சர்க்கம்
வானப்பிரஸ்தர்கள் அடைக்கலம் புகுதலும் ராமனின் அபயச் சபதமும்
பலவகைத் தவசிகள் ஒன்றுகூடுதல், அரச தர்ம உபதேசம், ராக்ஷசர்கள் செய்த படுகொலையைத் தெரிவித்தல், ராமன் காப்பதாகச் சபதம் செய்தல், சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்படுதல்
சரபங்கர் வானுலகை அடைந்த பின், அவருடைய ஆசிரமத்தில் இருந்த, கொழுந்துவிட்டெரியும் ஒளியுடைய காகுத்ஸ்தனான ராமனை முனிவர் கூட்டங்கள் ஒன்றுகூடி வந்து அணுகின. தண்டகாரண்யத்தில் நிலவிய தவ நெறிகளின் பன்முகத்தன்மை தெரியும்படி கவிஞர் இங்கே வானப்பிரஸ்தர்களின் பலவகைப் பிரிவுகளை எண்ணிச் சொல்கிறார். வைகானசர்கள், வாலகில்யர்கள், சம்பிரக்ஷாலர்கள், கதிரொளியைப் பருகும் மரீசிபர்கள்; கல்லால் தானியத்தை இடிக்கும் அஸ்மகுட்டர்கள் பலர், இலைகளையே உண்ணும் தவசிகள்; பற்களையே உரலாகக் கொண்ட தந்தோலூகலிகள், கழுத்தளவு நீரில் நிற்கும் உன்மஜ்ஜகர்கள், உடலையே படுக்கையாகக் கொண்டவர்கள், படுக்கையே இல்லாதவர்கள், ஓய்வே இல்லாதவர்கள்; நீரையே உணவாகக் கொண்டவர்கள், காற்றையே உண்பவர்கள், திறந்த வெளியையே இருப்பிடமாகக் கொண்டவர்கள், வெறுந்தரையில் படுப்பவர்கள்; உயர்ந்த இடங்களில் வாழ்பவர்கள், புலனடக்கம் உடையவர்கள், ஈர ஆடையையே அணிபவர்கள், ஜபம் செய்பவர்கள், தவத்திலேயே நிலைத்தவர்கள், ஐந்து நெருப்புகளின் நடுவே தவம் செய்பவர்கள் — இவர்கள் அனைவரும் அங்கே ஒன்றுகூடினர். ஒவ்வொரு பெயரும் ஒரு விரதத்தைச் சுட்டுகிறது — ஒருவர் நீரை மட்டுமே பருகுகிறார், ஒருவர் காற்றை மட்டுமே உண்கிறார், ஒருவர் கல்லால் தானியத்தை இடிக்கிறார், ஒருவர் பற்களாலேயே அந்த வேலையைச் செய்கிறார், ஒருவர் கழுத்தளவு நீரில் நிற்கிறார், ஒருவர் வெறுந்தரையிலேயே படுக்கிறார், ஒருவர் ஈர ஆடையைக் களைவதில்லை, ஒருவர் கோடையில் ஐந்து நெருப்புகளைச் சேவிக்கிறார். இத்தனை வேறுபட்ட விரதங்களை உடைய தவசிகளுக்கும் துயரம் ஒன்றே, அடைக்கலம் தருபவனும் ஒருவனே என்பது பின்னர் தெளிவாகிறது. கீதா பிரஸ் பதிப்பில் இந்தப் பெயர்களுக்கான விளக்கம் அடிக்குறிப்பில் விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் பல பெயர்கள் இன்று புரிந்துகொள்ள அரியவை. இந்தத் தவசிகள் அனைவருக்கும் பொதுவான அடையாளம் ஒன்றே — வீட்டைத் துறந்து காட்டில் நியமத்துடன் வாழ்தல். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுகூடினர் என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய கூட்டுக் கவலை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
பிரம்ம தேஜஸ் என்னும் ஒளிச்செல்வம் உடையவர்களும், உறுதியான யோகத்தில் நிலைத்தவர்களுமான அந்தத் தவசிகள் அனைவரும் சரபங்கரின் ஆசிரமத்தில் ராமனை அணுகினர். தர்மம் அறிந்த அந்த ரிஷிக் கூட்டங்கள் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனும் பரம தர்மம் அறிந்தவனுமான ராமனை அணுகிச் சொன்னார்கள்: ‘நீயே இந்த இக்ஷ்வாகு குலத்துக்கும் பூமிக்கும் மகாரதன், முதன்மையானவன், தலைவன்; தேவர்களுக்கு இந்திரன் போல, நீயே மனித உலகத்தைக் காப்பவன். புகழாலும் வீரத்தாலும் நீ மூவுலகிலும் பெயர் பெற்றவன்; தந்தையின் சொல்லைக் காக்கும் விரதமும், சத்தியமும், நிறைந்த தர்மமும் உன்னிடம் உள்ளன.