புதம் என்ன என்ற கேள்வியாலேயே கேட்பவரின் ஆவலைத் தூண்டிவிட்டுக் கவிஞர் அடுத்த வருணனையைத் தொடங்குகிறார். சரபங்கர் என்ற பெயர் இங்கேதான் முதன்முதலில் கேட்கப்படுகிறது; அவர் தண்டகாரண்யத்தின் தொன்மையான தவசி.

ராமன் காண்கிறான் — தெய்வீகமான ஒருவர் உடலொளியால் ஒளிர்கிறார்; சூரியனுக்கும் அக்கினிக்கும் நிகரான ஒளியுடையவர்; சிறந்த தேரில் ஏறி, வானில் நின்று, தேவர்களால் பின்தொடரப்படுகிறார். அவர் பூமியைத் தொடுவதில்லை — தேவர்களின் பாதங்கள் நிலத்தைத் தொடுவதில்லை; ஆகவே இதுவே தெய்வத்தன்மையின் புகழ்பெற்ற அடையாளம். அவருடைய அணிகலன்கள் நன்கு ஒளிர்ந்தன; ஆடைகள் தூசின் சிறு துளியாலும் கறைபடாதவை. அவரைப் போன்றே வேறு பல மகாத்மாக்களால் அவர் சூழப்பட்டு வழிபடப்பட்டார் — அதாவது சம ஒளியுடையவர்களே அங்கே கூடியிருந்தனர். அவருடைய தேர் பச்சை நிறக் குதிரைகள் பூட்டியது, வானில் நின்றது, இளஞ்சூரியனைப் போன்றது; ராமன் அதைத் தொலைவிலிருந்தே கண்டான். மேலே வெண்மேகக் குவியல் போன்ற, சந்திர மண்டலத்தை ஒத்த, பல வண்ண மாலைகளால் அழகுபெற்ற தூய குடை இருந்தது. பொன் கைப்பிடியுடைய, விலைமதிப்புள்ள, சிறந்த இரண்டு சாமரங்கள் இரண்டு அழகிய பெண்களால் பற்றப்பட்டு அவர் தலைக்கு மேல் வீசப்பட்டன. கந்தர்வர்களும் தேவர்களும் சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் பலர் அங்கே வந்திருந்தனர். இதனால் கவிஞர் அரச சின்னங்களின் தெய்வீகப் பிரதிபிம்பத்தையே காட்டுகிறார் — குடை, சாமரம், அவை, துதி — எல்லாம் இங்கே வானிலேயே இருக்கின்றன. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் முதலில் ஒளியைக் காண்கிறான், பிறகு தேரை, பிறகு குடை, சாமரம் முதலியவற்றை, இறுதியில் அவையை; தொலைவிலிருந்து வருவதைக் காணும்போது இயல்பாக நிகழும் வரிசை இதுவே. இவ்வளவு வருணனையால் கவிஞர் கேட்பவரின் மனத்தில் தெய்வீகப் பெருமிதத்தை நிலைநாட்டுகிறார்; அதனால் பின்னர் ‘இவர் யார்?’ என்ற ராமனின் கேள்வி பொருள் பெறுகிறது. ‘பூமியைத் தொடாதவர்’ என்ற அடைமொழியே சுலோகத்தின் மையம்; ஏனெனில் அதனாலேயே கண்ட அந்த ஒருவர் மனிதர் அல்லர், தேவர்களின் தலைவர் என்று உறுதியாகிறது. இரண்டு பெண்கள் மட்டுமே சாமரங்களை ஏந்துகின்றனர்; அவர்கள் ‘அழகிய பெண்கள்’ என்று சொல்லப்படுகின்றனர் — தெய்வத்தின் பணியாளர்களும் சிறந்தவர்களே என்பது இதனால் சுட்டப்படுகிறது.

