॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 11

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

பஞ்சாப்சரஸ் தடாகமும் அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்லுதலும்

மாண்டகர்ணியின் கதை, ஆசிரமக் கூட்டத்தில் பத்தாண்டு வாழ்க்கை, சுதீக்ஷ்ணர் வழிகாட்டல், வாதாபி இல்வலன் வதத்தின் கதை, அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்தை அடைதல்

இந்தச் சர்க்கத்தில் சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்ட மூவரும் பயணம் செய்கின்றனர். முன்னே ராமன் சென்றான், நடுவே அழகிய சீதை, பின்னே கையில் வில் ஏந்திய லக்ஷ்மணன் பின்தொடர்ந்தான் — ஆரண்ய காண்டம் முழுவதும் இதே வரிசை காக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் நடுவில் இருக்கும் சீதை பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள். அவர்கள் இருவரும் பலவகை மலைச்சாரல்களையும் காடுகளையும் பார்த்தபடி, இனிய நதிகளைக் கடந்து, சீதையுடன் சென்றனர். வழியில் நதி மணல்திட்டுகளில் திரியும் நாரைகளும் சக்கரவாகப் பறவைகளும், நீர்ப்பறவைகளும் தாமரைகளும் நிறைந்த ஏரிகளும், கூட்டம் கூட்டமாகப் புள்ளிமான்களும், மதம் கொண்ட கொம்பு விலங்குகளும், எருமைகளும், பன்றிகளும், மரங்களுக்குப் பகையான யானைகளும் காணப்பட்டன. இவ்வாறு நெடுந்தொலைவு சென்ற பின், சூரியன் சாயும் வேளையில் அவர்கள் ஒன்றாக ஒரு யோஜனை நீளமுள்ள இனிய தடாகம் ஒன்றைக் கண்டனர். அது தாமரைகளும் அல்லிகளும் அடர்ந்து, யானைக் கூட்டங்களால் அழகுபெற்று, நாரைகளாலும், அன்னங்களாலும், கலகம்சங்களாலும், பிற நீர்வாழ் உயிர்களாலும் நிறைந்திருந்தது. தெளிந்த நீருடைய அந்த இனிய ஏரியில் பாட்டு, வாத்தியங்களின் ஒலி கேட்டது; ஆனால் யாரும் காணப்படவில்லை. இந்த அதிசயமே அடுத்து வரும் கதைக்கு வாசல். இங்கே வரிசையமைப்பின் நோக்கம் சிந்திக்கத்தக்கது — முன்னே செல்பவன் வழியைச் சீர்செய்கிறான், பின்னே வருபவன் பின்புறத்தைக் காக்கிறான்; நடுவில் இருக்கும் சீதை இருவராலும் காக்கப்படுகிறாள். காட்டின் வருணனையில் கவிஞர் முதலில் நீர்நிலைகளையும், பிறகு பறவைகளையும், பிறகு நாற்கால் விலங்குகளையும் எண்ணுகிறார்; இவ்வாறு காட்சி படிப்படியாக விரிகிறது. ‘சூரியன் சாயும் வேளையில்’ என்ற சொல்லால் பகலின் முடிவு சுட்டப்படுகிறது; அதனால் தடாகத்தைக் காண்பதற்கு அமைதியான சூழல் அமைக்கப்படுகிறது. ‘ஆனால் யாரும் காணப்படவில்லை’ என்ற பாதியால் கவிஞர் கேட்பவரின் மனத்தில் கேள்வியை எழுப்புகிறார்; அதற்கான விடை அடுத்த பகுதியில் தரப்படுகிறது. வால்மீகியின் கதைசொல்லும் முறை இதுவே — முதலில் அதிசயத்தைக் காட்டி, பின்னர் அதன் காரணத்தைச் சொல்வது. தடாகத்தின் பரப்பு ‘ஒரு யோஜனை நீளம்’ என்று சொல்லப்படுகிறது; இத்தகைய பெரிய நீர்நிலையில் யானைக் கூட்டங்கள் விளையாடுகின்றன, அன்னங்களும் கலகம்சங்களும் நாரைகளும் ஒலிக்கின்றன — இதுவே காட்டின் வளத்தின் அடையாளம். தாமரைகளும் அல்லிகளும் அடர்ந்த அந்த ஏரி தொலைவிலிருந்தே மனத்தை ஈர்க்கிறது.

