சர்க்கம்
சீதையின் தர்ம உபதேசம்
ஆசையிலிருந்து பிறக்கும் மூன்று தீய பழக்கங்களை விளக்குதல், அடைக்கலமாக வைக்கப்பட்ட வாளால் வீழ்ந்த தவசியின் கதை, அகிம்சை தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கச் சீதையின் வேண்டுகோள்
முந்தைய சர்க்கத்தில் தண்டகாரண்யத்தின் ஆசிரமக் கூட்டத்தைக் காணச் சுதீக்ஷ்ணர் ராமனுக்கு அனுமதி அளித்தார். இந்தச் சர்க்கத்தில், அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டுப் புறப்பட்ட ரகுநந்தனன் முன்னே செல்லத் தொடங்கியபோது, சீதை மனத்துக்கினிய, அன்பு கனிந்த சொல்லால் கணவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். அவள் சொல் குற்றச்சாட்டு அன்று; மனைவியின் அன்பிலிருந்து பிறந்த ஐயமே. அவள் தொடங்குகிறாள்: ‘பெரிய தர்மம் மிக நுட்பமான முறையால் அடையப்படுகிறது; ஆசையிலிருந்து பிறக்கும் தீய பழக்கங்களிலிருந்து விலகிய மனிதனால் மட்டுமே அதை இங்கே காக்க முடியும்.’ ஆசையிலிருந்து பிறக்கும் தீய பழக்கங்கள் மூன்றே — பொய் பேசுதல், பிறன் மனைவியை நாடுதல், பகையில்லாமலேயே கொடுமை செய்தல். அவற்றில் பொய்யே பெரிய குற்றம் என்பது உலகில் புகழ்பெற்றது; ஆனால் மற்ற இரண்டும் அதைவிடக் கனமானவை என்று அவள் சுட்டுகிறாள். பிறகு முதல் இரண்டைப் பொறுத்தவரை கணவன் குற்றமற்றவன் என்று தெளிவாகச் சொல்கிறாள்: ‘ராகவா, உன்னிடம் பொய்ம்மொழி ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, இனி இருக்கப்போவதுமில்லை. மனிதருள் இந்திரனே, தர்மத்தை அழிக்கும் பிறன் மனைவி மீதான ஆசையோ உன்னிடம் இல்லை, ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, மனத்திலும் அது எங்கும் இல்லை. நீ எப்போதும் உன் மனைவியிடமே ஈடுபாடு உடையவன், தர்மத்தில் சிறந்தவன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன், தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவன். உன்னிடமே தர்மம், உன்னிடமே சத்தியம், உன்னிடமே எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளன.’ இவ்வாறு முதல் இரண்டு தீய பழக்கங்களும் கணவனின் இயல்பாலேயே நீங்கியுள்ளன என்று காட்டிவிட்டு, அவள் மூன்றாவதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குகிறாள். இதனால் அவளுடைய சொல்திறன் வெளிப்படுகிறது — புகழ்ச்சியோடு கூடிய பணிவே அவளுடைய வழி, பழிப்பு அன்று. இங்கே ‘மனத்துக்கினிய, அன்பு கனிந்த’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் கவிஞர் சீதையின் சொல்லின் இரண்டு பண்புகளைச் சுட்டுகிறார் — அது இனிமையானது, அன்பில் நனைந்தது; ஆகவே அவளுடைய உபதேசம் கணவனின் காதுகளுக்குக் கசப்பாக இருப்பதில்லை. ‘ஆசையிலிருந்து பிறப்பவை’ என்ற சொல்லால் அவள் தெளிவுபடுத்துகிறாள் — குற்றங்களின் வேர் ஆசையே, செயல் மட்டுமன்று.
