॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 7

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தில் ராமனுக்கு விருந்தோம்பல்

சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்படுதல், முனிவரின் வரவேற்புச் சொல், உலகங்களை அர்ப்பணித்ததை மறுத்தல், மான் கூட்டங்களைப் பற்றிய உரையாடல், இரவுத் தங்கல்

பகைவரை வாட்டும் ராமன் தம்பியுடனும் சீதையுடனும் அந்த அந்தணர்களுடனும் சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். நெடுந்தொலைவு சென்று, நீர் நிறைந்த நதிகளைக் கடந்த பின், மாமேருவைப் போல உயர்ந்த, தூய்மையான ஒரு மலையை அவர்கள் கண்டனர். பிறகு இக்ஷ்வாகுக்களில் சிறந்த அந்த இரு ராகவர்களும் சீதையுடன் பலவகை மரங்கள் அடர்ந்த காட்டினுள் நுழைந்தனர். அந்தக் கொடிய காட்டில் நுழைந்த ராமன் தனிமையான இடத்தில் பூக்களும் கனிகளும் நிறைந்த மரங்களுடைய ஓர் ஆசிரமத்தைக் கண்டான்; அது மரவுரி மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது — மரங்களில் தொங்கும் மரவுரி ஆடைகளே அந்த ஆசிரமத்தின் அணிகலன் என்பதைக் கவிஞர் நுட்பமான பார்வையால் காட்டுகிறார். அங்கே உடலில் அழுக்கும் சேறும் படிந்தவராக அமர்ந்திருந்த தவசியைக் கண்டு, ராமன் முறைப்படி அணுகித் தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட சுதீக்ஷ்ணரிடம் பேசினான். வழியின் நீளம், நதிகளைக் கடத்தல், மலையைக் காணுதல், காட்டில் நுழைதல், ஆசிரமத்தைக் காணுதல் என்று வரிசையாகக் கவிஞர் பயணத்தையே ஓவியம்போல வருணிக்கிறார். ‘மாமேருவைப் போன்ற தூய மலை’ என்ற உவமையால் மலையின் உயரமும் தூய்மையும் ஆகிய இரண்டும் சுட்டப்படுகின்றன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ இங்கே ‘பெருமேகம் போன்ற’ என்ற பாடம் உள்ளது; இந்தி உரை அச்சிட்ட பாடத்தையே பின்பற்றுகிறது. ‘மலபங்கஜதாரிணம்’ என்ற சொல்லை இரண்டு விதமாக விளக்கலாம் — அழுக்கும் சேறும் தாங்கியவர் என்றோ, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்தவர் என்றோ; இந்தி உரை இரண்டாவது பொருளை ஏற்கிறது.

‘பகவானே, நான் ராமன்; உங்களைக் காண வந்திருக்கிறேன்; தர்மம் அறிந்தவரே, சத்தியமான வீரம் உடையவரே, மகரிஷியே, என்னிடம் பேசுங்கள்’ என்று அவன் பணிவுடன் தன்னை அறிமுகம் செய்கிறான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அவன் தன் குலத்தையோ தன் வீரத்தையோ சொல்லவில்லை; பெயரை மட்டுமே தெரிவிக்கிறான். பிறகு உறுதி மிக்க அந்த முனிவர் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமனை நோக்கி, இரு கைகளாலும் அணைத்துக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னார்: ‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, சத்தியத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமா, உனக்கு நல்வரவு; நீ அடியெடுத்து வைத்ததால் இந்த ஆசிரமம் இப்போது தலைவனைப் பெற்றது போல் ஆயிற்று. பெரும்புகழ் உடைய வீரனே, உன்னையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு, நான் பூமியில் உடலைத் துறந்து இங்கிருந்து தேவலோகத்துக்கு ஏறாமல் இருக்கிறேன்.’ சரபங்கரைப் போலவே இந்த முனிவரும் ராமனைக் காண்பதற்காகவே சுவர்க்கம் ஏறுவதைத் தள்ளிவைத்தார் என்ற அதே உணர்வு இங்கே மீண்டும் காணப்படுகிறது. ‘தலைவனைப் பெற்றது போல்’ என்ற உவமையால், ராமன் வருவதற்கு முன் ஆசிரமம் தலைவனற்றது போல இருந்தது என்று முனிவர் காட்டுகிறார். ‘என்னிடம் பேசுங்கள்’ என்ற ராமனின் வேண்டுகோள் பணிவின் உச்சம் — காண்பதோடு திருப்தியடையாமல் சொல்லையும் வேண்டுகிறான். ‘சத்தியத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே’ என்ற விளிப்பால் முனிவர் ராமனின் சத்திய நிலைப்பையே அவனுடைய முதன்மைப் பண்பாகக் கருதுகிறார்.