பிறகு ஆவலால் மகாரதனான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் தர்மப்ருத் என்னும் முனிவரிடம் கேட்கத் தொடங்கினர்: ‘மாமுனிவரே, இந்த மிகப் பெரிய அதிசயத்தைக் கேட்டு எங்கள் அனைவருக்கும் பெரும் ஆவல் உண்டாகியிருக்கிறது; இது என்ன என்று நன்கு சொல்லுங்கள்.’ ராகவனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட தர்மாத்மாவான அந்த முனிவர் அப்போது ஏரியின் பெருமையை விரைவாகச் சொல்லத் தொடங்கினார்: ‘ராமா, இது எல்லாக் காலங்களிலும் நீர் நிறைந்திருக்கும் பஞ்சாப்சரஸ் என்னும் தடாகம்; மாண்டகர்ணி என்னும் முனிவரால் தவத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. அந்த மாமுனிவர் நீர்நிலையில் இருந்தபடி காற்றை மட்டுமே உண்டு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தார். அப்போது அக்கினியை முன்னிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் கலக்கமுற்று ஒன்றுகூடிப் பேசினர் — நம்மில் யாரோ ஒருவருடைய இடத்தை இந்த முனிவர் விரும்புகிறார் என்று; இவ்வாறு வானுலகத்தோர் அங்கே மனம் கலங்கியிருந்தனர். பிறகு தவத்துக்கு இடையூறு செய்யும்படி தேவர்கள் அனைவராலும் நியமிக்கப்பட்ட, மின்னலைப் போல ஒளிரும் முதன்மையான ஐந்து அப்சரஸ்கள் அனுப்பப்பட்டனர். இம்மையையும் மறுமையையும் கண்டறிந்தவராக இருந்தும் அந்த முனிவர், தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறும்படி, அந்த அப்சரஸ்களால் காமனுக்கு வசப்படுத்தப்பட்டார். அந்த ஐந்து அப்சரஸ்களும் முனிவரின் மனைவியர் ஆயினர்; அவர்களுக்காகத் தடாகத்தினுள் மறைவான ஒரு வீடு அமைக்கப்பட்டது. அங்கேயே விருப்பம்போல வாழும் அவர்கள், தவ யோகத்தால் மீண்டும் இளமை பெற்ற முனிவரை மகிழ்விக்கின்றனர். அவர்கள் விளையாடும்போது எழும் இந்த வாத்திய ஒலியும், அணிகலன்களின் ஓசையோடு கலந்த மனத்துக்கினிய பாட்டொலியுமே கேட்கின்றன.’ தூய உள்ளம் உடைய அந்த முனிவரின் இந்தச் சொல்லைப் பெரும்புகழ் உடைய ராகவன் தம்பியுடன் ‘அதிசயம்!’ என்று ஏற்றுக்கொண்டான். இந்தக் கதையில் சிந்திக்க வேண்டிய பல கூறுகள் உள்ளன. முதலாவது — தேவர்களின் அச்சமே அப்சரஸ்களை அனுப்பியதற்குக் காரணம், முனிவரின் ஏதேனும் குற்றம் அன்று; ஆகவே இடையூறின் குற்றம் தேவர்களிடமே நிற்கிறது. இரண்டாவது — ‘இம்மையையும் மறுமையையும் கண்டறிந்தவர்’ என்ற அடைமொழியால், அந்த முனிவர் உலகியலையும் மறுமையையும் அறிந்திருந்தும் காமத்துக்கு வசமானார் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்; இதனால் காமத்தின் வலிமை உட்பொருளாகச் சொல்லப்படுகிறது. மூன்றாவது — தடாகத்தின் ‘பஞ்சாப்சரஸ்’ என்ற பெயர் அந்த ஐவரின் நினைவுச்சின்னமே; இடப்பெயர்களில் வரலாறு பொதிந்துள்ளது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. நான்காவது — முனிவர் தவ யோகத்தால் மீண்டும் இளமை பெற்றார் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே தவம் பலனற்றுப் போகவில்லை, ஆனால் அதன் பலன் இன்பத்தில் செலவிடப்பட்டது. தர்மப்ருத் என்ற முனிவரின் பெயரும் பொருள் பொதிந்தது — தர்மத்தைத் தாங்குபவரே பிறருடைய வழுக்கலைச் சலனமின்றிச் சொல்ல வல்லவர். ராமனும் ‘அதிசயம்’ என்ற ஒரே சொல்லாலேயே மறுமொழி தருகிறான், பழிக்கவில்லை — இதுவே அவனுடைய நெறி. கதையின் இறுதியில் முனிவர் எந்த உபதேசமும் தருவதில்லை; நடந்ததை மட்டும் வருணித்துவிட்டு நிறுத்துகிறார். ஆகவே கேட்பவரே தாமாக முடிவு செய்யட்டும் என்பது கவிஞரின் கருத்து. ‘தவ யோகத்தால் இளமை பெற்றவர்’ என்ற வாக்கியத்தில் உள்ள முரண் இனிமையானது — தவத்தால் கிடைத்த இளமையே தவத்தைச் சிதைப்பதாயிற்று. ‘மறைவான வீடு’ என்பது — நீருக்குள் உள்ள மாளிகை என்ற கற்பனை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது; இங்கோ பாட்டு, வாத்திய ஒலிகளின் காரணத்தைக் காட்டவே அது பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு ஒரே கதையால் கவிஞர் மூன்று காரியங்களை நிறைவேற்றுகிறார் — அதிசயத்தை விளக்குதல், இடப்பெயரை விளக்குதல், தவம் சிதைவதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இறுதியில் நினைவுகூர வேண்டியது — ராமனும் லக்ஷ்மணனும் ஒரே நேரத்தில் கேள்வி கேட்டனர்; விடையோ முனிவர் ஒருவரே தந்தார்; இவ்வாறு கதையைக் கேட்பவர் மூவர், சொல்பவர் ஒருவர் என்ற நாடக அமைப்பு இங்கே காணப்படுகிறது.

