சர்க்கம்
சுதீக்ஷ்ணரிடம் விடைபெற்று ராமன் புறப்படுதல்
காலை நித்திய கர்மங்கள், புறப்பட அனுமதி வேண்டுதல், முனிவரின் ஆசீர்வாதம், வழியில் காணவிருக்கும் காட்டின் அழகின் வருணனை, ஆயுதங்களை ஏந்திப் புறப்படுதல்
சுதீக்ஷ்ணரால் சிறப்பாக உபசரிக்கப்பட்ட ராமன் சௌமித்ரியுடன் அங்கே இரவைக் கழித்துவிட்டு விடியற்காலையில் விழித்தெழுந்தான். பிறகு உரிய நேரத்தில் எழுந்து ராகவன் சீதையுடன் குவளை மலரின் மணம் கமழும் மிகக் குளிர்ந்த நீரால் நீராடி ஆசமனம் செய்தான் — நீராடலையும் ஆசமனத்தையும் முறைப்படி செய்தான். அதன் பின் வைதேகியும் ராமலக்ஷ்மணர்களும் தவசிகளுக்குப் புகலிடமான அந்தக் காட்டில் காலை நேரத்து அக்கினியையும் தேவர்களையும் முறைப்படி வழிபட்டு, உதிக்கும் சூரியனைக் கண்டு பாவம் நீங்கியவர்களாக ஆனார்கள். இவ்வாறு தூய்மையடைந்த அவர்கள் சுதீக்ஷ்ணரை அணுகி மென்மையான சொல்லைச் சொன்னார்கள். இங்கே கவிஞர் காலை நித்திய கர்மங்களை வரிசையாக எண்ணுகிறார் — விழித்தல், நீராடல், அக்கினியையும் தேவர்களையும் வழிபடுதல், சூரியனைக் காணுதல்; காட்டில் வாழ்ந்தாலும் ராமன் இல்லறத்தானின் அன்றாட நெறியைக் கைவிடவில்லை என்பது இதனால் சுட்டப்படுகிறது. ‘பாவம் நீங்கியவர்கள்’ என்ற சொல்லால் காலைக் கடமைகளின் பலனே சொல்லப்படுகிறது. ‘இரவைக் கழித்து’ என்ற சொல்லால் இரவு இனிதாகக் கழிந்தது என்று தெரிகிறது; ‘சிறப்பாக உபசரிக்கப்பட்ட’ என்பது முந்தைய சர்க்கத்தின் விருந்தோம்பலையே நினைவூட்டுகிறது. ‘தவசிகளுக்குப் புகலிடமான காடு’ என்ற அடைமொழியால் அந்தக் காடு தவசிகளின் உறைவிடம் என்று சுட்டப்படுகிறது. ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகிய மூவரும் ஒன்றாகவே வழிபாடு செய்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; ஏனெனில் காட்டு வாழ்க்கையிலும் அவர்களுடைய குல தர்மம் சிதையாமல் தொடர்கிறது. மென்மையான சொல் சொல்லப்பட்டது, ஏனெனில் புறப்பட அனுமதி வேண்டப்பட வேண்டியிருந்தது.