‘நீ அரசை இழந்து சித்திரகூடத்தை அடைந்து அங்கே வசிக்கிறாய் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். காகுத்ஸ்தா, இங்கே தேவர்களின் அரசனான இந்திரன் வந்திருந்தான். பெருந்தேவனும் தேவர்களின் தலைவனுமான அவன் என் அருகே வந்து சொன்னான் — என் புண்ணியச் செயலால் மங்கலமான எல்லா உலகங்களும் வெல்லப்பட்டன என்று. தேவரிஷிகள் வாழும், என் தவத்தால் வெல்லப்பட்ட அந்த உலகங்களில் என் அருளால் நீ மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் இன்புற்று வாழ்வாயாக.’ இவ்வாறு இந்த முனிவரும் தம் தவப் பலனை ராமனுக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறார். ஐந்தாம் சர்க்கத்தில் சரபங்கர் செய்ததையே இங்கே சுதீக்ஷ்ணரும் செய்கிறார் — தவசிகளுக்கு ராமனிடமுள்ள பக்தி இதனால் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்திரனின் வருகையையும் அவன் சொல்லையும் முனிவர் சாட்சியாக மேற்கோள் காட்டுகிறார்; அதனால் அவருடைய தவப் பலன் தேவர்களாலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது என்று தெரிகிறது. ‘மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும்’ என்ற சொற்களால் அவர் ராமனைத் தனியாக அன்று, குடும்பத்தோடு அந்த உலகங்களில் இன்புற அழைக்கிறார். ‘அரசை இழந்தவன்’ என்ற சொல் கடுமையானது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் முனிவரின் வாயில் அது நிகழ்ந்ததைச் சொல்வது மட்டுமே.

கடுந்தவம் உடையவரும், ஒளிமிக்கவரும், சத்தியம் பேசுபவருமான அந்த மகரிஷிக்கு, இந்திரன் பிரம்மாவுக்கு மறுமொழி சொல்வதுபோல, தன்னடக்கம் உடைய ராமன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘மாமுனிவரே, உலகங்களை நானே ஈட்டிக்கொள்வேன்; இப்போதோ இந்தக் காட்டில் எனக்குக் குறிப்பிட்ட ஒரு தங்குமிடத்தையே விரும்புகிறேன். நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் வல்லவர், எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபட்டவர் — இதை மகாத்மாவான கௌதம குலத்துச் சரபங்கர் எனக்குச் சொன்னார்.’ ராமனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, உலகப் புகழ்பெற்ற அந்த மகரிஷி பெருமகிழ்ச்சியுடன் இனிய சொல்லைச் சொன்னார். இங்கேயும் ராமனின் அதே நெறி — பிறர் தரும் பலனை அவன் ஏற்பதில்லை; ஆனால் சொல்பவரின் பெருமையைக் குறைப்பதுமில்லை; மாறாக அவரைப் புகழ்ந்த பின்னரே தன் வேண்டுகோளை வைக்கிறான். ‘இந்திரன் பிரம்மாவுக்குப் போல’ என்ற உவமையால் உரையாடலின் பெருமை வருணிக்கப்படுகிறது — பேசுபவன் சீடனைப் போலப் பணிவானவன், கேட்பவர் பிதாமகனைப் போல வழிபடத்தக்கவர். சரபங்கரின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம், தான் தற்செயலாக வரவில்லை, பெரியவரின் வழிகாட்டலாலேயே வந்தேன் என்று ராமன் காட்டுகிறான். ‘பெருமகிழ்ச்சியுடன்’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் மனநிறைவு காட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் ராமன் அங்கே தங்க விரும்புகிறான்.