அவர்கள் அனைவரும் வானில் நின்ற தேவனைச் சிறந்த சொற்களால் துதித்தனர். இந்திரன் சரபங்கருடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில், நூறு வேள்விகள் செய்த அவனைக் கண்ட ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் பேசி, விரலால் தேரைச் சுட்டிக்காட்டித் தம்பிக்கு அந்த அற்புதத்தைக் காட்டுகிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, ஒளிச்சுடருடைய, திருமகள் அருள் பெற்ற, சூரியனைப் போல எரியும், வானில் நிற்கும் அந்தத் தேரைப் பார். முன்பு புருஹூதனான இந்திரனின் பெருமையைச் சொல்லியவர்களிடமிருந்து நாம் கேட்டிருந்த குதிரைகள் — அந்தத் தெய்வீகப் பச்சைக் குதிரைகளே நிச்சயமாக இங்கே இருக்கின்றன. எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றி நிற்கும் இவர்கள் நூறு நூறாக இருக்கின்றனர் — குண்டலம் அணிந்தவர்கள், கையில் வாள் ஏந்தியவர்கள், இளைஞர்கள், அகன்ற பரந்த மார்புடையவர்கள், இரும்புத் தடிபோல நீண்ட கைகளை உடையவர்கள், சிவந்த ஒளிவீசும் ஆடை அணிந்தவர்கள், புலிகளைப் போல அணுக அரியவர்கள். எல்லோருடைய மார்புகளிலும் நெருப்பைப் போன்ற மாலைகள் ஒளிர்கின்றன; அவர்கள் அனைவரும் இருபத்தைந்து வயதுடைய தோற்றம் கொண்டிருக்கின்றனர். தேவர்களின் வயது எப்போதும் இப்படியே இருக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறதல்லவா; அதுவே இங்கே கண்கூடாகத் தெரிகிறது; ஏனெனில் மனிதருள் புலிகளான இவர்கள் காண இனியவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர். நீ வைதேகியுடன் சற்று நேரம் இங்கேயே இரு; தேரில் இருக்கும் ஒளிமிக்க இவர் யார் என்பதை நான் தெளிவாக அறிந்துகொள்ளும் வரை.’ இங்கே கவிஞர் ராமனின் இயல்பைச் சுட்டுகிறார் — அறியாத ஒளியைக் கண்டு அவன் அஞ்சுவதும் இல்லை, துணிச்சலாக முந்துவதும் இல்லை; சீதையை லக்ஷ்மணனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தானே ஆராயச் செல்கிறான். வருணனையிலும் ராமனின் சாஸ்திர அறிவு வெளிப்படுகிறது — தேவர்களின் அடையாளங்கள், அவர்களுடைய என்றும் இளமையான வயது, தெய்வீகக் குதிரைகளின் புகழ் ஆகியவற்றை அவன் நினைவுகூர்ந்து, கண்டதை நூல்களில் கேட்டதோடு பொருத்துகிறான். இவற்றையெல்லாம் லக்ஷ்மணனிடம் சொல்வதன் மூலம் அவன் தம்பியையும் அந்தக் காட்சியில் பங்குதாரனாக்குகிறான். ‘நூறு நூறாக’ என்ற அடுக்குத்தொடரால் பணியாளர்களின் மிகுதி சுட்டப்படுகிறது; ‘புலிகளைப் போல அணுக அரியவர்கள்’ என்ற உவமையால் அவர்களை வெல்ல முடியாமை சுட்டப்படுகிறது. ‘வைதேகியுடன் சற்று நேரம் இங்கேயே இரு’ என்ற சொல்லில் சீதையைக் காப்பதில் ராமனுக்குள்ள இடையறாத கவனம் தெரிகிறது — அவளை எங்கும் தனியாக விடுவதில்லை; அவளுடைய பொறுப்பைத் தம்பியிடமே ஒப்படைக்கிறான். இவ்வாறு வருணனையை முடித்துவிட்டு அவன் தானே ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட முனைகிறான்; கதை முன்னே செல்கிறது. ‘தேவர்களின் வயது இதுவே என்று சொல்லப்படுகிறதல்லவா’ என்பதில் ‘கில’ — ‘சொல்லப்படுகிறது’ — என்ற சொல்லால், தன் அறிவு கேள்வியை அடிப்படையாகக் கொண்டதே, நேரடி அனுபவத்தை அன்று என்று ராமன் சுட்டுகிறான். ஆயினும் கண்ட அடையாளத்தைக் கேட்டறிந்ததோடு பொருத்தி, இவர்கள் தேவர்களே என்று அவன் உறுதி செய்கிறான்.