‘பகவானே, வழிபடத்தக்க உங்களால் உபசரிக்கப்பட்டு நாங்கள் இனிதாகத் தங்கினோம். விடைபெறுகிறோம், புறப்படுவோம்; இந்த முனிவர்கள் எங்களை விரைவுபடுத்துகின்றனர். தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் புண்ணிய ஒழுக்கமுடைய ரிஷிகளின் ஆசிரமக் கூட்டம் முழுவதையும் காண நாங்கள் விரைகிறோம். எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களும், தவத்தால் புலன்களை அடக்கியவர்களும், புகையற்ற நெருப்புகளைப் போல ஒளி மிக்கவர்களுமான இந்த முனிவர்களில் சிறந்தோருடன் செல்ல அனுமதி பெற விரும்புகிறோம். முறையற்ற வழியில் வந்த செல்வத்தைப் பெற்ற குலப்பெருமையற்றவன் கொடியவனாவதுபோல, சூரியன் தாங்க முடியாத வெப்பத்துடன் மிகுதியாக ஒளிரத் தொடங்குவதற்குள்ளேயே புறப்பட விரும்புகிறோம்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சௌமித்ரியுடனும் சீதையுடனும் ராகவன் முனிவரின் பாதங்களை வணங்கினான். இங்கே உவமை நெஞ்சைத் தொடுகிறது — திடீரெனக் கிடைத்த செல்வத்தால் இழிகுலத்தோன் பொறுக்க முடியாதவனாவது போல, நண்பகலில் சூரியன் தாங்க முடியாத வெப்பம் உடையவனாகிறான். ‘வழிபடத்தக்க உங்களால் உபசரிக்கப்பட்டோம்’ என்ற சொல்லில் முரண்தொடையின் அழகு உள்ளது — வழிபடப்பட வேண்டிய முனிவரே விருந்தினர்களை வழிபட்டார். ‘எங்களை விரைவுபடுத்துகின்றனர்’ என்ற சொல்லால் முனிவர்களின் ஆவல் காட்டப்படுகிறது; ‘ஆசிரமக் கூட்டம் முழுவதையும்’ என்பதால் செல்ல வேண்டிய இடங்களின் பரப்பு காட்டப்படுகிறது. ‘புகையற்ற நெருப்புகளைப் போல’ என்ற உவமையால் முனிவர்களின் புகையில்லாத, சுடர்விடும் ஒளி வருணிக்கப்படுகிறது. சொல்லடுக்குகளால் அன்று, பாதங்களை வணங்குவதாலேயே வேண்டுகோள் நிறைவுபெறுகிறது. ‘அனுமதி பெற விரும்புகிறோம்’ என்ற வேண்டுகோளில் பணிவு இருக்கிறது, ஆணை அன்று.
பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கிய அவர்கள் இருவரையும் எழுப்பி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் இறுக அணைத்து அன்புடன் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘ராமா, சௌமித்ரியுடனும், நிழலைப் போலப் பின்தொடரும் இந்தச் சீதையுடனும் நீ இடையூறற்ற வழியில் செல். தண்டகாரண்யத்தில் வாழும், தவத்தால் தூய்மையடைந்த உள்ளம் உடைய இந்தத் தவசிகளின் இனிய ஆசிரமங்களைப் பார்.’ ‘நிழலைப் போலப் பின்தொடரும்’ என்ற உவமையால் சீதையின் பதிவிரதத் தன்மை ஒரே சொல்லில் வருணிக்கப்படுகிறது — நிழல் ஒருவனை இடைவிடாமல் அமைதியாகப் பின்தொடர்வது போல அவளும். ‘இடையூறற்ற வழி’ என்பது ஆசீர்வாதச் சொல் — வழி தடைகளற்றதாக இருக்கட்டும் என்று. முனிவர் அணைப்பதும் எழுப்புவதும் தந்தையைப் போன்ற அன்பை வெளிப்படுத்துகின்றன; அவர் அனுமதி மட்டும் தருவதில்லை, வழிகாட்டலும் செய்கிறார். ‘தவத்தால் தூய்மையடைந்த உள்ளம் உடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் காணவிருக்கும் தவசிகளின் பெருமை முன்கூட்டியே சொல்லப்படுகிறது; அதனால் ராமன் அங்கே செல்வது பொருள் பெறுகிறது. ‘இறுக அணைத்து’ என்ற செயலால் பிரிவின் வேதனையும் சுட்டப்படுகிறது. முனிவர் ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் தனித்தனியே விளிக்கிறார்; சீதையை ‘இவள்’ என்று சுட்டுகிறார்.
