சர்க்கம்
சபதத்தை நிறைவேற்ற ராமனின் உறுதி
சீதையின் சொல்லைப் பாராட்டுதல், ரிஷிகள் அடைக்கலம் புகுந்ததைச் சொல்லுதல், ரிஷிகளைக் காக்கும் சபதத்தின் உறுதி, சீதையைப் புகழ்தல்
கணவனிடம் பக்தி கொண்ட வைதேகி சொன்ன இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மத்தில் நிலைத்த ராமன் ஜானகிக்கு மறுமொழி சொன்னான். அவன் முதலில் அவள் சொல்லை மறுக்கவில்லை, பாராட்டுகிறான்: ‘தேவி, அன்புடைய உனக்குத் தகுந்த நன்மையான சொல்லைச் சொன்னாய்; தர்மம் அறிந்த ஜனகன் மகளே, உன் குலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும்படியாக நீ சொன்னது உனக்கே பொருத்தமானது.’ பிறகு அவன் சொல்கிறான்: ‘நான் என்ன சொல்வேன்? துன்பக் குரல் எழாமல் இருப்பதற்காகவே க்ஷத்திரியர்கள் வில் ஏந்துகின்றனர் என்ற இந்தச் சொல்லை நீயே சொன்னாய்.’ இவ்வாறு சீதையின் சொல்லைக் கொண்டே அவன் தன் தரப்பை நிலைநாட்டுகிறான். ‘சீதையே, கடுமையான விரதங்கள் உடைய அந்த முனிவர்கள் தண்டகாரண்யத்தில் துன்புற்று, தாமே வந்து, அடைக்கலம் தரும் என்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர். காட்டில் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டு உரிய காலங்களில் வாழும் அவர்கள், கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசர்களுக்கு அஞ்சி நிம்மதி பெறுவதில்லை.’ இங்கே ராமனின் வாதம் தெளிவானது — வில் ஏந்துவதன் நோக்கமே துன்புறுவோரைக் காப்பது; அதற்கான சந்தர்ப்பம் இப்போது வந்திருக்கிறது. இங்கே ‘தர்மத்தில் நிலைத்தவன்’ என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் சுட்டுகிறார் — ராமனின் விடை சினத்தால் அன்று, தர்ம உறுதியாலேயே எழுந்தது. ‘நன்மையான சொல்லைச் சொன்னாய்’ என்று சொல்வதன் மூலம் அவன் மனைவியின் உபதேசத்தை நன்மையாகவே ஏற்கிறான், பணிவின்மையாக அன்று. ‘குலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும்படியாக’ என்ற சொல்லால் ஜனக வம்சத்தின் தர்ம அறிவு நினைவூட்டப்படுகிறது; சீதை தன் குலத்துக்கு ஏற்றபடியே பேசினாள் என்பதே ராமனின் கருத்து. இவ்வாறு முதல் மூன்று சுலோகங்களில் அவன் வாதத்தைத் தொடங்கவில்லை; அவள் சொல்லையே சான்றாக்கி விடைக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறான்.
‘மனித இறைச்சியால் வாழும் பயங்கர ராக்ஷசர்களால் அவர்கள் தின்னப்படுகின்றனர்; இவ்வாறு தின்னப்படும் தண்டகாரண்யவாசிகளான அந்தணர்களில் சிறந்த முனிவர்கள் என்னிடம் — எங்களைக் காப்பாற்று — என்று சொன்னார்கள்.’ அவர்கள் வாயிலிருந்து வந்த சொல்லைக் கேட்டுத் தான் என்ன செய்தான் என்பதை ராமனே சொல்கிறான்: ‘அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அவர்கள் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்டு, நான் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னேன் — நீங்கள் எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்; நான் சென்று பணிய வேண்டிய இத்தகைய அந்தணர்கள் தாமே என்னிடம் வந்தது எனக்கு ஒப்பற்ற நாணமாக இருக்கிறது. நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று அந்தணர்களின் முன்னிலையில் நான் சொன்னேன்.’ பிறகு அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘ராமா, தண்டகாரண்யத்தில் விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் பல ராக்ஷசர்களால் நாங்கள் மிகவும் துன்புறுத்தப்படுகிறோம்; அங்கே நீ எங்களைக் காக்க வேண்டும்.’ இங்கே கவிஞர் ரிஷிகளின் சொல்லை ராமனின் வாயாலேயே கேட்கச் செய்கிறார்; அதனால் அவர்களுடைய இரங்கத்தக்க நிலை சீதையின் கண்முன் நேரில் நிற்பதுபோல ஆகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் தன் வீரத்தை வருணிக்கவில்லை, தன் நாணத்தையே சொல்கிறான். ‘இது எனக்கு ஒப்பற்ற நாணம்’ என்ற சொல்லால் அவன் காட்டுகிறான் — நான் சென்று பணிய வேண்டிய அந்தணர்கள் தாமே வந்தது எனக்குப் பெரிய நாணம். ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டதால், அவன் முதலில் சபதம் செய்யவில்லை; ரிஷிகளே தங்கள் துயரத்தைத் தெரிவித்தனர். இதனால் சீதையின் ஐயம் தானே நீங்குகிறது — கொல்லும் எண்ணத்தை ராமன் முன்கூட்டியே கொள்ளவில்லை; துன்புறுவோரின் வேண்டுகோளாலேயே அது எழுந்தது.