‘ராமா, இந்த ஆசிரமமே நற்பண்புகள் நிறைந்தது; இங்கே இன்புற்றிரு. இது ரிஷிக் கூட்டங்கள் உலவும் இடம்; எப்போதும் கிழங்குகளும் கனிகளும் நிறைந்தது. ஆனால் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வரும் பெரிய மான் கூட்டங்கள் எங்கிருந்தும் அச்சமின்றி, ஆசைகாட்டிவிட்டு, எந்தத் தீங்கும் செய்யாமல் திரும்பிப் போகின்றன; மான்களைத் தவிர இங்கே வேறு எந்தக் குறையும் இருக்காது என்று உறுதியாக அறிந்துகொள்.’ அந்த மகரிஷியின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணனின் தமையனும் உறுதி மிக்கவனுமான ராமன் அம்புடன் கூடிய வில்லைப் பற்றிக்கொண்டு சொன்னான்: ‘மிகுந்த பெருமைக்குரியவரே, இங்கே கூடிவரும் அந்த மான் கூட்டங்களைக் கூர்முனையும் வளையாத கணுக்களும் உடைய அம்பால் நான் கொன்றால், நீங்கள் அதனால் வருந்துவீர்கள்; அதைவிடத் துன்பமானது வேறென்ன இருக்கும்? ஆகவே இந்த ஆசிரமத்தில் நீண்ட காலம் தங்குவதை நான் ஏற்கவில்லை.’ முனிவரின் உள்ளத்தைக் காப்பதற்காகவே ராமன் அங்கே தங்க விரும்பவில்லை — க்ஷத்திரியன் வில் ஏந்துவதும், ஆசிரமத்தின் அகிம்சையும் ஆகிய இரண்டுக்குமிடையே உள்ள முரண் இங்கே நுட்பமாகச் சுட்டப்படுகிறது. ‘எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவை’ என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்தின் அச்சமற்ற சூழல் வெளிப்படுகிறது — அங்கே மான்களும் அஞ்சுவதில்லை. முனிவரின் பார்வையில் குறையாகத் தோன்றுவது ராமனின் பார்வையில் தர்ம நெருக்கடியே — மான்களைக் கொல்வதும் விரும்பத்தகாதது, ஆசிரமத்துக்குக் கேடு விளைவதும் விரும்பத்தகாதது. ஆகவே நீண்ட காலம் தங்குவதை மறுத்து அவன் முனிவரின் ஆசிரமத்தைக் கேட்டிலிருந்து காக்கிறான்.

அவரிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ராமன் பேச்சை நிறுத்தி சந்தியா வழிபாட்டுக்குச் சென்றான்; மாலைச் சந்தியை வழிபட்ட பின், சுதீக்ஷ்ணரின் இனிய ஆசிரமத்தில் சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்துகொண்டான். பிறகு சந்தியா வழிபாடு முடிந்ததும் இரவு வந்ததைக் கண்ட மகாத்மாவான சுதீக்ஷ்ணர், தவசிகளுக்கு ஏற்ற மங்கலமான உணவைத் தாமே கொண்டுவந்து, மனிதருள் காளைகளான அவர்கள் இருவருக்கும் நன்கு உபசரித்து அளித்தார். ‘தாமே’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் விருந்தோம்பல் நிலைப்பு சுட்டப்படுகிறது; கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு முதல் இரவு சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தில் கழிந்தது; அடுத்த சர்க்கத்தில் காலையில் புறப்படுவது வருணிக்கப்படுகிறது. சந்தியா வழிபாடு, உணவு என்ற இரண்டுடன் அந்த நாள் முடிகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க