‘இவை அனைத்தையும் புலன்களை வென்றவர்களால் தாங்க முடியும்; அழகிய தோற்றம் உடையவனே, உன் புலனடக்கத்தை நான் அறிவேன்’ என்று சீதை கணவனின் தன்னடக்கத்தை மீண்டும் புகழ்கிறாள். பிறகு அவள் மூன்றாவது தீய பழக்கத்தை முன்வைக்கிறாள் — பிறருடைய உயிர்களைக் கொல்லுதல் என்னும் கொடுஞ்செயல்; அது மயக்கத்தால் பகையில்லாமலேயே செய்யப்படுகிறது; அதுவே இப்போது உனக்கு நேர்ந்திருக்கிறது என்று. ஏனெனில் தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் ரிஷிகளைக் காப்பதற்காகப் போரில் ராக்ஷசர்களைக் கொல்வதாக நீ சபதம் செய்திருக்கிறாய். இதற்காகவே ‘தண்டகம்’ என்று புகழ்பெற்ற காட்டை நோக்கி நீ தம்பியுடன் வில்லும் அம்பும் ஏந்திப் புறப்பட்டிருக்கிறாய். இங்கே அவள் சபதத்தைப் பழிக்கவில்லை, கணவனின் வீரத்தையும் ஐயுறவில்லை; பகையில்லாமல் கொல்வது எப்படிப் பொருந்தும் என்று மட்டுமே கேட்கிறாள். அவளுடைய உபதேசம் முழுவதற்கும் அடிப்படையான கேள்வி இதுவே. ‘இதற்காகவே தண்டகம் என்று புகழ்பெற்ற காடு’ என்ற சொல்லால் அவள் காட்டின் பெயருக்கும் பொருத்தம் காட்டுகிறாள் — தண்டம் நடைமுறைக்கு வரும் இடம் தண்டகம்; ஆகவே அங்கே நுழைந்த க்ஷத்திரியனின் கையிலுள்ள வில் தானே செயலைக் கோருகிறது என்பது உட்பொருள்.
‘அவ்வாறு நீ புறப்படுவதைக் கண்டு என் மனம் கவலையால் கலங்கியது; உன் நடத்தையைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் எனக்கு உன் மேலான நன்மையே விரும்பத்தக்கதாக இருக்கிறது’ என்று அவள் தன் ஐயத்தின் வேரைத் தெரிவிக்கிறாள். ‘வீரனே, நீ தண்டகக் காட்டுக்குச் செல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன், என் சொல்லைக் கேள். வில்லும் அம்பும் கையில் ஏந்தி நீ தம்பியுடன் காட்டுக்கு வந்திருக்கிறாய்; அங்கே காட்டில் திரியும் எல்லா உயிர்களையும் கண்டு, ஒருவேளை காரணமின்றியே அம்புகளைச் செலவிடுவாயோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.’ பிறகு அவள் உலக வழக்கிலிருந்து ஓர் உவமை தருகிறாள் — நெருப்பின் அருகில் இருக்கும் விறகு அதன் ஒளி வலிமையைத் தூண்டுவதுபோல, க்ஷத்திரியர்களின் அருகில் இருக்கும் வில் அவர்களுடைய வலிமையையும் வீரப் பெருமிதத்தையும் மிகவும் உயர்த்துகிறது. ஆயுதத்தின் அண்மையே மனத்தில் மாறுதலை உண்டாக்குகிறது என்ற இந்த உவமை அடுத்து வரும் கதையின் வித்து. இந்தி உரை இங்கே ‘காட்டில் திரிபவர்கள்’ என்ற சொல்லை ராக்ஷசர்களைக் குறிப்பதாகவே எடுத்துக்கொள்கிறது; சீதையோ பொதுவாகக் காட்டில் திரியும் எல்லா உயிர்களையும் நினைக்கிறாள்; ஏனெனில் அவளுடைய அச்சம் குறிப்பிட்ட யாரோ ஒருவரைப் பற்றியது அன்று, ஆயுதத்தின் இயல்பையே பற்றியது.