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அவன் தர்ப்பைகளாலும் மரவுரிகளாலும் சூழப்பட்ட, பிரம்ம தேஜஸ் நிறைந்த ஆசிரமக் கூட்டத்தைக் கண்டான். வைதேகியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் நுழைந்த காகுத்ஸ்தன், அந்தச் செழிப்பான ஆசிரமக் கூட்டத்தில் மகரிஷிகளால் வழிபடப்பட்டு இனிதாகத் தங்கினான்; பிறகு அந்தத் தவசிகளின் ஆசிரமங்களுக்கு முறைமுறையாகச் சென்றான் — பேராயுதங்களை அறிந்த அவன் முன்பு யாருடைய அருகில் தங்கியிருந்தானோ, அவர்களிடமே மீண்டும் சென்றான். அவன் தங்கியிருந்த காலத்தைக் கவிஞர் கணக்கிடுகிறார் — ஓரிடத்தில் பத்து மாதங்கள், ஓரிடத்தில் ஓராண்டு, ஓரிடத்தில் நான்கு மாதங்கள், ஓரிடத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு, வேறிடத்தில் அதைவிட அதிக மாதங்கள், ஓரிடத்தில் ஒன்றரை மடங்குக்கும் மேல், ஓரிடத்தில் மூன்று மாதங்கள், ஓரிடத்தில் எட்டு மாதங்கள் — இவ்வாறு இனிதாக வாழ்ந்தான். முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்து, இணக்கத்துடன் மகிழ்ந்திருந்த அவனுக்கு இவ்வாறு பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தன. இந்தக் கணக்கு ஓர் உண்மையையே சுட்டுகிறது — பதின்மூன்று ஆண்டு வனவாசத்தின் பெரும்பகுதி அமைதியாக, ஆசிரமங்களில் கற்றலிலும் தொண்டிலும் கழிந்தது. பிறகு தர்மம் அறிந்த ராகவன் சீதையுடன் எல்லா இடங்களிலும் சுற்றிவிட்டு மீண்டும் சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்துக்கே வந்தான். அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து முனிவர்களால் சிறப்பாக வழிபடப்பட்ட, பகைவரை அடக்கும் ராமன் அங்கேயும் சில காலம் வசித்தான். இங்கே கவிஞர் காலக் கணக்கைச் சிறப்பான முறையில் செய்கிறார் — ‘பத்தாண்டுகள் வாழ்ந்தான்’ என்று சுருக்கமாகச் சொல்லாமல், ஒவ்வோர் ஆசிரமத்திலும் தங்கிய காலத்தைத் தனித்தனியே கணக்கிடுகிறார். இதனால் இரண்டு விஷயங்கள் நிறுவப்படுகின்றன — ஒன்று, ராமனின் வனவாசம் இடையறாத துன்பம் நிறைந்ததாக இருக்கவில்லை; இரண்டு, தவசிகளுடன் அவனுக்குள்ள உறவு உறுதியானது. ‘முன்பு யாருடைய அருகில் தங்கியிருந்தானோ’ என்ற சொல்லால், இந்த ஆசிரமங்கள் முன்பே சொல்லப்பட்டவை என்பது தெளிவாகிறது; ஆகவே கதை வட்டமாகச் சுழன்று மீண்டும் அதே பகுதிக்குக் கொண்டுவருகிறது. ‘பேராயுதங்களை அறிந்தவன்’ என்ற அடைமொழியோ நினைவூட்டுகிறது — பேராயுதங்களை அறிந்தவனே இப்போது அமைதியான ஆசிரமங்களில் வாழ்கிறான்; ஆற்றல் அமைதியுடன் இணைந்து நிற்கிறது என்பது கவிஞரின் கருத்து. ‘முறைமுறையாக’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராமன் ஓரிடத்திலேயே தங்கவில்லை; வரிசையாக எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் சென்றான்; இதனால் அவனுடைய காக்கும் சபதம் செயல்வடிவம் பெற்றது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘முனிவர்களால் சிறப்பாக வழிபடப்பட்டு’ என்பது மீண்டும் வந்தபோது அவனுக்குக் கிடைத்த வரவேற்பு — பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் தவசிகளின் அன்பு குறையவில்லை. ‘இணக்கத்துடன் மகிழ்ந்திருந்த’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார் — எந்த இடையூறும் இல்லை, யாருடைய எதிர்ப்பும் இல்லை; பத்து ஆண்டுகள் நட்புறவிலேயே கழிந்தன.

ஒருநாள் ஆசிரமத்தில் இருந்த காகுத்ஸ்தன், பணிவுடன் அந்த மாமுனிவரான சுதீக்ஷ்ணரின் அருகில் அமர்ந்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பகவானே, இந்தக் காட்டில் முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியர் வசிக்கிறார் என்று கதை சொல்லும் மக்களின் வாயிலிருந்து நான் எப்போதும் கேட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் இந்தக் காட்டின் பரப்பால் அந்த இடத்தை நான் அறியவில்லை. அறிவுமிக்க அந்த மகரிஷியின் இனிய ஆசிரமம் எங்கே இருக்கிறது? பகவானின் அருளைப் பெறுவதற்காகத் தம்பியுடனும் சீதையுடனும் நான் அகஸ்தியரிடம் செல்ல வேண்டும்; அந்த முனிவரை வணங்க விரும்புகிறேன். அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவருக்கு நானே தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்ற பெரிய ஆசை என் இதயத்தில் சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது.’ தர்மாத்மாவான ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சுதீக்ஷ்ணர் தசரதனின் மகனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்: ‘ராகவா, சீதையுடன் அகஸ்தியரிடம் செல் என்று லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய உன்னிடம் இதையே நானும் சொல்ல விரும்பியிருந்தேன். நல்வாய்ப்பாக, இப்போது இந்த விஷயத்தில் நீயே என்னிடம் சொல்கிறாய். மாமுனிவர் அகஸ்தியர் எங்கே வசிக்கிறார் என்பதை இதோ உனக்குச் சொல்கிறேன். அப்பா, இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து நான்கு யோஜனை தெற்கே செல்; அங்கே அகஸ்தியரின் தம்பியின் பெரிய, செழிப்பான ஆசிரமம் இருக்கிறது.’ இந்த முப்பத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளாக, ஆறு பாதங்களில் அமைந்தது. இங்கே ராமனின் பணிவு சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது — அவன் கட்டளையிடுவதில்லை, தானே வழியைத் தேடுவதுமில்லை; குருவின் அருகில் அமர்ந்து கேட்கிறான். ‘கதை சொல்வோரிடமிருந்து கேட்டேன்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் அறிவின் எல்லையையும் ஒப்புக்கொள்கிறான். சுதீக்ஷ்ணரின் விடையில் ‘இதையே நானும் உன்னிடம் சொல்ல விரும்பியிருந்தேன்’ என்ற சொல்லால் குருவுக்கும் சீடனுக்குமிடையே உள்ள ஒத்த உள்ளம் வெளிப்படுகிறது; ‘நல்வாய்ப்பாக’ என்பதால் அவருடைய மகிழ்ச்சி சுட்டப்படுகிறது. முனிவர் வழியைத் தெளிவில்லாமல் சொல்வதில்லை — நான்கு யோஜனை தெற்கே, பிறகு ஓர் இரவு, பிறகு மீண்டும் ஒரு யோஜனை என்று மிகத் துல்லியமான வழிகாட்டலையே தந்தார். ‘பகவானைக் காண’ என்று அன்று, ‘வணங்க’ என்பதே ராமனின் சொல் — காண்பது முதன்மையன்று, வணக்கமே முதன்மை என்பது அவன் உணர்வு. ‘நானே தொண்டு செய்ய வேண்டும்’ என்பது மிகப் பணிவான சொல் — இளவரசனாக இருந்தும் அவன் தானே சேவை செய்ய விரும்புகிறான். இதனால் பின்னர் அகஸ்தியர் அளிக்கவிருக்கும் உபசாரத்துக்கு அடித்தளம் அமைகிறது. ‘இந்தக் காட்டின் பரப்பால்’ என்ற காரணத்தைச் சொல்லி, ராமன் தன் அறியாமையைத் தண்டகாரண்யத்தின் விரிவின் மீதே வைக்கிறான், கவனக்குறைவின் மீது அன்று; இதுவும் அவனுடைய சொல்திறனே.