‘இங்கேயே இரு’ என்று சௌமித்ரியிடம் சொல்லிவிட்டுக் காகுத்ஸ்தன் சரபங்கரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி நடந்தான். ராமன் நெருங்கி வருவதைக் கண்ட சசியின் கணவனான இந்திரன் சரபங்கரிடம் விடைபெற்றுத் தேவர்களிடம் சொன்னான்: ‘இதோ ராமன் இங்கே வருகிறான்; அவன் என்னிடம் பேசுவதற்குள் என் காரியத்தை முடித்துவிடுங்கள்; அதன் பிறகே அவன் என்னைக் காணத் தகுந்தவன். இவனால் பிறரால் செய்ய மிக அரிய பெரிய காரியம் ஒன்று செய்யப்பட வேண்டியிருக்கிறது; அதை முடித்து வென்று, நோக்கம் நிறைவேறப்பெற்ற இவனை நான் விரைவிலேயே காண்பேன்.’ இவ்வாறு வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் அந்தத் தவசியிடம் விடைபெற்று அவரைக் கௌரவித்துவிட்டுக் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் வானுலகுக்குச் சென்றான். இங்கே கவிஞர் ஒரு நுட்பமான உணர்வைக் காட்டுகிறார் — ராவண வதம் என்னும் பெருங்காரியம் நிறைவேறும் வரை இந்திரன் ராமனுடன் நேரில் உரையாட விரும்பவில்லை; ஏனெனில் தேவர்கள் வரம் அளித்தால் ராமனின் சொந்த முயற்சியின் பெருமை குறைந்துவிடும். தேவர்களும் ராமனின் தானே நிறைவேற்றும் வீரத்தையே எதிர்பார்க்கின்றனர் என்பதே இந்த நிகழ்ச்சியின் உள்ளார்ந்த பொருள். ‘முடித்துவிடுங்கள்’ என்ற சொல்லால் இந்திரன் தேவர்களைக் காரியத்தை நிறைவேற்றத் தூண்டிவிட்டுத் தானும் விரைந்து புறப்படுகிறான். சரபங்கரிடம் விடைபெற்று அவரைக் கௌரவித்துவிட்டுச் செல்வதன் மூலம் இந்திரனின் பணிவும் காட்டப்படுகிறது; பெரியவனாயினும் அவன் தவசியை அனுமதியின்றி விட்டுச் செல்வதில்லை. தேர் குதிரைகள் பூட்டியது என்பதை மீண்டும் நினைவூட்டிக் கவிஞர் தெய்வீகப் பயணத்தின் சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறார்.

ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரன் சென்ற பின், ராகவன் தன்னுடன் வந்தவர்களுடன் அக்கினிஹோத்திரம் செய்துகொண்டிருந்த சரபங்கரை அணுகினான். ராமனும் சீதையும் லக்ஷ்மணனும் அவருடைய பாதங்களைப் பற்றி வணங்கி, அவருடைய அனுமதியுடன் அமர்ந்தனர்; முனிவரால் அழைக்கப்பட்டுத் தங்குமிடமும் பெற்றனர். பிறகு ராமன் இந்திரன் வந்ததன் காரணத்தைக் கேட்கிறான்; முனிவரும் அனைத்தையும் உள்ளபடியே தெரிவிக்கிறார்: ‘வரம் அளிக்கும் இவன் என்னைப் பிரம்மலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறான்; அந்த உலகம் கடுந்தவத்தால் என்னால் வெல்லப்பட்டது; தன்னை வெல்லாதவர்களால் அடைய அரியது. ஆனால் அன்புக்குரிய விருந்தினனான உன்னைக் காணாமல் நான் அந்த உலகுக்குச் செல்லமாட்டேன்; ஏனெனில் நீ அருகிலேயே இருக்கிறாய் என்று நான் அறிந்தேன். தர்மநெறியுடைய மகாத்மாவான உன்னைச் சந்தித்த பின்னரே நான் மூன்றாம் வானுலகுக்கும், அதற்கும் அப்பாலுள்ள உலகுக்கும் செல்வேன். மனிதருள் புலியே, நான் வென்ற