பிறகு அவள் தன் கருத்துக்கு வலுச் சேர்க்க ஒரு பழங்கதையைச் சொல்கிறாள். முன்னொரு காலத்தில், மான்களும் பறவைகளும் அச்சமின்றி மகிழ்ந்து திரிந்த ஒரு புனிதக் காட்டில், சத்தியம் பேசும் தூய தவசி ஒருவர் வசித்தார். அவருடைய தவத்துக்கு இடையூறு செய்ய, சசியின் கணவனான இந்திரன் ஒரு வீரனின் உருவம் தாங்கி, கையில் வாளுடன் அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தான். அவன் சிறந்த அந்த வாளை அந்த ஆசிரமத்தில் வைத்து, புனிதத் தவத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த முனிவரிடம் அடைக்கலப் பொருளாக ஒப்படைத்தான். அந்த ஆயுதத்தைப் பெற்ற முனிவர் அடைக்கலப் பொருளைக் காப்பதில் கருத்தாக இருந்து, தம்மீது வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைக் காக்க, அதனுடனேயே காட்டில் திரிந்தார். கிழங்குகளையும் கனிகளையும் சேகரிக்க எங்கெங்கு சென்றாலும் அந்த வாள் இல்லாமல் செல்லவில்லை. இவ்வாறு எப்போதும் ஆயுதத்தைச் சுமந்துகொண்டிருந்த அந்தத் தவசி, தவத்தில் கொண்டிருந்த உறுதியைப் படிப்படியாகக் கைவிட்டுத் தம் அறிவைக் கொடுமை நிறைந்ததாக்கிக்கொண்டார். பிறகு கொடுஞ்செயல்களில் ஈடுபட்டு, கவனம் தவறி, அதர்மத்தால் இழுக்கப்பட்ட அந்த முனிவர், அந்த ஆயுதத்தோடு வாழ்ந்ததாலேயே இறுதியில் நரகத்தை அடைந்தார். ‘முன்பு இவ்வாறு நிகழ்ந்தது — ஆயுதத்தோடு சேர்ந்திருந்ததன் பலன் இதுவே; நெருப்போடு சேர்வது விறகு எரிவதற்குக் காரணமாவது போல, ஆயுதத்தோடு சேர்வதும் அதைத் தாங்குபவனின் இதயத்தில் மாறுதலுக்குக் காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது’ என்று அவள் முடிக்கிறாள். கதையின் கருத்து இதுவே — ஆயுதம் தானே தீயது அன்று; அதன் இடையறாத அண்மையே படிப்படியாக அறிவை மாற்றுகிறது. கதையின் அமைப்பும் சிந்திக்கத்தக்கது — இந்திரன் தானே போரிடுவதில்லை, முனிவரைச் சபிப்பதுமில்லை; வாளை ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்கிறான், அவ்வளவே. அடைக்கலப் பொருளைக் காப்பது தர்மமே; ஆகவே தர்மத்தையே கடைப்பிடித்த முனிவர் படிப்படியாக வீழ்ந்தார் என்பதில்தான் இங்கே சோகம் இருக்கிறது. ‘அந்த வாள் இல்லாமல் செல்லவில்லை’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவருடைய நிலைப்பைக் காட்டுகிறார்; அந்த நிலைப்பே அவருடைய வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயிற்று. ‘தம் அறிவைக் கொடுமை நிறைந்ததாக்கிக்கொண்டார்’ என்ற வாக்கியத்தில் செய்பவர் முனிவரே, ஆயுதம் அன்று; ஆயினும் காரணம் ஆயுதத்தோடு வாழ்ந்ததே என்று சீதை நிலைநாட்டுகிறாள்.