சுதீக்ஷ்ணர் அந்த ஆசிரமத்தை வருணிக்கிறார்: ‘பெரும்பாலும் மேட்டு நிலமான அந்தக் காட்டுப் பகுதி திப்பிலிக் காட்டால் அழகுபெற்றது; பூக்களும் கனிகளும் நிறைந்தது, இனியது, பலவகைப் பறவைகளால் ஒலிப்பது. அங்கே தெளிந்த நீருடைய பலவகைத் தாமரைக் குளங்கள் உள்ளன; அவை அன்னங்களாலும் காரண்டவங்களாலும் நிறைந்து, சக்கரவாகங்களால் அழகுபெற்றவை. ராமா, அங்கே ஓர் இரவு தங்கிவிட்டு விடியற்காலையில் செல்; காட்டுத் தொகுதியின் பக்கமாகத் தெற்குத் திசையைப் பற்றி ஒரு யோஜனை தூரம் சென்றால், பல மரங்களால் அழகுபெற்ற இனிய காட்டுப் பகுதியில் அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்தை அடைவாய். அங்கே வைதேகியும் லக்ஷ்மணனும் உன்னுடன் மகிழ்வார்கள்; ஏனெனில் அந்தக் காட்டுப் பகுதி இனியது, பல மரங்கள் நிறைந்தது. மாமுனிவர் அகஸ்தியரைக் காண மனம் கொண்டாயானால், பேரறிவாளனே, இன்றே செல்வதற்கு மனம் வை.’ முனிவரின் சொல்லைக் கேட்ட ராமன் தம்பியுடன் அவரை வணங்கிவிட்டு, உடன் வந்தவர்களோடும் சீதையோடும் அகஸ்தியரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். இவ்வாறு சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தது முடிகிறது; புதியதோர் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. வருணனையில் ‘திப்பிலிக் காட்டால் அழகுபெற்றது’ என்ற அடைமொழி சிறப்பானது — தென்னாட்டின் தாவரமே இங்கே சுட்டப்படுகிறது; அதனால் இடத்தின் உண்மைத்தன்மை கூடுகிறது. ‘தெளிந்த நீருடைய’ என்ற சொல்லால் நீரின் தூய்மையும், ‘அன்னங்களாலும் காரண்டவங்களாலும் நிறைந்த’ என்பதால் அதன் உயிர்த்துடிப்பும் சொல்லப்படுகின்றன. சுதீக்ஷ்ணர் வழியை மட்டும் சொல்லவில்லை, செல்லவிருக்கும் இடத்தின் அழகையும் வருணிக்கிறார்; அதனால் செல்வதில் ஆர்வம் பிறக்கிறது. ‘அங்கே வைதேகி மகிழ்வாள்’ என்ற சொல்லில் அவருடைய நற்பண்பு தெரிகிறது — அவர் சீதையின் இன்பத்தையும் நினைக்கிறார். ‘பலவகைப் பறவைகளால் ஒலிப்பது’ என்ற சொல்லில் பறவைகளின் கலகலப்பாலேயே காட்டின் உயிர் சுட்டப்படுகிறது. வருணனையின் இறுதியில் ‘அந்தக் காட்டுப் பகுதி இனியது, பல மரங்கள் நிறைந்தது’ என்று மீண்டும் சொல்வதும் நோக்கமுடையதே — அந்த இடத்தின் இனிமையை இருமுறை சொல்லி முனிவர் ராமனின் மனத்தில் உறுதியை உண்டாக்குகிறார். ‘ராமா, விடியற்காலையில் செல்’ என்ற கட்டளையில் ஓய்வுக்கான விதியும் இருக்கிறது — இரவில் பயணம் இல்லை, காலையில்தான் புறப்பாடு என்ற காட்டுவாசிகளின் நியமம் சுட்டப்படுகிறது.