அழியாத, மங்கலமான பிரம்மலோகங்களையும் சுவர்க்கத்தின் மேலுள்ள உலகங்களையும் — என்னுடைய அவற்றை நீ ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே தவசியின் பெருந்தன்மை உச்சத்தில் தெரிகிறது — நீண்ட தவத்தால் ஈட்டிய பலனையும் அவர் விருந்தினனுக்குக் கொடுக்க முன்வருகிறார். கொடுப்பவர் தான் ஈட்டிய அனைத்தையுமே கொடுப்பது விருந்தோம்பலின் உச்சநிலை. ராமனும் சீதையும் லக்ஷ்மணனும் பாதங்களைப் பற்றுதல், முனிவரின் அனுமதி, அழைப்பு, தங்குமிடம் அளித்தல் — இந்த நான்கு படிகளால் கவிஞர் முறைப்படியான விருந்தோம்பலைக் காட்டுகிறார். முனிவரின் சொல்லில் ‘அன்புக்குரிய விருந்தினனைக் காணாமல்’ என்ற சொல் நெஞ்சைத் தொடுகிறது — பிரம்மலோகத்தின் அழைப்பையும் அவர் விருந்தினனைக் காண்பதற்காகக் காத்திருக்க வைக்கிறார். இங்கே வருணிக்கப்படும் உலகங்கள் இருவகை — பிரம்மலோகங்கள், சுவர்க்கத்தின் மேலுள்ள உலகங்கள்; இரண்டுமே அழியாதவை, மங்கலமானவை என்று சொல்லப்படுகின்றன. ‘கடுந்தவத்தால் வெல்லப்பட்டது’ என்ற சொல்லால், பிரம்மலோகம் கொடையால் அன்று, தவத்தாலேயே வெல்லப்படுகிறது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். இந்திரன் வந்ததன் காரணத்தைக் கேட்கும் ராமன் தன் ஆவலை மறைக்கவில்லை; முனிவரும் எதையும் மறைக்காமல் அனைத்தையும் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்ல ராமன் பணிவுடன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘மாமுனிவரே, எல்லா உலகங்களையும் நானே ஈட்டிக்கொள்வேன்; இப்போதோ இந்தக் காட்டில் எனக்குக் குறிப்பிட்ட ஒரு தங்குமிடத்தையே விரும்புகிறேன்.’ இந்தச் சொல் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் இயல்பையே வெளிப்படுத்துகிறது — பிறர் ஈட்டிய பலனை ஏற்கலாகாது; எல்லாவற்றையும் தன் வீரத்தாலேயே அடைய வேண்டும். இந்திரனுக்கு நிகரான வலிமையுடைய ராகவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பேரறிவாளரான சரபங்கர் மீண்டும் சொன்னார்: ‘இந்தக் காட்டில் பேரொளி மிக்கவரும், தர்மநெறியுடையவரும், விரதங்களில் உறுதியானவருமான சுதீக்ஷ்ணர் என்னும் முனிவர் வசிக்கிறார்; அவரே உனக்கு நன்மையைச் செய்வார். தூய்மையான, மனத்துக்கினிய காட்டுப் பகுதியில் இருக்கும் அந்தத் தவசியிடம் செல்; அவர் உனக்குத் தங்குமிடம் அமைத்துத் தருவார். பூக்களைத் தெப்பம் போலச் சுமந்து செல்லும் இந்த மந்தாகினி நதியின் ஓட்டத்துக்கு எதிர்த்திசையில் செல்; அப்போது அங்கே போய்ச் சேர்வாய். இதுவே வழி. ஆனால், அப்பா, பாம்பு பழைய தோலை விடுவதுபோல நான் இந்த உறுப்புகளை விட்டுவிடும் வரை சற்று நேரம் என்னைப் பார்.’ பாம்பு உவமையால், தவசியின் உடல் துறப்பு மரணம் அன்று, பழைய கூட்டிலிருந்து விடுபடுவதே என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். சரபங்கரின் வழிகாட்டலில் மூன்று கூறுகள் உள்ளன — எந்த முனிவர், அவர் எங்கே இருக்கிறார், எந்த வழியில் செல்ல வேண்டும் என்று. நதியின் ஓட்டத்துக்கு எதிர்த்திசையில் செல்வது என்பது தெளிவான திசைக் குறிப்பு; பூக்களைச் சுமந்து செல்லும் மந்தாகினி என்பது இனிய சித்திரம். இறுதியில் ‘சற்று நேரம் பார்’ என்ற வேண்டுகோளால் முனிவர் தம் உடல் துறப்புக்கு ராமனையே சாட்சியாக்குகிறார். ‘நானே ஈட்டிக்கொள்வேன்’ என்ற வாக்கியத்தில் ‘நானே’ என்ற அழுத்தம் வலிமையானது — பிறர் அருளால் கிடைக்கும் சுவர்க்கத்தை ராமன் விரும்பவில்லை. ஆயினும் அவன் முனிவரின் சொல்லை அவமதிக்கவில்லை; மாறாக அவருடைய வழிகாட்டலைப் பின்பற்றிச் சுதீக்ஷ்ணரிடம் செல்ல ஆயத்தமாகிறான். சுதீக்ஷ்ணர் ‘நியதர்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறார் — அதாவது நியமங்களில் நிலைத்தவர், கட்டுப்பாடான விரதம் உடையவர்.

பிறகு பேரொளி மிக்க சரபங்கர் அக்கினியை மூட்டி, மந்திரங்களுடன் நெய்யை ஆகுதியாக இட்டு, அக்கினியில் புகுந்தார். அக்கினி அந்த மகாத்மாவின் மயிர்களையும், தலைமுடியையும், முதிர்ந்த தோலையும், எலும்புகளையும், சதையையும், இரத்தத்தையும் எரித்தது — உடலின் எல்லா உறுப்புகளையும் கவிஞர் இங்கே எண்ணிச் சொல்கிறார்; அதனால் மண்ணுலக உடல் முழுமையாக எரிந்தது சுட்டப்படுகிறது. பிறகு அவர் நெருப்பைப் போன்ற ஓர் இளைஞராக ஆனார்; அக்கினிக் குவியலிலிருந்து எழுந்து ஒளிர்ந்தார் — முதிர்ந்த உடலைத் துறந்து தெய்வீகமான புதிய உடலைப் பெறுவதே தவத்தின் பலன். அக்கினிகளைப் பேணிய ரிஷிகளின் உலகங்களையும், மகாத்மாக்களின் உலகங்களையும், தேவர்களின் உலகங்களையும் கடந்து அவர் பிரம்மலோகத்துக்கு ஏறினார்; ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக உலகங்களை எண்ணுவதன் மூலம் கவிஞர் தவத்தின் உயர்வைக் காட்டுகிறார். அங்கே புண்ணியச் செயல்கள் புரிந்த அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர் பரிவாரத்துடன் கூடிய பிதாமகனான பிரம்மாவைக் கண்டார்; பிதாமகனும் அந்த அந்தணரைக் கண்டு மகிழ்ந்து ‘நல்வரவு’ என்று சொன்னார். இந்த இனிய வரவேற்புச் சொல்லுடன் சர்க்கம் முடிகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமனைக் காண்பதற்கு முன் சரபங்கர் உடலைத் துறக்கவில்லை; கண்ட பின் ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை — தவசியின் வாழ்க்கைக்கு எஞ்சியிருந்த நோக்கம் இதுவே என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். இங்கே அக்கினியில் புகுவது தற்கொலை அன்று; சாஸ்திரம் விதித்த யோக நெறி — மந்திரங்களுடன் ஹோமம் செய்த பின்னரே அவர் அக்கினியில் புகுகிறார். பிரம்மாவின் வரவேற்புச் சொல்லே அவருடைய தவத்துக்கான மிக உயர்ந்த சான்று.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க