‘அன்பாலும் மிகுந்த மதிப்பாலும் நான் உனக்கு நினைவூட்டுகிறேன், கற்பிக்கவில்லை’ என்று அவள் பணிவுடன் சொல்கிறாள்; குருவைப் போல உபதேசிக்க அவள் விரும்பவில்லை, மறந்ததை நினைவூட்ட மட்டுமே விரும்புகிறாள். ‘வில் ஏந்திய நீ, பகையில்லாமலேயே தண்டகக் காட்டில் வாழும் ராக்ஷசர்களைக் கொல்லும் எண்ணத்தை எவ்வகையிலும் கொள்ளலாகாது; வீரனே, குற்றமின்றிக் கொல்வதை உலகம் ஏற்காது. காடுகளில் தன்னை அடக்கி வாழும் க்ஷத்திரிய வீரர்கள் வில்லால் செய்ய வேண்டியது இவ்வளவே — துன்புறுவோரைக் காத்தல்; குற்றமற்றவர்களைக் கொல்லுதல் அன்று. எங்கே ஆயுதம், எங்கே காடு? எங்கே க்ஷத்திரிய வாழ்வு, எங்கே தவம்? இவை ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை என்று நாம் உணர்ந்திருக்கிறோம்; இப்போதோ நாம் தவவனப் பகுதியை அடைந்திருக்கிறோம்; ஆகவே இந்த இடத்துக்குரிய தர்மமே போற்றப்படட்டும். ஆயுதத்தையே இடையறாது பயில்வதால் அறிவு இழிந்தவனுடையதைப் போலக் கலங்கிவிடும்; மீண்டும் அயோத்திக்குச் சென்ற பின் நீ க்ஷத்திரிய தர்மத்தை விரும்பியபடி கடைப்பிடிப்பாய். அரசைத் துறந்து முனிவர் வாழ்க்கையிலேயே நீ ஈடுபட்டிருந்தால், என் மாமியார் மாமனாருக்கு அழியாத மகிழ்ச்சி உண்டாகும்.’ ‘நினைவூட்டுகிறேன், கற்பிக்கவில்லை’ என்ற உணர்வு இங்கே சிறப்பாக நினைவுகூரத்தக்கது — மனைவி கணவனுக்குக் கட்டளையிடுவதில்லை, நினைவூட்டுகிறாள் மட்டுமே. ‘இந்த இடத்துக்குரிய தர்மம் போற்றப்படட்டும்’ என்ற சொல்லில் அவள் புதியதொரு கொள்கையை நிலைநாட்டவில்லை; இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் ஏற்ற தர்மத்தையே உபதேசிக்கிறாள் — நகரத்தில் க்ஷத்திரிய தர்மம், தவவனத்தில் அகிம்சை. ‘மீண்டும் அயோத்திக்குச் சென்ற பின்’ என்ற சொல்லால் அவள் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை என்றைக்குமாக மறுக்கவில்லை; அதற்குரிய காலத்தையும் இடத்தையும் மட்டுமே வரையறுக்கிறாள்.
இறுதியில் அவள் தர்மத்தின் பெருமையைப் பாடுகிறாள்: ‘தர்மத்திலிருந்து பொருள் பிறக்கிறது, தர்மத்திலிருந்து இன்பம் பிறக்கிறது, தர்மத்தால் எல்லாவற்றையும் அடைகிறான்; இந்த உலகம் தர்மத்தையே சாரமாகக் கொண்டது. அந்தந்த நியமங்களால் தம்மை முயன்று வருத்திக்கொண்டு திறமையானவர்கள் தர்மத்தை அடைகின்றனர்; இன்பத்தை நாடும் வழிகளால் இன்பத்துக்குக் காரணமான தர்மம் கிடைப்பதில்லை. சௌம்யனே, எப்போதும் தூய மனத்துடன் தவவனத்தில் தர்மத்தைக் கடைப்பிடி; மூவுலகமும் உண்மையில் உனக்குத் தெரிந்ததே.’ உபஜாதி யாப்பில் அமைந்த கடைசிச் சுலோகத்தில் அவள் தன் சொல்லைப் பெண்ணின் சபலமே என்று குறிப்பிடுகிறாள்: ‘உனக்குத் தர்மத்தைச் சொல்ல யாரால் முடியும்? தம்பியுடன் உன் அறிவால் ஆராய்ந்து, உனக்கு எது சரியெனப் படுகிறதோ அதை விரைவில் செய்.’ இவ்வாறு அவள் உபதேசத்தைப் பிடிவாதத்துடன் முடிக்கவில்லை; முடிவைக் கணவனின் விவேகத்திடமே ஒப்படைக்கிறாள். ‘இன்பத்தால் இன்பம் கிடைப்பதில்லை’ என்ற பாதியால் அவள் தவத்தின் ரகசியத்தைச் சுருக்கிச் சொல்கிறாள் — இன்பத்துக்கான வழிகளால் மேலான இன்பம் கிடைப்பதில்லை; நியமங்களால் தன்னை வருத்திக்கொள்வதாலேயே அது கிடைக்கும் என்று.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