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — தவசிகள் முதலில் புகழ்ந்து பேசுகின்றனர், நேரடியாக வேண்டுவதில்லை; வேண்டுவதற்கு முன் வேண்டப்படுபவரின் தகுதியை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்பது நன்னடத்தை. ‘மகாரதன்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய போர் வல்லமையும், ‘தலைவன்’ என்ற சொல்லால் காக்கும் வல்லமையும் ஆகிய இரண்டும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘பிரம்ம தேஜஸ் உடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய தவத்தால் பெற்ற ஒளியும், ‘உறுதியான யோகத்தில் நிலைத்தவர்கள்’ என்பதால் மன ஒருமைப்பாடும் சுட்டப்படுகின்றன. இத்தகையவர்களும் ராமனிடம் அடைக்கலம் புக வந்தனர் — இதனால் அவர்களுடைய அச்சத்தின் கனம் தெரிகிறது. ‘தந்தையின் சொல்லைக் காக்கும் விரதம்’ என்ற சொல்லால் கைகேயியின் வர நிகழ்ச்சி நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனாலேயே ராமன் அரசைத் துறந்து காட்டுக்கு வந்தான்.
பிறகு அவர்கள் பணிவுடன் தங்கள் வேண்டுகோளுக்கு முன்னுரை அமைக்கின்றனர்: ‘தலைவனே, மகாத்மாவும், தர்மம் அறிந்தவனும், தர்மத்தில் அன்புடையவனுமான உன்னை அடைந்து, வேண்டுவோர் என்ற நிலையில் நாங்கள் சிலவற்றைச் சொல்வோம்; அதை நீ பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.’ பிறகு அரச தர்மம் உபதேசிக்கப்படுகிறது: ‘மக்களிடமிருந்து வரியாக ஆறில் ஒரு பங்கைப் பெற்றுக்கொண்டு, அவர்களை மக்களைப் போலக் காக்காத அரசனுக்குப் பெரிய அதர்மம் உண்டாகிறது. தன் உயிரைப் போல, உயிரினும் இனிய மக்களைப் போல, நாட்டில் வாழும் அனைவரையும் எப்போதும் விழிப்புடன் காப்பவன், பல்லாண்டு நிலைக்கும் நிலையான புகழை அடைகிறான்; பிரம்மாவின் இருப்பிடத்தை அடைந்து அங்கேயும் பெருமை பெறுகிறான். மேலும், கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்ணும் முனிவன் கடைப்பிடிக்கும் உயர்ந்த தர்மத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு, தர்மப்படி மக்களைக் காக்கும் அரசனைச் சேர்கிறது.’ இந்த உபதேசம் ராமனைக் குறை கூறுவது அன்று, நினைவூட்டுவதே — ஏனெனில் காட்டில் வாழ்ந்தாலும் அவன் இக்ஷ்வாகுக்களின் இளவரசனே; மக்களைக் காப்பது அவனுக்குப் பிறப்பிலேயே அமைந்த கடமை. ‘தன் உயிரைப் போல’ என்பது முதல் உவமை, ‘மக்களைப் போல’ என்பது இரண்டாவது — முதலாவதால் தன்னுடையவர் என்ற நெருக்கமும், இரண்டாவதால் பிள்ளைப் பாசமும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘எப்போதும் விழிப்புடன்’ என்ற சொல்லால், காத்தல் எப்போதாவது செய்யப்பட வேண்டியது அன்று, இடையறாது செய்யப்பட வேண்டியது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘நான்கில் ஒரு பங்கு’ என்ற கொள்கை ஸ்மிருதிகளிலும் புகழ்பெற்றது. அரசன் மக்களின் தர்மத்தில் பங்குடையவன் என்ற கொள்கையால் அரசனின் பொறுப்பு தவத்துக்கே நிகராக்கப்படுகிறது.