வழியோரத்தில் உள்ள பல வண்ணக் காடுகளையும், மேகம் போன்ற மலைகளையும், ஏரிகளையும் நதிகளையும் பார்த்தபடி அவன் முன்னே செல்கிறான். சுதீக்ஷ்ணர் காட்டிய அந்த வழியில் இனிதாகச் சென்று, பெருமகிழ்ச்சியடைந்த ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘புண்ணியச் செயல்கள் புரிந்த மகாத்மாவான அகஸ்திய முனிவரின் தம்பியுடைய ஆசிரமம் இதுவேதான் எனத் தெரிகிறது. ஏனெனில் இந்தக் காட்டின் வழியில் சொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் கனிகளின் பாரத்தாலும் பூக்களின் பாரத்தாலும் வளைந்திருக்கின்றன. இந்தக் காட்டிலிருந்து காற்றால் தூக்கி வரப்பட்ட, பழுத்த திப்பிலிகளின் இந்த மணம் திடீரெனக் காரமாக எழுகிறது. ஆங்காங்கே சேர்த்து வைக்கப்பட்ட விறகுக் குவியல்கள் தெரிகின்றன; வைடூரியம் போல ஒளிரும் அறுக்கப்பட்ட தர்ப்பைகளும் காணப்படுகின்றன. காட்டின் நடுவே, கருமேகச் சிகரம் போன்ற, ஆசிரமத்திலுள்ள அக்கினியின் புகை நுனி இதோ தெரிகிறது. தனிமையான நீர்த்துறைகளில் நீராடிய அந்தணர்கள் தாங்களே சேகரித்த மலர்களால் பூக் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர். சௌம்யனே, சுதீக்ஷ்ணரின் சொல்லை நான் கேட்டபடி, இது நிச்சயமாக அகஸ்தியரின் தம்பியுடைய ஆசிரமமாகவே இருக்கும்.’ இவ்வாறு ராமன் அடையாளங்களைக் கொண்டே இடத்தை உறுதி செய்கிறான் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் தனித்த நடை. இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் ராமனை இயற்கையைப் படிப்பவன் போலக் காட்டுகிறார் — மரங்களின் பாரம், மணம் வரும் திசை, விறகுக் குவியல்கள், அறுக்கப்பட்ட தர்ப்பைகள், புகை நுனி ஆகியவற்றைக் கண்டு அவன் மனிதர் வாழும் இடத்தை ஊகிக்கிறான். இந்த ஊக வரிசை சாஸ்திர முறையிலானது — விளைவைக் கொண்டு காரணத்தையும், அடையாளத்தைக் கொண்டு அடையாளம் உடையதையும் அறிதல். ‘வழியில் சொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான’ என்ற சொல்லால், இந்த மரங்கள் சுதீக்ஷ்ணரால் முன்பே வருணிக்கப்பட்டவை என்று சுட்டப்படுகிறது; ஆகவே ராமன் கேட்டதை நேரில் கண்டதோடு பொருத்துகிறான். ‘காரமாக எழுவது’ என்ற திப்பிலி மணத்தின் அடைமொழியும் நுட்பமானது — மணம் முதலில் இனிமையாக, முடிவில் காரமாக இருக்கிறது. ‘தனிமையான நீர்த்துறைகளில் நீராடிய அந்தணர்கள்’ என்ற காட்சியால் ஆசிரமத்தின் தர்ம வாழ்க்கை ஒரே சித்திரத்தில் காட்டப்படுகிறது. ‘பெருமகிழ்ச்சியடைந்த’ என்ற அடைமொழியால் ராமனின் உள்மகிழ்ச்சி சுட்டப்படுகிறது — நீண்ட வழியின் முடிவில் செல்லவிருந்த இடத்தின் அடையாளங்களைக் கண்டு அவன் மகிழ்ந்தான். ‘சௌம்யனே’ என்ற விளிப்பால் தம்பியிடம் அவனுக்குள்ள பரிவு வெளிப்படுகிறது. இந்த ஒன்பது சுலோகங்களில் போரைப் பற்றிய ஒரு சொல்லும் இல்லை; எங்கும் அமைதியான இயற்கைச் சித்திரமே உள்ளது. ‘வைடூரியம் போல ஒளிரும் அறுக்கப்பட்ட தர்ப்பைகள் காணப்படுகின்றன’ என்ற சித்திரத்தில் வேள்விப் பொருட்கள் சேகரிக்கப்படுவது சுட்டப்படுகிறது; அறுக்கப்பட்ட தர்ப்பைகளின் பச்சை ஒளி வைடூரிய மணியைப் போன்றது என்ற உவமையும் அழகானது.

பிறகு ராமன் அந்த ஆசிரமத்தின் பெருமையைச் சொல்கிறான்: ‘புண்ணியச் செயல் புரிந்த இவருடைய தமையன் உலகத்தின் நன்மையை விரும்பி, மரணத்தை வலிமையுடன் அடக்கி, இந்தத் திசையை அடைக்கலம் தருவதாக்கினார். முன்பு இங்கே கொடியவர்களான வாதாபியும் இல்வலனும் — அந்தணர்களைக் கொல்லும் பேரசுரர்களான சகோதரர்கள் இருவர் — ஒன்றாக வாழ்ந்தனர் என்கிறார்கள். இரக்கமற்ற இல்வலன் அந்தண உருவம் தாங்கி, சம்ஸ்கிருதம் பேசி, சிராத்தம் என்று சொல்லி அந்தணர்களை அழைப்பான். பிறகு ஆட்டின் உருவம் எடுத்த தம்பியைச் சமைத்து, சிராத்தத்துக்கு விதிக்கப்பட்ட முறைப்படி அந்த அந்தணர்களுக்கு உணவளிப்பான். அந்த அந்தணர்கள் உண்டு முடித்ததும், இல்வலன் உரத்த குரலில் — வாதாபியே, வெளியே வா — என்று சொல்வான். அப்போது தமையனின் சொல்லைக் கேட்ட வாதாபி ஆட்டைப் போலக் கத்திக்கொண்டு அந்தணர்களின் உடல்களைப் பிளந்து பிளந்து வெளியே வருவான். இவ்வாறு விரும்பிய உருவம் எடுக்கும், இறைச்சி உண்ணும் அவர்களால் நாள்தோறும் ஒன்றுசேர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான அந்தணர்கள் அழிக்கப்பட்டனர். பிறகு தேவர்களால் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட மகரிஷி அகஸ்தியர் சிராத்தத்தில் அந்தப் பேரசுரனை உண்டு செரித்தார். பிறகு ‘நிறைவுற்றது’ என்று சொல்லிக் கை கழுவ நீர் கொடுத்து இல்வலன் தம்பியிடம் — வெளியே வா — என்று சொன்னான். அப்போது அவ்வாறு பேசிய அந்தணக் கொலைகாரனிடம், அறிவுமிக்க முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியர் சிரித்தபடி சொன்னார் — என்னால் செரிக்கப்பட்ட ராக்ஷசனுக்கு வெளியே வர ஏது வலிமை? யமனுலகம் சென்றுவிட்ட ஆட்டு உருவமுடைய உன் தம்பிக்கு வேறென்ன கதி? பிறகு தம்பியின் மரணத்தைத் தெரிவிக்கும் அவருடைய சொல்லைக் கேட்ட அந்த இரவில் திரிபவன் சினத்துடன் முனிவரைத் தாக்கத் தொடங்கினான். அவன் அந்த அந்தணர் தலைவரை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; ஆனால் ஒளிமிக்க அந்த முனிவரின் நெருப்பைப் போன்ற கண்ணால் எரிக்கப்பட்டு மரணமடைந்தான். அந்தணர்களிடம் கொண்ட இரக்கத்தால் இந்த அரிய செயலைச் செய்த அவருடைய தம்பியின் ஆசிரமமே தடாகங்களாலும் காடுகளாலும் அழகுபெற்ற இது.’ இந்தக் கதை இரண்டு தளங்களில் பணியாற்றுகிறது. ஒரு தளத்தில் அது அகஸ்தியரின் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறது — வயிற்றுத் தீயாலேயே அசுரனைச் செரிக்க வல்லவர் தவத்தால் வெல்லப்பட முடியாதவர். மற்றொரு தளத்தில் அது ராமனின் வருங்காலச் செயலின் முன்வடிவம் — அகஸ்தியர் தெற்குத் திசையை ராக்ஷசர்களிடமிருந்து விடுவித்தது போல, ராமன் ஜனஸ்தானத்தை விடுவிக்க வேண்டும். இல்வலனின் வஞ்சகமும் சிறப்பாக வருணிக்கப்படுகிறது — அவன் அந்தண உருவம் தாங்குகிறான், சம்ஸ்கிருதம் பேசுகிறான், சிராத்தம் என்று சொல்கிறான்; ஆகவே தர்மத்தின் வேடத்திலேயே அதர்மம் நடக்கிறது என்பது அச்சமூட்டும் உண்மை. ‘சிராத்தத்துக்கு விதிக்கப்பட்ட முறைப்படி’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார் — சடங்கு முறைப்படியே செய்யப்பட்டது; நோக்கம் மட்டுமே தீயது. அகஸ்தியரின் எதிர்வினையும் முறையானதே — அவர் அழைப்பை ஏற்கிறார், உணவை உண்கிறார், பிறகு ‘நிறைவுற்றது’ என்று சொன்ன பின் சிரித்துக்கொண்டே உண்மையைச் சொல்கிறார். ‘சிரித்தபடி’ என்ற ஒரே சொல்லால் கவிஞர் அவருடைய அச்சமின்மையைக் காட்டுகிறார்; சினம் எங்கும் இல்லை. இல்வலனோ சினத்தால் தாக்குகிறான்; ஆகவே அவன் அழிவு அவனாலேயே நேர்ந்தது. ‘நெருப்பைப் போன்ற கண்ணால் எரிக்கப்பட்டான்’ என்ற சொல்லில் தவத்தின் ஒளியே ஆயுதம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ‘அந்தணர்களிடம் கொண்ட இரக்கத்தால்’ என்ற காரணம் சொல்லப்படுகிறது — செயல் தன்னலத்துக்காக அன்று, அந்தணர்களைக் காப்பதற்காகச் செய்யப்பட்டது; அதனாலேயே அரியதாயினும் அது புகழத்தக்கதாயிற்று. வாதாபியின் உருவமாற்றமும் நுட்பமானது — அவன் ஆட்டின் உருவம் எடுக்கிறான்; ஏனெனில் சிராத்தத்தில் இறைச்சிக்கான விதி சாஸ்திரங்களில் புகழ்பெற்றது; ஆகவே வஞ்சகம் சாஸ்திரத்தின் நிழலிலேயே புகுந்தது. ‘உடல்களைப் பிளந்து பிளந்து’ என்ற இரட்டிப்பால் வன்முறை மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்தது சுட்டப்படுகிறது; ‘ஆயிரக்கணக்கான அந்தணர்கள்’ என்ற எண்ணிக்கையால் அதன் பரப்பு. அகஸ்தியரின் மறுமொழியில் ‘செரிக்கப்பட்ட ராக்ஷசன்’ என்ற சொல்லே எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடுகிறது — அவன் போரால் வெல்லப்படவில்லை, வயிற்றிலேயே செரிக்கப்பட்டான். இவ்வாறு தவசியின் ஆயுதம் தவமே, வாள் அன்று. மேலும் ‘மரணத்தை வலிமையுடன் அடக்கி’ என்ற சொல்லால், அந்த இரு அசுரர்களுமே மரணத்தின் வடிவங்கள் என்று கவிஞர் உட்பொருளாகச் சொல்கிறார்; அவர்களை அடக்கியதே திசையை அடைக்கலம் தருவதாக்கியது.

இவ்வாறு ராமன் சௌமித்ரியுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் சூரியன் மறைந்தான்; மாலைச் சந்தியா வேளை வந்தது. தம்பியுடன் முறைப்படி மாலைச் சந்தியை வழிபட்ட பின் அவன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்து அந்த ரிஷியை வணங்கினான். அந்த முனிவரால் நன்கு வரவேற்கப்பட்ட ராகவன் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டு அந்த ஓர் இரவை அங்கே கழித்தான். அந்த இரவு கழிந்து, சூரிய மண்டலம் உதித்தபோது, ராகவன் அகஸ்தியரின் அந்தத் தம்பியிடம் விடைபெற்றான்: ‘பகவானே, உங்களை வணங்குகிறேன்; இரவை இனிதாகக் கழித்தேன். உங்களிடம் விடைபெறுகிறேன், செல்கிறேன்; குருவான உங்கள் தமையனைக் காண விரும்புகிறேன்.’ ‘செல்க’ என்று அவரால் சொல்லப்பட்ட ரகுநந்தனன் குறிப்பிட்ட வழியில் அந்தக் காட்டைப் பார்த்தபடி சென்றான். இங்கே விருந்தோம்பலின் முழு முறையும் சுருக்கமாகக் காட்டப்படுகிறது — வணக்கம், வரவேற்பு, உணவு, இரவுத் தங்கல், காலையில் விடைபெறுதல், அனுமதி. இங்கே கவிஞர் பகலின் முடிவையும் இரவின் அமைதியையும் சில சொற்களிலேயே காட்டுகிறார். ‘முறைப்படி’ என்ற சொல்லால் தெளிவாகிறது — வனவாசத்திலும் நித்திய கர்மம் தவறவில்லை. ‘கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டு’ என்பதால் தவசிகளின் உணவு முறை சுட்டப்படுகிறது. காலையில் ராமன் விடைபெறும் சொல் மரியாதை நிறைந்தது — முதலில் வணக்கம், பிறகு இனிதாகத் தங்கியதைத் தெரிவித்தல், பிறகு அனுமதி வேண்டுதல். முனிவரின் விடையும் ‘செல்க’ என்ற ஒரே சொல்தான்; இது தவசிகளின் சொல்லடக்கத்தைச் சுட்டுகிறது. இவ்வாறு ஆறு சுலோகங்களிலேயே ஒரு முழுமையான விருந்தோம்பல் முறை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘அந்த ரிஷியை வணங்கினான்’ என்ற சொல்லால் தெளிவாகிறது — நுழையும்போதே வணக்கம், பிறகு விருந்தோம்பல்; இதே வரிசை பின்னர் அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்திலும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. இவ்வாறு அமைதியான வரிசையிலேயே கதை முன்னே நகர்கிறது.