பிறகு முனிவர் வழியில் காணவிருக்கும் காட்டின் அழகை வருணிக்கிறார்: ‘ஏராளமான கனிகளும் கிழங்குகளும் உடைய பூத்துக் குலுங்கும் காடுகளையும், சிறந்த மான் கூட்டங்களும் அமைதியான பறவைக் கூட்டங்களும் உடையவற்றையும்; மலர்ந்த தாமரைத் தொகுதிகளும் தெளிந்த நீரும் உடைய, காரண்டவப் பறவைகள் பரவியிருக்கும் குளங்களையும் ஏரிகளையும்; கண்ணுக்கினிய மலை அருவிகளையும், மயில்களின் அகவல் ஒலிக்கும் மனத்துக்கினிய காடுகளையும் நீ காண்பாய். குழந்தாய் சௌமித்ரியே, செல்க; நீயும் செல்; கண்டபின் மீண்டும் என் ஆசிரமத்துக்கு வர வேண்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட காகுத்ஸ்தன் லக்ஷ்மணனுடன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி முனிவரை வலம் வந்து புறப்படத் தொடங்கினான். இந்த வருணனை அழகுக்காக மட்டுமன்று — புறப்படும் இருவரின் மனத்திலும் முனிவர் சீடர்களுக்குப் போலக் காட்டின் மங்கலமான சித்திரத்தைப் பதிக்கிறார். வருணனையில் நீர்நிலைகள், மலை அருவிகள், பூத்த மரங்கள், அமைதியான விலங்குகளும் பறவைகளும் — இவையனைத்தும் சாந்த ரசத்தை வளர்ப்பவை; இதனால் தண்டகாரண்யத்தின் இனிய முகம் ஒன்று காட்டப்படுகிறது; அதன் மற்றொரு பயங்கர முகம் ராக்ஷசர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. ‘மீண்டும் வர வேண்டும்’ என்ற கட்டளையால் முனிவர் மறுபடி காண்பதற்கான உறுதிமொழியைப் பெறுகிறார். ‘கண்ணுக்கினியவை’ என்ற சொல்லால் காண்பதாலேயே மனத்துக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. மயில்களின் அகவலும், காரண்டவப் பறவைகளின் உலாவும் ஆகிய ஒலிச்சித்திரங்களும் இங்கே இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
பிறகு நீண்ட கண்களுடைய சீதை அந்தச் சகோதரர்கள் இருவருக்கும் மிக அழகிய அம்பறாத்தூணிகளையும், விற்களையும், ஒளிரும் வாள்களையும் கொடுத்தாள். அழகிய அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டிக்கொண்டு, நாணொலிக்கும் விற்களை எடுத்துக்கொண்டு, ராமலக்ஷ்மணர் இருவரும் புறப்படுவதற்காக ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறினர். அழகு நிறைந்த அவர்கள் இருவரும், மகரிஷியால் அனுமதிக்கப்பட்டு, வில்லும் வாளும் ஏந்தி, சீதையுடன் விரைந்து புறப்பட்டனர். சீதையின் கையால் ஆயுதங்கள் அளிக்கப்படுவது என்ற சித்திரம் நெஞ்சைத் தொடுகிறது — அடுத்த சர்க்கத்தில் அகிம்சை தர்மத்தை உபதேசிக்கவிருப்பவளே இங்கே அம்பறாத்தூணிகளையும் விற்களையும் அளிக்கிறாள். ‘மிக அழகிய அம்பறாத்தூணிகள்’ என்ற ஒப்பீட்டுச் சொல்லால் ஆயுதங்களின் சிறப்பு சுட்டப்படுகிறது. ‘நாணொலிக்கும் விற்கள்’ என்ற சொல்லால் விற்களின் டங்கார ஒலி கேட்பது போலிருக்கிறது. இவ்வாறு அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரும் சீதையுடன் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறித் தண்டகாரண்யத்தின் ஆசிரமக் கூட்டத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்; இங்கே சர்க்கம் முடிகிறது. மகரிஷியின் அனுமதி மீண்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது; அதனால் புறப்பாடு முறைப்படி நிகழ்ந்தது என்று தெரிகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