அதன் பின் அவர்கள் தங்கள் துயரத்தைத் தெரிவிக்கின்றனர்: ‘பெரும்பாலும் அந்தணர்களைக் கொண்ட இந்தப் பெரிய வானப்பிரஸ்தக் கூட்டம், நீ தலைவனாக இருந்தும், ஆதரவற்றது போல ராக்ஷசர்களால் கொடூரமாகக் கொல்லப்படுகிறது. வா, பார் — கொடிய ராக்ஷசர்களால் பலவிதமாகக் கொல்லப்பட்ட, தூய உள்ளம் உடைய முனிவர்களின் உடல்கள் காட்டில் சிதறிக் கிடக்கின்றன. பம்பை நதிக்கரையில் வாழ்பவர்களுக்கும், மந்தாகினியின் கரையில் வசிப்பவர்களுக்கும், சித்திரகூடத்தில் இருப்பிடம் கொண்டவர்களுக்கும் பெரும் படுகொலை செய்யப்படுகிறது. கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களால் காட்டில் தவசிகளுக்குச் செய்யப்படும் இந்தக் கொடிய கொடுமையை நாங்கள் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆகவே அடைக்கலம் வேண்டி, அடைக்கலம் தருபவனான உன்னிடம் வந்திருக்கிறோம்; இரவில் திரிவோரால் கொல்லப்படும் எங்களைக் காப்பாற்று. அரசகுமாரனே, பூமியில் உன்னைவிட உயர்ந்த புகலிடம் எங்களுக்கு இல்லை; எங்கள் அனைவரையும் ராக்ஷசர்களிடமிருந்து காப்பாற்று.’ கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்களைக் காட்டுவதே இங்கே மிக வலிமையான சான்று — சொல்லால் சொல்வதோடு நில்லாமல் அவர்கள் நேரில் காட்ட விரும்புகின்றனர். ‘நீ தலைவனாக இருந்தும் ஆதரவற்றவர்கள் போல’ என்ற முரண்தொடையால் அவர்களுடைய வேதனை கூர்மையாக வெளிப்படுகிறது. இங்கே மூன்று இடக் குறிப்புகள் முக்கியமானவை — பம்பை, மந்தாகினி, சித்திரகூடம்; இவற்றால் தொல்லை ஓர் இடத்தில் மட்டும் அடங்கியதன்று, தண்டகாரண்யம் முழுவதும் பரவியது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘பலவிதமாகக் கொல்லப்பட்டவர்கள்’ என்ற சொல்லால் கொலையின் பல்வேறு முறைகள் சுட்டப்படுகின்றன. ‘அடைக்கலம் வேண்டி, அடைக்கலம் தருபவனிடம்’ என்ற சொல்லிணையின் சொல்லணி போன்ற அமைப்பு அடைக்கலம் புகுதலின் உணர்வை உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்தி உரையும் இங்கே ராமனை ‘அடைக்கலம் புகுந்தோரிடம் அன்புடையவனே’ என்று விளிக்கிறது. ‘வா, பார்’ என்ற இரு சொற்களால் அவர்கள் ராமனைக் கேட்க மட்டும் வைக்காமல், வரும்படி அழைக்கின்றனர். ‘காப்பாற்று’ என்ற வினைச்சொல் இருமுறை திரும்ப வருகிறது; அதனால் வேண்டுகோளின் தீவிரம் கூடுகிறது. இவ்வாறு இருபதாம் சுலோகத்துடன் அவர்களுடைய பேச்சு முடிகிறது.