வழியில் ராமன் நீவாரம், பலா, சால மரம், வஞ்சுளம், திநிசம், சிரிபில்வம், இலுப்பை, வில்வம், தும்பிலி ஆகிய மரங்களைக் கண்டான் — நுனிகளில் பூத்த கொடிகளால் அழகுபெற்ற நூற்றுக்கணக்கான காட்டு மரங்களை. அந்த மரங்கள் யானைகளின் துதிக்கைகளால் முறிக்கப்பட்டு, குரங்குகளால் அழகுபெற்று, மதம் கொண்ட பறவைக் கூட்டங்களால் நூற்றுக்கணக்கில் எதிரொலிக்கப்பட்டிருந்தன. பிறகு தாமரைக் கண்ணனான ராமன் பின்தொடர்ந்து அருகில் வந்த வீரனான லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘மரங்கள் பளபளக்கும் இலைகளுடன் இருப்பதாலும், விலங்குகளும் பறவைகளும் அமைதியாக இருப்பதாலும், தூய உள்ளம் உடைய அந்த மகரிஷியின் ஆசிரமம் வெகு தொலைவில் இல்லை. தன் செயலாலேயே உலகில் ‘அகஸ்தியர்’ என்று புகழ்பெற்றவருடைய, களைத்தவர்களின் களைப்பைப் போக்கும் ஆசிரமம் தெரிகிறது. அது மிகுந்த புகையால் நிறைந்த காடுடையது, மரவுரி மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, அமைதியான மான் கூட்டங்கள் உடையது, பலவகைப் பறவைகளால் ஒலிப்பது. புண்ணியச் செயல் புரிந்த எவர் உலகத்தின் நன்மையை விரும்பி மரணத்தை வலிமையுடன் அடக்கித் தெற்குத் திசையை அடைக்கலம் தருவதாக்கினாரோ, அவருடைய ஆசிரமமே இது; அவருடைய ஆற்றலால், ராக்ஷசர்கள் அச்சத்தால் இந்தத் தெற்குத் திசையைப் பார்க்க மட்டுமே செய்கின்றனர், அனுபவிக்க முடிவதில்லை. புண்ணியச் செயல் புரிந்த அவர் இந்தத் திசையில் அடியெடுத்து வைத்தது முதல், இரவில் திரிவோர் பகையற்றவர்களாக, அமைதியடைந்தவர்களாக ஆயினர்.’ மரங்களின் பெயர்களை எண்ணுவதில் கவிஞர் தென்னாட்டின் தாவரங்களையே கொண்டுவருகிறார் — நீவாரம், பலா, சால மரம், வஞ்சுளம், திநிசம், சிரிபில்வம், இலுப்பை, வில்வம், தும்பிலி; இவற்றின் பெயர்கள் இந்தி உரையிலும் விளக்கப்பட்டுள்ளன. ‘யானைகளின் துதிக்கைகளால் முறிக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் காட்டின் காட்டுத்தன்மையும், ‘குரங்குகளால் அழகுபெற்ற’ என்பதால் அதன் உயிர்த்துடிப்பும் காட்டப்படுகின்றன. பிறகு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொல்வதிலும் ஊகமே சான்று — மரங்களின் பளபளக்கும் இலைகளும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அமைதியாக இருப்பதும் ஆசிரமம் அருகில் இருப்பதன் அடையாளங்கள். ‘அமைதியான விலங்குகளும் பறவைகளும்’ என்ற அடைமொழி மிக அழகானது — தவசிகள் வாழும் இடத்தில் விலங்குகளும் பகையைத் துறக்கின்றன. தெற்குத் திசையின் வருணனையில் ‘பார்க்க மட்டுமே, அனுபவிக்க முடிவதில்லை’ என்ற முரண் இனிமையானது — ராக்ஷசர்கள் அந்தத் திசையைப் பார்க்கிறார்களே தவிர, அனுபவிக்க முடிவதில்லை. இவ்வாறு இடத்தின் பெருமை வரலாற்றோடு இணைகிறது. ‘மதம் கொண்ட பறவைக் கூட்டங்களால் நூற்றுக்கணக்கில் எதிரொலிக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் காட்டின் ஒலிச்சித்திரமும் தரப்படுகிறது; முதலில் உருவம், இப்போது ஒலி — இவ்வாறு இரண்டு புலன்களால் காடு வருணிக்கப்படுகிறது. ‘தன் செயலாலேயே உலகில் அகஸ்தியர் என்று புகழ்பெற்றவர்’ என்ற பாதியால் கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார் — அவருடைய புகழ் பிறப்பால் அன்று, வரத்தாலும் அன்று, தம் செயலாலேயே உண்டானது. இதுவே ராமனுக்கும் இலட்சியம். ‘மிகுந்த புகையால் நிறைந்த காடு’ என்பது வேள்விகள் இடையறாது நடப்பதைச் சுட்டுகிறது. ‘அவர் இந்தத் திசையில் அடியெடுத்து வைத்தது முதல்’ என்ற பாதியால் காலம் பிரிக்கப்படுகிறது — அகஸ்தியருக்கு முன், அகஸ்தியருக்குப் பின்; இதனால் ஒரு தவசியின் வருகையே ஒரு யுகமாற்றம் என்று உட்பொருள் சொல்லப்படுகிறது.