ரிஷிகளின் சொல் தொடர்கிறது: ‘பாவமற்றவனே, ஹோமத்துக்கான நேரம் வரும்போதும், பருவ நாட்களிலும், இறைச்சி உண்ணும், வெல்ல அரிய ராக்ஷசர்கள் எங்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர். ராக்ஷசர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, புகலிடம் தேடும் தவசிகளான எங்களுக்கு நீயே மேலான புகலிடம். தவ வலிமையால் இரவில் திரிவோரைக் கொல்ல எங்களால் முடியும் என்பது உண்மையே; ஆனால் நெடுங்காலம் ஈட்டிய தவத்தைச் சிதைக்க நாங்கள் விரும்பவில்லை; ஏனெனில் ராகவா, தவம் பல இடையூறுகள் உடையது, எப்போதும் கடைப்பிடிக்க அரியது. அதனாலேயே தின்னப்பட்டாலும் நாங்கள் ராக்ஷசர்கள் மீது சாபத்தை ஏவுவதில்லை. ஆகவே தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் ராக்ஷசர்களால் வருத்தப்படும் எங்களைத் தம்பியுடன் நீ காப்பாற்று; காட்டில் நீயே எங்கள் தலைவன்.’ பிறகு ராமன் சீதையை விளிக்கிறான்: ‘ஜனகன் மகளே, இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தண்டகாரண்யத்தில் ரிஷிகளை முழுமையாகக் காப்பதாக நான் வாக்களித்தேன். வாக்களித்த பின், உயிரோடு இருக்கும் வரை முனிவர்களுக்குக் கொடுத்த வாக்கை என்னால் மாற்ற முடியாது.’ ரிஷிகளின் சொல்லில் உள்ள சிறப்பு இதுவே — அவர்கள் தாமே சபிக்க வல்லவர்கள்; ஆயினும் தவத்தைக் காப்பதற்காகச் சாபத்தை ஏவுவதில்லை; ஆகவே அவர்களுடைய இந்த வேண்டுகோள் பலவீனத்தால் அன்று, தவ நிலைப்பின் பலனே. இதனால் ராமனின் கடமை இருமடங்கு உறுதியாகிறது — தாமே செய்யக்கூடியதைத் தவத்தைக் காக்க அவர்கள் கைவிட்டனர்; ஆகவே அந்தச் செயல் க்ஷத்திரியனுக்கே எஞ்சியுள்ளது. ‘ஸம்ஸ்ருதம்’ — ‘கேட்டு வாக்களித்தது’ — என்ற சொல்லும் இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — கேட்டலும் வாக்களித்தலும் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.
‘சத்தியமே எனக்கு எப்போதும் விருப்பமானது’ என்று சொல்லிவிட்டு ராமன் மிக உறுதியான சொல்லைச் சொல்கிறான்: ‘சீதையே, நான் உயிரையும் விடுவேன், லக்ஷ்மணனுடன் உன்னையும் கைவிடுவேன்; ஆனால் வாக்களித்த சபதத்தை, சிறப்பாக அந்தணர்களுக்கு வாக்களித்ததைக் கைவிடமாட்டேன். ஆகவே ரிஷிகளைக் காப்பது என்னால் நிச்சயம் செய்யப்பட வேண்டும். வைதேகியே, சொல்லப்படாவிட்டாலும் அது செய்யப்பட வேண்டியதே; வாக்களித்த பின் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ பிறகு அவன் குரலை மென்மையாக்குகிறான்: ‘என் மீதுள்ள அன்பாலும் நட்புணர்வாலும் நீ இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாய்; சீதையே, அதனால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; ஏனெனில் தனக்கு விருப்பமில்லாதவனுக்கு யாரும் நன்மையை அறிவுறுத்துவதில்லை. அழகியவளே, உன் இந்தச் சொல் உன் குலத்துக்கு ஏற்றது, உனக்குத் தகுந்தது; நீ என்னுடன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவள், என் உயிரினும் மேலானவள்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வில் ஏந்திய மகாத்மாவான ராமன் அன்புக்குரிய மிதிலை அரசனின் மகளான சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும் அழைத்துக்கொண்டு இனிய தவவனங்களுக்குச் சென்றான். ‘விருப்பமில்லாதவனுக்கு யாரும் அறிவுறுத்துவதில்லை’ என்ற சொல் ஒரு பொன்மொழி போன்றது — தனக்கு வேண்டாதவனுக்கு யாரும் நன்மையை உபதேசிப்பதில்லை; ஆகவே உன் உபதேசமே உன் அன்புக்குச் சான்று என்று ராமன் சீதையைச் சமாதானப்படுத்துகிறான். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்தது; அங்கே ‘இனிய தவவனங்களுக்குச் சென்றான்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுகிறார் — விவாதம் அடங்கியது; கணவனும் மனைவியும் மீண்டும் ஒரே உள்ளத்தினராக முன்னே புறப்பட்டனர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