தவசிகளின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட தர்மாத்மாவான காகுத்ஸ்தன் தவசிகள் அனைவருக்கும் மறுமொழி சொன்னான்: ‘என்னிடம் இவ்வாறு பேசுவது உங்களுக்குத் தகாது; நான் தவசிகளால் ஆணையிடப்பட வேண்டியவன், வேண்டப்பட வேண்டியவன் அல்லன். என் சொந்தக் காரியத்துக்காக மட்டுமே நான் காட்டுக்கு வர வேண்டியிருந்தது; ஆனால் ராக்ஷசர்களால் உங்களுக்கு நேரும் இந்தக் கொடுமையை அகற்றவே, தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவனாக நான் இந்தக் காட்டில் நுழைந்திருக்கிறேன். உங்கள் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காகவே தற்செயலாக நான் வந்திருக்கிறேன்; ஆகவே என் இந்தக் காட்டு வாழ்க்கை பெரும் பலன் தருவதாக இருக்கும்.’ இங்கே ராமனின் பெருந்தன்மை தெரிகிறது — வேண்டுவோருக்கு உதவி செய்தும், அந்த உதவியைத் தனக்குக் கிடைத்த லாபமாகவே அவன் கருதுகிறான். தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுதல், முனிவர்களைக் காத்தல் ஆகிய இரண்டு நோக்கங்களும் ஒன்றாக இணைந்துவிட்டன என்று அவன் காட்டுகிறான். ‘நான் ஆணையிடப்பட வேண்டியவன்’ என்ற சொல்லே சர்க்கத்தின் இதயம் — இளவரசனாக இருந்தும் தான் தவசிகளின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவன் என்று அவனே அறிவிக்கிறான். இதனால் வேண்டியவர்களின் நாணம் நீக்கப்படுகிறது, அவர்களுடைய மதிப்பும் காக்கப்படுகிறது. ‘பெரும் பலன் தருவது’ என்ற கடைசிச் சொல் காட்டு வாழ்க்கைக்குப் புதியதொரு பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது — தண்டனையாக இருந்ததே தொண்டுக்கான வாய்ப்பாக மாறிவிட்டது.
‘தவசிகளின் பகைவர்களான ராக்ஷசர்களைப் போரில் கொல்ல விரும்புகிறேன்; தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட ரிஷிகள் தம்பியுடன் கூடிய என் வீரத்தைப் பார்க்கட்டும்’ என்று சொல்லி அவன் அபயம் அளிக்கிறான். இவ்வாறு தர்மத்தில் நிலைத்த உள்ளம் உடைய அந்த வீரன் தவசிகளுக்கு வரம் அளித்து, சான்றோருக்குத் தகுந்த கொடையையும் செய்து, லக்ஷ்மணனுடனும் தவசிகளுடனும் சுதீக்ஷ்ணரை நோக்கியே சென்றான். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது; அதனால் சர்க்கத்தின் நிறைவு கம்பீரமாக ஒளிர்கிறது. ‘என் வீரத்தைப் பார்க்கட்டும்’ என்ற அழைப்பால் ராமன் அவர்களையே தன் சபதத்துக்குச் சாட்சிகளாக்குகிறான். சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்வதுடன் அடுத்த சர்க்கத்தின் கதை தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