ராமன் பெருமையை மேலும் விரித்துரைக்கிறான்: ‘பகவானின் பெயராலேயே இந்தத் தெற்குத் திசை மூவுலகிலும் ‘பிரதக்ஷிணா’ என்று புகழ்பெற்றது; கொடுஞ்செயல் புரிவோரால் அணுக அரியது. சூரியனின் வழியைத் தடுக்க முனைந்த மலைகளில் சிறந்த விந்திய மலை, அவருடைய கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து இன்றும் வளர்வதில்லை. உலகில் புகழ்பெற்ற செயல்களை உடைய, நீண்ட ஆயுள் கொண்ட அந்த அகஸ்தியரின் இந்தச் செழிப்பான ஆசிரமம் அடங்கிய மான்களால் சேவிக்கப்படுகிறது. உலகத்தால் வழிபடப்படும் இந்தச் சான்றோர் நல்லோரின் நன்மையில் எப்போதும் ஈடுபட்டவர்; தம்மை நாடி வந்த நம்மை இவர் நன்மையோடு இணைப்பார். இங்கே நான் அந்த மாமுனிவர் அகஸ்தியரை வழிபடுவேன்; சௌம்யனே, தலைவனே, வனவாசத்தின் மீதிக் காலத்தையும் இங்கேயே கழிப்பேன். இங்கே தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் உணவில் கட்டுப்பாட்டுடன் இடையறாது அகஸ்தியரை வழிபடுகின்றனர். இங்கே பொய் பேசுபவனோ, கொடியவனோ, வஞ்சகனோ, இரக்கமற்றவனோ, பாவ ஒழுக்கம் உடையவனோ உயிர் வாழ முடியாது — அத்தகையவர் இந்த முனிவர். இங்கே தேவர்களும் யக்ஷர்களும் நாகர்களும் பறவைகளுடன் உணவில் கட்டுப்பாட்டுடன் தர்மத்தை வழிபட விரும்பி வசிக்கின்றனர். இங்கே மகாத்மாக்களான சித்தர்களும் பரமரிஷிகளும் உடல்களைத் துறந்து, புதிய உடல்களுடன் சூரியனைப் போன்ற விமானங்களில் சுவர்க்கம் சென்றனர். இங்கே நல்ல உயிர்களால் வழிபடப்படும் தேவர்கள் யக்ஷ நிலையையும், இறவா நிலையையும், பலவகை அரசுகளையும் அருள்கின்றனர்.’ இறுதியில் அவன் லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிடுகிறான்: ‘சௌமித்ரியே, ஆசிரமத்தை அடைந்துவிட்டோம்; முன்னே நுழைந்து, சீதையுடன் நான் வந்திருப்பதை ரிஷிக்குத் தெரிவி.’ இங்கே அகஸ்தியர் என்ற பெயரின் சொற்பொருள் விளக்கமும் பொதிந்துள்ளது — ‘அகம்’ எனப்படும் மலையை அசையாமல் நிறுத்துபவர் அகஸ்தியர்; விந்திய மலையின் வளர்ச்சி தடுக்கப்பட்டது என்ற கதையால் அது சுட்டப்படுகிறது. அச்சுப் பதிப்பில் இந்தச் சொற்பொருள் விளக்கம் அடிக்குறிப்பில் தெளிவாகவே தரப்பட்டுள்ளது. ‘பகவானின் பெயராலேயே தெற்குத் திசை பிரதக்ஷிணா’ என்ற சுலோகத்தில் சிலேடை உள்ளது — ‘பிரதக்ஷிணா’ என்ற சொல் தெற்குத் திசையையும் வலம் வரும் வழிபாட்டு முறையையும் சுட்டுகிறது. ஆசிரமத்தின் வருணனையில் ராமன் படிப்படியாக மேலே செல்கிறான் — முதலில் மான்கள், பிறகு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், பிறகு யக்ஷர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், இறுதியில் சித்தர்கள் விமானங்களில் சுவர்க்கம் செல்லுதல்; இவ்வாறு இடத்தின் பெருமை மூவுலகிலும் பரவியதாகக் காட்டப்படுகிறது. ‘இங்கே பொய் பேசுபவன் உயிர் வாழ முடியாது’ என்ற சுலோகத்தால் ஆசிரமத்தின் அற நியதி சொல்லப்படுகிறது — பொய்யனும் வஞ்சகனும் இரக்கமற்றவனும் அங்கே இருக்கவே முடியாது. இறுதியில் ராமன் தானே நுழையாமல் லக்ஷ்மணனை அனுப்புகிறான் — முதலில் தெரிவித்தல், பிறகு நுழைதல் என்பது விருந்தினனின் மரியாதை. ‘தம்மை நாடி வந்த நம்மை இவர் நன்மையோடு இணைப்பார்’ என்ற சொல்லில் ராமனின் நம்பிக்கை தெரிகிறது — அவன் வரம் கேட்கவில்லை, நன்மை கிடைக்கும் என்ற வாய்ப்பையே சொல்கிறான். ‘வனவாசத்தின் மீதிக் காலத்தையும் இங்கேயே கழிப்பேன்’ என்ற எண்ணமோ பின்னர் மாறும்; ஏனெனில் அகஸ்தியரே அவனைப் பஞ்சவடிக்கு அனுப்புவார்; ஆகவே இந்த எண்ணம் கதையில் வரவிருக்கும் திருப்பத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘ஆசிரமத்தை அடைந்துவிட்டோம்’ என்ற பன்மையால் அவன் தன்னையும் சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும் ஒன்றாகக் கணக்கிடுகிறான் — மூவரும் சம விருந்தினர் என்பது அவன் உணர்வு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க